II SA/Lu 9/25

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący: Asesor sądowy Bartłomiej Pastucha po rozpoznaniu w dniu 22 stycznia 2025 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi M. W., E. G., H. G., K. G., Ł. G., M. G. i P. G. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Lublinie z dnia 8 sierpnia 2024 r. znak: SKO.41/3077/OD/2024 w przedmiocie nakazania usunięcia odpadów p o s t a n a w i a odrzucić skargę. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Lublinie decyzją z dnia 8 sierpnia 2024 r. znak: SKO.41/3077/OD/2024, po rozpatrzeniu odwołania M. W., E. G., H. G., K. G., Ł. G., M. G. i P. G. (dalej także jako "skarżący"), utrzymało w mocy decyzję Burmistrza Miasta Kamionka z dnia 20 czerwca 2024 r. znak: ROŚiGO.6236.1.2024, w przedmiocie nakazania usunięcia odpadów o określonych kodach oraz innych ujawnionych w trakcie sprzątania, zgromadzonych na działce nr ewid.[...] w miejscowości K., gmina K.. W okresie biegu trzydziestodniowego terminu do wniesienia skargi na powyższą decyzję skarżący złożyli do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie wnioski o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym poprzez zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie radcy prawnego (wnioski te zostały zarejestrowane pod sygnaturami II SPP/Lu 180-186/24). Postanowieniami z dnia 9 października 2024 r. referendarz sądowy WSA w Lublinie zarządził połączenie do wspólnego rozpoznania i rozstrzygnięcia wniosków skarżących o przyznanie prawa pomocy i prowadzenie ich pod sygnaturą akt II SPP/Lu 180/24. Następnie postanowieniem z dnia 9 października 2024 r. sygn. akt II SPP/Lu 180/24 referendarz sądowy przyznał każdemu ze skarżących prawo pomocy w zakresie całkowitym obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie radcy prawnego Pismem z dnia 18 listopada 2024 r. Okręgowa Izba Radców Prawnych w Lublinie poinformowała Sąd o wyznaczeniu pełnomocnika dla skarżących w osobie radcy prawnego J. M.. W dniu 18 grudnia 2024 r. (data nadania – k. 6 akt sądowych) pełnomocnik skarżących wniósł skargę do Wojewódzkiego Sadu Administracyjnego w Lublinie na wskazaną na wstępie decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Lublinie z dnia 8 sierpnia 2024 r. W treści skargi radca prawny J. M. wyjaśnił, że pismo Okręgowej Izby Radców Prawnych w Lublinie informujące o wyznaczeniu go pełnomocnikiem skarżących w niniejszej sprawie, odebrał w dniu 5 grudnia 2024 r. Na potwierdzenie powyższej okoliczności dołączył do skargi kopię ww. pisma opatrzonego prezentatą kancelarii pełnomocnika. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje: Skarga podlega odrzuceniu, jako wniesiona z uchybieniem ustawowego terminu. W myśl art. 53 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2024 r. poz. 935 ze zm., dalej jako "p.p.s.a"), skargę wnosi się w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie albo aktu, o którym mowa w art. 3 § 2 pkt 4a. Jeżeli zatem stronie skarżącej został doręczony odpis decyzji, bądź innego rozstrzygnięcia w sprawie, to od tego momentu, zgodnie z treścią wskazanego wyżej przepisu, liczony jest bieg terminu do złożenia skargi niezależnie od tego, czy strona ustanowiła pełnomocnika z wyboru, czy też wystąpiła z wnioskiem o ustanowienie pełnomocnika z urzędu. Stosownie zaś do treści art. 58 § 1 pkt 2 p.p.s.a., sąd odrzuca skargę wniesioną po upływie terminu do jej wniesienia. Z przekazanych Sądowi wraz ze skargą akt administracyjnych sprawy wynika, że zaskarżona decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Lublinie decyzją z dnia 8 sierpnia 2024 r. została prawidłowo doręczona wszystkim skarżącym w dniu 13 sierpnia 2024 r. (potwierdzenia odbioru – k. 9-15 akt adm. II inst.). Trzydziestodniowy termin do złożenia skargi na powyższe rozstrzygnięcie upływał zatem skarżącym z dniem 12 września 2024 r. Tymczasem skarga M. W., E. G., H. G., K. G., Ł. G., M. G. i P. G., została wniesiona dopiero w dniu 18 grudnia 2024 r., a więc z uchybieniem terminu do dokonania tej czynności. Bez wpływu na ocenę zachowania terminu do wniesienia skargi pozostaje okoliczność, że skargę w imieniu skarżących wniósł pełnomocnik ustanowiony w ramach prawa pomocy, który o wyznaczeniu go do roli pełnomocnika skarżących w niniejszej sprawie został zawiadomiony w dniu 5 grudnia 2024 r., czyli już po upływie terminu do wniesienia skargi. Okoliczność złożenia przez stronę wniosku o ustanowienie pełnomocnika z urzędu przed wniesieniem skargi (co dopuszcza przepis art. 243 § 1 p.p.s.a.), nie ma - w świetle dyspozycji art. 53 p.p.s.a. - wpływu na bieg i upływ terminu do wniesienia skargi w sytuacji, gdy doszło do skutecznego doręczenia stronie decyzji. Art. 53 p.p.s.a. nie zawiera bowiem regulacji analogicznej do zawartej w art. 177 p.p.s.a., który, określając termin do wniesienia skargi kasacyjnej od orzeczenia wojewódzkiego sądu administracyjnego, stanowi, że w razie ustanowienia dla strony pełnomocnika z urzędu już po wydaniu takiego orzeczenia, początek biegu terminu do wniesienia skargi kasacyjnej liczy się od dnia zawiadomienia pełnomocnika o jego wyznaczeniu. Art. 53 p.p.s.a. w zakresie, w jakim odnosi się do decyzji administracyjnych, początek biegu terminu do wniesienia skargi bezwzględnie wiąże z dniem doręczenia decyzji skarżącemu. Jeżeli zatem strona, po doręczeniu jej decyzji ostatecznej, zwróci się do Sądu z wnioskiem o ustanowienie pełnomocnika z urzędu odstępując przy tym od samodzielnego sporządzenia i wniesienia skargi na tę decyzję, natomiast okres realizacji tego wniosku przekroczy długość terminu do wniesienia skargi, wskutek czego do wyznaczenia pełnomocnika dla strony dojdzie już po upływie terminu do wniesienia skargi, wówczas wyznaczony pełnomocnik, wnosząc skargę w imieniu strony już po upływie terminu, zmuszony jest jednocześnie złożyć wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia skargi, od uwzględnienia którego uzależnione jest nadanie skardze dalszego biegu (por. postanowienia NSA: z dnia 17 listopada 2021 r., sygn. akt I OZ 450/21; z dnia 3 listopada 2022 r., sygn. akt II OZ 632/22; opubl. w CBOSA). W rozpatrywanej sprawie pełnomocnik skarżących - wnosząc skargę w takich właśnie okolicznościach - nie zawarł jednak w treści skargi wniosku o przywrócenie terminu do jej wniesienia. Mając powyższe na uwadze Sąd, na podstawie art. 58 § 1 pkt 2 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji.