II SA/Lu 736/25

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Joanna Cylc-Malec Sędziowie Sędzia WSA Brygida Myszyńska-Guziur Asesor sądowy Bartłomiej Pastucha (sprawozdawca) Protokolant Sekretarz sądowy Kinga Kościejewska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 5 lutego 2026 r. sprawy ze skargi R. N. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] września 2025 r., znak: [...] w przedmiocie środowiskowych uwarunkowań realizacji przedsięwzięcia oddala skargę. Samorządowe Kolegium Odwoławcze (dalej jako: Kolegium, organ odwoławczy, organ II instancji) decyzją z dnia 29 września 2025 r. znak: [...], po rozpatrzeniu odwołania R. N. (dalej jako: skarżący, inwestor), utrzymało w mocy decyzję Burmistrza Miasta R. P. (dalej jako: Burmistrz, organ I instancji) z dnia 27 marca 2025 r. znak: [...] w przedmiocie odmowy ustalenia środowiskowych uwarunkowań dla przedsięwzięcia. Stan sprawy przedstawia się następująco. W dniu 28 stycznia 2025 r. inwestor złożył do organu I instancji wniosek o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach dla przedsięwzięcia pn. "Budowa stacji benzynowej ze sklepem oraz budynku handlowo-usługowego wraz z niezbędną infrastrukturą", przewidzianego do realizacji na działce nr [...] - obręb 0004 [...] gmina miejska R. P.. Do wniosku dołączono (m.in.) kartę informacyjną przedsięwzięcia, z której wynika, że inwestycja ma zostać zrealizowana dwuetapowo. Pierwszy etap ma obejmować budowę stacji benzynowej, w tym m.in. pięciu podziemnych zbiorników na paliwo o pojemności po 10 m3 , jednego podziemnego zbiornika na gaz LPG o pojemności 20 m3, budynku obsługi stacji z powierzchnią handlową do 150 m2 oraz infrastruktury towarzyszącej (drogi wewnętrzne, parkingi i separator koalescencyjny do podczyszczania wód opadowych). Drugi etap ma natomiast obejmować budowę czterokondygnacyjnego budynku handlowo-usługowego o powierzchni zabudowy 350 m2, z przeznaczeniem na sklep spożywczy na parterze oraz lokale usługowe na wyższych kondygnacjach. Decyzją z dnia 27 marca 2025 r. Burmistrz odmówił ustalenia środowiskowych uwarunkowań dla planowanego przedsięwzięcia uznając, że jego lokalizacja jest niezgodna z przepisami Miejscowego Planu Zagospodarowania Przestrzennego Miasta R. P., zatwierdzonego uchwałą nr [...] Rady Miasta R. P. z dnia 24 sierpnia 2022r. (Dz. U. Woj. L. . z dnia 15 września 2022 r. poz. 4402, dalej jako: m.p.z.p., plan miejscowy, uchwała). Organ I instancji wskazał, że nieruchomość, na której ma być zlokalizowana inwestycja, tj. działka nr ewid. [...] przy ul. [...] w R. P., położona jest na terenie oznaczonym w planie miejscowym symbolem P10 MN,U, którego przeznaczeniem podstawowym jest zabudowa mieszkaniowa jednorodzinna o niskiej intensywności oraz usługowa, natomiast przeznaczeniem dopuszczalnym jest zabudowa mieszkaniowo-usługowa, obiekty i urządzenia rekreacji, zabudowa gospodarcza, garaże, zieleń urządzona - ogrodowa, parkowa, izolacyjna, urządzenia infrastruktury technicznej i urządzenia komunikacji. W ocenie Burmistrza, m.p.z.p. nie przewiduje lokalizacji stacji paliw na terenach mieszkaniowych oraz mieszkaniowo-usługowych. Ponadto Burmistrz stwierdził, że lokalizacja stacji paliw na wskazanym we wniosku terenie nie jest zgodna z § 5 ust. 2 pkt 3 uchwały, który zobowiązuje do stosowania zasady dobrego sąsiedztwa, czyli dostosowania nowej zabudowy do wyznaczonych przez zastany w danym miejscu stan i funkcję dotychczasowej zabudowy, a także do cech i parametrów o charakterze urbanistycznym i architektonicznym z możliwością odstępstw w sytuacjach szczególnych wynikających z lokalnych uwarunkowań. Przedmiotowa nieruchomość (niezabudowana) położona jest bowiem pomiędzy budynkami mieszkalnymi jednorodzinnymi, usytuowanymi wzdłuż drogi krajowej Nr [...] (ul. W. ). Organ I instancji dodał, że przeprowadził analizę lokalizacji sześciu stacji paliw funkcjonujących na terenie miasta R. P. i ustalił, że żadna z tych stacji nie jest umiejscowiona na terenie mieszkaniowym jednorodzinnym oraz w bezpośrednim sąsiedztwie budynków mieszkalnych. W odwołaniu od powyższej decyzji skarżący wniósł o jej uchylenie w całości i orzeczenie co do istoty sprawy, względnie uchylenie zaskarżonej decyzji w całości oraz przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji. Zaskarżonemu rozstrzygnięciu zarzucił naruszenie przepisów prawa materialnego, tj. art. 59a ust. 1 pkt 2, art. 80 ust. 2 oraz art. 81 ust. 1-3 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (t.j. Dz. U. z 2024 r. poz. 1112, dalej jako: u.i.o.ś.), a także naruszenie przepisów postępowania, tj. art. 7, art. 7a, art. 77 § 1, art. 80 i art. 107 § 3 Kodeksu postępowania administracyjnego (dalej jako: k.p.a). Skarżący nie zgodził się z oceną organu I instancji dotyczącą niezgodności lokalizacji przedsięwzięcia z m.p.z.p. Podniósł, że z przepisu planu miejscowego odnoszącego się do terenu oznaczonego symbolem P10 MN, nie wynikają żadne zakazy lub wyłączenia dotyczące zabudowy usługowej. Po rozpatrzeniu sprawy w trybie odwoławczym Kolegium, wskazaną na wstępie decyzją ostateczną z dnia 29 września 2025 r. (zaskarżoną do Sądu), utrzymało w mocy decyzję organu I instancji. Organ odwoławczy stwierdził, że decyzja Burmistrza jest zgodna z art. 59a ust. 3 i art. 80 ust. 2 u.i.o.ś., natomiast zarzuty odwołania nie mogą skutecznie wpłynąć na byt tej decyzji. Kolegium na wstępie powołało przepisy u.i.o.ś. regulujące kwestię ustalania środowiskowych uwarunkować dla przedsięwzięcia, a następnie - odwołując się do treści art. 80 ust. 2 u.i.o.ś. - wskazało, że warunkiem koniecznym do wydania pozytywnej decyzji środowiskowej (niezależnie od tego, czy dla przedsięwzięcia wymagane jest przeprowadzenie oceny oddziaływania na środowisko, czy nie ma takiej konieczności) jest zgodność planowanego przedsięwzięcia z postanowieniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, o ile plan taki został uchwalony. Jeśli więc dla terenu objętego wnioskiem (jak w niniejszej sprawie) jest uchwalony miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego, to decyzja bezwzględnie powinna być wydana na podstawie tego planu. Organ odwoławczy podzielił stanowisko Burmistrza, iż w niniejszej sprawie przesłanka, o której mowa w art. 80 ust. 2 u.i.o.s., nie została spełniona. Kolegium wskazało za organem I instancji, że objęta wnioskiem działka nr ewid. [...], położona jest na terenie oznaczonym w planie miejscowym symbolem P10 MN,U, czyli na terenie, którego przeznaczeniem podstawowym jest zabudowa mieszkaniowa jednorodzinna o niskiej intensywności oraz usługowa, i na którym dopuszczalna jest zabudowa mieszkaniowo-usługowa, obiekty i urządzenia rekreacji, zabudowa gospodarcza, garaże, zieleń urządzona - ogrodowa, parkowa, izolacyjna, urządzenia infrastruktury technicznej i urządzenia komunikacji (§ 46 pkt 10 uchwały). Na terenach mieszkaniowych oraz mieszkaniowo-usługowych plan nie przewiduje lokalizacji stacji paliw (§ 4 ust. 3 pkt 3 uchwały). Lokalizację takich obiektów plan przewiduje na terenach usługowych (§ 4 ust. 3 pkt 4 uchwały) oznaczonych symbolem U,KU (tereny usług wielobranżowych oraz obsługi ruchu drogowego - stacje paliw, napraw, myjni i diagnostyki pojazdów) i symbolem UC,P,KU,ZI (tereny usług komercyjnych, ośrodków przemysłowych, obsługi ruchu drogowego - stacje paliw, napraw, myjni i diagnostyki pojazdów oraz zieleni izolacyjnej), na terenach przemysłowych oraz przemysłowo-usługowych (§ 4 ust. 3 pkt 5 uchwały) oznaczonych na symbolem P,KU,U,KD,OZE (tereny zabudowy przemysłowej, obsługi ruchu drogowego - stacji paliw, napraw, myjni i diagnostyki pojazdów, usługowej, komunikacji drogowej oraz ośrodków wytwórczych energii odnawialnej) oraz na terenach obsługi ruchu drogowego (§ 4 ust. 3 pkt 10 uchwały) oznaczonych symbolem KU (tereny obsługi ruchu drogowego - stacji paliw, napraw, myjni i diagnostyki pojazdów) i symbolem KU,KP (tereny obsługi ruchu drogowego - stacje paliw, napraw, myjni i diagnostyki pojazdów oraz parkingów publicznych). W ocenie organu odwoławczego, z powyższego wynika, że stacje paliw mogą być zlokalizowane nie tylko na terenach obsługi ruchu drogowego i nie tylko na terenach o jednofunkcyjnym przeznaczeniu oznaczonych symbolem KU, ale także na terenach usługowych, terenach przemysłowych oraz przemysłowo-usługowych o wielofunkcyjnym przeznaczeniu. Nie mogą być natomiast lokalizowane na terenach mieszkaniowych oraz mieszkaniowo-usługowych. Odnosząc się do zawartej w decyzji organu I instancji analizy położenia wybudowanych już stacji paliw na terenie miasta R. P., Kolegium za niecelowe uznało ustalanie, czy stacje te zostały wybudowane w okresie obowiązywania m.p.z.p. i czy ich lokalizacja jest zgodna z planem miejscowym. Podkreśliło, że każdą sprawę ocenia się indywidualnie. Organ II instancji stwierdził, że nie bez znaczenia dla rozpatrywanej sprawy jest przestrzeganie zasady dobrego sąsiedztwa, o której mowa w § 5 ust. 2 pkt 3 uchwały. W ocenie Kolegium, lokalizacja stacji paliw nie stanowiłaby kontynuacji dotychczasowej funkcji zabudowy, gdyż położona byłaby pomiędzy budynkami mieszkalnymi jednorodzinnymi. Reasumując Kolegium stwierdziło, że lokalizacja planowanego przedsięwzięcia polegającego na budowie stacji paliw nie jest zgodna z § 46 pkt 10 m.p.z.p. Tym samym organ I instancji, odmawiając skarżącemu ustalenia środowiskowych uwarunkowań realizacji przedsięwzięcia opisanego we wniosku (pomimo, że część przedsięwzięcia polegająca na budowie obiektu handlowo-usługowego byłaby zgodna z planem, jeżeli spełnione zostałyby wymagania dotyczące intensywności zabudowy określone w planie), nie naruszył art. 59a ust. 3 i art. 80 ust. 2 u.i.o.ś. Jako niezasadne organ II instancji ocenił też zarzuty odwołania dotyczące naruszenia prawa procesowego, tj. art. 7, art. 77 § 1, art. 80 i art. 107 § 3 k.p.a. W ocenie Kolegium, materiał dowodowy był wystarczający do oceny warunku, o którym mowa w art. 80 ust. 2 u.i.o.ś. i ocena ta jest prawidłowa. Z uwagi na to, że przepisy planu miejscowego w omawianym zakresie nie budziły wątpliwości, nieuzasadniony jest też zarzut naruszenia art. 7a § 1 k.p.a., a także art. 7 i art. 8 k.p.a. Uzasadnienie decyzji organu I instancji jest również wystarczające i odpowiadające wymaganiom określonym w art. 107 § 3 k.p.a. Inwestor wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie na decyzję Kolegium, zarzucając jej naruszenie: 1) art. 59a ust. 3 u.i.o.ś. poprzez jego niewłaściwe zastosowanie i przyjęcie, iż planowane przedsięwzięcie w zakresie realizacji stacji paliw jest niezgodne z postanowieniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, a w konsekwencji utrzymanie przez organ II instancji zaskarżonej decyzji w mocy; 2) art. 80 ust. 2 u.i.o.ś. w zw. z § 46 ust. 10 m.p.z.p. poprzez jego niewłaściwą wykładnię i zastosowanie polegające na błędnym przyjęciu, że objęte wnioskiem przedsięwzięcie (budowa stacji paliw) jest niezgodne z ustaleniami planu miejscowego w zakresie przeznaczenia terenu oznaczonego symbolem P10 MN,U, podczas gdy plan nie przewiduje żadnych zakazów czy ograniczeń co do planowej działalności na ww. terenie; 3) art. 81 ust. 1, 2 i 3 u.i.o.ś. poprzez odmowę ustalenia środowiskowych uwarunkowań pomimo spełnienia przez skarżącego wszystkich wymogów warunkujących wydanie wnioskowanej decyzji, przy braku ziszczenia się którejkolwiek z ustawowych przesłanek odmowy; 4) art. 80 ust. 1 pkt 1 w związku z art. 77 ust. 1 u.i.o.ś oraz art. 80 ust. 1, 2 i 3 u.i.o.ś poprzez odmowę wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, chociaż nie wystąpiła żadna z przesłanek określonych tymi przepisami, 5) art. 6, art. 7 i art. 8 k.p.a. w zw. z art. 77 § 1, art. 80 k.p.a. oraz art. 107 § 3 k.p.a., poprzez przeprowadzenie postępowania w sposób sprzeczny z zasadą pogłębiania zaufania obywateli do organów państwa, a ponadto poprzez ocenę zebranego w sprawie materiału dowodowego w sposób dowolny, a nie swobodny i wszechstronny, co skutkowało poczynieniem błędnych ustaleń co do możliwości prowadzenia działalności w postaci stacji benzynowej na terenie oznaczonym symbolem P10 MN,U, a w konsekwencji błędnym przyjęciem, iż planowane przedsięwzięcia w zakresie budowy stacji benzynowej jest niezgodne z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego; 6) art. 7a § 1 k.p.a. poprzez rozstrzygnięcie na niekorzyść skarżącego pojawiających się wątpliwości co do treści zapisów m.p.z.p. w zakresie przeznaczenia terenu oznaczonego symbolu P10 MN,U; 7) art. 7 k.p.a. przez brak uwzględnienia w postępowaniu słusznego interesu skarżącego; 8) art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. w zw. z art. 138 § 2 k.p.a. przez utrzymanie w mocy zaskarżonej decyzji, podczas gdy organ odwoławczy winien orzec o uchyleniu zaskarżonej decyzji w całości. W oparciu o powyższe zarzuty skarżący wniósł o uchylenie w całości zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ja decyzji organu I instancji. Ponadto wniósł o zasądzenie kosztów postępowania. W uzasadnieniu skargi skarżący nie zgodził się z argumentacje Kolegium, podtrzymując stanowisko, iż w części planu miejscowego odnoszącej się do terenu o symbolu P10 MN,U nie zostały wskazane żadne zakazy lub wyłączenia pozaustawowe dotyczące zabudowy usługowej. Skarżący zwrócił uwagę, że w R. P. stacje paliw zlokalizowane są m.in. na terenach oznaczonych w planie symbolem MW,U – tereny zabudowy mieszkaniowej wielorodzinnej o średniej i wysokiej intensywności oraz usług. W ocenie inwestora, dochodzi zatem do kuriozalnego różnicowania terenów o zabudowie mieszkaniowej, gdyż tam gdzie mamy zabudowę wielorodzinną stacja paliw mogła powstać, a tam gdzie mamy jednorodzinną już nie. Ponadto skarżący zakwestionował ocenę, jakoby możliwość lokalizacji stacji benzynowej pomiędzy mieszkalnymi jednorodzinnymi wykluczała powołana przez organy "zasada dobrego sąsiedztwa". Skarżący podniósł, że zasada dobrego sąsiedztwa ma na celu zapewnienie równowagi między potrzebami inwestorów, interesem publicznym i prawami mieszkańców. Pojęcie kontynuacji funkcji należy rozumieć w szerokim zakresie, zgodnie z wykładnią systemową, która wskazuje, aby rozstrzygać wątpliwości na rzecz uprawnień właściciela, po to aby mogła być zachowana zasada wolności zagospodarowania terenu, w tym jego zabudowy. Tym samym budynkom mieszkalnym mogą towarzyszyć nie tylko inne budynki tego samego typu, ale również zabudowa usługowa, która jest naturalnym uzupełnieniem funkcji mieszkaniowej. Budynek usługowy, w którym będą świadczone usługi powszechne, posadowiony nawet wśród zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej, nie będzie zatem naruszał zasady dobrego sąsiedztwa. W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje: Uprawnienia wojewódzkich sądów administracyjnych określone przepisami m. in. art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2024 r. poz. 1267) oraz art. 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2024 r. poz. 935 ze zm., dalej jako: p.p.s.a.) sprowadzają się do kontroli działalności organów administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, tj. kontroli zgodności zaskarżonego aktu z przepisami postępowania administracyjnego, a także prawidłowości zastosowania i wykładni norm prawa materialnego. Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 p.p.s.a.). Rozpoznając sprawę według powyższych kryteriów Sąd stwierdził, że skarga nie jest zasadna. Zaskarżona decyzja oraz utrzymana nią w mocy decyzja organy I instancji odpowiadają bowiem prawu. Przypomnieć na wstępie należy, że kontrolowane rozstrzygnięcia zapadły w postępowaniu zainicjowanym wnioskiem skarżącego o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach dla przedsięwzięcia pn. "Budowa stacji benzynowej ze sklepem oraz budynku handlowo-usługowego wraz z niezbędną infrastrukturą", przewidzianego do realizacji na działce nr [...] przy ul. [...] w R. P.. Powodem odmowy wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach dla ww. przedsięwzięcia, którą utrzymał w mocy organ odwoławczy, było stwierdzenie, że lokalizacja tej inwestycji jest niezgodna z postanowieniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Jak wynika z dołączonej do wniosku karty informacyjnej przedsięwzięcia (k. 6 akt adm.), budowa wchodzącej w skład przedmiotowej inwestycji stacji benzynowej obejmować ma realizację pięciu podziemnych zbiorników na paliwo o pojemności po 10 m3, jednego podziemnego zbiornika na gaz LPG o pojemności 20 m3, a także 2 dystrybutorów obustronnych do sprzedaży paliw oraz dystrybutora gazu Zgodnie z art. 71 ust. 2 u.i.o.ś. uzyskanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach jest wymagane dla planowanych: 1) przedsięwzięć mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko; 2) przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko. Przedsięwzięcia zaliczane do powyższych kategorii wymienione zostały w rozporządzeniu Rady Ministrów z dnia 10 września 2019 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz. U. z 2019 r. poz. 1839 ze zm., dalej jako: rozporządzenie). W myśl § 3 ust. 1 pkt 34 lit. "b" i pkt 35 lit. "b" rozporządzenia, do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko zalicza się instalacje do dystrybucji produktów naftowych oraz instalacje do podziemnego magazynowania produktów naftowych. Jak wyżej wskazano, objęta wnioskiem inwestora inwestycja obejmuje realizację tego rodzaju instalacji, wobec czego nie budzi wątpliwości, że przedsięwzięcie – jako mogące potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko - wymaga uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. Podkreślić należy, że decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach ma charakter związany (por. wyrok NSA: z 21 stycznia 2025 r. sygn. akt III OSK 2019/24, z 18 grudnia 2024 r. sygn. akt III OSK 551/23, czy z 26 czerwca 2019 r. sygn. akt II OSK 2114/17). Oznacza to, że organ właściwy do wydania takiej decyzji jest zobligowany ją wydać, jeżeli inwestor spełni wymagania określone przepisami ustawy, a zarazem zobligowany jest odmówić ustalenia środowiskowych uwarunkowań w przypadku wystąpienia którejkolwiek z przesłanek negatywnych inwestorowi, które wymienione są expressis verbis w przepisach u.i.o.ś. Jednym z warunków wydania decyzji ustalającej środowiskowe uwarunkowania jest natomiast zgodność lokalizacji przedsięwzięcia z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego, co wynika wprost z art. 80 ust. 2 u.i.o.ś. Przepis ten stanowi bowiem in initio, że właściwy organ wydaje decyzję o środowiskowych uwarunkowaniach po stwierdzeniu zgodności lokalizacji przedsięwzięcia z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Jednocześnie w myśl art. 59a ust. 3 pkt 1 u.i.o.ś., w przypadku: stwierdzenia niezgodności lokalizacji przedsięwzięcia z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, organ właściwy do wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach odmawia zgody na realizację przedsięwzięcia. W ocenie Sądu, organy obu instancji prawidłowo stwierdziły, ze powyższy warunek dotyczący zgodności lokalizacji przedsięwzięcia z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego, nie został w niniejszej sprawie spełniony, co przesądzało o obowiązku wydania decyzji o odmowie ustalenia środowiskowych uwarunkowań. Z niewadliwych i niekwestionowanych przez skarżącego ustaleń organów wynika, że dla objętej planowaną inwestycją działki nr ewid. [...] w R. P., obowiązuje miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego zatwierdzony uchwałą nr [...] Rady Miasta R. P. z dnia 24 sierpnia 2022 r. w sprawie "Miejscowego Planu Zagospodarowania Przestrzennego Miasta R. P.". Zgodnie z planem miejscowym, działka inwestycyjna położona jest na terenie o symbolu P10 MN,U. Z § 46 ust. 10 pkt 1 i 2 uchwały wynika, że przeznaczeniem podstawowym tego terenu jest zabudowa mieszkaniowa jednorodzinna o niskiej intensywności oraz usługowa, natomiast przeznaczeniem dopuszczalnym: zabudowa mieszkaniowo-usługowa, obiekty i urządzenie rekreacji, zabudowa gospodarcza, garaże, zieleń urządzona-ogrodowa, parkowa, izolacyjna oraz urządzenia infrastruktury technicznej i urządzenia komunikacji. Prawidłowe jest stanowisko organów, iż w ramach oceny, czy planowane przez skarżącego przedsięwzięcie, którego zasadniczym elementem jest stacja benzynowa, odpowiada powyższemu przeznaczeniu obowiązującemu dla obszaru P10 MN,U, należy uwzględnić treść § 4 uchwały, który definiuje oznaczenia terenów objętych planem miejscowym oraz uściśla, jakiego dokładnie rodzaju przedsięwzięcia przewidziano dla poszczególnych terenów, w tym wprost wskazuje, na których terenach przewidziano sytuowanie stacji paliw. Z przepisu tego wynika, że tego rodzaju obiekty zostały przewidziane na terenach o następujących symbolach: UC,P,KU,ZI - tereny usług komercyjnych, ośrodków przemysłowych, obsługi ruchu drogowego - stacji paliw, napraw, myjni i diagnostyki pojazdów oraz zieleni izolacyjnej; U,KU - tereny usług wielobranżowych oraz obsługi ruchu drogowego - stacji paliw, napraw, myjni i diagnostyki pojazdów (§ 4 ust. 3 pkt 4 uchwały); P,KU,U,KD,OZE - tereny zabudowy przemysłowej, obsługi ruchu drogowego - stacji paliw, napraw, myjni i diagnostyki pojazdów, usługowej, komunikacji drogowej oraz ośrodków wytwórczych energii odnawialnej (§ 4 ust. 3 pkt 5 uchwały); KU - tereny obsługi ruchu drogowego - stacji paliw, napraw, myjni i diagnostyki pojazdów; KU,KP - tereny obsługi ruchu drogowego - stacje paliw, napraw, myjni i diagnostyki pojazdów oraz parkingów publicznych (§ 4 ust. 3 pkt 5 uchwały). Jak słusznie zauważyły organy, stacje paliw nie zostały natomiast wskazane w odniesieniu do terenu o symbolu MN,U (§ 4 ust. 3 pkt 3 uchwały). W świetle powyższych uregulowań, wbrew przekonaniu skarżącego, o zgodności lokalizacji spornego przedsięwzięcia z m.p.z.p. nie może świadczyć brak w zapisach planu miejscowego dotyczących terenów o symbolu MN,U (w tym terenu P10 MN, U, w obrębie którego położona jest działka inwestycyjna) wyrażonego wprost zakazu lokalizowania stacji paliw (stacji benzynowych). Skoro plan miejscowy precyzyjnie wskazuje symbole terenów, na których takie obiekty zostały dopuszczone, uznać należy, że wolą organu stanowiącego gminy było wyeliminowanie możliwości lokalizowania tego rodzaju obiektów na pozostałych obszarach objętych planem, w tym na terenach zabudowy mieszkaniowej. Do odmiennego wniosku nie może prowadzić argument, że w R. P. funkcjonuje stacja paliw, która położona jest na terenie oznaczonych symbolem MW,U - tereny zabudowy mieszkaniowej wielorodzinnej o średniej i wysokiej intensywności oraz usług. Jak słusznie wskazał organ odwoławczy, kwestia lokalizacji innej stacji paliw na terenie miasta R. P. nie może mieć wpływu na dokonywaną w niniejszej sprawie, indywidualną ocenę zgodności przedsięwzięcia z planem miejscowym, tym bardziej, że nie można przecież wykluczyć, iż ww. stacja paliw powstała jeszcze przed uchwaleniem obecnie obowiązującego planu miejscowego. Sąd w pełni podziela przekonanie organów, iż regulacją planu miejscowego, która dodatkowo przesądza o niezgodności lokalizacji spornego przedsięwzięcia z tym aktem, a więc o niespełnieniu warunku z art. 80 ust. 2 u.i.o.ś., jest przepis § 5 ust. 2 pkt 3 uchwały, który - w ramach zasad kształtowania ładu przestrzennego obowiązujących dla wszystkich terenów objętych planem miejscowym - nakazuje stosowanie zasady dobrego sąsiedztwa - poprzez dostosowanie nowej zabudowy do wyznaczonych przez zastany w danym miejscu stan i funkcję dotychczasowej zabudowy, a także do cech i parametrów o charakterze urbanistycznym i architektonicznym z możliwością odstępstw w sytuacjach szczególnych wynikających z lokalnych uwarunkowań - ochronnych, konserwatorskich, kompozycyjnych, architektoniczno-urbanistycznych, technologicznych oraz konstrukcyjnych, przy zachowaniu właściwych relacji z otoczeniem i w dostosowaniu do istniejącego zainwestowania oraz jeśli wymagają tego przepisy odrębne. Zauważyć należy, że powyższa zasada sformułowana została w sposób analogiczny do zasady dobrego sąsiedztwa obowiązującej przy ustalaniu warunków zabudowy (art. 61 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym – t.j. Dz. U. z 2024 r. poz. 1130 ze zm.), jako wymóg dostosowana nowej zabudowy do dotychczasowej zabudowy na nieruchomościach sąsiednich pod względem urbanistycznym i architektonicznym, a także pod względem funkcji zabudowy. Zasada ta, służąc zachowaniu ładu przestrzennego, uniemożliwia zatem uzupełnianie istniejącej na danym terenie zabudowy o zabudowę o odmiennych cechach i parametrach urbanistycznych i architektonicznych, a także o funkcji kolidującej z funkcją zabudowy dotychczasowej. W ramach tej zasady można więc realizować zabudowę o odmiennej funkcji w stosunku do istniejącej zabudowy sąsiedniej, o ile harmonizuje ona z funkcją zabudowy istniejącej (por. wyrok NSA z dnia 7 października 2025 r., sygn. akt II OSK 780/23). Z dołączonego do wniosku inwestora wyrysu z mapy ewidencyjnej wynika, że działki bezpośrednio sąsiadujące z działką inwestycyjną (tj. działki nr [...] i [...]) zabudowane są budynkami mieszkalnymi jednorodzinnymi. Znajdujący się w aktach sprawy wydruk z systemu informacji przestrzennej (k. 93 akt adm.) wskazuje ponadto, że również w dalszym sąsiedztwie terenu inwestycji (w tym na działkach znajdujących się po przeciwnej stronie ulicy [...]) zdecydowanie dominuje zabudowa mieszkaniowa jednorodzinna. W ocenie Sądu, prawidłowa jest wobec tego ocena organów, iż realizacja planowanego przedsięwzięcia w tym obszarze, skutkowałaby naruszeniem ustanowionej w § 5 ust. 2 pkt 3 uchwały zasady dobrego sąsiedztwa. Jakkolwiek co do zasady zgodzić należy się ze skarżącym, iż w pewnych przypadkach zabudowa usługowa może funkcjonować w otoczeniu zabudowy mieszkaniowej, stanowiąc jej uzupełnianie, tak jednak podkreślić trzeba, że oceny, czy określony obiekt usługowy nie będzie zakłócał funkcji mieszkaniowej, należy dokonywać każdorazowo z uwzględnieniem okoliczności konkretnej sprawy, biorąc pod uwagę charakter działalności usługowej oraz stopień jej uciążliwości. Stacja paliw jest obiektem realizującym usługi związane przede wszystkim z obsługą pojazdów, a zatem nie są to usługi pełniące funkcję pomocniczą (uzupełniającą) wobec funkcji mieszkaniowej. Przeciwnie, obiekt tego rodzaju może wprowadzać uciążliwości dla funkcji mieszkaniowej, generując wzmożony ruch pojazdów i wzmożony hałas. Za uznaniem, że pomiędzy funkcją mieszkaniową a funkcją usługowa w postaci stacji paliw zachodzi kolizja, przemawiają też względy zagrożenia pożarowego związanego z tego rodzaju działalnością (magazynowaniem produktów naftowych i ich dystrybucją). Ponadto stacja paliw nie byłaby dostosowana do zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej pod względem cech architektonicznych (w tym gabarytów). Podsumowując, organy orzekające w sprawie dokonały prawidłowej wykładni przepisów planu miejscowego i zasadnie uznały, że lokalizacja przedsięwzięcia objętego wnioskiem inwestora nie jest zgodna z tym aktem. Tym samym, wbrew zarzutom skargi, organ I instancji prawidłowo zastosował przepisy art. 59a ust. 3 pkt 1 i art. 80 ust. 2 u.o.i.ś., orzekając o odmowie wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowań dla przedmiotowego przedsięwzięcia, natomiast organ odwoławczy słusznie rozstrzygnięcie to utrzymał w mocy na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. Bezzasadne są także zarzuty naruszenia przepisów postępowania: art. 6, art. 7, art. 8 w zw. z art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a., albowiem organy prawidłowo ustaliły stan faktyczny i oceniły zgromadzony materiał dowodowy. Uzasadnienia kontrolowanych decyzji spełniają zaś wymogi z art. 107 § 3 k.p.a. Organom nie można ponadto zarzucić naruszenia art. 7a k.p.a., bowiem w sprawie nie wystąpiły wątpliwości co do wykładni prawa, które należałoby rozstrzygnąć na korzyść skarżącego. Kontrolując legalność zaskarżonych decyzji według kryteriów określonych w art. 134 § 1 p.p.s.a., Sąd nie dopatrzył się także naruszenia innych, niż objęte zarzutami skargi, przepisów prawa. W tym stanie rzeczy skarga podlegała oddaleniu, o czym orzeczono na podstawie art. 151 p.p.s.a.