II SA/Lu 853/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Witold Falczyński po rozpoznaniu w dniu 25 listopada 2015 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi Z. W. na uchwałę Rady Gminy z dnia [...] r. Nr [...] w przedmiocie działalności Kierownika Ośrodka Pomocy Społecznej - w zakresie wniosku Z. W. o przyznanie prawa pomocy p o s t a n a w i a odmówić przyznania prawa pomocy. Uchwałą Nr [...] z dnia [...] r. – podjętą na podstawie art. 18 ust. 2 pkt 15 ustawy o samorządzie gminnym w zw. z art. 229 pkt 3 Kodeksu postępowania administracyjnego – Rada Gminy uznała za niezasadną skargę Z. W. na działalność Kierownika Ośrodka Pomocy Społecznej . Z.W. wniósł na powyższą uchwałę skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie. W skardze tej zawarł wniosek o przyznanie mu "pomocy prawnej". Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Wniosek skarżącego o przyznanie prawa pomocy nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 247 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm., dalej jako "p.p.s.a."), prawo pomocy nie przysługuje stronie w razie oczywistej bezzasadności skargi. Oczywista bezzasadność skargi zachodzi wówczas, gdy bez głębszej analizy prawnej, "na pierwszy rzut oka", nie ulega wątpliwości, że skarga nie może być uwzględniona. Ma to miejsce zwłaszcza wtedy, gdy skarga kwalifikuje się do odrzucenia (por. M. Niezgódka-Medek [w:] B. Dauter, B. Gruszczyński, A. Kabat, M. Niezgódka-Medek: Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Wydawnictwo Wolters Kluwer, Warszawa 2011, s. 731). Z taką sytuacją mamy do czynienie w niniejszej sprawie, albowiem skarga Z. W. dotyczy sprawy nienależącej do właściwości sądu administracyjnego i jako taka podlega odrzuceniu na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 p.p.s.a. Przypomnieć należy, że przedmiotem skargi Z. W. uczynił uchwałę Nr [...] Rady Gminy Niemce z dnia [...] r. w sprawie działalności Kierownika Ośrodka Pomocy Społecznej . Uchwała ta została podjęta na podstawie art. 229 k.p.a., stanowiąc załatwienie skargi wniesionej uprzednio przez Z. W. do tego organu w trybie przepisu art. 227 k.p.a., zamieszczonego w dziale VIII k.p.a. (pt. "Skargi i wnioski"). Stosownie do treści tego przepisu, przedmiotem skargi w nim przewidzianej może być w szczególności zaniedbanie lub nienależyte wykonywanie zadań przez właściwe organy albo przez ich pracowników, naruszenie praworządności lub interesów skarżących, a także przewlekłe lub biurokratyczne załatwianie spraw. Zgodnie z ugruntowanym w orzecznictwie sądów administracyjnych poglądem, powyższy tryb "ogólnoskargowy" jest samodzielnym, jednoinstancyjnym postępowaniem o charakterze uproszczonym, które kończy się czynnością materialno-techniczną, a mianowicie zawiadomieniem o sposobie załatwienia skargi. W postępowaniu tym nie rozstrzyga się konkretnej sprawy administracyjnej, nie jest wydawany akt administracyjny, ani dokonywana czynność z zakresu administracji publicznej dotycząca uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa. Zainteresowanemu podmiotowi nie przysługuje prawo do zaskarżenia odpowiedzi. Tym samym ocena prawidłowości prowadzenia postępowania skargowego w trybie działu VIII k.p.a. nie podlega kognicji sądów administracyjnych (por. m.in. postanowienie NSA z dnia 19 stycznia 2012 r., sygn. akt II OSK 2692/11, LEX nr 1110181). Uchwała podjęta przez radę gminy w trybie postępowania skargowego regulowanego przepisami działu VIII k.p.a. nie może być również kwalifikowana jako akt podlegający zaskarżeniu na podstawie art. 101 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz. U. z 2001 r. Nr 142, poz. 1591 ze zm.), gdyż nie stanowi ona rozstrzygnięcia sprawy z zakresu administracji publicznej w rozumieniu tego przepisu (por. W. Kisiel [w:] Ustawa o samorządzie gminnym. Komentarz pod red. P. Chmielnickiego, Warszawa 2010, uw. 2.8. do art. 101). Mając na uwadze przywołane wyżej poglądy, które Sąd orzekający w niniejszej sprawie w pełni podziela, uznać należy, że ani zaskarżona uchwała Rady Gminy , ani też doręczone skarżącemu zawiadomienie o jej podjęciu, nie podlegają kontroli sądu administracyjnego. Skarga Z. W. podlega zatem odrzuceniu na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 p.p.s.a., a tym samym odpowiada kryteriom skargi oczywiście bezzasadnej, przez co żądanie skarżącego dotyczące przyznania prawa pomocy – w myśl art. 247 p.p.s.a. – nie zasługuje na uwzględnienie. W tej sytuacji Sąd odstąpił od przesłania skarżącemu urzędowego formularza wniosku o przyznanie prawa pomocy (druk "PPF"), ze względu na bezcelowość tej czynności. Mając na uwadze powyższe Sąd, działając na podstawie art. 247 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.