II SA/Lu 959/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Witold Falczyński (sprawozdawca), Sędziowie Sędzia WSA Joanna Cylc-Malec, Sędzia WSA Bogusław Wiśniewski, Protokolant Referent Paulina Nagajek, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 4 września 2014 r. sprawy ze skargi K. S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie zasiłku celowego uchyla zaskarżoną decyzję oraz decyzję Burmistrza Miasta z dnia [...] r. nr [...]. Decyzją z dnia [...] lipca 2013 r., nr [...] Kierownik Sekcji Pomocy Środowiskowej Miejskiego Ośrodka Pomocy Społecznej w Ł. – działając z upoważnienia Burmistrza Miasta Ł. – odmówił przyznania K. S. zasiłku celowego z przeznaczeniem na zakup 9 sztuk rur kwasoodpornych lub żaroodpornych, 3 sztuk trójników kwasoodpornych lub żaroodpornych, 2 sztuk drzwiczek wycierowych oraz 2 sztuk skraplaczy pod drzwiczkami. W uzasadnieniu swej decyzji organ I instancji wyjaśnił, że z wnioskiem o przyznanie pomocy z przeznaczeniem na ww. cel K. S. zwrócił się do Miejskiego Ośrodka Pomocy Społecznej w Ł. w dniu 1 lipca 2013 r. Wnioskodawca oszacował koszt zakupu wskazanych materiałów budowalnych na kwotę 1355 zł,. Dodatkowo podniósł, iż oczekuje również na pomoc w wysokości 200 zł z przeznaczeniem na zakup cegieł oraz pomoc z przeznaczeniem na zakup leków. Na podstawie przeprowadzonego w dniu 9 lipca 2013 r. wywiadu środowiskowego oraz zebranych w sprawie dokumentów organ I instancji ustalił, że K. S. jest osobą samotnie gospodarującą, zaś jego dochód stanowi renta z tytułu częściowej niezdolności do pracy w wysokości 690,33 zł, z której 350 zł wnioskodawca przekazuje byłej żonie tytułem alimentów na rzecz córki. Organ przyjął zatem, że dochód strony w miesiącu poprzedzającym złożenie wniosku w niniejszej sprawie, tj. w czerwcu 2014 r., wyniósł 340,33 zł. Z kolei wydatki wnioskodawcy w tym miesiącu – jak ustalił organ na podstawie przedłożonych przez stronę faktur – wyniosły 478,09 zł. W ocenie organu I instancji, okoliczność, iż kwota ta przekracza wysokość dochodu wnioskodawcy, świadczy o tym, że posiada on oszczędności lub inne źródło dochodu. W toku postępowania K. S. złożył jednak oświadczenie pod rygorem odpowiedzialności karnej, iż nie pracuje dorywczo, a jego jedynym dochodem jest renta z ZUS.  Organ I instancji podkreślił, że już trzykrotnie przyznawał K. S. zasiłek celowy z przeznaczeniem na naprawę komina. Na mocy decyzji z dnia [...] marca 2013 r., nr [...] otrzymał on zasiłek celowy z przeznaczeniem na zakup żywności, zakup gazu i naprawę komina w łącznej kwocie 360,00 zł. W związku zaś z jego podaniem z dnia 5 kwietnia 2013 r., decyzją z dnia [...] kwietnia 2013 r., nr [...] przyznano mu zasiłek celowy przeznaczeniem na zakup żywności oraz ukończenie remontu komina w kwocie 400,00 zł. W dniu 6 maja 2013 r. strona złożyła jednak kolejny wniosek o pomoc z przeznaczeniem na ukończenie remontu komina tj. na wykonanie wsadu kominowego aż do wylotu. Również ten wniosek został przez organ I instancji uwzględniony i decyzją z dnia [...] czerwca 2013 r., nr [...] przyznano K. S. zasiłek celowy w kwocie 500,00 zł. Łącznie, w ramach powyższych świadczeń, na remont komina wnioskodawca otrzymał dotychczas kwotę 850,00 zł. Nie kwestionując tego, że dochód K. S. nie przekracza kryterium dochodowego uprawniającego go do otrzymania wsparcia w postaci zasiłku celowego, które to kryterium dla osoby samotnie gospodarującej wynosi 542 zł, organ I instancji podkreślił, że zgodnie z art. 39 ustawy o pomocy społecznej, przedmiotowe świadczenie nie ma charakteru obligatoryjnego, lecz fakultatywny, co oznacza, że nawet wobec spełnienia ustawowych przesłanek organ pomocy społecznej może, lecz nie musi go przyznać wnioskodawcy. Uznanie organu w tym zakresie jest natomiast uzależnione od wielkości przyznanych mu z budżetu państwa środków finansowych oraz od liczby osób uprawnionych do korzystania z pomocy społecznej i ubiegających się o nią. Organ musi ponadto kierować się ogólnymi zasadami wyrażonymi w art. 3 ust. 3 i 4 ustawy o pomocy społecznej, to znaczy koniecznością dostosowywania rodzaju, formy i rozmiaru świadczeń do okoliczności konkretnej sprawy oraz koniecznością uwzględniania potrzeby osób korzystających z pomocy, jeżeli potrzeby te odpowiadają celom i mieszczą się w możliwościach pomocy społecznej. Tym samym organ nie ma obowiązku zaspokajania wszystkich potrzeb osób ubiegających się o pomoc finansową. W przedmiotowej sprawie organ I instancji uznał zatem, że K. S. powinien współdziałać z Ośrodkiem Pomocy Społecznej w Ł. w rozwiązywaniu swej trudnej sytuacji życiowej, a w okresie wiosenno-letnim poszukiwać dodatkowego zatrudnienia i własnym staraniem starać się zabezpieczyć przynajmniej część niezbędnych potrzeb życiowych. Organ podkreślił przy tym, że wnioskodawca nie dostarczył do Ośrodka dokumentu potwierdzającego zasadność remontu komina w zakresie przedstawionym we wniosku, tj. wykonania "wsadu kominowego całego komina aż do wylotu", oraz potwierdzającego wydobywanie się z komina czadu lub dymu. Do dnia dzisiejszego nie dostarczył on również zaświadczenia od kominiarza, które zawierałoby opis stanu technicznego elementów komina i ewentualnych uszkodzeń oraz wskazywało zakres robót niezbędnych do wykonania celem ich usunięcia. Zgodnie zaś z orzecznictwem sądowym, organ pomocy społecznej nie ma obowiązku dofinansowania każdego drobnego remontu. Udzielenie takiego wsparcia dotyczyć może bowiem jedynie takich remontów, które są niezbędne i zabezpieczają byt, nie zaś takich, które jedynie podnoszą jakość życia i standardy codziennego funkcjonowania. Od powyższej decyzji organu I instancji K. S. złożył odwołanie, w którym podniósł, że nie zgadza się z tym rozstrzygnięciem. Odwołujący wskazał, że znajduje się w bardzo trudnej sytuacji życiowej, a remont komina zmuszony jest ukończyć z uwagi na zbliżający się okres grzewczy. Użytkowanie komina w jego dotychczasowym stanie niesie bowiem za sobą niebezpieczeństwo w postaci zaczadzenia. Wnioskodawca wyjaśnił ponadto, iż próbował uzyskać od kominiarza zaświadczenie o stanie komina, którego domagał się MOPS w Ł., jednak wydanie takiego zaświadczenia – jak poinformował go kominiarz – wiąże się z opłatą w wysokości 150 zł, na poniesienie której go nie stać. Po rozpatrzeniu powyższego odwołania Samorządowe Kolegium Odwoławcze w L. decyzją z dnia [...] sierpnia 2013 r., nr [...] – zaskarżoną w niniejszej sprawie – utrzymało w mocy decyzję organu I instancji. Kolegium podzieliło ustalenia organu I instancji, iż K. S. jest osobą samotnie gospodarującą. Podało również, że zamieszkuje on razem z byłą żoną i córką i wspólnie z byłą żoną ponosi koszty utrzymania ich mieszkania. Ponadto organ odwoławczy podniósł, że strona przeprowadza remont komina samodzielnie, a z akt sprawy nie wynika, by potrzeba wykonania tego remontu wynikała z wad konstrukcyjnych. W aktach sprawy nie znajduje się również żadne zaświadczenie wskazujące na konieczność przeprowadzenia tego remontu. Tymczasem strona, wykonując ten remont, liczy wyłącznie na wsparcie ze strony Ośrodka Pomocy Społecznej. Zdaniem Kolegium, organ I instancji, który już udzielił stronie wsparcia na ten cel w łącznej wysokości 850 zł, nie jest jednak w stanie przyznać zasiłku celowego na remont komina w pełnej kwocie. Przyznawanie tego rodzaju świadczeń jest bowiem uzależnione od posiadanych przez organ środków i odpowiedniego nimi gospodarowania. K. S. złożył na powyższą decyzję organu odwoławczego skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie. Skarżący podniósł, iż komin w jego budynku mieszkalnym jest popękany i grozi zawaleniem. Przeprowadzona przez Kominiarza w dniu 11 września 2013 r. kontrola przewodów kominowych wykazała, że "w wyniku pożaru sadzy, występującego często przy kotłach na miał, powstały liczne pęknięcia przewodu kominowego", których naprawa poprzez "zaklejenie zaprawą cementową" nie pomoże, lecz niezbędne jest "wmontowanie wsadu kominowego z rur żaro i kwasoodpornych na całej długości komina". Skarżącego nie stać jednak na zakup tych materiałów. Jest on bowiem "schorowanym człowiekiem" i "pobiera stałe leki", a utrzymuje się jedynie z renty inwalidzkiej w wysokości 690 zł, z której dodatkowo tytułem alimentów płaci 350 zł. Obecny stan komina – jak stwierdził skarżący – nie pozwala natomiast na korzystanie z kotła centralnego ogrzewania ze względu na realne zagrożenie życia i zdrowia. Do skargi skarżący dołączył protokół z ww. kontroli przewodów kominowych w jego budynku mieszkalnym, przeprowadzonej w dniu 11 września 2013 r. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w L. wniosło o jej oddalenie, podtrzymując argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje: Na wstępie podnieść należy, że stosownie do art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm., dalej jako "p.p.s.a."), sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Rozpoznając sprawę w ramach kryteriów określonych powyższym przepisem Sąd doszedł do przekonania, że skarga K. S. zasługuje na uwzględnienie. Zaskarżona decyzja oraz utrzymana nią w mocy decyzja organu I instancji z dnia [...] lipca 2013 r. zostały bowiem wydane z naruszeniem przepisów postępowania w stopniu, który mógł mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Materialnoprawną podstawę zapadłych w niniejszej sprawie rozstrzygnięć stanowiły przepisy ustawy z dnia 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej (t.j. Dz. U. z 2013 r., poz. 182 ze zm., dalej jako "u.p.s."), w szczególności zaś art. 39 tej ustawy, albowiem wniosek skarżącego w części załatwionej tymi decyzjami sprowadzał się do żądania przyznania zasiłku celowego z przeznaczeniem na zakup 9 sztuk rur kwasoodpornych lub żaroodpornych, 3 sztuk trójników kwasoodpornych lub żaroodpornych, 2 sztuk drzwiczek wycierowych oraz 2 sztuk skraplaczy pod drzwiczkami, które to materiały skarżący uznał za niezbędne dla przeprowadzenia remontu komina w jego budynku mieszkalnym. Zgodnie z art. 39 u.p.s. w celu zaspokojenia niezbędnej potrzeby bytowej może być przyznany zasiłek celowy (ust. 1). Zasiłek ten może być przyznany w szczególności na pokrycie części lub całości kosztów zakupu żywności, leków i leczenia, opału, odzieży, niezbędnych przedmiotów użytku domowego, drobnych remontów i napraw w mieszkaniu, a także kosztów pogrzebu (ust. 2). Podkreślić należy, iż przyznanie zasiłku celowego na podstawie powyższego unormowania uzależnione jest od zachowania przez wnioskodawcę kryterium dochodowego, które zgodnie z art. 8 ust. 1 pkt 1 ustawy w związku z § 1 pkt 1 lit. "a" rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 17 lipca 2012 r. w sprawie zweryfikowanych kryteriów dochodowych oraz kwot świadczeń pieniężnych z pomocy społecznej (Dz. U. z 2012 r., poz. 823), dla osoby samotnie gospodarującej – a za taką osobę bezspornie, pomimo wspólnego zamieszkiwania z byłą żoną i córką, uznany został skarżący – wynosi 542 zł. W niniejszej sprawie dochód skarżącego, ustalony zgodnie z art. 8 ust. 3 i 4 u.p.s., tj. jako suma miesięcznych przychodów z miesiąca poprzedzającego złożenie wniosku w niniejszej sprawie (renta inwalidzka), pomniejszona o kwotę alimentów uiszczanych przez skarżącego na rzecz córki, wyniósł zaś 340,33 zł. Wprawdzie mając na uwadze, że wskazane przez skarżącego wydatki z tego miesiąca przewyższyły tę kwotę, organ I instancji uznał, że skarżący posiada również "oszczędności lub inne źródło dochodu", jednak wobec złożonego przez skarżącego w dniu 9 lipca 2013 r. oświadczenia pod rygorem odpowiedzialności karnej, ostatecznie wyżej podana wysokość dochodu skarżącego nie została zakwestionowana. W konsekwencji przyjęto, że dochód skarżącego nie przewyższa przedmiotowego kryterium dochodowego. Należy zgodzić się ze stanowiskiem organów obu instancji w zakresie, w jakim wskazują one, że spełnienie przez skarżącego ustawowych przesłanek do przyznania mu żądanego świadczenia w postaci zasiłku celowego nie oznacza, iż organ pomocy społecznej jest zobligowany uwzględnić jego wniosek. Decyzje w przedmiocie udzielenia wsparcia w formie przewidzianej w art. 39 u.p.s. mają bowiem charakter uznaniowy. Uznanie administracyjne pozwala zaś organowi na wybór rozstrzygnięcia, które uważa za najbardziej właściwe. Nie oznacza to jednak, iż organ administracji dysponuje w tym zakresie niczym nieskrępowaną swobodą. Podkreślić bowiem należy, że uznanie administracyjne nie zwalnia organu od obowiązku prowadzenia postępowania zgodnie z określoną w art. 8 k.p.a. zasadą pogłębiania zaufania obywateli do organów Państwa oraz ich kultury prawnej, jak również z zasadami prawdy obiektywnej oraz swobodnej oceny dowodów, określonymi w art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. Organ, działając w ramach przysługującego uznania, nie jest również zwolniony od powinności prawidłowego uzasadnienia swego rozstrzygnięcia, zgodnie z wymogami zawartymi w art. 107 § 3 k.p.a. Decyzje wydawane w ramach uznania administracyjnego podlegają zatem kontroli sądowej w zakresie oceny, czy organ administracji uwzględnił całokształt okoliczności faktycznych, mających znaczenie w sprawie oraz czy w ramach swego uznania nie naruszył zasady swobodnej oceny dowodów, a więc dotyczącej prawidłowości postępowania organu administracji poprzedzającego wydanie decyzji (por. wyrok NSA z dnia 8 maja 2002 r., sygn. akt SA/Sz 2548/00 – publ. Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych). W ocenie Sądu decyzje, które zapadły w kontrolowanym postępowaniu, nie zostały wydane z zachowaniem powyższych zasad, gdyż organy nie ustaliły i nie rozważyły wszechstronnie wszystkich okoliczności sprawy. Wadliwość przeprowadzonego w niniejszej sprawie postępowania wyjaśniającego dotyczy przede wszystkim kwestii zakwalifikowania zgłoszonej przez skarżącego potrzeby remontu komina jako "niezbędnej potrzeby bytowej" w rozumieniu art. 39 ust. 1 u.p.s. Należy bowiem podkreślić, że choć w ust. 2 tego unormowania ustawodawca, wśród przykładowego katalogu tego rodzaju potrzeb, wymienił "drobne remonty i naprawy w mieszkaniu", to w orzecznictwie sądów administracyjnych – jak słusznie wskazały organy – przyjmuje się, iż nie chodzi w tym wypadku o wszelkiego rodzaju naprawy i remonty, lecz jedynie o takie, które zabezpieczają byt, a nie podnoszą jakość życia (por. wyrok WSA w Łodzi z dnia 9 stycznia 2013 r., sygn. akt II SA/Łd 1066/12, LEX nr 1270480; wyrok WSA w Bydgoszczy z dnia 5 czerwca 2013 r., sygn. akt II SA/Bd 98/13, LEX nr 1351611). Tymczasem w niniejszej sprawie organy obu instancji, odmawiając przyznania skarżącemu żądanego świadczenia, w istocie poddały w wątpliwość, czy zgłaszana przez niego potrzeba remontu komina ma znaczenie z punktu widzenia bezpieczeństwa życia i zdrowia skarżącego oraz zamieszkujących z nim osób. W tym kontekście organ odwoławczy stwierdził bowiem w uzasadnieniu swej decyzji, że "z akt sprawy nie wynika (...) czy potrzeba remontu wynika z wad konstrukcyjnych" oraz, że "w aktach sprawy nie znajduje się żadne zaświadczenie o konieczności przeprowadzenia remontu komina". Z kolei organ I instancji, uzasadniając swe rozstrzygnięcie wskazał, że skarżący "do dnia dzisiejszego nie dostarczył zaświadczenia od kominiarza, który zawiera opis stanu technicznego elementów komina i ewentualnych uszkodzeń oraz wskazuje zakres robót niezbędnych do ich usunięcia". W tym miejscu należy podkreślić, że w myśl art. 7 k.p.a. to na organie administracji publicznej spoczywa obowiązek podejmowania w toku postępowania, z urzędu lub na wniosek, wszelkich czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy. Stosownie zaś do art. 77 § 1 k.p.a., to organ administracji publicznej jest obowiązany w sposób wyczerpujący zebrać i rozpatrzyć cały materiał dowodowy. Z przepisów tych wynika zatem, że ciężar dowodu w postępowaniu administracyjnym spoczywa na organie, który wykorzystując dozwolone przepisami środki dowodowe, winien zebrać materiał dowodowy pozwalający na dokonanie stosownych ustaleń i wydanie rozstrzygnięcia w sprawie. W sytuacji, gdy organ administracji ma wątpliwość, czy zgłaszana przez osobę domagającą się wsparcia z pomocy społecznej potrzeba uzasadnia przyznanie wnioskowanego świadczenia, winien on więc przeprowadzić postępowanie dowodowe, które umożliwi ustalenie rzeczywistego charakteru i wagi zgłaszanej potrzeby. Następnie zaś, stosownie do art. 107 § 3 k.p.a., w uzasadnieniu decyzji organ winien wskazać dowody, na których oparł swe stanowisko, oraz przyczyny, z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy. Oczywistym jest, że w ramach takiego postępowania organ, od osoby wnioskującej o udzielenie jej wsparcia ze środków publicznych, może w zakresie uregulowanym w art. 107 ust. 5 – 5d u.p.s. żądać złożenia odpowiednich dokumentów i zaświadczeń. Wprawdzie z akt sprawy (protokół z wizyty w miejscu zamieszkania Pana S. w dniu 9.07.2013 r. – k. 12 akt adm. I inst.), a także z treści odwołania od decyzji pierwszoinstancyjnej wynika, że skarżący istotnie był informowany o konieczności przedstawienia opinii kominiarza o stanie technicznym komina, jednak – jak wyjaśnił w odwołaniu – nie stać go było na poniesienie związanej z tą opinią opłaty w kwocie 150 zł. Do tej argumentacji skarżącego w uzasadnieniu decyzji w ogóle się nie odniesiono. W sytuacji zaś niekwestionowanej ciężkiej sytuacji materialnej strony, wyjaśnienie to wydaje się być wiarygodne. Obowiązkiem organu było w tej sytuacji rozważenie celowości przeprowadzenia przedmiotowego dowodu z urzędu. Należy również podnieść, że stanowisko organów obu instancji, poddające w wątpliwość konieczność przeprowadzenia remontu komina w budynku zamieszkałym przez K. S., wydaje się całkowicie bezzasadne w zestawieniu z treścią złożonego przez skarżącego już po wydaniu zaskarżonej decyzji, bo dopiero na etapie skargi do sądu administracyjnego, protokołu nr [...] z okresowej kontroli przewodów kominowych, przeprowadzonej w dniu 11 września 2013 r. w tym budynku. Z dokumentu tego wynika bowiem wprost, że użytkowanie przewodów kominowych w ich dotychczasowym stanie "grozi zaczadzeniem", a "optymalnym rozwiązaniem tego problemu jest uszczelnienie przewodu dymowego wkładem żaro i kwasoodpornym na całej długości komina od czopucha do wyprowadzenia ponad dach". Dokument ten potwierdził zatem, że remont komina we wskazanym przez skarżącego we wniosku zakresie jest niezbędny dla "zabezpieczenia bytu" jego i jego rodziny, a tym samym stanowi "niezbędną potrzebę bytową" w rozumieniu art. 39 ust. 1 u.p.s. Jednocześnie dokument ten potwierdził więc również, że przeprowadzone przez organy postępowanie w zakresie oceny charakteru zgłoszonej przez skarżącego potrzeby było wadliwe, co niewątpliwie mogło mieć istotny wpływ na rozstrzygnięcie jego wniosku. Uzasadniając orzeczoną w niniejszej sprawie odmowę przyznania skarżącemu żądanego zasiłku celowego z przeznaczeniem na remont komina, poza poddaniem w wątpliwość rzeczywistego charakteru tego remontu oraz potrzeby jego wykonania, organy powoływały się również na ograniczone możliwości finansowe Ośrodka Pomocy Społecznej, przy czym organ odwoławczy w sposób definitywny stwierdził, że Ośrodek ten "nie jest w stanie przyznać zasiłku celowego na remont komina w pełnej kwocie". W ocenie Sądu, jakkolwiek nie budzi wątpliwości, iż organy administracji w zakresie pomocy społecznej działają w oparciu o środki finansowe, których wysokość jest ściśle określona i w tak wyznaczonych granicach muszą realizować cele powierzone im w u.p.s., a zatem są upoważnione do limitowania rozmiaru przyznawanych świadczeń z uwagi na ograniczone środki finansowe (por. wyrok NSA z 25 stycznia 2008 r., sygn. akt I OSK 624/07, LEX nr 500091), przytoczone wyżej stanowisko organu odwoławczego nie zostało w żaden sposób potwierdzone w aktach sprawy. Brak jest w nich bowiem dokumentacji obrazującej aktualną sytuację finansową Ośrodka Pomocy Społecznej w Ł., a z której możnaby było wyciągnąć tak definitywny wniosek, że Ośrodek ten obecnie pozbawiony jest funduszy, które umożliwiałyby mu udzielenie wnioskodawcy wsparcia w wysokości obejmującej pełen koszt remontu komina w jego domu. Zaskarżona decyzja narusza zatem przepis art. 107 § 3 k.p.a. również z tego powodu. Z tych wszystkich względów należy uznać, że zarówno zaskarżona decyzja, jak i poprzedzająca ją decyzja organu I instancji z dnia [...] lipca 2013 r., zostały wydane z naruszeniem przepisów postępowania, co mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, a przez to czyni koniecznym uchylenie tych rozstrzygnięć celem ponownego rozpatrzenia wniosku K. S. Prowadząc ponownie postępowanie w niniejszej sprawie organ I instancji uwzględni ocenę prawną i wskazania co do dalszego postępowania zawarte w niniejszym wyroku. W szczególności organ ten w sposób rzetelny oceni charakter zgłoszonej przez skarżącego potrzeby remontu komina w jego budynku mieszkalnym oraz znaczenie tego remontu dla zachowania bezpieczeństwa życia i zdrowia mieszkańców tego budynku, uwzględniając w tym zakresie załączony do akt sprawy już po wydaniu zaskarżonej decyzji protokół z kontroli przewodów kominiarskich z dnia 11 września 2013 r. ( k. 28 akt adm. I inst.). Jeżeli zaś organ uzna, że przedmiotowy remont "stanowi niezbędną potrzebę bytową" w rozumieniu art. 39 ust. 1 u.p.s., a mimo to kolejny raz odmówi przyznania żądanego zasiłku celowego, powołując się na swoje ograniczone możliwości finansowe, wówczas jego obowiązkiem będzie udokumentowanie w aktach sprawy, iż aktualny stan finansów Ośrodka, rzeczywiście nie pozwala na uwzględnienie wniosku K. S. Rozstrzygając sprawę ponownie organ zbada również możliwość partycypowania w kosztach remontu komina byłej żony skarżącego, zamieszkującej w tym samym budynku. W przeprowadzonym dotychczas postępowaniu okoliczność ta została bowiem całkowicie pominięta. Mając powyższe na uwadze Sąd, działając na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit "c" w zw. z art. 135 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.) orzekł, jak w sentencji wyroku.