II SA/Lu 7/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Marta Laskowska - Pietrzak, Sędziowie Sędzia WSA Joanna Cylc - Malec (sprawozdawca), Sędzia WSA Jacek Czaja, Protokolant Asystent sędziego Bartłomiej Pastucha, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 29 października 2015 r. sprawy ze skargi Z.S. na decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] r., nr [...] w przedmiocie sporządzenia i przedstawienia projektu budowlanego zamiennego I. uchyla zaskarżoną decyzję oraz decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...]r., znak: [...]; II. zasądza od Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego na rzecz skarżącej Z. S. kwotę 757 (siedemset pięćdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania. Decyzją z dnia [...] r. Inspektor Nadzoru Budowlanego po rozpatrzeniu odwołania Z. S. od decyzji Powiatowego Inspektora N. B. w J. L. z dnia [...] nakładającej na : B. M., J. M., B. M., Ł. M. oraz N. M. obowiązek sporządzenia i przedłożenia w terminie do dnia 28 listopada 2014 r. projektu budowlanego zamiennego budynku usługowo-handlowego zlokalizowanego przy ul. [...] w Janowie L. na działce o numerze ewidencyjnym [...] uwzględniającego zmiany wynikające z dotychczas wykonanych robót budowlanych oraz – w razie potrzeby – wykonania określonych czynności lub robót budowlanych w celu doprowadzenia wykonywanych robót budowlanych do stanu zgodnego z prawem - uchylił zaskarżoną decyzję w całości i orzekł o nakazaniu: B. M., J. M., B. M., Ł. M. oraz N. M. sporządzenia i przedstawienia - w terminie do 27 lutego 2015 r. - projektu budowlanego zamiennego budynku usługowo – handlowego, zlokalizowanego na działce numer ewidencyjny [...], położonej przy ul. [...] w Janowie L., uwzględniającego zmiany wynikające z dotychczas wykonanych robót budowlanych, opracowanego zgodnie z wymogami art. 34 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane, sporządzonego przez osoby posiadające wymagane w tym zakresie uprawnienia budowlane. W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy wskazał, że postępowanie w niniejszej sprawie zostało wszczęte w wyniku pisma wniesionego przez Z. S.. Organ I instancji dokonał oględzin nieruchomości położonej przy ul. [...] w Janowie L., w trakcie których ustalił, że znajduje się tam budynek usługowy (pizzeria) o wymiarach 6,15 m x 17,44 m usytuowany przy granicy z działką Z. S. oraz przy granicy z działką stanowiącą ulicę P. W ścianie graniczącej z działką skarżącej znajduje się komin, składający się z trzech przewodów wentylacyjnych oraz jednego dymowego. Wysokość komina wynosi 5,50 m ponad poziom terenu, co z prostokątną nakładką kamionkową o długości 1,0 m daje łączną wysokość 6,50 m. Jest to budynek parterowy murowany, podpiwniczony, bez poddasza użytkowego, z dachem konstrukcji drewnianej pokrytym blachodachówką i spadkiem w kierunku własnej działki. W piwnicy znajduje się sala ze stolikami, a na parterze jest pomieszczenie z barem, w którym znajduje się piec podłączony do komina i wyciąg mechaniczny – wentylator. Pod piecem znajduje się miejsce do składowania niewielkiej ilości opału. Spaliny odprowadzane są rurą stalową o średnicy 20 cm do kanału kominowego. Obecny podczas oględzin inwestor A. Ł. przedłożył dokumenty ( protokół oraz opinię) sporządzone przez mistrza kominiarskiego, z których wynika, że przewody kominowe i zainstalowane urządzenia nadają się do użytkowania, a piec piekarniczy podłączony jest prawidłowo, ciąg jest dobry. W dniu oględzin nie stwierdzono prowadzenia robót budowlanych, w obiekcie nie było klientów, a budynek był w odpowiednim stanie technicznym. Budynek wyposażony jest w instalację wodociągowo – kanalizacyjną, elektryczną, centralnego ogrzewania oraz gazową. Organy administracji ustaliły, że roboty dotyczące pieca do wypieku pizzy wykonane zostały poza zakresem objętym pozwoleniem na budowę. Z porównania stanu faktycznego ustalonego w trakcie oględzin z pozwoleniem na budowę wynika, że zwiększona została kubatura budynku, a zatem organy przyjęły, że inwestor w sposób istotny odstąpił od warunków pozwolenia na budowę. W związku z tym organ nadzoru budowlanego wszczął postępowanie naprawcze na podstawie art. 50 i 51 prawa budowlanego. Organ odwoławczy podzielił ustalenia dokonane przez organ I instancji, uznając, że uzasadniony jest w niniejszej sprawie jedynie nakaz sporządzenia i przedstawienia projektu budowlanego zamiennego, uwzględniającego zmiany wynikające z dotychczas wykonanych robót budowlanych, związanych z budową przedmiotowego budynku. Dopiero treść przedłożonego projektu zamiennego stanowić będzie wyznacznik dalszego postępowania organów nadzoru budowlanego Dlatego w ocenie Wojewódzkiego Inspektora N. B. organ I instancji nieprawidłowo zawarł w decyzji rozstrzygnięcie dotyczące wykonania (w razie potrzeby) określonych czynności lub robót budowlanych w celu doprowadzenia wykonanych robót budowlanych do stanu zgodnego z prawem. Po przedłożeniu projektu budowlanego zamiennego, uwzględniającego zmiany wynikające z dotychczas wykonanych robót budowlanych, możliwe będzie dokonanie kompleksowej oceny, czy wykonane roboty budowlane mogą być w świetle prawa zalegalizowane poprzez zatwierdzenie tego projektu, czy też nie. W skardze na decyzję Inspektor Nadzoru Budowlanego, uzupełnionej pismem z dnia 10 kwietnia 2015 r. (k.18 akt) pełnomocnik skarżącej Z. S. wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz decyzji Powiatowego Inspektora N. B. w J. L.. Ponadto wniósł o zasądzenie kosztów postępowania. Zaskarżonej decyzji zarzucił: 1) Naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć i miało wpływ na wynik sprawy: a) Art. 7, 77 oraz art. 107 par. 3 k.p.a. poprzez nienależyte wyjaśnienie stanu faktycznego oraz niewłaściwą jego ocenę, niewskazanie faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów, na których się oparł oraz przyczyn, z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej; b) Art. 84 poprzez nie powołanie biegłego rzeczoznawcy budowlanego, w sytuacji, gdy przedłożona przez skarżącą opinia techniczna całkowicie podważała wiarygodność dokumentacji przedłożonej przez właścicieli budynku, a w szczególności opinii sporządzonej przez mistrza kominiarskiego; 2) Naruszenie przepisów prawa materialnego, które miało istotny wpływ na wynik sprawy: a) Art. 51 ust. 1 pkt 3 w związku z art. 51 ust. 7 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane poprzez jego niewłaściwe zastosowanie i nałożenie obowiązku przedłożenia projektu budowlanego, w sytuacji, gdy niniejsze postępowanie winno zostać rozstrzygnięte na podstawie ar. 51 ust. 1 pkt 1 – 2 prawa budowlanego, celem doprowadzenia robót budowlanych do stanu zgodnego z prawem; b) Art. 48 w zw. z art. 3 pkt 9 prawa budowlanego poprzez nie wydzielenie do odrębnego postępowania samowolnej realizacji urządzenia budowlanego – pieca opalanego drewnem, którego to wykonanie wymagało ostatecznej decyzji o pozwoleniu na budowę; c) Par. 140 ust. 1 i 2 oraz par. 142 ust. 1 i 2 Rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, poprzez błędne przyjęci, że realizowana inwestycja w zakresie przewodów kominowych nie narusza norm prawnych określonych w rozporządzeniu; d) Art. 81c ust. 2 prawa budowlanego poprzez jego niezastosowanie, a mianowicie nie nałożenie na właścicieli obiektu obowiązku przedłożenia ekspertyzy technicznej, która to wykazałaby czy wykonane prace budowlane nie stwarzają zagrożenia bezpieczeństwa ludzi i mienia. W uzasadnieniu skargi pełnomocnik skarżącej podkreślił, że organy nadzoru budowlanego nie zebrały w sposób wystarczający materiału dowodowego, a ponadto dokonały jego dowolnej oceny. Nie odniosły się także do złożonej przez skarżącą ekspertyzy sporządzonej przez dr inż. K. M., a jednocześnie nie wskazały z jakiego powodu uznały za wiarygodną opinię mistrza kominiarskiego K. J.. W ocenie strony skarżącej wobec rozbieżności między tymi opiniami organy powinny były zwrócić się w tej kwestii do niezależnego biegłego. Ponadto organy te nie ustaliły w sposób nie budzący wątpliwości, że budowa przedmiotowego budynku została zakończona, a zatem, że możliwe było zastosowanie trybu wynikającego z powołanych przez nie przepisów. Podkreślono także, że budowa urządzenia budowlanego jakim jest piec opalany drewnem, zrealizowany po dacie oddania do użytku przedmiotowego budynku, wymagał uzyskania pozwolenia na budowę. W przypadku braku takiego pozwolenia organ powinien wszcząć postępowanie w trybie art. 48 prawa budowlanego. W odpowiedzi na skargę Inspektor Nadzoru Budowlanego wniósł o oddalenie skargi, podtrzymując argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył co następuje: Skarga zasługuje na uwzględnienie. Decyzja organu I instancji nakładająca obowiązek sporządzenia i przedstawienia projektu budowlanego zamiennego została wydana na podstawie art. 51 ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (t. j.: Dz. U. z 2010 r., nr 243, poz. 1623 ze zm.). Przepis ten wraz z art. 50 Prawa budowlanego reguluje tzw. tryb legalizacyjny, stosowany w przypadkach innych niż określone w art. 48 ust. 1 lub w art. 49b ust. 1 Prawa budowalnego, wymienionych enumeratywnie w ust. 1 pkt 1-4 art. 50 Prawa budowalnego. Norma ust. 1 pkt 4 tego przepisu dotyczy robót budowlanych wykonywanych w sposób istotnie odbiegający od ustaleń i warunków określonych w pozwoleniu na budowę bądź w przepisach. Zgodnie z art. 51 ust. 1 pkt 3 Prawa budowlanego, w przypadku istotnego odstąpienia od zatwierdzonego projektu budowlanego lub innych warunków pozwolenia na budowę, organ w drodze decyzji, nakłada, określając termin wykonania obowiązek: - sporządzenia i przedstawienia projektu budowlanego zamiennego, uwzględniającego zmiany wynikające z dotychczas wykonanych robót budowlanych oraz - w razie potrzeby - wykonania określonych czynności lub robót budowlanych w celu doprowadzenia wykonywanych robót budowlanych do stanu zgodnego z prawem. Z przepisu tego wynika, iż przed wydaniem decyzji na podstawie art. 51 ust. 1 pkt 3 Prawa budowlanego, organ musi podjąć następujące czynności: 1) szczegółowo ustalić czy i jakich odstępstw od zatwierdzonego projektu budowlanego lub warunków pozwolenia na budowę inwestor się dopuścił, 2) ocenić czy i które z tych odstępstw mają charakter istotny w rozumieniu przepisów Prawa budowlanego, 3) dokonać oceny, czy istotne odstępstwa od projektu budowlanego mogą podlegać legalizacji wyłącznie w drodze sporządzenia projektu budowlanego zamiennego i jego późniejszego zatwierdzenia przez organ, czy też czy w celu doprowadzenia wykonywanych robót budowlanych do stanu zgodnego z prawem i zaakceptowania inwestycji zrealizowanej istnieje konieczność wykonania przez inwestora określonych czynności lub robót budowlanych. Kwestia wskazana w punkcie 3 ma w przypadku istotnych odstępstw od projektu budowalnego zasadnicze znaczenie. Projekt zamienny nie pełni funkcji inwentaryzacji wykonanych robót budowlanych. Jest on sporządzany w konkretnym celu przewidzianym w art. 51 ust. 4 Prawa budowalnego. Przepis ten stanowi, że po upływie terminu lub na wniosek inwestora, właściwy organ sprawdza wykonanie obowiązku, o którym mowa w ust. 1 pkt 3, i wydaje decyzję w sprawie zatwierdzenia projektu budowlanego i pozwolenia na wznowienie robót budowlanych albo - jeżeli budowa została zakończona – decyzję o zatwierdzeniu projektu budowlanego zamiennego. Decyzja ta kończy postępowanie legalizacyjne i oznacza zaakceptowanie inwestycji. Wydana decyzja zatwierdzająca projekt budowalny odpowiada decyzji o zmianie pozwolenia na budowę, która zgodnie z art. 36 a ust. 1 powinna być wydana przed realizacją robót. Oczywistym jest, iż organ może wydać decyzję zatwierdzającą projekt budowlany jedynie w sytuacji zgodności tego projektu z przepisami prawa. Istotne odstępstwa od projektu budowalnego mogą mieć charakter odstępstw, które nie naruszają przepisów prawa materialnego i będą mogły podlegać legalizacji oraz odstępstw, które nie będą mogły być przez organ zaakceptowane. Stanowisko, iż zobowiązanie inwestora przez właściwy organ do sporządzenia i przedstawienia projektu budowlanego zamiennego, a w razie potrzeby wykonania określonych czynności lub robót budowlanych, ma na celu doprowadzenia wykonanych robót do stanu zgodnego z prawem, organ obowiązany jest więc stwierdzić, iż doprowadzenie wykonanych robót do stanu zgodnego z prawem jest możliwe, zajęły Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w wyroku z dnia 8 października 2009 r., sygn. akt II SA/Kr 517/09 oraz Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w wyroku z dnia 29 lutego 2012 r. sygn. akt II SA/Gd 846/11 (dostępne w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych, http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Ustalenie przez organ powyższych kwestii decyduje o tym, jakie rozstrzygnięcie zostanie podjęte przez organ, czy organ nałoży na inwestora jedynie obowiązek sporządzenia i przedstawienia projektu budowlanego zamiennego, uwzględniającego zmiany wynikające z dotychczas wykonanych robót budowlanych, czy też również zobowiąże go do wykonania określonych czynności lub robót budowlanych w celu doprowadzenia wykonywanych robót budowlanych do stanu zgodnego z prawem. Podkreślić należy, iż organ może wydać decyzję na podstawie art. 51 ust. 1 pkt 3 Prawa budowalnego tylko jeden raz. Po jej wydaniu organ nie ma już możliwości ponowienia zobowiązania przewidzianego w tym przepisie, ani wydania jakiejkolwiek innej decyzji umożliwiającej doprowadzenie obiektu do stanu zgodnego z przepisami. (vide: wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 6 czerwca 2005 r., sygn. akt OSK 1554/04, Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych, http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Zgodnie z art. 51 Prawa budowlanego, po wydaniu decyzji z art. 51 ust. 1 pkt 3, organ może wydać wyłącznie decyzję legalizującą inwestycję, przewidzianą w art. 51 ust. 4 Prawa budowalnego bądź odmawiającą jej legalizacji przewidzianą w art. 51 ust. 5 Prawa budowalnego. W art. 51 ust. 4 Prawa budowalnego ustawodawca wskazał, że po upływie terminu lub na wniosek inwestora, właściwy organ sprawdza wykonanie obowiązku, o którym mowa w ust. 1 pkt 3, i wydaje decyzję w sprawie zatwierdzenia projektu budowlanego i pozwolenia na wznowienie robót budowlanych albo - jeżeli budowa została zakończona - o zatwierdzeniu projektu budowlanego zamiennego. W decyzji tej nakłada się obowiązek uzyskania decyzji o pozwoleniu na użytkowanie. Natomiast zgodnie z art. 51 ust. 4 Prawa budowalnego w przypadku niewykonania w terminie obowiązku, o którym mowa w ust. 1 pkt 3, właściwy organ wydaje decyzję nakazującą zaniechanie dalszych robót budowlanych bądź rozbiórkę obiektu lub jego części, bądź doprowadzenie obiektu do stanu poprzedniego. Ustawodawca nie przewidział zatem przy wydawaniu tych decyzji możliwości nałożenia na inwestora jakichkolwiek nowych obowiązków zmierzających do zalegalizowania inwestycji. Jeżeli inwestor, zgodnie z nałożonym zobowiązaniem przedłoży projekt zamienny, organ, w myśl art. 51 ust. 4 Prawa budowalnego może jedynie zatwierdzić ten projekt. Zatem wszelkie kwestie dotyczące istotności odstępstw od projektu oraz możliwości ich legalizacji winny być przez organ rozważone na etapie wydawania decyzji przewidzianej w art. 51 ust. 1 pkt 3 Prawa budowlanego. Organ nadzoru budowlanego musi stwierdzić czy dotąd wykonane roboty budowlane są zgodne z prawem i ewentualnie nałożyć na inwestora obowiązek wykonania czynności lub robót budowlanych w celu doprowadzenia wykonywanych robót budowlanych do stanu zgodnego z prawem, aby sporządzony w sprawie projekt budowlany zamienny nie zawierał rozwiązań, które naruszałyby prawo. (vide: wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 10 maja 2011 r., sygn. II OSK 794/10, Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych, http://orzeczenia.nsa.gov.pl). W niniejszej sprawie inwestor dokonał w trakcie budowy szeregu odstępstw od warunków określonych w pozwoleniu na budowę. Organ I instancji w wydanej decyzji, zobowiązał go wyłącznie do przedłożenia projektu budowlanego zamiennego. Organ ten nie rozważył czy w sprawie istnieją podstawy do nakazywania inwestorowi wykonania określonych czynności lub robót budowlanych w celu doprowadzenia wykonywanych robót budowlanych do stanu zgodnego z prawem. Organ obowiązany był ustalić wszystkie odstępstwa od projektu. Określenie tych odstępstw wymaga ustalenia rzeczywistego stanu faktycznego inwestycji i porównania go z treścią projektu. Ustalenie stanu faktycznego nastąpić może poprzez oględziny i nakazanie inwestorowi przedłożenia inwentaryzacji wykonanych robót budowlanych. Natomiast w razie wątpliwości, co do możliwości wykonania tych robót organ może nałożyć na inwestora obowiązek przedstawienia ocen technicznych bądź ekspertyz. Ten materiał dowodowy umożliwiłby organowi podjęcie decyzji w trybie art. 51 ust. 1 pkt 3 Prawa budowlanego. Obowiązek przedstawienia w postępowaniu legalizacyjnym inwentaryzacji wykonanych robót budowlanych lub odpowiednich ocen technicznych bądź ekspertyz przewidziany jest w treści art. 50 ust. 3 Prawa budowlanego. Natomiast w przypadku niezastosowania tego trybu, organ może w ramach prowadzonego postępowania dowodowego, na podstawie art. 84 § 1 k.p.a. dopuścić dowód z opinii biegłego zlecając mu sporządzenie oceny technicznej bądź ekspertyzy, a inwentaryzacja, może stanowić element żądanej opinii. Po ustaleniu stanu faktycznego, organ winien dokonać oceny każdego z odstępstw od projektu pod kątem jego istotności. Następnie organ powinien ocenić, które z istotnych odstępstw należy zaakceptować w projekcie budowlanym zamiennym, a które odstępstwa należy usunąć poprzez wykonanie określonych czynności lub robót budowlanych w celu doprowadzenia wykonywanych robót budowlanych do stanu zgodnego z prawem. Projekt zamienny winien uwzględniać wszystkie zmiany wynikające z dotychczas wykonanych robót budowlanych, mogą być to jednak jedynie zmiany podlegające w przyszłości zatwierdzeniu w trybie art. 51 pkt 4 Prawa budowlanego. Niewątpliwie postępowanie przeprowadzone przez organy obu instancji nie spełnia tych wymogów. Organy nie dokonały bowiem w decyzji oceny wszystkich odstępstw od projektu pod kątem możliwości ich przyszłego zalegalizowania. Swoje rozważania ograniczyły do odstępstwa polegającego na zmianie kubatury budynku. Nie odniosły się natomiast do podnoszonej przez skarżącą od początku postępowania budowy pieca ( mimo zawarcia w końcowej części uzasadnienia decyzji organu I instancji stwierdzenia, że wykonane roboty dotyczące budowy pieca do wypieku pizzy wykonane zostały poza zakresem objętym decyzją z dnia [...] znak[...]) i związanego z nim komina. W ocenie Sądu komin należy potraktować jako część instalacji , czyli jako część urządzenia technicznego związanego z obiektem budowlanym. Komin bezsprzecznie jest konstrukcją z pionowym kanałem do odprowadzania spalin z pieca, paleniska do atmosfery oraz do wytwarzania naturalnego ciągu powietrza, będącą rodzajem przewodu wewnątrz budynku lub urządzenia, z wylotem na dachu, lub budowlą wolno stojącą. Komin jest zatem urządzeniem budowlanym. Powyższa kwalifikacja komina jako części czy też elementu urządzenia budowlanego znajduje swoje potwierdzenie w orzecznictwie sądów administracyjnych (por. np. wyrok WSA w Kielcach z dnia 29 września 2010 roku, sygn. akt: II SA/Ke 369/10; wyrok WSA w Krakowie z dnia 8 maja 2008 roku, II SA/Kr 295/08 i inne, dostępne w internetowej Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych pod adresem orzeczenia.nsa.gov.pl). Rację ma zatem skarżąca zarzucając, że organy obu instancji praktycznie nie odniosły się do jej zarzutów. Wymaga przypomnienia, że skarżąca w trakcie trwania całego postępowania administracyjnego i konsekwentnie w treści skargi, wskazywała na przyczyny wadliwego wykonania komina. W związku z powyższym skarżąca podniosła , że wszystkie powołane przez nią zarzuty i wnioski wymagały od organów zajęcia stanowiska i wyjaśnienia, czego organy nie uczyniły. Niedopuszczalne zatem w świetle zasady praworządności wyrażonej w art. 7 k.p.a., a także w świetle art. 77 par. 1 k.p.a. zobowiązującego organy do zebrania i rozpatrzenia w sposób wyczerpujący całego materiału dowodowego, jest stanowisko Wojewódzkiego Inspektora N. B., wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, przytaczające jedynie za organem I instancji treść opinii kominiarskiej , z której wynika, iż "przewody kominowe i zainstalowane urządzenia nadają się do użytkowania, a piec piekarniczy podłączony jest prawidłowo, ciąg dobry". Szczególnie podkreślenia wymaga fakt, że opinia ta złożona została przez najemcę lokalu w przedmiotowym budynku, a wnioski odmienne sformułowane zostały przez rzeczoznawcę, który sporządził opinię techniczną na zlecenie skarżącej. Organy winny zatem odnieść się do tych dowodów w uzasadnieniu decyzji. Było to konieczne także z tego względu, że pierwsza decyzja Powiatowego Inspektora N. B. z dnia [...] została uchylona przez organ odwoławczy, który uznał, że konieczne jest przeprowadzenie postępowania wyjaśniającego w kierunku ustalenia wymaganej P. N. wysokości komina oraz zbadanie, czy możliwe jest jego wykonanie z punktu widzenia konserwatorskiego i wymagań konstrukcyjnych. Chociaż P. N. nie stanowią obecnie same w sobie przepisów prawa, jak miało to miejsce do 1994 r., to jednak przepis prawa powszechnie obowiązującego jakim jest par. 140 ust. 1 i 2 oraz par. 142 ust. 1 i 2 Rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, którym powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie ( Dz.U. z 2002 r., Nr 75, poz. 690) odsyła wprost w zakresie wymagań technicznych dla pionów kominowych oraz projektowania kominów do Polskiej Normy (PN). A skoro przepis rozporządzenia wymaga aby przewody kominowe spełniały wymagania określone w Polskich Normach, to organy powinny te okoliczności zbadać i omówić je w uzasadnieniu decyzji . Par. 142 ust. 1 i 2 powołanego rozporządzenia wskazuje się, że wyprowadzenie przewodów kominowych ponad dach na wysokość zabezpieczającą przed niedopuszczalnym zakłóceniem ciągów, uznaje się za spełnione, jeżeli wyloty przewodów kominowych zostaną wyprowadzone ponad dach w sposób określony P. N. dla kominów murowanych. A zatem niewątpliwie P. N. oznaczona: PN- 89/B-10425 ; tytuł: Przewody dymowe, spalinowe i wentylacyjne murowane z cegły – Wymagania techniczne i badania przy odbiorze; Grupa ICS: 91.060.40 91.140.30 ma zastosowanie w niniejszej sprawie. Skarżąca podnosi, że sporny komin nie spełnia wymogów niezbędnych dla niezakłóconego wyprowadzania spalin ponad dach, w związku z czym spaliny z nieprawidłowo wykonanego komina odprowadzane są wprost na elewację budynku mieszkalnego skarżącej. Natomiast organy nadzoru budowlanego orzekające w niniejszej sprawie nie odniosły się do tych zarzutów skarżącej, wobec czego również z tego powodu uzasadnienie decyzji nie spełnia przesłanek wynikających z art. 107 par.3 k.p.a. Mając na uwadze powyższe, obowiązkiem organu I instancji będzie przy ponownym rozpatrywaniu sprawy uwzględnienie uwag i zaleceń Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego przedstawionych w uzasadnieniu wyroku i podjęcie rozstrzygnięcia z zachowaniem w trakcie prowadzenia postępowania obowiązującej procedury administracyjnej. Uznając zarzuty skargi za zasadne, Wojewódzki Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji, na podstawie art. 145 par. 1 pkt 1 lit. a i c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2012 r., 270). Orzeczenie o kosztach postępowania znajduje swoje uzasadnienie w treści art. 200 tej ustawy.