II SA/Lu 82/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Robert Hałabis po rozpoznaniu w dniu 15 kwietnia 2015 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi B. C.-P. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie uchylenia postanowienia o zawieszeniu postępowania w sprawie ustalenia warunków zabudowy – w zakresie wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia skargi postanawia: przywrócić skarżącej B. C.-P. termin do wniesienia skargi. Pismem z dnia 8 stycznia 2015 r. (data stempla pocztowego na kopercie nadawczej – k. 5) B. C.-P. wniosła skargę na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego uchylające postanowienie o zawieszeniu postępowania administracyjnego w sprawie nr [...], wraz z wnioskiem o przywrócenie terminu do złożenia skargi na to postanowienie. Zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału z dnia 5 lutego 2015 r. skarżąca została wezwana do uzupełnienia braków formalnych skargi poprzez wskazanie numeru i daty zaskarżonego aktu (decyzji, postanowienia, innego aktu) lub zaskarżonej czynności – w terminie 7 dni pod rygorem odrzucenia skargi (zarządzenie – k. 1-2). W odpowiedzi na wezwanie skarżąca wyjaśniła, że skarga dotyczy postanowienia Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] r. nr [...]. W uzasadnieniu wniosku o przywrócenie terminu skarżąca podniosła, że Kolegium nie wysłało wskazanego przez nią postanowienia do stron postępowania administracyjnego, w tym do niej. O tym, że takie postanowienie zostało wydane dowiedziała się dopiero w dniu 8 stycznia 2015 r., będąc w Urzędzie Miasta w Wydziale Architektury i Budownictwa w związku z zakończeniem postępowania dowodowego w sprawie ustalenia warunków zabudowy dla zmiany sposobu użytkowania lokalu handlowo-usługowego na przedszkole w budynku usługowym, przy ul. G. 23 w L., na działce nr [...] i części działki nr [...]. Jak wynika z akt administracyjnych, Prezydent Miasta wszczął na wniosek E. W. i M. Ż. (wspólniczek S.C. w L.) postępowanie w sprawie wydania decyzji o warunkach zabudowy, dla inwestycji polegającej na zmianie sposobu użytkowania lokalu handlowo-usługowego znajdującego się w budynku usługowym na działce nr [...], przy ul. G. 23/ P.50 w L., na przedszkole. Powołując się na art. 61 § 1 i 4 k.p.a. oraz art. 10 § 1 k.p.a. zawiadomieniem z dnia 10 września 2014 r. organ poinformował strony o wszczęciu postępowania w sprawie, możliwości zapoznania się z aktami sprawy, zebranymi materiałami i dowodami oraz możliwością uzyskania wyjaśnień w przedmiotowej sprawie. Z treści zawiadomienia wynika, że organ I instancji uznał za strony postępowania administracyjnego poza wnioskodawcami, także właścicieli i użytkowników wieczystych nieruchomości, których dotyczy planowana inwestycja, zgodnie z wyciągiem z ewidencji gruntów załączonym do akt sprawy. Jak wynika ze znajdującego się w aktach sprawy potwierdzenia odbioru zawiadomienia, o wszczęciu postępowania została powiadomiona również B. C.-P., co potwierdziła swoim podpisem w dniu 27 września 2014 r. Postanowieniem z dnia [...] r. nr [...] Prezydent Miasta zawiesił z urzędu postępowanie administracyjne w sprawie stwierdzenia nabycia spadku po zmarłej stronie postępowania – Z. N.. Odpis tego postanowienia został doręczony skarżącej w dniu 8 października 2014 r., co wynika ze znajdującego się w aktach sprawy dowodu doręczenia. Postanowieniem z dnia [...] r. nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze uchyliło postanowienie Prezydenta Miasta o zawieszeniu postępowania i umorzyło postępowanie zawieszające. W uzasadnieniu wyjaśniono, że mając na uwadze fakt, iż mieszkańcy budynku przy ul. P. 50c w L., do których należała także Z. N., po której toczy się postępowanie o stwierdzenie nabycia spadku, należą do Wspólnoty Mieszkaniowej . w L., w sprawie o ustalenie warunków zabudowy stroną postępowania powinna być ta wspólnota, a nie indywidualni mieszkańcy wskazanego budynku (przy ul. P. 50c w L.). Wśród adresatów tego postanowienia organ II instancji wskazał m.in. Zarząd Wspólnoty Mieszkaniowej, przy ul. P. 50c oraz Zakład Wielobranżowy Sp. z o.o. natomiast odpisu tego postanowienia nie otrzymała skarżąca oraz inni indywidualni członkowie wspólnoty. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje: Zgodnie z przepisem art. 86 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t. Dz.U. z 2012 r. poz. 270 z późn. zm., zwanej dalej "p.p.s.a"), jeżeli strona nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy, sąd na jej wniosek postanowi przywrócenie terminu. Stosownie zaś do art. 87 § 1 p.p.s.a., pismo z wnioskiem o przywrócenie terminu wnosi się do sądu, w którym czynność miała być dokonana, w ciągu siedmiu dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu. W piśmie tym należy uprawdopodobnić okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu, a równocześnie z wnioskiem strona powinna dokonać czynności, której nie dokonała w terminie (art. 87 § 2 i 4 p.p.s.a.). Stosownie do art. 53 § 1 p.p.s.a., skargę wnosi się w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie. Przepis ten jednoznacznie wskazuje, w jakiej dacie rozpoczyna bieg 30-dniowy termin w sytuacji, gdy rozstrzygnięcie (w tym postanowienie) zostało stronie doręczone. Nie wskazuje natomiast wprost przypadku, od kiedy termin ten biegnie w sytuacji, gdy skarżącemu będącemu stroną postępowania rozstrzygnięcia takiego nie doręczono. Należy opowiedzieć się za poglądem wyrażonym w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego (m.in. w postanowieniach: z dnia 12 lutego 2015 r., sygn. akt I OZ 91/15, z dnia 28 sierpnia 2014 r., sygn. I OSK 1963/14, czy z dnia 16 października 2012 r., sygn. I OSK 2351/12), zgodnie z którym strona postępowania administracyjnego, której nie doręczono rozstrzygnięcia, może wnieść skargę do sądu administracyjnego w terminie przewidzianym dla stron będących adresatami tego rozstrzygnięcia. O terminie tym może bowiem dowiedzieć się z innego źródła (np. z akt sprawy). Zatem skarżąca, która nie brała udziału w postępowaniu i której nie doręczono rozstrzygnięcia – jeżeli nie skorzystała z uprawnienia do złożenia skargi przed upływem 30 dni od daty doręczenia rozstrzygnięcia innej stronie postępowania – nie może skutecznie domagać się sądowej kontroli rozstrzygnięcia organu, o ile nie zgłosi wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia skargi. Wniesioną zaś przez skarżącą skargę po tym czasie, należałoby wówczas odrzucić, gdyż bieg terminu zakończył się wraz z ostatnim dniem do wniesienia skargi dla stron, którym rozstrzygnięcie (ostateczne postanowienie) zostało doręczone. Skarga nie podlega jednak odrzuceniu w sytuacji, jeśli skarżąca złoży wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia skargi. Wskazać winna w takim wniosku, że niezawinioną przyczyną uchybienia terminowi było niedoręczenie jej przez organ rozstrzygnięcia (postanowienia), podczas gdy jako strona postępowania winna je otrzymać. W przypadku spełnienia pozostałych, wskazanych wyżej wymogów formalnych, Sąd obowiązany jest przywrócić termin do wniesienia skargi, gdyż skutki niedoręczenia postanowienia stronie postępowania przez organ nie mogą być przerzucane na tę stronę. Nie sposób także obarczać winą strony za to, że nie zachowała terminu, o którego biegu nie miała wiedzy. We wskazanych okolicznościach należy stwierdzić, że wniosek skarżącej odpowiada wymogom określonym w powołanych na wstępie przepisach. Wniosła go w terminie, dopełniając jednocześnie czynności, której w przewidzianym prawem terminie ustawowym nie dokonała, a także uprawdopodobniła okoliczność wskazującą na brak winy w uchybieniu terminu. Ubocznie stwierdzić można, że kwestia przywrócenia terminu do wniesienia skargi jest odrębna od kwestii, czy strona wnosząca skargę na akt wydany w postępowaniu administracyjnym była stroną tego postępowania. To, czy dana osoba posiadała status strony w postępowaniu administracyjnym podlega bowiem ocenie dopiero podczas rozpoznawania samej skargi, a nie wniosku o przywrócenie terminu do jej wniesienia. Z tych względów i na podstawie powołanego art. 86 § 1 p.p.s.a. Wojewódzki Sąd Administracyjny orzekł, jak w postanowieniu.