II SA/Lu 784/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Krystyna Sidor, Sędziowie Sędzia NSA Grażyna Pawlos-Janusz, Sędzia WSA Bogusław Wiśniewski (sprawozdawca), Protokolant Asystent sędziego Beata Skubis-Kawczyńska, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 28 stycznia 2010 r. sprawy ze skargi D. M. G. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] r., nr [...] w przedmiocie zasiłku celowego oddala skargę. Zaskarżoną decyzją Samorządowe Kolegium Odwoławcze utrzymało w mocy decyzję Burmistrza O. z dnia [...] odmawiającą przyznania D. G. celowego zasiłku pieniężnego na pokrycie abonamentu za usługi internetowe oraz pokrycie kosztów opłaty instalacyjnej Internetu. W uzasadnieniu Kolegium podniosło, że wprawdzie dostęp do Internetu można zaliczyć do niezbędnych potrzeb bytowych w rozumieniu art. 39 ust. 2 ustawy o pomocy społecznej, ale udzielając świadczenia z pomocy społecznej należy kierować się koniecznością aktywizacji zawodowej strony i umożliwieniem podjęcia pracy zgodnej z jej zainteresowaniami. Oznacza to, zdaniem organu, że nie znalezienie pracy może skutkować odmową dalszego pokrywania kosztów dostępu do Internetu, jako nie spełniającego celów pomocy społecznej. Organ zwrócił uwagę, że strona zawarła umowę o dostawę usług internetowych 23 stycznia 2009 r., a więc jeszcze przed wydaniem decyzji. Mimo posiadania dostępu do Internetu już 8 miesięcy nie otrzymała żadnej pracy, brak jest także podstaw do twierdzenia, że w najbliższym czasie wzrośnie prawdopodobieństwo jej uzyskania za pomocą Internetu. Według organu do niego należy ocena, czy w konkretnej sprawie przyznanie określonego świadczenia jest uzasadnione ze względu na okoliczności sprawy i mieści się w celach pomocy społecznej. Mając na uwadze, że strona już w 2008 r. przechodziła szkolenia w zakresie administracji siecią komputerową, grafiki z elementami tworzenia stron WWW, zaś w latach 2006 – 2007 przechodziła kursy obsługi baz danych i tworzenia stron WWW, to uznać należy, że miała możliwość znalezienia pracy za pomocą Internetu. Skoro dotychczas pracy nie znalazła, nie znajduje uzasadnienia i nie spełni celów pomocy społecznej wielomiesięczne pokrywanie kosztów dostępu do Internetu. Kolegium podkreśliło ponadto, że decyzją z dnia 30 czerwca 2009 r. przyznano stronie kwotę 68 złotych na zainstalowanie internetu. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego D. G. stwierdził, że w związku z brakiem możliwości technicznych i uwstecznieniem nie jest w stanie uzasadnić skargi szczegółowo. W odpowiedzi na skargę organ podtrzymał swoje stanowisko w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje : Stosownie do art.39 ust.1 ustawy z dnia 12 marca 2004 r., o pomocy społecznej (tekst jedn. Dz. U z 2009 r. Nr 175, poz. 1362) w celu zaspokojenia niezbędnej potrzeby bytowej może być przyznany zasiłek celowy. Według natomiast art.39 ust.2 tej ustawy zasiłek celowy może być przyznany w szczególności na pokrycie części lub całości kosztów zakupu żywności, leków i leczenia, opału, odzieży, niezbędnych przedmiotów użytku domowego, drobnych remontów i napraw w mieszkaniu, a także kosztów pogrzebu. Jakkolwiek wyliczenie celów uzasadniających przyznanie świadczenia ma charakter przykładowy, to jasno z nich wynika, że chodzi tu o zaspokojenie niezbędnej potrzeby bytowej, tj. takiej, która jest związana z codziennym życiem i codziennym zaspokajaniem potrzeb żywieniowych, zdrowotnych, mieszkaniowych, edukacyjnych (por. wyrok NSA z 16 lutego 2007 r., I OSK 1022/06). Nie ulega wątpliwości, że możliwość korzystania z Internetu czy też innych źródeł elektronicznych usprawnia i ułatwia podejmowanie różnego rodzaju czynności oraz stwarza nowe możliwości funkcjonowania w środowisku. Zasoby Internetu pozwalają także na aktywne wykorzystanie własnych możliwości i aktywną integrację ze społeczeństwem. Nie oznacza to jednak, że wraz z pojawieniem się tej możliwości, obowiązkiem organów przyznających świadczenia z pomocy społecznej jest zapewnienie instalacji i stałego dostępu do Internetu. Trudno bowiem uznać, że tego rodzaju potrzeba mieści się w kategorii potrzeb niezbędnych o jakich stanowi powołany art. 39 ust. 2 ustawy o pomocy społecznej (tak też wyrok WSA w Poznaniu z dnia 21 czerwca 2007 r. IV SA/Po 656/06 Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych). Podkreślić ponadto trzeba, że decyzję o przyznaniu zasiłku celowego organ administracji podejmuje w ramach tzw. uznania administracyjnego, mając na uwadze okoliczności danej sprawy, interes społeczny i słuszny interes obywateli. Oznacza to, że nawet w przypadku spełnienia wszystkich ustawowych przesłanek przyznania zasiłku, organ może orzec o odmowie jego przyznania. W wyroku z dnia 19 czerwca 2007 r. (I OSK 1464/06 Legalis) Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że uznanie administracyjne obejmuje prawo organu do hierarchii zgłaszanych potrzeb, które należy ustalać w kontekście ogólnej liczby osób ubiegających się o pomoc oraz zgłoszonych przez nich żądań, a także wysokości środków finansowych przeznaczonych na świadczenia z zakresu pomocy społecznej. Działanie organu w ramach uznania administracyjnego oznacza zatem załatwienie sprawy zgodnie ze słusznym interesem obywatela, o ile nie stoi temu na przeszkodzie interes społeczny i możliwości organu w zakresie posiadanych uprawnień i środków (por. wyrok WSA w Warszawie z 14 lutego 2006r., sygn. akt I SA/Wa 1825/05, publ.: LEX nr 194040). W tym kontekście nie można zarzucić organom dowolności w rozstrzyganiu, jeśli zauważyć, że dla poszukiwania zatrudnienia nie jest konieczny stały dostęp do Internetu, a korzystanie z niego, często nieodpłatne, możliwe jest także w rożnego rodzaju placówkach publicznych czy też za niewielką odpłatnością w kafejkach internetowych. Jak wynika z art. 2 ust. 1 ustawy o pomocy społecznej instytucja ta ma za zadanie jedynie wspierać osoby znajdujące się w trudnej sytuacji życiowej i pomagać im w przezwyciężaniu ich trudności, zaś jej rolą nie jest pełne zaspokajanie potrzeb i spełnianie wszystkich oczekiwań osób ubiegających się o świadczenie. Zważyć należy także, że zasiłek celowy, przeznaczony jest, jak już wskazano, na zaspokojenie określonej potrzeby, dlatego też świadczenie to nie może mieć charakteru świadczenia wypłacanego w sposób stały i systematyczny, czego w istocie domaga się skarżący. Zwrócić ponadto należy uwagę, że decyzją z dnia 30 czerwca 2009r. przyznano skarżącemu kwotę 68 złotych na zainstalowanie Internetu. Nie ma jednak żadnych podstaw, aby wywodzić z tego konieczności dalszego opłacania stałego dostępu do Internetu. Z tych względów na podstawie art.151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U Nr 153, poz. 1270 ze zmianami) skargę należało oddalić. .