II SA/Lu 933/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Witold Falczyński po rozpoznaniu w dniu 26 listopada 2012 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi S. S. na postanowienie Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] r., nr [...] w przedmiocie sprostowania oczywistej pomyłki w postanowieniu dotyczącym egzekucji obowiązków o charakterze niepieniężnym - w zakresie wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] r., nr [...] p o s t a n a w i a odmówić wstrzymania wykonania decyzji Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] r., nr [...] w przedmiocie nakazu rozbiórki części obiektu budowlanego. Postanowieniem z dnia [...] r., nr [...]Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego utrzymał w mocy postanowienie Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] r., nr [...], którym organ ten z urzędu sprostował oczywistą omyłkę zawartą w jego własnym postanowieniu z dnia [...] r., Nr [...], wydanym w przedmiocie nałożenia grzywny w celu przymuszenia wykonania obowiązku wynikającego z decyzji Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] r., nr [...], tj. rozbiórki rozbudowanej części budynku piekarni na działce nr ewid. 38/2 i 39 w miejscowości K., gm. R. W dniu 24 października 2012 r. S. S. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie skargę na powyższe postanowienie. W skardze, obok zarzutów kwestionujących zaskarżone rozstrzygnięcie, zawarł również wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] r., nr [...]. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje: Zgodnie z przepisem art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r. poz. 270, dalej p.p.s.a.), wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Jednakże w myśl § 3 cytowanego przepisu sąd, na wniosek skarżącego, może wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części zaskarżonego aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Dotyczy to także aktów wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach danej sprawy. Z powyższego unormowania wynika, że wstrzymane może być wykonanie tylko takich aktów administracyjnych, które zostały wydane w granicach danej sprawy, przy czym pojęcie "sprawy" należy rozumieć w kontekście art. 134 § 1 p.p.s.a. jako sprawa w znaczeniu materialnym. O postępowaniach prowadzonych w granicach danej sprawy można więc mówić wówczas, gdy przedmiotem tych postępowań będą sprawy wykazujące tożsamość podmiotową i przedmiotową. Sytuacja taka wystąpi, gdy akty lub czynności dotyczyć będą tych samych podmiotów, identycznego przedmiotu, stanu faktycznego oraz podstawy prawnej (por. postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego: z dnia 12 czerwca 2012 r., sygn. akt II FZ 441/12, Lex nr 1170772 oraz z dnia 14 września 2010 r., sygn. akt II GZ 246/10, Lex nr 743040). W związku z powyższym należy stwierdzić, że w niniejszym postępowaniu sądowoadministracyjnym, dotyczącym sprostowania omyłki zawartej w postanowieniu o zastosowaniu w prowadzonym postępowaniu egzekucyjnym środka egzekucyjnego, nie może zostać uwzględniony wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] r., wydanej w ramach odrębnego postępowania w przedmiocie nakazu rozbiórki części obiektu budowlanego. Pomimo bowiem, że przedmiotowe postępowanie egzekucyjne dotyczy obowiązku wynikającego z powyższej decyzji, a zatem pozostaje w pewnym związku faktycznym z wcześniejszym postępowaniem prowadzonym przez organy nadzoru budowlanego, to nie zachodzi tożsamość przedmiotowa tych dwóch postępowań, a tym samym są to dwie różne sprawy w znaczeniu materialnym. Dlatego też wniosek skarżącego o wstrzymanie wykonania decyzji Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] r., nr [...] nie może zostać uwzględniony. Mając na uwadze powyższe Sąd działając na podstawie art. 61 § 3 i 5 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji postanowienia.