II SA/Lu 770/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Jacek Czaja Sędziowie Sędzia NSA Grażyna Pawlos-Janusz (sprawozdawca) Sędzia NSA Maria Wieczorek-Zalewska Protokolant Referent stażysta Jacek Zięba po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 16 stycznia 2018 r. sprawy ze skargi J. K. na decyzję Inspektor Nadzoru Budowlanego z dnia [...] czerwca 2017 r. nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania administracyjnego w sprawie ustalenia zgodności z przepisami wykonanych robót budowlanych oddala skargę. Decyzją z dnia [...] czerwca 2017 r., znak: [...], Inspektor Nadzoru Budowlanego, po rozpoznaniu odwołania J. K. (dalej: skarżąca) od decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w B. P. z dnia [...] marca 2017 r., znak: [...], umarzającej postępowanie administracyjne w sprawie wybudowanego budynku mieszkalnego jednorodzinnego na działce nr ewid.[...] w [...], gmina M. P. – utrzymał w mocy tę decyzję. W uzasadnieniu tej decyzji organ odwoławczy wyjaśnił, że postępowanie administracyjne w niniejszej sprawie zostało wszczęte na wniosek skarżącej – właścicielki działki nr ewid.[...] w [...]. W toku postępowania organ pierwszej instancji ustalił, że właściciel działki sąsiedniej nr [...] – D. N. (dalej także: inwestor), na podstawie decyzji Starosty [...] z dnia [...] marca 2009 r., znak: [...], o pozwoleniu na budowę, wybudował na swojej działce wolnostojący budynek mieszkalny jednorodzinny. Zatwierdzony tą decyzją projekt budowlany obejmował budowę budynku o wymiarach zewnętrznych 9,73 x 14,42 m. Budynek zlokalizowano w odległości 25,0 m od istniejącego na działce budynku gospodarczego oraz w odległości 4,0 m od granicy działki nr ewid.[...] W dniu [...] kwietnia 2014 r. inwestor zawiadomił organ pierwszej instancji o zakończeniu budowy budynku, zaś organ nie zgłosił sprzeciwu do tego zawiadomienia, o czym poinformował stronę pismem z dnia [...] kwietnia 2014 r. Organ ustalił również, że w 2010 r. rozpoczęte zostały czynności wznowienia znaków granicznych dla nieruchomości skarżącej. Sąd Rejonowy w R. P. postanowieniem z dnia [...] grudnia 2014 r., sygn. akt [...], dokonał rozgraniczenia działek nr [...], co skutkowało zmianą przebiegu granicy pomiędzy tymi działkami. Mając na uwadze powyższe ustalenia, PINB opisaną wyżej decyzją z dnia [...] marca 2017 r. umorzył postępowanie administracyjne w tej sprawie jako bezprzedmiotowe, na podstawie art. 105 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2016 r. poz. 23 ze zm.; dalej: k.p.a.). Organ wskazał, że w rozpoznawanej sprawie w sprawie nie zachodzi żadna przesłanka uzasadniająca podjęcie interwencji przez organ w kwestii legalności omawianego budynku. Wynika to z tego, że inwestor nie może ponosić konsekwencji niezgodności usytuowania obiektu budowlanego z przepisami techniczno-budowlanymi, w sytuacji gdy zmiana przebiegu granicy nastąpiła po zakończeniu budowy obiektu. Utrzymując w mocy powyższą decyzję organu pierwszej instancji organ odwoławczy podzielił stanowisko zawarte w uzasadnieniu tej decyzji. Organ drugiej instancji podkreślił, że skoro budynek został zrealizowany w oparciu o wydane przez Starostę [...] pozwolenie na budowę z dnia [...] marca 2009 r., a z ustaleń organu pierwszej instancji wynika, że sporny obiekt jest zgodny z rozwiązaniami zaakceptowanymi w zatwierdzonym wówczas projekcie budowlanym, to pomimo zmiany przebiegu granicy, organ nie może obecnie nałożyć na inwestora i właściciela budynku - określonych obowiązków, w celu doprowadzenia budowy tego obiektu do stanu zgodnego z prawem. Skargę do Sądu na decyzję organu drugiej instancji złożyła J. K., wnosząc o jej uchylenie. Skarżąca opisała przebieg postępowania administracyjnego i zarzuciła, że organy administracji wadliwie stwierdziły, iż ustalony w sprawie stan faktyczny nie uzasadniał nałożenia na inwestora określonych obowiązków w celu zalegalizowania budowy spornego budynku. Podniosła, że przeprowadzone w niniejszej sprawie wznowienie znaków granicznych uwzględniało stanowisko wyrażone w wyroku NSA z dnia 14 maja 2010 r., sygn. akt I OSK 1009/09. W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Skarga nie jest zasadna. W ocenie Sądu prawidłowe jest stanowisko organów obu instancji, które umorzyły wszczęte na wniosek skarżącej postępowanie administracyjne w sprawie legalności robót budowlanych wykonanych przez inwestora, polegających na budowie budynku mieszkalnego jednorodzinnego na działce nr ewid.[...] w [...]. W rozpoznawanej sprawie jest poza sporem, jak prawidłowo ustaliły organy obu instancji, że inwestor zrealizował wskazane wyżej roboty budowlane, zgodnie z projektem budowlanym zatwierdzonym decyzją Starosty [...] z dnia [...] marca 2009 r., znak: [...], o pozwoleniu na budowę. Niekwestionowane jest też, że objęty tym projektem wolnostojący budynek mieszkalny jednorodzinny zaprojektowany został w odległości 25,0 m od istniejącego na działce budynku gospodarczego oraz w odległości 4,0 m od granicy działki skarżącej. Bezsporne jest również, iż inwestor zawiadomił organ pierwszej instancji o zakończeniu budowy budynku, zaś organ nie wniósł sprzeciwu do tego zawiadomienia. Natomiast rozgraniczenie nieruchomości, skutkujące zmianą przebiegu granicy pomiędzy działką inwestora i działką skarżącej, nastąpiło już po wspomnianym wyżej skutecznym zawiadomieniu organu nadzoru budowlanego o zakończeniu budowy budynku. Podkreślenia wymaga, że w orzecznictwie sądów administracyjnych ugruntowane jest stanowisko, które Sąd w składzie orzekającym w niniejszej sprawie w pełni podziela, iż w sytuacji, gdy obiekt budowlany został zrealizowany zgodnie z rozwiązaniami zaakceptowanymi w projekcie budowlanym zatwierdzonym ostateczną i prawomocną decyzją o pozwoleniu na budowę, to pomimo późniejszej zmiany przebiegu granicy, skutkującej "zbliżeniem się" (w sensie prawnym) tego obiektu do granicy nieruchomości, organy nadzoru budowlanego nie mogą następczo nałożyć na inwestora bądź właściciela obiektu określonych obowiązków, w celu doprowadzenia budowy tego obiektu do stanu zgodnego z prawem. W takiej sytuacji późniejsze "przesunięcie" granicy nie może skutkować koniecznością nakazania inwestorowi zachowania odległości określonych w rozporządzeniu Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r., w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. z 2015 r. poz. 1422 ze zm.), od wybudowanego budynku do nowo ustalonej granicy działki (zob. przykładowo jedynie: wyrok NSA z dnia 26 marca 2010 r., sygn. akt II OSK 612/09 oraz wyroki WSA w Lublinie z dnia 29 listopada 2016 r., sygn. akt II SA/Lu 728/16 i sygn. akt II SA/Lu 727/16). Niewątpliwie zatem w rozpoznawanej sprawie nie zachodziły podstawy do wydania decyzji nakładającej na inwestora obowiązki określone w przepisach ustawy Prawo budowlane, a tym samym za prawidłowe – co do zasady – należy uznać stanowisko organów administracji obu instancji, które stwierdziły, że uzasadnia to umorzenie postępowania administracyjnego z uwagi na jego bezprzedmiotowość, na podstawie art. 105 § 1 k.p.a. Wskazać trzeba, że nawet gdyby uznać, że właściwszą formą zakończenia postępowania w sprawie niniejszej byłaby decyzja merytoryczna odmawiająca wydania określonego rozstrzygnięcia z powodu braku podstaw prawnych, to decyzje organów obu instancji nie byłyby obarczone wadą stanowiącą naruszenie przepisów postępowania mogącą mieć istotny wpływ na wynik sprawy w rozumieniu art. 145 § 1 pkt 1 lit. "c" ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r. poz. 1369 ze zm.; dalej: p.p.s.a.). Skutki prawne wydania decyzji odmownej w takim przypadku oraz decyzji umarzającej postępowanie są bowiem w istocie tożsame (por. A. Gliniecki w: A. Gliniecki (red.), Prawo budowlane. Komentarz, Warszawa 2014, s. 688 wraz z powołanym orzecznictwem). Odnosząc się do zarzutów skarżącej wskazać należy, że stanowisko wyrażone w powołanym w skardze wyroku NSA z dnia 14 maja 2010 r., sygn. akt I OSK 1009/09, nie miało wpływu na wynik sprawy, albowiem wyrok ten zapadł w sprawie o odmiennym stanie faktycznym i prawnym, dotyczącej rozgraniczenia nieruchomości. Niezasadne były również zarzuty skarżącej dotyczące błędnej oceny dowodów zgromadzonych w sprawie, a w konsekwencji co do naruszenia art. 6, 7, 77, 80, 107 § 3 i 138 k.p.a. Organy administracji instancji w sposób wyczerpujący wyjaśniły wszystkie istotne okoliczności faktyczne w niniejszej sprawie oraz dokonały prawidłowej oceny zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego. Zdaniem Sądu, nie można też zarzucić organom naruszenia zasady zaufania (art. 8 k.p.a.), wskutek stronniczego rozstrzygnięcia sprawy. Z tych wszystkich względów, wobec braku podstaw do uwzględnienia skargi, Sąd skargę oddalił w oparciu o art. 151 p.p.s.a.