II SA/Lu 775/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Marta Laskowska-Pietrzak Sędziowie Sędzia WSA Joanna Cylc-Malec, Sędzia NSA Maria Wieczorek-Zalewska (sprawozdawca) Protokolant Starszy sekretarz sądowy Agnieszka Wojtas po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 5 lutego 2019 r. sprawy ze skargi R. K. na decyzję Inspektor Nadzoru Budowlanego z dnia [...] czerwca 2018 r. nr [...] w przedmiocie nakazu rozbiórki obiektu budowlanego oddala skargę. Zaskarżoną do sądu decyzją z dnia [...] [...] r. nr [...] Inspektor Nadzoru Budowlanego na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednolity w Dz. U. z 2017 r., poz. 1257 ze zm.) – dalej jako "k.p.a." w związku z art. 80 ust. 2 pkt 2 i art. 83 ust. 2 ustawy z 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (tekst jednolity w Dz. U. z 2017 r., poz. 1332 ze zm.) – dalej jako "Prawo budowlane", po rozpatrzeniu odwołania R. K., od decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w P. z dnia [...] kwietnia 2018 r., znak: [...], nakazującej R. K. rozbiórkę wagi samochodowej najazdowej wraz z pomieszczeniem obsługowym, zlokalizowanych na działkach nr ewid. [...] i [...] w m. Z. , G. K., na terenie przyległym do zakładu górniczego " [...]" - utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. Zaskarżona decyzja została wydana w oparciu o następujący stan faktyczny. W dniu 27 lipca 2017 r. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w P. został poinformowany pismem z dnia 24 lipca 2017 r. znak: [...] sporządzonym z upoważnienia Dyrektora [...] w L., iż po przeprowadzeniu w dniu 20 lipca 2017 r. przez pracowników Okręgowego Urzędu Górniczego kontroli stwierdzono, że materiał eksploatowany w zakładzie górniczym "[...]" położonym w G. K. poddawany jest procesowi przeróbczemu w zakładzie technologicznym znajdującym się w bezpośrednim sąsiedztwie wyrobiska górniczego. Nie są wyznaczone granice zakładu górniczego "[...]", gdyż nie ma zatwierdzonego planu ruchu zakładu górniczego (w tym przedmiocie prowadzone jest postępowanie przez Okręgowy Urząd Górniczy w L.). Z uwagi na to, że ciąg technologiczny przeróbki kruszywa znajduje się poza obszarem górniczym wyznaczonym w decyzji koncesyjnej Marszałka Województwa L. z dnia [...] stycznia 2017 r. znak: RŚ [...] oraz z uwagi, że przedsiębiorca R. K. nie posiada decyzji o pozwoleniu na budowę obiektów budowlanych ciągu technologicznego przeróbki kruszywa w zakładzie technologicznym wydanej przez [...], ani też nie dokonał zgłoszenia zamiaru przystąpienia do wykonywania robót budowlanych (decyzje w ww. zakresie nie były też udzielane przez Dyrektora [...] w L.) organ przekazał sprawę w powyższym zakresie do Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w P. celem podjęcia działań przewidzianych w Prawie budowlanym. W wyniku powyższego, PINB w P. przeprowadził na działkach nr ewid. [...] i [...], stanowiących własność skarżącego, w dniu 26 września 2017 r. kontrolę, a następnie w dniu 21 listopada 2017 r. dokonał oględzin. Z dokonanych podczas kontroli i oględzin ustaleń wynika m. in., że na przedmiotowej nieruchomości zlokalizowana jest waga samochodowa najazdowa wraz z pomieszczeniem obsługi. Najazdowa waga samochodowa posiada wymiary 16,0 m x 2,8 m. Jest ustawiona na betonowych płytach bezpośrednio na gruncie. Pomieszczenie obsługowe posiada wymiary 2,00 m x 2,53 m i wysokość 2,45 m. Obiekt ten jest ustawiony na płytach betonowych. Do ww. pomieszczenia obsługowego doprowadzona jest z ziemi instalacja elektryczna. Według oświadczenia skarżącego waga została ustawiona około 2-ch lat temu i ma charakter tymczasowy i będzie przeniesiona wraz z pomieszczeniem obsługi w inne miejsce w miarę potrzeb (na nowe złoże). Na podstawie powyższych ustaleń Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w P. działając w oparciu o art. 48 ust. 1 Prawa budowlanego nakazał R. K. rozbiórkę wagi samochodowej najazdowej o wymiarach 2,8 m x 16,0 m wraz z pomieszczeniem obsługowym o wymiarach 2,00 m x 2,53 m i wysokości 2,45 m, zlokalizowanych na działkach nr ewid. [...] i [...] w m. [...], G. K., na terenie przyległym do zakładu górniczego "[...]". W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji organ I instancji wskazał, że w konkretnej sprawie z uwagi na niedające się usunąć naruszenie zapisów obowiązującego Miejscowego Planu Zagospodarowania Przestrzennego G. K. uchwalonego Uchwałą Rady G. K. Nr [...] z dnia [...] marca 2016 r. w sprawie uchwalenia zmiany miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego G. K. - etap I (Dziennik Urzędowy Województwa Lubelskiego z dnia 9 maja 2016 r. poz. 1884) przez usytuowanie omawianych obiektów na terenie oznaczonym w planie symbolem 1PG, na którym plan nie przewidywał dopuszczenia realizacji tego rodzaju obiektów, nie można przeprowadzić postępowania legalizacyjnego, a więc należało nakazać na podstawie art. 48 ust. 1 Prawa budowlanego ich rozbiórkę. Z analizy wyrysów i wypisów ww. miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego wynika, iż działki o nr ewid. nr [...] i [...], na których znajduje się rozpatrywana inwestycja objęte są zmianą miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego G. K. uchwalonego ww. Uchwałą Rady G. K. z dnia [...] marca 2016 r. i położone są w terenie oznaczonym symbolem "1 PG" w bezpośrednim sąsiedztwie drogi gminnej oznaczonej symbolem 1KD - G(D). Przeznaczenie podstawowe tego terenu stanowi powierzchniowa eksploatacja złoża kopalin. Wśród zasad zagospodarowania i warunków zabudowy terenów powierzchniowej eksploatacji złoża kopalin ustanowiono dopuszczenie sieci i urządzeń technicznych, w tym dróg technologicznych oraz lokalizację obiektów z urządzeniami higieniczno-sanitarnymi, utwardzonego punktu naprawy sprzętu, utwardzonego i zadaszonego punktu gromadzenia olejów, miejsca zbierania odpadów komunalnych oraz gruntowe drogi technologiczne, dopuszczenie przebiegu przewodów linii elektroenergetycznych (Rozdział 2 § 14 ust. 1 pkt 1, pkt 2, pkt 3 lit. b, pkt 5 ww. miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego). Dodatkowo z treści ww. miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego wynika, że dla drogi gminnej przewidywana szerokość jezdni wynosi 5,0 m, a szerokość w liniach rozgraniczających wynosi 15,0 m, zaś dostępność drogi ma być nieograniczona (Rozdział 2 § 15 ust. 1 pkt 2 lit. a, lit. b, pkt 4 ww. miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego). Według ustaleń poczynionych przez organ I instancji przedmiotowa waga samochodowa najazdowa wraz z pomieszczeniem obsługowym jest usytuowana bezpośrednio przy granicy działek nr ewid. [...] i [...] i drogi gminnej 1KD - G(D). Tym samym obiekty te są usytuowane na terenie w liniach rozgraniczających drogę gminną. W świetle Rozdziału 1 § 4 ust. 1 pkt 3 ww. miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego - wprowadza się zakaz lokalizowania tymczasowych obiektów budowlanych, w rozumieniu przepisów prawa budowlanego (obiekt budowlany niepołączony trwale z gruntem - tak jak w niniejszej sprawie, gdyż obiekty są ustawione na utwardzeniu), za wyjątkiem zaplecza placu budowy, z zastrzeżeniem ustaleń szczegółowych. Zakazuje się realizacji zabudowy z zastrzeżeniem § 14 ust. 1 pkt 3 lit. b, jak też zakazuje się wprowadzania funkcji i zagospodarowania terenu innych niż określone w uchwalonej zmianie planu (§ 4 ust. 1 pkt 4 i pkt 5 ww. miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego). Natomiast według § 8 ust. 1 pkt 3 lit. a ww. miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego - plan nie przewiduje lokalizacji obiektów wymagających zaopatrzenia w energię. Od powyższej decyzji odwołał się R. K., reprezentowany przez pełnomocnika adw. [...], który wskazał m. in. na naruszenie przepisów prawa: art. 48 ust. 1 Prawa budowlanego, art. 168 ust. 2 Prawa geologicznego i górniczego, a także art. 7 i 7a, art. 77 § 1, art. 80, art. 107 § 1 i § 3 oraz art. 11 k.p.a. W wyniku rozpatrzenia odwołania oraz na podstawie całości akt sprawy organ odwoławczy decyzją dnia [...] czerwca 2018 r. orzekł o utrzymaniu w mocy zaskarżonej decyzji. W ocenie organu odwoławczego, ze zgromadzonego materiału dowodowego przez organ I instancji w sposób nie budzący wątpliwości wynika, iż lokalizacja ww. wagi samochodowej najazdowej wraz z pomieszczeniem obsługowym zlokalizowanych na działkach nr ewid. [...] i [...] w m. [...] gm. K. jest niezgodna z zapisami obowiązującego Miejscowego Planu Zagospodarowania Przestrzennego G. K. dla ww. terenu, gdyż w obrębie obszaru, na którym położone są ww. działki nie jest dopuszczalna lokalizacja tego typu obiektów. Wobec powyższego, zdaniem organu odwoławczego, brak jest możliwości prawnych do przeprowadzenia procedury legalizacyjnej w oparciu o przepisy art. 48 ust. 2 i 3, art. 49 Prawa budowlanego, stąd w zaistniałej sytuacji należało zastosować przepis art. 48 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego, w oparciu o który nałożono nakaz dokonania rozbiórki przedmiotowej wagi samochodowej najazdowej wraz z pomieszczeniem obsługującym. Odnosząc się do poruszonych w odwołaniu kwestii, organ II instancji stwierdził, że Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w P. posiadał właściwość miejscową, o czym mowa w art. 21 k.p.a. i rzeczową, o której mowa w art. 20 k.p.a. do rozpoznania niniejszej sprawy. Waga samochodowa najazdowa wraz z pomieszczeniem obsługowym są usytuowane poza obszarem górniczym (zdefiniowanym w art. 3 pkt 5 ustawy Prawo geologiczne i górnicze z dnia 9 czerwca 2011 r., t.j. w Dz. U. z 2017 r. poz. 2126 ze zm.), a także obiekty te nie stanowią obiektu budowlanego zakładu górniczego w rozumieniu art. 6 ust. 1 pkt 4 i pkt 18 ustawy Prawo geologiczne i górnicze. W szczególności jak wynika z powołanego wyżej przepisu art. 6 ust. 1 pkt 18 - zakład górniczy jest wyodrębnionym technicznie i organizacyjnie zespołem środków służących bezpośrednio do wykonywania działalności regulowanej ustawą Prawo geologiczne i górnicze w zakresie wydobywania kopalin ze złóż. Obiektem budowlanym zakładu górniczego - na podstawie ww. art. 6 ust. 1 pkt 4 lit. a Prawa geologicznego i górniczego - jest m. in. znajdujący się poza podziemnym wyrobiskiem górniczym obiekt zakładu górniczego będący obiektem budowlanym w rozumieniu Prawa budowlanego, służący bezpośrednio do wykonywania działalności regulowanej ustawą w zakresie wydobywania kopalin ze złóż. Omawiane obiekty nie służą do działalności związanej bezpośrednio z wydobyciem kopalin ze złoża, lecz są to obiekty służące do dalszych już działań podejmowanych przez przedsiębiorcę związanych ze sprzedażą surowca. Według art. 168 ust. 1 pkt 7 Prawa geologicznego i górniczego - organy nadzoru górniczego sprawują nadzór i kontrolę nad ruchem zakładów górniczych, w szczególności w zakresie: budowy i likwidacji zakładu górniczego, w tym rekultywacji gruntów po działalności górniczej. Natomiast zgodnie z art. 168 ust. 2 ww. Prawa geologicznego i górniczego - w odniesieniu do projektowania i wykonywania robót budowlanych oraz utrzymania obiektów budowlanych na terenie zakładu górniczego organy nadzoru górniczego wykonują zadania z zakresu administracji architektoniczno-budowlanej i nadzoru budowlanego. Wobec powyższego organy nadzoru górniczego nie posiadały kompetencji do rozpoznania przedmiotowej sprawy. Na powyższe rozstrzygnięcie skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie w ustawowym terminie wniósł pełnomocnik R. K.. W złożonym piśmie skarżący zarzucił zaskarżonej decyzji: 1. naruszanie przepisów prawa materialnego, tj.: art. 48 ust. 1 ustawy Prawo budowlane poprzez jego błędne zastosowanie i wydanie jednej decyzji o nakazie rozbiórki obiektów o różnym charakterze. 2. naruszenie przepisów postępowania, mających istotnych wpływa na wynik sprawy tj.: a. art. 138 § 2 k.p.a. w zw. z art. 7 k.p.a., art. 77 § 1 k.p.a. oraz art. 80 k.p.a. polegające na bezzasadnym utrzymaniu w mocy decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w P., pomimo tego, że organ I instancji nie zebrał i nie rozpatrzył w sposób wyczerpujący całego materiału dowodowego oraz nie podjął wszelkich niezbędnych kroków do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego i załatwienia sprawy, w tym nie określił do jakiej kategorii obiektów w rozumieniu ustawy Prawo budowlane należą budowle będące przedmiotem zaskarżonej decyzji. b. art. 9 k.p.a, i art, 11 k.p.a. poprzez niedostateczne wyjaśnienie podstaw i przesłanek utrzymania w mocy decyzji o rozbiórce. c. art. 15 k.p.a. polegające na zaniechaniu przez organ II instancji dokonania ponownego merytorycznego rozpatrzenia sprawy, w szczególności nie rozpatrzeniu wszystkich zarzutów zawartych w odwołaniu od decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w P. tj. zarzutu niewyczerpującego zebrania i rozpatrzenia przez organ I instancji całego materiału dowodowego celem ustalenia charakteru obiektu budowlanego mającego być przedmiotem rozbiórki, co w konsekwencji doprowadziło do naruszenia gwarancji procesowych strony wynikających z zasady dwuinstancyjność postępowania. Mając powyższe na uwadze, skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji organu II instancji w całości oraz na podstawie art. 135 p.p.s.a. uchylenie również decyzji organu I instancji w całości. W ocenie skarżącego organ II instancji ograniczył się jedynie do powtórzenia argumentacji zawartej w decyzji organu I instancji. Jednocześnie Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w żaden sposób nie odniósł się do zarzutów podnoszonych w odwołaniu, dotyczących dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego, w szczególności braku dokonania oceny charakteru przedmiotowych obiektów zgodnie z przepisami ustawy Prawo Budowlane. Skarżący podniósł, że na etapie przeprowadzania postępowania w sprawie samowoli budowlanej, zgodnie z brzmieniem ww. przepisu organ powinien badać czy przedmiotowe obiekty stanowią samowolę budowlaną. Organ II instancji natomiast, nie wskazał ani w rozstrzygnięciu decyzji, ani w jej uzasadnieniu jakiemu obowiązkowi podlegają przedmiotowe obiekty i czy ogóle podlegają. Organ nie sprecyzował czy obiekty zostały wybudowane bez wymaganego pozwolenia na budowę, czy bez wymaganego zgłoszenia dotyczącego budowy czy może zgłoszenia takiego nie wymagały. Co więcej, organ nie przesądził czy przedmiotowe obiekty mają taki sam charakter i podlegają takim samym obowiązkom na gruncie ustawy Prawo budowlane. W odpowiedzi na skargę, organ podtrzymał argumentację przedstawioną w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje: Skarga jest niezasadna, bowiem zaskarżone rozstrzygnięcie prawa nie narusza. Stosownie do przepisu art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (j.t. Dz. U. z 2018 r. poz. 1302) sąd sprawuje w zakresie swej właściwości kontrolę pod względem zgodności z prawem działalności administracji publicznej. Przedmiotem dokonywanej przez niego kontroli jest zbadanie, czy organy administracji w toku rozpoznania sprawy nie naruszyły prawa w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy. Czyni to wedle stanu prawnego i na podstawie akt sprawy, istniejących w dniu wydania zaskarżonej decyzji. Po myśli zaś art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t. Dz. U. z 2017 r. poz. 1369 ze zm.; zwanej dalej "p.p.s.a.") sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Zgodnie z art. 145 § 1 p.p.s.a. sąd uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie: 1) uchyla decyzję lub postanowienie w całości albo w części, jeżeli stwierdzi: a) naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, b) naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, c) inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy; 2) stwierdza nieważność decyzji lub postanowienia w całości lub w części, jeżeli zachodzą przyczyny określone w art. 156 Kodeksu postępowania administracyjnego lub w innych przepisach; 3) stwierdza wydanie decyzji lub postanowienia z naruszeniem prawa, jeżeli zachodzą przyczyny określone w Kodeksie postępowania administracyjnego lub w innych przepisach. W razie nieuwzględnienia skargi w całości albo w części sąd oddala skargę odpowiednio w całości albo w części (art. 151 p.p.s.a.). W niniejszej sprawie takie wady i uchybienia nie występują. Skarga zatem nie mogła zostać uwzględniona. Przedmiotem kontroli sądu jest decyzja Inspektor Nadzoru Budowlanego z dnia [...] czerwca 2018 r., nr [...] utrzymująca w mocy decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w P. z dnia [...] kwietnia 2018 r., znak: [...] nakazująca R. K. rozbiórkę wagi samochodowej najazdowej wraz z pomieszczeniem obsługowym, zlokalizowanych na działkach nr ewid. [...] i [...] w m. Z. , G. K.. Zgodnie z art. 48 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1997 r. Prawo Budowlane (Dz.U. z 2018 r. poz. 1257 – powoływanej dalej jako: "Prawa budowlanego" organ nadzoru budowlanego nakazuje, z zastrzeżeniem ust. 2, w drodze decyzji, rozbiórkę obiektu budowlanego lub jego części, będącego w budowie albo wybudowanego: 1) bez wymaganego pozwolenia na budowę albo 2) bez wymaganego zgłoszenia dotyczącego budowy, o której mowa w art. 29 ust. 1 pkt 1a, 2b i 19a, albo pomimo wniesienia sprzeciwu do tego zgłoszenia. Jeżeli budowa, o której mowa w ust. 1, jest zgodna z przepisami o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, a w szczególności ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego i innymi aktami prawa miejscowego oraz nie narusza przepisów, w tym techniczno-budowlanych, w zakresie uniemożliwiającym doprowadzenie obiektu budowlanego lub jego części do stanu zgodnego z prawem, organ nadzoru budowlanego wstrzymuje postanowieniem prowadzenie robót budowlanych. Na postanowienie przysługuje zażalenie (ust. 2 art. 48 Prawa budowalnego). W postanowieniu, o którym mowa w ust. 2, ustala się wymagania dotyczące niezbędnych zabezpieczeń budowy oraz nakłada obowiązek przedstawienia, w wyznaczonym terminie (art. 48 ust. 3 Prawa budowlanego) określonych dokumentów. Z powyższych przepisów wynika, że przed orzeczeniem rozbiórki organ nadzoru budowlanego ma obowiązek zbadania, czy jest możliwa legalizacja danego obiektu budowlanego zrealizowanego bez wymaganego pozwolenia na budowę albo bez wymaganego zgłoszenia, albo pomimo wniesienia sprzeciwu do tego zgłoszenia. Należy jednak podkreślić, że stosownie do treści art. 48 ust. 2 Prawa budowalnego w pierwszej kolejności organ powinien ustalić, czy budowa jest zgodna m.in. z przepisami o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, a w szczególności ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Pozytywne ustalenie w tym zakresie pozwala organowi przystąpić do dalszych czynności legalizacyjnych, tj. zbadania czy obiekt budowlany nie narusza przepisów, w tym techniczno-budowlanych, w zakresie uniemożliwiającym doprowadzenie obiektu lub jego części do stanu zgodnego z prawem. Natomiast w sytuacji ustalenia, że dany obiekt narusza przepisy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, podejmowanie dalszych czynności przewidzianych w procedurze legalizacyjnej jest niedopuszczalne, a wówczas zakończenie postępowania administracyjnego następuje poprzez wydanie decyzji o nakazie rozbiórki. Jak wynika z ustaleń poczynionych w niniejszej sprawie na działkach o nr ewid. [...] i [...], stanowiących własność skarżącego, w wyniku przeprowadzonej kontroli i oględzin ustalono, że na przedmiotowej nieruchomości zlokalizowana jest waga samochodowa najazdowa wraz z pomieszczeniem obsługi. Najazdowa waga samochodowa posiada wymiary 16,0 m x 2,8 m i jest ustawiona na betonowych płytach bezpośrednio na gruncie. Pomieszczenie obsługowe posiada wymiary 2,00 m x 2,53 m i wysokość 2,45 m. Obiekt ten jest ustawiony na płytach betonowych. Do ww. pomieszczenia obsługowego doprowadzona jest z ziemi instalacja elektryczna. Według oświadczenia skarżącego waga została ustawiona około 2-ch lat temu i ma charakter tymczasowy. Organ zasadnie stwierdził, że sporny obiekt budowlany został wykonany w warunkach niedającego się usunąć naruszenia zapisów obowiązującego Miejscowego Planu Zagospodarowania Przestrzennego G. K. (uchwała Rady Gminy Kurów nr XIII/103/2016 z dnia 30 marca 2016 r.). Z analizy wyrysów i wypisów ww. miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego wynika, iż działki o nr ewid. nr [...] i [...], na których znajduje się rozpatrywana inwestycja objęte są zmianą miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego G. K. uchwalonego ww. Uchwałą Rady Gminy Kurów z dnia 30 marca 2016 r. i położone są w terenie oznaczonym symbolem "1 PG" w bezpośrednim sąsiedztwie drogi gminnej oznaczonej symbolem 1KD - G(D) - (k. 16 akt adm. I instancji). Przeznaczenie podstawowe tego terenu stanowi powierzchniowa eksploatacja złoża kopalin. Wśród zasad zagospodarowania i warunków zabudowy terenów powierzchniowej eksploatacji złoża kopalin ustanowiono dopuszczenie sieci i urządzeń technicznych, w tym dróg technologicznych oraz lokalizację obiektów z urządzeniami higieniczno-sanitarnymi, utwardzonego punktu naprawy sprzętu, utwardzonego i zadaszonego punktu gromadzenia olejów, miejsca zbierania odpadów komunalnych oraz gruntowe drogi technologiczne, dopuszczenie przebiegu przewodów linii elektroenergetycznych (Rozdział 2 § 14 ust. 1 pkt 1, pkt 2, pkt 3 lit. b, pkt 5 ww. miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego). Jak słusznie zauważył organ, z treści ww. miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego wynika, że dla drogi gminnej przewidywana szerokość jezdni wynosi 5,0 m, a szerokość w liniach rozgraniczających wynosi 15,0 m, zaś dostępność drogi ma być nieograniczona (Rozdział 2 § 15 ust. 1 pkt 2 lit. a, lit. b, pkt 4 ww. miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego). Z kolei z akt sprawy wynika, że przedmiotowa waga samochodowa najazdowa wraz z pomieszczeniem obsługowym jest usytuowana bezpośrednio przy granicy działek nr ewid. [...] i [...] i drogi gminnej 1KD - G(D). Tym samym obiekty te są usytuowane na terenie w liniach rozgraniczających drogę gminną. Jednocześnie według Rozdziału 2 § 14 ust. 1 pkt 8 ww. miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obowiązują ustalenia ogólne planu. W świetle Rozdziału 1 § 4 ust. 1 pkt 3 ww. miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego - wprowadza się zakaz lokalizowania tymczasowych obiektów budowlanych, w rozumieniu przepisów prawa budowlanego za wyjątkiem zaplecza placu budowy, z zastrzeżeniem ustaleń szczegółowych. W rozpatrywanej sprawie, bezsporne jest, że przedmiotowy obiekt budowlany jest niepołączony trwale z gruntem, na co wskazuje protokół kontroli z dnia [...] września 2017 r., ponieważ obiekty są ustawione na bloczkach betonowych (k.9 akt adm). Należy wskazać, że z zapisów planu wynika, że zakazuje się realizacji zabudowy z zastrzeżeniem § 14 ust. 1 pkt 3 lit. b, jak też zakazuje się wprowadzania funkcji i zagospodarowania terenu innych niż określone w uchwalonej zmianie planu (§ 4 ust. 1 pkt 4 i pkt 5 ww. miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego). Dodatkowo, naruszony został także § 8 ust. 1 pkt 3 lit. a ww. miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego - plan nie przewiduje lokalizacji obiektów wymagających zaopatrzenia w energię, natomiast przedmiotowy obiekt budowlany jest zaopatrzony w energię elektryczną. W ocenie Sądu w niniejszej sprawie prawidłowo ustalono, że przedmiotowe zamierzenie inwestycyjne polegające na budowie ww. zakładu technologicznego zostało zlokalizowane w obrębie obszaru, na którym nie jest dopuszczalna lokalizacja tego typu obiektów. W konsekwencji, wobec powyższego, prawidłowo zastosowano w niniejszej sprawie art. 48 ust. 1 Prawa budowlanego i orzeczono nakaz rozbiórki spornego obiektu budowlanego. Przepis art. 48 Prawa budowlanego przewiduje bowiem, jak była już o tym mowa wyżej, że w celu przeprowadzenia legalizacji samowoli budowlanej, konieczne jest spełnienie m.in. przesłanki, w postaci zgodności budowy z przepisami o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. W przypadku braku zgodności samowoli budowlanej z miejscowym planem lub decyzją o warunkach zabudowy legalizacja obiektu nie jest możliwa (por. wyrok WSA w Kielcach z 16.03.2011 r., II SA/Ke 39/11, LEX nr 1098914). Gdy ustalenia tych aktów w sposób jednoznaczny wykluczają możliwość legalizacji samowolnie wybudowanego obiektu budowlanego, organ nadzoru budowlanego powinien wydać na podstawie ust. 1 komentowanego artykułu nakaz rozbiórki bez wszczynania postępowania legalizacyjnego (por. wyrok WSA w Gliwicach z 22 października 2010 r., II SA/Gl 457/10, LEX nr 752818). Odnosząc się do zarzutu skarżącego dotyczącego wydania w jednej decyzji nakazu rozbiórki obiektów o różnym charakterze, należy uznać go za bezzasadny. W okolicznościach niniejszej sprawy, należy uznać, że budowa obiektów budowlanych, którymi są najazdowa waga samochodowa wraz z pomieszczeniem obsługi stanowi całość techniczno-użytkową. Poszczególne jej elementy bowiem pozostają w związku funkcjonalnym i nakierowane są na realizację podstawowego zadania jakim jest, ważenie piasku w celu jego sprzedaży w ramach prowadzenia działalności gospodarczej. Ze względu na ścisły związek funkcjonalny obu tych elementów, brak któregokolwiek z nich (np. najazdowej wagi samochodowej bez pomieszczenia obsługującego) uniemożliwiałby korzystanie ze spornego obiektu w sposób do tego przeznaczony. Słusznie zatem organ, zakresem rozstrzygnięcia objął zarówno najazdową wagę samochodową jak i pomieszczenie obsługujące. Dodatkowo, biorąc pod uwagę argumentację zaskarżonej decyzji, tym bardziej należy uznać, że taka konstrukcja decyzji organu jest prawidłowa. Podobnie bezzasadny jest zarzut skarżącego odnoszący się do niewyczerpującego zebrania materiału dowodowego celem ustalenia charakteru obiektu budowlanego mającego być przedmiotem rozbiórki. Analizując akta sprawy, należy stwierdzić, że organ dokonał ustalenia charakteru spornego obiektu, przyjmując, że najazdowa waga samochodowa wraz z pomieszczeniem obsługi, które stanowią całość techniczno-użytkową nie została zwolniona z ww. obowiązku uzyskania pozwolenia na budowę, ani też nie podlega obowiązkowi zgłoszenia. Sąd w pełni podziela argumentację organu w tej kwestii. Należy wskazać również, że skarżący który jest właścicielem spornego obiektu, tworzącego budowlę, w rozumieniu art. 3 pkt 3 Prawa budowlanego, jak wynika z akt adm. nie uzyskał wymaganego prawem pozwolenia na budowę. W niniejszej sprawie nie budzi zatem wątpliwości sądu, że decyzja została wydana w sposób prawidłowy, bowiem negatywna ocena w zakresie zgodności wzniesionych obiektów budowlanych z zapisami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego sprowadza się do wydania decyzji nakazującej rozbiórkę samowoli budowlanej, niezależne od ich ilości i charakteru. Jeśli więc legalizacja a priori nie jest możliwa z uwagi na zawarte w art. 48 ust. 2 Prawa budowalnego obwarowania, wydanie decyzji o rozbiórce jest obligatoryjne i niezależne od woli organu. Decyzje podejmowane w tym trybie mają bowiem charakter związany. Oznacza to, że jeżeli stwierdzona zostaje samowola budowlana i nie ma możliwości jej legalizacji, to organ jest nie tylko uprawniony, lecz zobowiązany do wydania nakazu rozbiórki (por. wyrok WSA w Białymstoku z dnia 21 września 2017 r., sygn. akt II SA/Bk 352/17, publ. Lex nr 2373325). W ocenie Sądu, w niniejszej sprawie organ odwoławczy, wbrew zarzutom skarżących, nie dopuścił się również obrazy unormowań zawartych w przepisach art. 77 par. 1, art. 80, art. 7, art. 9, art. 11 oraz art. 138 § 2 k.p.a. Dokonując analizy zarówno zaskarżonej decyzji organu odwoławczego jak i poprzedzającej ją decyzji organu I instancji, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie uznał, że organy wyczerpująco zbadały wszystkie okoliczności faktyczne związane z niniejszą sprawą, zgodnie z zasadami prawdy obiektywnej i oficjalności (art. 7 k.p.a.). Ponadto, zdaniem Sądu, organy, wydając obie sporne decyzje, oparły się na materiale zgromadzonym w sprawie, a także na wyjaśnieniach złożonych w toku postępowania przez skarżącego (k. 20 akt adm. I instancji). Organy dokonały również wszechstronnej oceny całokształtu materiału dowodowego zgromadzonego w niniejszym postępowaniu, oceniając przy tym w sposób pełny znaczenie i wartość poszczególnych dowodów i argumentów stron dla toczącej się sprawy. Biorąc powyższe pod uwagę, należy - zdaniem Sądu - uznać, że w zaskarżonej decyzji brak jest jakichkolwiek istotnych uchybień formalnych, które organ odwoławczy poczyniłby w toku postępowania administracyjnego, a które uniemożliwiłyby Sądowi przeprowadzenie prawidłowej oceny zarzutów skargi i wypowiedzenie się co do zasadności podjętego rozstrzygnięcia pod względem materialnoprawnym. Wojewódzki Sad Administracyjny w L. uznał, że uzasadnienie zaskarżonej decyzji spełnia wymogi ustawowe określone w przepisie art. 107 § 3 k.p.a., albowiem organ wyraźnie wskazał wszelkie istotne przesłanki zarówno faktyczne, jak i prawne, wyjaśniając przy tym dokładnie ich znaczenie dla strony skarżącej. Z tych względów skarga nie zasługuje na uwzględnienie, lecz podlega oddaleniu na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2018 r. poz. 1302). Mając powyższe na uwadze Sąd orzekł jak w sentencji wyroku.