II SA/Lu 798/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Marta Laskowska-Pietrzak po rozpoznaniu w dniu 24 sierpnia 2016 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi J. B. na decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] nr [...] w przedmiocie uchylenia decyzji umarzającej postępowanie w sprawie obiektu reklamowego - w zakresie wniosku skarżącego o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji p o s t a n a w i a odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Decyzją z dnia [....] nr [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego – po rozpatrzeniu odwołania Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad od decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] nr [...], umarzającej postępowania w sprawie obiektu reklamowego, tj. nośnika reklamy "H", posadowionego na działce nr ewid. [...] w miejscowości N. D. – uchylił decyzję organu pierwszej instancji i przekazała sprawę temu organowi do ponownego rozpatrzenia. Powyższą decyzję organu drugiej instancji zaskarżył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie J. B., reprezentowany przez radcę prawnego A. W. W skardze, obok zarzutów kwestionujących legalność zaskarżonej decyzji, pełnomocnik skarżącego zawarł wniosek o wstrzymanie jej wykonania na podstawie art. 61 § 2 pkt 1 i § 3 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Wniosku tego nie poparto jednak żadną dodatkową argumentacją. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje: Wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji nie może zostać uwzględniony. Na wstępie wyjaśnić należy, że pomimo, iż przedmiotowy wniosek w pierwszej kolejności został skierowany do Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego (o czym świadczy powołana przez wnioskodawcę podstawa prawna), z akt sprawy nie wynika, by został on przez ten organ załatwiony, zatem aktualnym stało się jego rozpoznanie przez Sąd. Zgodnie z przepisem art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2016 r. poz. 718 ze zm.), dalej "p.p.s.a.", wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Jednakże w myśl § 3 cytowanego przepisu sąd, na wniosek skarżącego, może wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części zaskarżonego aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. W doktrynie i literaturze jednolicie przyjmuje się, że przedmiotem udzielenia tego typu ochrony tymczasowej mogą być jedynie takie akty lub czynności, które bezpośrednio nadają się do wykonania i wymagają wykonania. Przez pojęcie wykonania aktu administracyjnego należy rozumieć spowodowanie w sposób dobrowolny lub doprowadzenie w trybie egzekucji do takiego stanu rzeczy, który jest zgodny z rozstrzygnięciem zawartym w danym akcie. Nie każdy akt administracyjny kwalifikuje się do tak rozumianego wykonania, a co za tym idzie nie każdy wymaga wykonania. (por. J. P. Tarno: Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi- komentarz, LexisNexis, W-wa 2004, str. 122). W niniejszej sprawie zachodzi właśnie taka sytuacja. Zaskarżona decyzja organu drugiej instancji ma bowiem charakter kasacyjny, co oznacza, że na jej mocy ani nie zostają przyznane uprawnienia, ani też nie nałożono jakiekolwiek obowiązku na adresata tego rodzaju decyzji. W wyniku decyzji kasacyjnej obowiązek prawny powstaje jedynie po stronie organu administracji publicznej, który winien wydać ponowne rozstrzygnięcie w sprawie. Taka sytuacja strony postępowania administracyjnego nie może prowadzić do powstania negatywnych dla niej następstw w postaci niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, do których nawiązuje art. 61 § 3 p.p.s.a. Ponownie wydane rozstrzygnięcie organu pierwszej instancji będzie bowiem podlegało osobnemu trybowi odwoławczemu, w tym możliwości skierowania skargi do sądu. Podkreślić należy, że w orzecznictwie sądowoadministracyjnym ugruntowany jest pogląd, zgodnie z którym akt administracyjny kasacyjny, jako mający charakter czysto procesowy, co do zasady nie podlega wstrzymaniu w rozumieniu art. 61 § 3 p.p.s.a. (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z 21 stycznia 2011 r., sygn. akt II OZ 3/11, dostępne w CBOSA). Niezależnie od powyższego podnieść wypada, że wniosek strony skarżącej podlegałby oddaleniu nawet, gdyby zaskarżona decyzja nadawała się do wykonania. Należy bowiem zauważyć, że wniosek ten w istocie pozbawiony jest jakiegokolwiek uzasadnienia. Tymczasem to w interesie strony leży wykazanie, że wykonanie decyzji lub innego aktu czy czynności może spowodować znaczną szkodę lub trudne do odwrócenia skutki. Niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, o którym mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a., musi bowiem być realne, w związku z czym strona zobowiązana jest skonkretyzować rodzaj szkody grożącej jej na skutek wykonania aktu lub czynności. Brak wskazania we wniosku konkretnej szkody grożącej skarżącemu na skutek wykonania decyzji uniemożliwia jego merytoryczną ocenę, w konsekwencji uzasadniając jego oddalenie (por. postanowienie NSA z dnia 4 października 2010 r., sygn. akt II FZ 460/10, LEX nr 742514). Podkreślić przy tym należy, że podstawy dla uwzględnienia wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji nie mogą stanowić zarzuty co do jej legalności, albowiem te mogą być przedmiotem oceny Sądu dopiero na etapie rozpoznawania skargi. Z tych wszystkich względów Sąd, działając na podstawie art. 61 § 3 w zw. z § 5 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.