II SA/Lu 875/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Grażyna Pawlos-Janusz, Sędziowie Sędzia SO del. Arkadiusz Mrowiec, Sędzia NSA Maria Wieczorek-Zalewska (sprawozdawca), Protokolant Specjalista Jolanta Sikora, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 25 września 2014 r. sprawy ze skargi S. B. na decyzję Wojewody z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę oddala skargę. Starosta Ł. decyzją z dnia [...], nr [...] zatwierdził projekt budowlany i udzielił S. B. pozwolenia na budowę budynku mieszkalnego jednorodzinnego z zewnętrznymi instalacjami: wodociągową i kanalizacją sanitarną do studni przelotowej oraz wewnętrzną linią zasilającą na działkach nr 125/3 i nr 125/4 w C. Organ wskazał, że z akt sprawy wynika, że decyzją z dnia [...], znak: [...] Wojewoda L. uchylił poprzednią decyzję Starosty z dnia [...], nr [...] zatwierdzającej projekt budowlany i udzielający S. B. pozwolenia na budowę ww. budynku mieszkalnego jednorodzinnego z zewnętrznymi instalacjami. Organ odwoławczy zwrócił uwagę m.in. na niezgodność spisu zawartości dokumentacji z rzeczywistą zawartością projektu, nieprawidłowości dotyczące numerów działek oraz na niezgodność sposobu odprowadzania ścieków z projektowanego budynku z przepisami planu miejscowego gminy C. Rozpatrując ponownie wniosek o pozwolenia na budowę organ I instancji postanowieniem z dnia [...] nałożył na inwestora obowiązek: dostarczenia oświadczenia właściwej jednostki organizacyjnej o zapewnieniu odbioru ścieków oraz przyłączenia obiektu do sieci kanalizacji sanitarnej, jak i sporządzenia projektu budowlanego zgodnie z przepisami rozporządzenia Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z dnia 25 kwietnia 2012 r. w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego, w terminie do 12 grudnia 2012 r. Starosta Ł. na wniosek inwestora postanowieniem z dnia [...] wyznaczył nowy termin uzupełnienia dokumentacji, tj. dzień 31 marca 2013 r. Pismem z dnia 14 marca 2013 r. S. B. przedłożył brakujące dokumenty i uzupełniony projekt budów informując, że projekt przyłącza kanalizacyjnego będzie złożony odrębnie w trybie zgłoszenia robót budowlanych, i jednocześnie przedłożył uzgodnienie trasy przyłącza kanalizacyjnego przez ZUDP w Ł. oraz sprecyzowany ponownie wniosek o pozwolenie na budowę. Wobec tego organ zaskarżoną decyzją z dnia [...], nr [...] zatwierdził projekt budowlany i udzielił S. B. pozwolenia na budowę budynku mieszkalnego jednorodzinnego. Od powyższej decyzji odwołali się M. Z. oraz M. Z., współwłaściciele sąsiedniej nieruchomości nr 122, którzy wnieśli o uchylenie w całości decyzji Starosty i odmówienie inwestorowi zatwierdzenia projektu budowlanego udzielenia pozwolenia na budowę, ewentualnie o uchylenie zaskarżonej decyzji i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji. Decyzji organu I instancji zarzucili naruszenie: art. 6 Kpa i 7 Konstytucji RP, a także art. 4 Europejskiego Kodeksu Dobrej Administracji nakazujących organom administracji publicznej podejmować w toku postępowania działania na podstawie i w granicach prawa; art. 7, 76 a, 77, 80 Kpa nakazujących organowi prowadzącemu postępowanie dokonani prawidłowych ustaleń stanu faktycznego i prawnego oraz zebrania w sposób wyczerpując całokształtu materiału dowodowego oraz dokonania oceny tego materiału, kierując się zasad; swobodnej oceny dowodów; art. 35 ust. 1 pkt 1 ustawy Prawo budowlane poprzez udzielenie pozwolenia, mimo zaniechania sprawdzenia zgodności projektu z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla działki nr 125/4 oraz art. 35 ust. 1 pkt 4 ustawy Prawo budowlane poprzez udzielenie pozwolenia pomimo, że projekt zawierał braki i został sporządzony niezgodnie z wymogami, jak i art. 32 ust.4 pkt 2 ustawy Prawo budowlane poprzez udzielenie pozwolenia na budowę mimo że inwestor nie złożył oświadczenia o prawie do dysponowania działką nr 125/4. Wojewoda L. decyzją z dnia [...], nr [...] uchylił zaskarżoną decyzję Starosty z dnia [...] i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji. Organ odwoławczy wskazał, że z akt sprawy wynika, że wnioskiem z dnia 17 lipca 2012 r. p. S. B. wystąpił z wnioskiem o pozwolenie na budowę budynku mieszkalnego wraz z przyłączami: wodociągowym, kanalizacji sanitarnej do zbiornika na ścieki i wewnętrznej linii zasilającej nn na działkach nr 125/3 i 125/4 w C. Po przeprowadzeniu postępowania wyjaśniającego wynikającego z decyzji Wojewody L. z dnia [...], znak: [...] inwestor skorygował powyższy wniosek w zakresie infrastruktury, tzn. określił zamierzenie budowlane jako budowę budynku mieszkalnego z zewnętrznymi instalacjami: wodociągową i kanalizacji sanitarnej (do pierwszej studzienki kanalizacyjnej od strony budynku ) oraz wewnętrznej linii zasilającej na działkach nr 125/3 i 125/4 w C. Projekt zagospodarowania działek został opracowany na mapie do celów projektowych, aktualnej na dzień 16 stycznia 2013 r. Do akt sprawy inwestor dołączył m.in. warunki techniczne wykonania przyłącza kanalizacyjnego z dnia 15 stycznia 2013 r. (ważne dwa lata od daty wydania) wydane z up. Wójta C. i pozytywną opinię Zespołu Uzgadniania Dokumentacji Projektowej w Ł. dotyczącą przyłącza kanalizacji sanitarnej z dnia 1 marca 2013 r., znak: GKN.6630.286.2012. Inwestor przedłożył również decyzję Wójta Gminy C. z dnia [...], znak: [...] zezwalającą na umieszczenie w pasie drogi gminnej nr 149 w C. urządzeń infrastruktury technicznej niezwiązanej z potrzebami zarządzania drogami. Uprawnieni projektanci w dniu 28 lutego 2013 r. złożyli oświadczenie wymagane art. 20 ust. 4 Prawa budowlanego o sporządzeniu projektu zgodnie z obowiązującymi przepisami oraz zasadami wiedzy technicznej. Ponadto inwestor przedłożył oświadczenie o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, wynikającym z prawa współwłasności w stosunku do działek nr 125/3 i 125/4 (powstałych z działki nr 125/1) w wyniku decyzji podziałowej Wójta Gminy C. z dnia [...], znak: [...]), potwierdzonego aktem notarialnym nr 16325/2009. Analizując sprawę organ odwoławczy stwierdził jednak, że dokumentacja przedłożona z wnioskiem o pozwolenie na budowę nie spełnia przepisu art. 32 ust. 1 pkt 2 Prawa budowlanego. Mianowicie inwestor nie przedłożył opinii ZUD dotyczącej uzgodnienia trasy przyłączy: wodociągowej i eNN. Poprzednie uzgodnienia dotyczą innego stanu faktycznego i prawnego, a opinia z dnia 19 kwietnia 2012 r. (dotycząca projektu zagospodarowania działki sporządzonego w kwietniu 2012 r.) jednoznacznie podaje, że zgodnie § 13 ust. 1 rozporządzenia Ministra Rozwoju Regionalnego i Budownictwa z dnia 2 kwietnia 2001 r. w sprawie geodezyjnej ewidencji sieci uzbrojenia terenu oraz zespołów uzgadniania dokumentacji projektowej, uzgodnienie zachowuje ważność przez okres 3 lat od dnia wydania opinii w sprawie uzgodnienia usytuowania projektowanych sieci uzbrojenia terenu, z zastrzeżeniem ust. 2 stanowiącego, że uzgodnienie traci ważność w przypadku, gdy inwestor albo organy administracji architektoniczno-budowlanej lub nadzoru budowlanego powiadomią zespół o utracie ważności, zmianie lub uchyleniu decyzji o warunkach zabudowy zagospodarowania terenu, zatwierdzeniu projektu budowlanego oraz pozwoleniu na budowę. W przedmiotowej sprawie taka sytuacja miała miejsce, w związku z powyższym uzgodnienie ZUD straciło ważność przed wydaniem decyzji przez organ I instancji. W rozpoznawanej sprawie jest bezspornym, że decyzja z dnia 10 września 2012 r., którą Starosta Ł. po raz pierwszy udzielił pozwolenia na budowę przedmiotowego obiektu budowlanego, została decyzją Wojewody L. z dnia [...] uchylona, a sprawę przekazano organowi pierwszej instancji do ponownego rozpatrzenia. Bezspornym jest również, iż powyższa decyzja organu odwoławczego została doręczona Staroście Ł. jako organowi pierwszej instancji. Tym samym należy uznać, iż o uchyleniu decyzji o pozwoleniu na budowę powiadomiony został Zespół Uzgadniania Dokumentacji Projektowej, działający w ramach Wydziału Geodezji, Kartografii, Katastru i Gospodarki Nieruchomościami Starostwa Powiatowego w Ł. Oznacza to, że zgodnie z powołanym § 13 ust. 2 rozporządzenia Ministra Rozwoju Regionalnego i Budownictwa uzgodnienie z dnia 19 kwietnia 2012 r. utraciło swoją ważność. Organ dodał również, że w trakcie postępowania odwoławczego utraciły ważność warunki wykonania przyłącza wodociągowego z dnia 3 czerwca 2011 r., ważne dwa lata od daty wydania oraz warunki przyłączenia do sieci elektroenergetycznej P. D. S.A Oddział Z. z dnia [...], znak: [...], również ważne dwa lata od daty ich doręczenia. Wojewoda wskazał, że jak podano we wcześniejszej decyzji organu odwoławczego o możliwości inwestycji na przedmiotowych działkach rozstrzyga obowiązujący plan miejscowy i przepisy warunków technicznych. Warunki zabudowy na inwestowanym terenie zostały zawarte w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego zatwierdzonym uchwałą Rady Gminy C. nr [...] z dnia [...] (Dz.Urz. Woj .Lub. Nr 19, poz.489 z dnia 26 marca 2002 r.), zmienionym uchwałą nr [...] z dnia [...] (Dz.Urz. Woj.Lub.07.58.1293) w obszarach określonych w załącznikach graficznych do uchwały. Inwestowane działki 125/3 i 125/4 położone w C. znajdują się w terenie oznaczonym symbolem 15 MN z przeznaczeniem podstawowym pod zabudowę mieszkaniową jednorodzinną, dla której (w myśl załącznika graficznego do uchwały z 30 listopada 2006 r. określającego obszar zmian) obowiązują zapisy uchwały z dnia 16 listopada 2001 r. Należy zaznaczyć, że § 2 uchwały Rady Gminy C. Nr [...] z dnia 30 listopada 2006 r. stanowi, że zmienia się miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego Gminy C., zatwierdzony w obszarach wymienionych w niniejszej uchwale, oznaczonych na załącznikach graficznych do uchwały. Z analizy rysunku planu wynika, że teren, na którym znajduje się inwestowana działka nie został objęty zmianami i ilekroć w niniejszej uchwale jest mowa o planie, należy przez to rozumieć miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego Gminy C. zatwierdzony uchwałą Nr [...] Rady Gminy C. z dnia [...]. Natomiast zmiany planu stanowią treść uchwały z dnia [...] r. i wyrażone są w postaci: 1) ustaleń ogólnych dotyczących wszystkich terenów objętych zmianą planu (rozdział I), 2) ustaleń szczegółowych, dotyczących poszczególnych terenów wydzielonych liniami rozgraniczającymi i oznaczonych symbolami w poszczególnych miejscowościach gminy. Wojewoda wskazał przy tym, że przeznaczenie inwestowanej działki oraz parametry projektowanego budynku i nieruchomości są zgodne z zapisami planu miejscowego. Odpowiadając na zarzuty odwołania dotyczące braku wypisu i wyrysu dla działki nr 125/4 – organ podkreślił - że bez znaczenia dla sprawy jest fakt, że wypis i wyrys z planu dotyczy jedynie działki nr 125/3, który ma jedynie charakter informacyjny. Organ odwoławczy podniósł także, że budynek nie spełnia wymogów warunków technicznych w kwestii odległości od granicy działki nr 123, ponieważ zgodnie z § 12 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, że "..jeżeli z przepisów § 13, 60 i 271-273 lub przepisów odrębnych określających dopuszczalne odległości niektórych budowli od budynków nie wynikają inne wymagania, budynek na działce budowlanej należy sytuować w odległości od granicy z sąsiednią działką budowlaną nie mniejszej niż 4 m w przypadku budynku zwróconego ścianą z otworami okiennymi lub drzwiowymi w stronę tej granicy". W analizowanej sprawie projektowany budynek mieszkalny został usytuowany ścianą z oknami w odległości 2,5 m od zabudowanej działki nr 123, co jest niezgodne z przytoczonym przepisem. Za nieuzasadnione – uznał Wojewoda - zarzuty odwołujących się dotyczące naruszenia zasad zawartych w Konstytucji. Niezrozumiały jest również ponowny zarzut dotyczący braku oświadczenia o prawie do dysponowania przez inwestora działką nr 124/5 w sytuacji, kiedy takie oświadczenie znajduje się w aktach. Odpowiadając natomiast na zarzuty dotyczące nieprawidłowo potwierdzonych za zgodność z oryginałem przez projektanta kopii dokumentów stwierdzono, że nie zasługują one na uwzględnienie i nie mają one znaczenia dla sprawy. Do wniosku o pozwolenie na budowę inwestor przedłożył bowiem 4 projekty dokumentacji i ta oznaczona numerem "1" zawiera oryginały (wymagane ustawą Prawo budowlane) załączonych dokumentów. Potwierdzenie przez projektanta "za zgodność z oryginałem" kserokopii dokumentów dołączonych do egzemplarzy nr 2, 3, 4 dokumentacji jest jedynie czynnością techniczną i nie stanowi o naruszenia art. 76a § 2 Kpa, bowiem takie potwierdzenie nie jest wymagane. Zarzuty dotyczące poprawek wymienione są w części niezasadne, ponieważ np. nie stwierdzono dokonania poprawek na stronie nr 39 w punkcie 4. Należy podkreślić, że projektant podpisujący oświadczenie o wykonaniu projektu zgodnie z zasadami wiedzy technicznej bierze odpowiedzialność za zawartość trwale zszytego projektu budowlanego, a wymienione w odwołaniu korekty w opisie technicznym bez parafy projektanta (np. dotyczące korekty stron nr 72 i 83 ) nie mają znaczenia dla sprawy. Niezrozumiały dla organy był również zarzut dotyczący braku informacji o zagrożeniach dla higieny użytkowników projektowanych obiektów oraz nieczytelnej dacie sporządzenia projektu zagospodarowania działki w aspekcie braku zaświadczenia projektanta o przynależności do izby inżynierów. Nie można – zdaniem organu - uznać za zasadne stwierdzenia odwołujący się dotyczącego przekroczenia zakresu dopuszczalnej ingerencji autora w projekt, ze względu na fakt, że S. B. uzyskał zgodę firmy A. Sp z o.o. na dokonanie zmian w projekcie (pismo z dnia 15 kwietnia 2013 r.), wykraczających poza wytyczne dotyczące dopuszczalnych zmian adaptacyjnych, wymienionych w projekcie. Natomiast za uzasadnione Wojewoda uznał zarzuty dotyczące zdublowanej numeracji stron w projekcie budowlanym, co nie pozwala na jednoznaczne określenie zawartości projektu, a więc stanowi naruszenie przepisów rozporządzenia Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z dnia 25 kwietnia 2012 r. w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego. Z tych wszystkich względów organ odwoławczy przyjął, że organ I instancji nieprawidłowo dokonał sprawdzeń, do których zobowiązuje art. 35 ust. 1 ustawy Prawo budowlane, dlatego uchylił się decyzję Starosty i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia. Wskazał przy tym, że organ I instancji powinien wyeliminować błędy formalne, którymi dotknięty jest projekt i w tym celu zobowiązać inwestora do przedłożenia projektu budowlanego odpowiadającemu wymogom rozporządzenia Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z dnia 25 kwietnia 2012 r. w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego, tj. do prawidłowego ponumerowania kart projektu oraz zaparafowania wszystkich zmian (oraz daty dokonania tej czynności) w dacie wykazania się przynależnością do właściwej izby. Ponadto organ powinien zobowiązań inwestora do zlokalizowania budynku mieszkalnego w odległości od granicy działki nr 123, zgodnie z warunkami technicznymi i przedłożenia wymaganych art. 34 ust. 3 pkt a aktualnych oświadczeń właściwych jednostek organizacyjnych o zapewnieniu dostaw energii i wody oraz do przedłożenia aktualnego uzgodnienia przez ZUD trasy przyłączy. Odpowiadając na zastrzeżenia inwestora co do uznania właścicieli sąsiedniej nieruchomości nr 122 za strony postępowania – organ odwoławczy dodał - że nie zasługują one na uwzględnienie. Mając na uwadze fakt, że działka nr 122 jest działką budowlaną, a Wojewoda L. decyzją z dnia [...] utrzymał w mocy decyzję organu I instancji udzielającą odwołującym się M. i M. Z. pozwolenia na budowę budynku handlowego na działce nr 122, usytuowanego w granicy m.in. z działką nr 125/3, to warunki zawarte w przepisach rozdziału 7 ww. rozporządzenia o warunkach technicznych, dotyczącego usytuowania budynków z uwagi na bezpieczeństwo pożarowe (odległość między projektowanymi budynkami wynosi 4 m, a odległość tarasu od granicy działki 1,7 m), powoduje, że właściciele sąsiedniej nieruchomości znajdują się w obszarze oddziaływania projektowanej inwestycji. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie na powyższą decyzję Wojewody L. z dnia [...] S. B. zarzucił zaskarżonej decyzji obrazę przepisów prawa procesowego, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, tj. naruszenie: 1. art. 7 k.p.a. w zw. z art. 77 § 1 k.p.a. i art. 80 k.p.a. poprzez wydanie decyzji uchylającej decyzję organu I instancji, pomimo że organ II instancji, nie zbadał w sposób wyczerpujący, nie wyjaśnił i nie uwzględnił wszystkich okoliczności faktycznych niniejszej sprawy; 2. art. 8 k.p.a. przez prowadzenie postępowania w sposób naruszający zasadę pogłębiania zaufania obywateli do organów Państwa i oddziaływania organów Państwa na świadomość i kulturę prawną obywateli, m.in. poprzez nieuwzględnienie wszystkich okoliczności faktycznych i w konsekwencji wydanie decyzji, naruszającej słuszny interes skarżącego. Ponadto wskazał na naruszenia przepisów prawa materialnego, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, tj. naruszenie: 1. art. 32 ust. 1 pkt 2 Prawa budowlanego poprzez błędne uznanie że przedłożona dokumentacja nie spełnia ustawowych wymagań, w sytuacji gdy analiza tej dokumentacji nie pozwala na postawienie takiego zarzutu; 2. art. 28 ust. 2 w zw. z art. 3 pkt 20 ustawy Prawo budowlane poprzez uznanie, że działka nr 122, leży w obszarze oddziaływania planowanego obiektu, w sytuacji gdy indywidualne cechy planowanego obiektu budowlanego, w tym w szczególności jego przeznaczenie i sposób zagospodarowania terenu, a także brak odniesienia do treści nakazów i zakazów zawartych w przepisach odrębnych przez organ wykluczają oddziaływanie planowanej inwestycji na sąsiadującą działkę nr 122. 3. § 12 ust. 1 pkt 1 w zw. z § 13,60 i 271-273 rozporządzenia Ministra Infrastruktury w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie poprzez błędne uznanie, że projektowany budynek nie spełnia wymagań dotyczących minimalnej odległości ściany budynku od granicy działki nr 123, w sytuacji, gdy z obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego bezsprzecznie wynika, że działka nr 123 nie spełnia parametrów działki budowlanej, a zatem nie ma tutaj zastosowania ww. przepis. W uzasadnieniu skarżący wskazał, że podnoszone w uzasadnieniu skarżonej decyzji argumenty są całkowicie chybione. Przede wszystkim podnoszona przez organ kwestia uzgodnienia trasy przyłącza na projekcie zagospodarowania działki, sporządzona w lutym 2013 r. została uzgodniona przez ZUDP - na k. 20 i 21 projektu. Mapa ta odnosi się także wyłącznie do przyłącza kanalizacji sanitarnej, które zostało zmodyfikowane, w stosunku do poprzednich rozwiązań. W ocenie skarżącego organ II instancji w sposób nieuprawniony przedłużał postępowanie w sprawie przez okres prawie dwóch miesięcy. Decyzja organu I instancji została bowiem wydana w dniu 19 kwietnia 2013 r. i doręczona wszystkim osobom, które organ uznał za strony w sprawie. Na skutek działania organu II instancji ważność utraciły warunki wykonania przyłącza wodociągowego z dnia 3 czerwca 2011 r., które w normalnym trybie prowadzenia postępowania byłyby aktualne na dzień wydania decyzji organu II instancji. Ponadto organ II instancji wykazuje brak rozróżniania znaczenia daty wydania i daty doręczenia danych warunków. Wskazywane w uzasadnieniu decyzji warunki przyłączenia do sieci elektroenergetycznej są ważne 2 lata od daty ich doręczenia inwestorowi. Przedmiotowa decyzja ponadto została wydana, zanim stronom upłynął 7-dniowy termin na zapoznanie się z aktami postępowania liczony od dnia doręczenia zawiadomienia z dnia 24 czerwca 2013 r., co zdaniem skarżącego narusza art. 10 § 1 Kpa. Poza tym chybiony jest zarzut organu II instancji dotyczący lokalizacji przedmiotowego budynku w nieprawidłowej odległości od granicy działki numer 123. Miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego gminy C., na który powołuje się Wojewoda w uzasadnieniu skarżonej decyzji jednoznacznie wskazuje, że działka nr 123 o szerokości 11 metrów i powierzchni 400 m2 nie posiada wymaganych ww. planem miejscowym parametrów działki budowlanej, a zatem nie zachodzi konieczność zachowania określonej w przepisach odległości co najmniej 4 metrów od granicy działki nr 123 od ściany projektowanego budynku. Co więcej, taką argumentację przytaczał organ w swojej decyzji z dnia [...] nr [...] dotyczącej kwestii zatwierdzenia projektu budowlanego i wydania pozwolenia na budowę pawilonu handlowego na działce nr 122 w miejscowości C. Miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego nie uległ także zmianie od dnia 30 listopada 2006 r., a zatem za nieprawdziwe należy uznać twierdzenie organu wyrażone w uzasadnieniu skarżonej decyzji w powyższym zakresie. Trudno także zgodzić się z twierdzeniami organu odnoszącymi się od numeracji złożonego projektu. Cały projekt i wszystkie załączniki zostały ponumerowane mechanicznie za pomocą automatu pieczątkowego w kolorze czarnym, po jednej pieczątce na każdej stronie złożonej dokumentacji. Organ nie sprecyzował, które karty posiadają podwójną /zdublowaną/ numerację, a zatem skarżącemu trudno odnieść się do takiego zarzutu, który został niedostatecznie uargumentowany. Poza tym nietrafiona jest argumentacja organu w zakresie uznania odwołujących się za strony niniejszego postępowania. Zawarte w uzasadnieniu wyjaśnienia można zaliczyć do kwestii oddziaływania inwestycji planowanej na działce nr 122, a nie odwrotnie - jak to czyni organ. Planowana przez S. B. inwestycja jest jednorodzinnym budynkiem mieszkalnym bez podpiwniczenia. Lokalizacja budynku na działce spełnia wszelkie normy i nie zachodziła konieczność uzyskiwania dodatkowych pozwoleń i odstępstw. W odpowiedzi na skargę Wojewoda L. wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasową argumentację. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje: Skarga nie zasługiwała na uwzględnienie. Przedmiotem niniejszej sprawy jest decyzja Wojewody L. z dnia [...] – wydana na podstawie art. 138 § 2 Kpa - uchylająca decyzję Starosty Ł. z dnia [...], nr [...] zatwierdzającą projekt budowlany i udzielającą S. B. pozwolenia na budowę budynku mieszkalnego jednorodzinnego z zewnętrznymi instalacjami na działkach nr 125/3 i nr 125/4 w C. i przekazująca sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji. Należy wskazać, że art. 138 § 2 Kpa znajduje zastosowanie wówczas, gdy rozstrzygnięcie sprawy wymaga przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego w całości lub znacznej części. Wtedy organ odwoławczy uchyla zaskarżoną decyzję i przekazuje sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji. Wbrew twierdzeniom skargi, decyzja Wojewody L. nie uchybia powyższej zasadzie. Organ odwoławczy trafnie stwierdził, iż dodatkowe postępowanie wyjaśniające jest niezbędne do pełnego zebrania materiału dowodowego i obiektywnej jego oceny. Potrzeba dodatkowych wyjaśnień i ich nowa ocena nie mogłaby być wykonana przez organ II instancji, gdyż nie zostałaby wówczas zachowana zasada dwuinstancyjności postępowania administracyjnego (art. 15 Kpa). Przypomnieć należy, że na organie administracji publicznej ciąży wyrażony w art. 7 Kpa obowiązek dążenia do ustalenia prawdy materialnej. Tym samym obowiązany jest zatem do podjęcia wszelkich kroków niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes stron. Stosownie do art. 77 § 1 Kpa winien w sposób wyczerpujący zebrać i rozpatrzyć cały materiał dowodowy. W postępowaniu o zatwierdzenie projektu budowlanego i udzielenie pozwolenia na budowę istotnym elementem jest projekt budowlany. To on jest bowiem przedmiotem zatwierdzenia przez organ administracji architektoniczno – budowlanej. Artykuł 35 ust. 1 pkt 1 – 4 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. – Prawo budowlane (tekst jednolity: Dz. U. z 2013r., poz. 1409 ze zm.) przewiduje szereg elementów, które winien sprawdzić organ przed wydaniem pozwolenia na budowę. Nadto z samej istoty projektu jako przedmiotu zatwierdzenia przez organ w drodze decyzji administracyjnej, kształtującej prawa i obowiązki inwestora oraz stron postępowania wynika, że musi być to opracowanie jednoznaczne i spójne. Zapisy poszczególnych części projektu budowlanego nie mogą być ze sobą sprzeczne, ponieważ uniemożliwiałoby to ustalenie na etapie realizacji inwestycji, czy prowadzone roboty budowlane odpowiadają projektowi zatwierdzonemu. Z art. 34 ust. 3 pkt 1 Prawa budowlanego wynika zaś, że projekt budowlany powinien zawierać m.in.: projekt zagospodarowania działki lub terenu, sporządzony na aktualnej mapie, obejmujący: określenie granic działki lub terenu, usytuowanie, obrys i układy istniejących i projektowanych obiektów budowlanych, sieci uzbrojenia terenu, sposób odprowadzania lub oczyszczania ścieków, układ komunikacyjny i układ zieleni, ze wskazaniem charakterystycznych elementów, wymiarów, rzędnych i wzajemnych odległości obiektów, w nawiązaniu do istniejącej i projektowanej zabudowy terenów sąsiednich. Uszczegółowieniem powyższego przepisu art. 34 ust. 1 pkt 3 są przepisy o rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 25 kwietnia 2012r. w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego (Dz. U. z 2012r., poz. 462). Analizując sprawę w pierwszej kolejności należy wskazać, że prawidłowo Wojewoda L. podniósł, że w przedstawionym projekcie budowlanym brak było aktualnych na datę orzekania warunków przyłączenia do sieci elektroenergetycznej. Stosownie do art. 34 ust. 3 pkt 3 lit. a ustawy Prawo budowlane, projekt budowlany – o czym była mowa wyżej - powinien zawierać m.in. oświadczenia właściwych jednostek organizacyjnych o zapewnieniu dostaw energii, wody, ciepła i gazu, odbioru ścieków oraz o warunkach przyłączenia obiektu do sieci wodociągowych, kanalizacyjnych, cieplnych, gazowych, elektroenergetycznych, telekomunikacyjnych oraz dróg lądowych. W niniejszej sprawie do projektu dołączono warunki przyłączenia do sieci elektroenergetycznej P. D. S.A. O. Z. z dnia [...], znak [...] (k. 000073-000074 projektu budowlanego). Jak wynika z tych warunków, okres ich ważności wynosił dwa lata od chwili doręczenia ( § 8 ust. 7 rozporządzenia Ministra Gospodarki z dnia 4 maja 2007 r. w sprawie szczegółowych warunków funkcjonowania systemu elektroenergetycznego (Dz. U. Nr 93, poz. 623 ze zm.). Należy zatem przyjąć, że w dniu wydawania decyzji organu I instancji z dnia [...] brak było w projekcie aktualnych warunków przyłączenia do sieci elektroenergetycznej, zatem projekt budowlany nie był kompletny (por. wyrok WSA w Krakowie z dnia 12 sierpnia 2014r., sygn. akt II SA/Kr 818/14, opubl. Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych). Ponadto zatwierdzony w sprawie projekt budowlany nie spełnia zasadniczych wymogów wynikających z rozporządzenia Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z dnia 25 kwietnia 2012 r. w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego (Dz. U. z 2012r., poz. 462 ze zm.). Jako przykład można wskazać, że niektóre strony i arkusze projektu budowlanego, oprawionego jako jedna całość, zostały ponumerowane podwójnie, co może wprowadzać w błąd i powoduje, że projekt ten jest nieczytelny (np. k. "2"za k. 000047, jak i k. 000048 i następ.), co stanowi naruszenie § 5 ww. rozporządzenia. Ponadto należy wskazać, że w części projektu zatytułowanej w spisie treści "TOM II Adaptacja i przystosowany projekt powtarzalny budynku mieszkalnego jednorodzinnego "Cetyniec" – 85-154", na stronach 000124 (34) i następ. brak jest daty naniesienia zmian (aktualizacji) i podpisu projektanta na dzień luty 2013r. (tj. daty uzupełnionego – "nowego" projektu budowlanego). Co prawda widnieje na tych stronach podpis projektantów – R. G. i H. B., ale opatrzony datą "2012". Wobec tego nie można uznać, że projekt jest spójny i konsekwentnie przyjęto w nim poprawki, a tym samym prawidłowo zrobiono aktualizację. Brak oznaczenia daty dokonanych poprawek uniemożliwia także stwierdzenie, czy organ administracji, który wydał decyzję o pozwoleniu na budowę w ogóle wziął pod uwagę poprawki naniesione na ostateczny projekt przez inwestora. Wypada zatem podzielić ocenę organu odwoławczego, że w ten sposób zatwierdzony został projekt niespójny, wewnętrznie sprzeczny oraz niezgodny z przepisami ww. rozporządzenia. Powyższe – w ocenie Sądu - uzasadnia wydanie decyzji kasacyjnej na podstawie art. 138 § 2 Kpa. Doszło bowiem do naruszenia prawa, a konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy ma istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie. Przy tak daleko idących uchybieniach organ odwoławczy nie mógł uzupełnić postępowania wyjaśniającego i wydać decyzji co do istoty sprawy. Odnosząc się do zarzutu utraty w trakcie postępowania odwoławczego ważności warunków wykonania przyłącza wodociągowego z dnia 2 czerwca 2011r., należy wskazać, że z dniem 12 lipca 2014r., tj. przed rozstrzygnięciem sprawy przez Sąd, zostało uchylone rozporządzenie Ministra Rozwoju Regionalnego i Budownictwa z dnia 2 kwietnia 2001r. w sprawie geodezyjnej ewidencji sieci uzbrojenia terenu oraz zespołów uzgadniania dokumentacji projektowej (Dz. U. Nr 38, poz. 355) - na podstawie art. 1 pkt 24 ustawy z dnia 5 czerwca 2014 r. o zmianie ustawy - Prawo geodezyjne i kartograficzne oraz ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz. U. z 2014r., poz. 807). Wobec wyeliminowania z obrotu prawnego rozporządzenia, w którym określono termin ważności uzgodnienia usytuowanych sieci uzbrojenia terenu (tj. przez okres 3 lat), a do dnia orzekania przez Sąd nie zostały wprowadzone nowe przepisy dotyczące terminu ważności obowiązywania tego rodzaju uzgodnienia, należy uznać, że w tej sytuacji dla uzgodnienia usytuowania sieci uzbrojenia terenu nie obowiązuje żaden okres ważności. Z tych względów stanowisko Wojewody w tym zakresie należało uznać za nieaktualne i okoliczność te pominąć przy rozstrzyganiu sprawy. Ponadto odnosząc się do zarzutów skargi w zakresie jakim wskazuje się, że właściciele sąsiedniej działki nie powinni być uznani za strony w niniejszym postępowania, trzeba wskazać, że jest to zarzut chybiony. Zgodnie z art. 28 ust. 2 ustawy Prawo budowlane stronami w postępowaniu w sprawie pozwolenia na budowę są: inwestor oraz właściciele, użytkownicy wieczyści lub zarządcy nieruchomości znajdujących się w obszarze oddziaływania obiektu. Równocześnie art. 3 pkt 20 Prawa budowlanego zawiera definicję legalną "obszaru oddziaływania obiektu", przez który należy rozumieć teren wyznaczony w otoczeniu obiektu budowlanego na podstawie przepisów odrębnych, wprowadzających związane z tym obiektem ograniczenia w zagospodarowaniu tego terenu. W takim wypadku należy sięgnąć do szczegółowych przepisów prawnych w tym norm techniczno-budowlanych. Stąd wskazać należy, że pojęcie "obszaru oddziaływania obiektu" będzie się materializować, gdy na podstawie konkretnych indywidualnych parametrów danej inwestycji, także jej usytuowania, będą się również konkretyzować odpowiednie normy wynikające z odrębnych przepisów, które będą wytyczać pewną strefę wobec projektowanego obiektu. Znajdowanie się nieruchomości w sferze oddziaływania obiektu w rozumieniu art. 28 ust. 2 Prawa budowlanego należy rozumieć zatem w ten sposób, iż przez oddziaływanie to naruszone zostają konkretne normy prawa materialnego, z których dany podmiot wywodzi swój interes prawny jako strona postępowania. Nie można uznać za trafny wniosek, iż w sprawie pozwolenia na budowę właściciel nieruchomości bezpośrednio sąsiadującej z terenem inwestycji jest stroną postępowania tylko wówczas, gdy inwestycja jest realizowana z naruszeniem przepisów regulujących warunki techniczne, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowania ( por. wyrok NSA z dnia 4 lutego 2009 r., sygn. akt II OSK 90/08, publ. Centralna Baza Orzeczeń i Informacji o Sprawach). W wyroku tym Sąd podkreśla, że za stronę w postępowaniu o pozwolenie na budowę uznaje się właścicieli sąsiadujących nieruchomości bez względu na to, czy powstający po sąsiedzku obiekt jest budowany zgodnie z przepisami technicznymi, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, czy z naruszeniem tych przepisów. Ustalenie kręgu stron postępowania stanowi bowiem czynnością wstępną postępowania i poprzedza ustalanie warunków, jakie spełnia obiekt budowlany. Ponadto w orzecznictwie sądów administracyjnych podkreśla się, że celem art. 28 ustawy Prawo budowlane było wprawdzie ograniczenie kręgu osób uznawanych za strony, lecz wejście jego w życie nie wyłączyło, co do zasady, z kręgu stron postępowania, właścicieli nieruchomości bezpośrednio sąsiadujących z terenem inwestycji. Nieruchomości te, na ogół, bowiem, znajdują się w obszarze oddziaływania obiektu w rozumieniu art. 3 pkt 20 ustawy Prawo budowlane (por. wyrok WSA w Warszawie z dnia 12 listopada 2009r., sygn. akt VII SA/Wa 1320/09 (publ. Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych). Wobec tego – zdaniem Sądu – M. Z. i M. Z. zasadnie zostali uznani za strony niniejszego postępowania. Poza tym należy dodać, że fakt, iż w sprawie organy administracji działały – zdaniem skarżącego - w sposób przewlekły, nie jest przedmiotem rozpoznawanej sprawy. Okoliczność ta może być bowiem dochodzona w innym trybie. Mając powyższe na uwadze Wojewódzki Sąd Administracyjny na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2012r., poz. 270 ze zm.) oddalił skargę.