II SA/Lu 882/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie Przewodniczący: Sędzia WSA Marta Laskowska – Pietrzak po rozpoznaniu w dniu 20 września 2017 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi W. W. i K. W. o wznowienie postępowania sądowego zakończonego wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z dnia 24 stycznia 2017 r., sygn. akt II SA/Lu 1046/16 w sprawie ze skargi W. W. i K. W. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] r., nr [...] w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji zatwierdzającej podział nieruchomości p o s t a n a w i a odrzucić skargę. Wyrokiem z dnia 24 stycznia 2017 r. w sprawie II SA/Lu 1046/16 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie oddalił skargę W. W. i K. W. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] r., nr [...] w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji zatwierdzającej podział nieruchomości. Wyrok stał się prawomocny z dniem 4 kwietnia 2017 r. (k. 106 akt sprawy II SA/Lu 1046/16). W dniu 6 września 2017 r. (data nadania, k. 5) skarżący W. W. i K. W. złożyli skargę o wznowienie tego postępowania wskazując jako podstawę wznowienia art. 271 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2017r., poz. 1369), zwanej dalej "P.p.s.a.". Podnieśli, że w trakcie rozprawy sądowej, na której został wydany kwestionowany wyrok w sprawie II SA/Lu 1046/16 został dopuszczony do udziału w sprawie pełnomocnik uczestnika Spółki L. – [...] K. M. Po zapoznaniu się z aktami sprawy skarżący stwierdzili, że załączone przez tego pełnomocnika pełnomocnictwo dotyczy innej sprawy, a więc w sprawie II SA/Lu 1046/16 pełnomocnik nie był uprawniony do występowania w imieniu uczestnika. Dopuszczenie tego pełnomocnika do udziału w sprawie było zatem bezpodstawne, co – zdaniem skarżących – oznacza, że wyrok we wskazanej sprawie dotknięty jest wadą nieważności. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje: Skarga o wznowienie podlega odrzuceniu. W świetle art. 270 P.p.s.a. w przypadkach przewidzianych w Dziale VII tej ustawy można żądać wznowienia postępowania, które zostało zakończone prawomocnym orzeczeniem. Przesłanki wznowienia określone zostały szczegółowo w przepisach art. 271 – 273 P.p.s.a. Ponadto – zgodnie z art. 277 P.p.s.a. - skargę o wznowienie wnosi się w terminie trzymiesięcznym. Termin ten liczy się od dnia, w którym strona dowiedziała się o podstawie wznowienia, a gdy podstawą jest pozbawienie możności działania lub brak należytej reprezentacji – od dnia, w którym o orzeczeniu dowiedziała się strona, jej organ lub jej przedstawiciel ustawowy. Stosownie zaś do art. 280 § 1 P.p.s.a. sąd bada na posiedzeniu niejawnym, czy skarga jest wniesiona w terminie i czy opiera się na ustawowej podstawie wznowienia. W braku jednego z tych wymagań sąd skargę o wznowienie odrzuci (...). W niniejszej sprawie skarżący jako podstawę wznowienia powołali art. 271 pkt 1 P.p.s.a., podnosząc, że na rozprawie sądowej, na której wydano wyrok w sprawie II SA/Lu 1046/16 został dopuszczony do udziału w sprawie pełnomocnik uczestnika Spółki L., pomimo, że nie przedłożył on właściwego pełnomocnictwa. Analizując treść powołanego art. 272 pkt 1 P.p.s.a. stwierdzić należy, że okoliczność ta nie stanowi przesłanki wznowienia wymienionej w tym przepisie. Przepis ten bowiem stanowi, że można żądać wznowienia postępowania z powodu nieważności, jeżeli w składzie sądu uczestniczyła osoba nieuprawniona albo jeżeli orzekał sędzia wyłączony z mocy ustawy, a strona przed uprawomocnieniem się orzeczenia nie mogła domagać się wyłączenia. Oczywistym jest natomiast, że wskazana przez skarżących okoliczność w ogóle nie dotyczy składu sądu orzekającego w sprawie II SA/Lu 1046/16. Okoliczność ta nie stanowi również przesłanki z art. 271 pkt 2 P.p.s.a., zgodnie z którym wznowienia postępowania można żądać z powodu nieważności, jeżeli strona nie miała zdolności sądowej lub procesowej albo nie była należycie reprezentowana lub jeżeli wskutek naruszenia przepisów prawa była pozbawiona możności działania (...). Ta podstawa wznowienia służy bowiem ochronie praw strony, która nie była należycie reprezentowana, a nie innej strony. Żądać wznowienia postępowania w oparciu o powyższy przepis może zatem tylko ta strona, która nie była należycie reprezentowana, nie można natomiast skutecznie podnieść tego zarzutu w stosunku do innej strony (por. postanowienia NSA: z dnia 7 czerwca 2005 r., sygn. akt II GSK 90/05 oraz z dnia 11 września 2012 r., sygn. akt I OSK1206/12), a taki zarzut sformułowali skarżący, gdyż wskazują na brak należytej reprezentacji uczestnika postępowania (Spółki L.), a nie skarżących. W konsekwencji stwierdzić należy, że jakkolwiek skarżący powołali w skardze ustawową podstawę wznowienia postępowania sądowego (art. 271 pkt 1 P.p.s.a.), to jednak w rzeczywistości podstawa ta nie występuje. Poza tym stwierdzić należy, że skarga o wznowienie została wniesiona po trzymiesięcznym terminie wskazanym w art. 277 P.p.s.a. Jak bowiem wynika z akt sprawy, skarżący o okoliczności stanowiącej – ich zdaniem – przesłankę wznowienia tj. o nieprawidłowym pełnomocnictwie uczestnika postępowania Spółki L. dowiedzieli się tuż po wydaniu wyroku z dnia 24 stycznia 2017 r. (dokładnej daty nie wskazują), z całą jednak pewnością miało to miejsce najpóźniej w dniu 29 marca 2017 r., bowiem tego dnia wnieśli taką samą jak obecnie skargę o wznowienie postępowania w sprawie II SA/Lu 1046/16, która została odrzucona jako przedwczesna (postanowienie z dnia 7 czerwca 2017 r., II SA/Lu 321/17). Mając zatem na uwadze, że najpóźniej w dniu 29 marca 2017 r. skarżący znali przyczynę wznowienia, należy przyjąć, że trzymiesięczny termin na wniesienie skargi o wznowienie rozpoczął bieg z tym dniem, a więc skarga złożona dopiero w dniu 6 września 2017 r. jest spóźniona. Mając na uwadze powyższe stwierdzić należy, że skarga nie może być merytorycznie rozpoznana, lecz podlega odrzuceniu na podstawie art. 280 P.p.s.a. Z tych względów orzeczono, jak w sentencji.