II SA/Lu 789/18

24 października 2018 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Joanna Cylc-Malec po rozpoznaniu 24 października 2018 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi L. S. na decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z [...] r., znak: [...], w przedmiocie nakazu rozbiórki obiektu budowlanego - w zakresie wniosku L.S. o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji postanawia wstrzymać wykonanie zaskarżonej decyzji. W skardze na decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z [...] r., znak: [...], w przedmiocie nakazu rozbiórki obiektu budowlanego, strona skarżąca wniosła o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, z uwagi na niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje. W myśl art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r. poz. 1302 ze zm.; dalej: "p.p.s.a."), wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania zaskarżonego aktu. Stosownie do art. 61 § 3 p.p.s.a. po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Odmowa wstrzymania wykonania aktu lub czynności przez organ nie pozbawia skarżącego złożenia wniosku do sądu. Dotyczy to także aktów wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach tej samej sprawy. Wstrzymanie wykonania aktu lub czynności traci moc z dniem wydania przez sąd orzeczenia uwzględniającego skargę bądź uprawomocnienia się orzeczenia oddalającego skargę (art. 61 § 6 p.p.s.a.). Z akt sprawy wynika, że Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego miasta decyzją z [...] r., znak: [...], nakazał A. S. i L. S., rozbiórkę zabudowy miejsca parkingowego nr 19 na poziomie kondygnacji – garażu podziemnego w budynku mieszkalnym, położonym przy ul. C. w L. o wymiarach 6,52 m x 5,55 m oraz o powierzchni zabudowy 36 m2, składającej się z dwóch ścian z betonu komórkowego o grubości 12 cm przymocowanych do ściany konstrukcyjnej zewnętrznej z drzwiami uchylnymi zamontowanymi w trzeciej ścianie. Zaskarżoną decyzją organ odwoławczy utrzymał w mocy wskazaną wyżej decyzję organu pierwszej instancji. W ocenie Sądu nie budzi wątpliwości, że w sprawie niniejszej spełnione zostały przesłanki określone w powołanym przepisie art. 61 § 3 p.p.s.a. Niewątpliwie wykonanie nałożonego na skarżącą obowiązku wykonania prac polegających na odwróceniu skutków wykonanych robót budowlanych będzie wymagać poniesienia względnie dużych nakładów, tak finansowych, jak i nakładów pracy. Nieracjonalne jest generowanie nakładów finansowych czy nakładów pracy, jeśli w wyniku rozstrzygnięcia sprawy co do meritum przez sąd, nakłady te mogą okazać się daremne. Oczywiste jest zatem, co wynika z ugruntowanego orzecznictwa Naczelnego Sądu Administracyjnego, że wykonanie obowiązku nałożonego na stronę skarżącą decyzją organu pierwszej instancji, utrzymaną w mocy zaskarżoną decyzją – ze swej istoty – może wywołać niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub może spowodować trudne do odwrócenia skutki (por. postanowienia NSA: z 10 stycznia 2012 r., sygn. akt II OSK 2619/11, z 19 stycznia 2012 r., sygn. akt II OZ 1382/11, z 24 lutego 2012 r., sygn. akt II OSK 385/12, z 5 października 2012 r., sygn. akt II OZ 863/12, z 23 stycznia 2013 r., sygn. akt II OZ 29/13 i z 7 kwietnia 2017 r., sygn. akt II OZ 375/17). Z powyższych względów Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie orzekł, jak w postanowieniu.