II SA/Lu 972/21

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Grażyna Pawlos-Janusz (sprawozdawca) Sędziowie Asesor sądowy Brygida Myszyńska-Guziur Sędzia WSA Bogusław Wiśniewski Protokolant Starszy sekretarz sądowy Agnieszka Wojtas po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 10 lutego 2022 r. sprawy ze skargi M. S. reprezentowanej przez opiekuna prawnego C. S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Zamościu z dnia 6 października 2021 r. nr SKO.1316/21 w przedmiocie skierowania do domu pomocy społecznej uchyla zaskarżoną decyzję oraz decyzję Burmistrza Miasta T. z dnia 8 lipca 2021 r. numer PS.4456.12.9.2021 Decyzją z 6 października 2021 r., znak: SKO.1316/21, wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2021 r. poz. 735 ze zm.) po rozpatrzeniu odwołania C. S. - opiekuna prawnego osoby ubezwłasnowolnionej M. S. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Zamościu utrzymało w mocy decyzję z 8 lipca 2021 r., znak: PS.4456.12.9.2021, wydaną przez Kierownika Działu Pomocy Społecznej Miejskiego Ośrodka Pomocy Społecznej w T. L. z upoważnienia Burmistrza Miasta T. L. odmawiającą skierowania M. S. do domu pomocy społecznej dla dorosłych niepełnosprawnych intelektualnie z powodu możliwości zapewnienia jej opieki w środowisku. Stan sprawy przedstawia się następująco. C. S. - opiekun prawny ubezwłasnowolnionej córki M. S. wniosła o skierowanie córki do Domu Pomocy Społecznej w T. L.. W uzasadnieniu wniosku wskazała, że nie możliwości zapewnienia swojej córce należytej opieki ze względu na stan swojego zdrowia. Na potwierdzenie powyższego załączyła zaświadczenia lekarskie, w których wskazano, że wnioskodawczym cierpi na bóle kręgosłupa uniemożliwiające jej swobodne poruszanie, a tym bardziej pracę oraz sprawowanie należytej opieki nad córką. W treści pozostałych zaświadczeń lekarskich dołączonych do akt sprawy wskazano, że mąż wnioskodawczyni J. S. nie jest zdolny do sprawowania opieki nad córką ze względu na stan zdrowia. Natomiast w zaświadczeniu lekarskim wystawionym w dniu 27 maja 2021 r. przez lekarza zatrudnionego w N. w T. L. potwierdzono, że M. S. wymaga umieszczenia w domu pomocy społecznej dla osób dorosłych niepełnosprawnych intelektualnie. W dniu 22 czerwca 2021 r. C. S. skierowała do organu pierwszej instancji wniosek o przyznanie jej niepełnosprawnej córce usług opiekuńczych od poniedziałku do piątku w godzinach rannych od 6:00 do 7:00 rano, natomiast w dni wolne, tj. w soboty i w niedziele w godzinach od 8:00 do 11:00. Decyzją z dnia 5 lipca 2021 r., wydaną z upoważnienia Burmistrza Miasta T. L. w sprawie znak: PS.4455.33.2.2021 przyznano M. S. świadczenie w formie specjalistycznych usług opiekuńczych świadczonych w miejscu zamieszkania od 5 lipca 2021 r. do 31 sierpnia 2021 r. przez siedem dni w tygodniu w ilości po trzy godziny dziennie. Jednocześnie, w toku prowadzonego w niniejszej sprawie postępowania, organ orzekający przeprowadził wywiad środowiskowy, podczas którego ustalono, że M. S. mieszka ze swoimi rodzicami oraz pozostaje pod ich stałą opieką, przy czym zarówno C. S., jak i jej mąż są osobami schorowanymi, które z trudem sprawują ciągłą opiekę nad swoją niepełnosprawną córką. Jednocześnie organ ustalił, że M. S. od poniedziałku do piątku w godzinach od 7:00 do 16:00 uczęszcza na zajęcia do Ośrodka Wsparcia P. w T. L.. Pracownik socjalny podkreślił również, że dom, w którym zamieszkuje niepełnosprawna, jest dostosowany do jej potrzeb, zwłaszcza z uwagi na likwidację barier architektonicznych uniemożliwiających jej poruszanie się na wózku inwalidzkim. W następstwie rozpatrzenia materiału dowodowego w niniejszej sprawie, decyzją z 8 lipca 2021 r., wydaną w sprawie, znak: PS.4456.12.9.2021 organ pierwszej instancji odmówił skierowania M. S. do Domu Pomocy Społecznej w T. L.. W uzasadnieniu organ powołał się na art. 54 ust. 1 ustawy z 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej (Dz. U. z 2020 r. poz. 1876 ze zm., dalej: u.p.s.), w myśl którego osobie wymagającej całodobowej opieki z powodu wieku, choroby lub niepełnosprawności, osobie niemogącej samodzielnie funkcjonować w codziennym życiu, której nie można zapewnić niezbędnej pomocy w formie usług opiekuńczych, przysługuje prawo do umieszczenia w domu pomocy społecznej. Powołując się na powyższy przepis, organ wskazał, że M. S. ma zapewnioną należytą opiekę ze strony swoich rodziców, w tym matki C. S., która dodatkowo pobiera świadczenie pielęgnacyjne w związku z opieką nad córką. Ponadto warunki mieszkaniowe, w których przebywa niepełnosprawna, są dobre i dostosowane do jej bieżących potrzeb. Co więcej, córka skarżącej, w każdym tygodniu od poniedziałku do piątku uczęszcza na zajęcia prowadzone przez pracowników P. w T. L.. Tym samym, w ocenie organu orzekającego, C. S. jest w znacznym stopniu odciążona w opiece nad swoim dzieckiem. Z uwagi na powyższe organ orzekający uznał, że wystarczające jest przyznanie M. S. usług opiekuńczych, natomiast skierowanie do domu pomocy społecznej powinno nastąpić wyłącznie wówczas, gdy nie będzie możliwe zapewnienie opieki nad niepełnosprawną w jej środowisku. C. S. odwołała się od decyzji organu pierwszej instancji, wyjaśniając, że wraz z mężem, ze względu na liczne schorzenia oraz zły stan zdrowia, nie mogą sprawować należytej opieki nad swoją niepełnosprawną córką. Ponadto, z uwagi na obowiązujący na terenie kraju stan pandemii COVID-19 placówka, do której uczęszcza córka, jest często zamknięta. Wówczas cały ciężar opieki nad niepełnosprawną jest przerzucony na jej rodziców. Przy czym córka skarżącej wymaga stałej opieki, która nie może być należycie świadczona jedynie w ramach przyznanych specjalistycznych usług opiekuńczych. Utrzymując w mocy decyzję organu pierwszej instancji, Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Zamościu podzieliło ustalenia oraz ocenę prawną zawartą w decyzji pierwszoinstancyjnej oraz wskazało, że osoba potrzebująca opieki może ubiegać się o umieszczenie w domu pomocy społecznej tylko w razie niemożności zapewnienia jej niezbędnej pomocy w formie usług opiekuńczych. Nie ulega zatem wątpliwości, że po świadczenie w postaci umieszczenia w domu pomocy społecznej należy sięgać po wykorzystaniu wszystkich możliwości pomocy środowiskowej w miejscu zamieszkania. Jak wynika z akt przedmiotowej sprawy, a zwłaszcza z ustaleń poczynionych przez organ orzekający w wywiadzie środowiskowym, M. S. jest osobą dotkniętą licznymi schorzeniami oraz niepełnosprawną w stopniu znacznym. Wymaga całodobowej opieki, która jest nad nią sprawowana przez skarżącą oraz jej męża, przy udziale pracowników, zatrudnionych w P. w T. L.. Tym samym rodzice niepełnosprawnej mają wsparcie w opiece nad swoim dzieckiem ze strony wykwalifikowanego personelu. Ponadto przyznano M. S. świadczenie w formie specjalistycznych usług opiekuńczych świadczonych w miejscu zamieszkania od 5 lipca 2021 r. do 31 sierpnia 2021 r. przez siedem dni w tygodniu w ilości po trzy godziny dziennie. Jednocześnie, organ odwoławczy podkreślił, że zgodnie z twierdzeniami skarżącej oraz znajdującymi się w aktach niniejszej sprawy zaświadczeniami lekarskimi, zarówno C. S., jak i jej mąż są osobami schorowanymi, cierpiącymi na zwyrodnienia kręgosłupa, jednakże oboje nie posiadają orzeczeń o niepełnosprawności. Kolegium wskazało, że orzeczenie właściwych organów o stopniu niepełnosprawności jest miarodajnym dokumentem potwierdzającym sytuację zdrowotną opiekuna i przez to także jego możliwości w zakresie sprawowania opieki. W ocenie Kolegium, problemy zdrowotne skarżącej i jej męża nie uniemożliwiają aktualnie wspólnego sprawowania przez nich opieki nad niepełnosprawnym dzieckiem. Ponadto C. S. pobiera świadczenie pielęgnacyjne z tytułu opieki nad córką, co dodatkowo potwierdza okoliczność sprawowania przez nią pieczy nad M. S.. Zdaniem Kolegium, nie jest możliwe skierowanie M. S. do domu pomocy społecznej bez uprzedniego przyznania jej pomocy w formie usług opiekuńczych i dokonania przez organ weryfikacji, czy przedmiotowe usługi będą w sposób należyty zabezpieczały jej potrzeby bytowe. W skardze na powyższą decyzję M. S., reprezentowana przez matkę C. S., zarzuciła: 1) naruszenie art. 7, art. 77 § 1 i 4 i art. 80 k.p.a. w związku z art. 54 ust. 1 u.p.s. polegające na niewyczerpującym rozpatrzeniu materiału dowodowego oraz na jego dowolnej ocenie, wyrażającej się w niewłaściwym zbadaniu stanu faktycznego i odmowie skierowania do domu pomocy społecznej; 2) naruszenie art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. poprzez pominięcie dokumentacji medycznej określającej stan zdrowia skarżącej (zaświadczenia lekarza specjalisty, w którym stwierdzono konieczność umieszczenia M. S. w domu pomocy społecznej oraz zaświadczeń lekarskich dotyczących stanu zdrowia opiekunów); 3) naruszenie art. 107 § 3 k.p.a. poprzez niewskazanie, dlaczego organ odwoławczy odmówił wiarygodności dowodowi w postaci zaświadczenia lekarskiego o konieczności skierowania skarżącej do domu pomocy społecznej. Wobec powyższego skarżąca zażądała uchylenia zaskarżonej decyzji w całości oraz zasądzenia na jej rzecz kosztów postępowania według norm przepisanych. W uzasadnieniu zarzutów matka skarżącej, będąca jej opiekunem prawnym, podniosła, że z uwagi na stan zdrowia córki oraz jej i jej męża pomoc jest potrzebna całodobowo, szczególnie w porach nocnych, w weekendy i święta. Wskazała, że zgodziła się na zaproponowane usługi opiekuńcze, jednak wielokrotnie sygnalizowała pracownikom ośrodka pomocy społecznej, że ta forma pomocy jest nieadekwatna do ich potrzeb. Wyjaśniła, że jej córka ma 34 lata, jest osobą całkowicie niepełnosprawną w stopniu znacznym (jest to najwyższy stopnień niepełnosprawności według skali Powiatowych Zespołów ds. Orzekania o Niepełnosprawności). Jest całkowicie niezdolna do pracy i samodzielnej egzystencji, wymaga stałej i długotrwałej opieki lub pomocy innej osoby (orzeczenie o stopniu niepełnosprawności z 12.12.2017 r., znak: PZON.8321.2.958.2017). Oba organy całkowicie pominęły niniejsze orzeczenie. C. S. wyjaśniła, że córka od urodzenia cierpi na dziecięce porażenie mózgowe czterokończynowe. Jest osobą z upośledzeniem umysłowym w stopniu znacznym, choruje na schizofrenię paranoidalną oraz dysfunkcję pęcherza moczowego, z powodu niedowładu czterokończynowego porusza się na wózku inwalidzkim, w związku z tym w zaświadczeniu lekarskim stwierdzono, że wymaga ona stałej całodobowej opieki i umieszczenia w domu pomocy społecznej dla dorosłych niepełnosprawnych intelektualnie. Podniosła, że córka potrzebuje opieki całodobowo, a nie tylko w określone przez organ godziny. Jedynie dom pomocy społecznej jest w stanie zapewnić jej odpowiedni poziom usług i bezpieczeństwa. Największy problem stanowi opieka w nocy, kiedy nie ma żadnego wsparcia. C. S. wskazała, że ukończyła 65. rok życia, cierpi na zaburzenia korzeni nerwowych i splotów nerwowych, przemijające mózgowe napady niedokrwienia i zespoły pokrewne oraz chorobę zwyrodnieniową stawów kolanowych. Od 1997 r. leczy się z powodu niewydolności bólowej kręgosłupa szyjnego w przebiegu postępujących zmian zwyrodnieniowo-dyskopatycznych po przebytej chorobie Scheuermanna. Jest niezdolna do ciężkiej pracy i kategorycznie nie może dźwigać, co zostało potwierdzone w zaświadczeniu lekarskim, które było w dyspozycji obu organów rozpatrujących sprawę. Wskazała, że jej mąż J. S. ma 68 lat, jest pod stałą opieką lekarską, jest leczony na chorobę nadciśnieniową z zajęciem serca, niewydolność serca, migotanie i trzepotanie przedsionków, niewydolność serca lewokomorową, sero-dodatnie reumatyczne zapalenie stawów oraz zwyrodnienie krążków miedzykręgowych. Jest osobą całkowicie niezdolną do pracy fizycznej. Powyższe informacje zawarte są w zaświadczeniu lekarskim z dnia 27 maja 2021 r., które było dołączone do akt toczącego się postępowania. C. S. wyjaśniła, że okoliczność, że z mężem nie wystąpili o wydanie orzeczenia o niepełnosprawności, nie świadczy o tym, że są osobami zdrowymi, które mogą bez przeszkód sprawować całodobową opiekę nad dorosłą osobą niepełnosprawną. Oboje cierpią na zwyrodnienie kręgosłupa, które ma bezpośredni związek z wielokrotnym, codziennym podnoszeniem córki, która jest osobą z dużą nadwagą i niedowładem czterokończynowym. Skarżąca podniosła, że córką opiekują się od przeszło 34 lat, codziennie ją myją, karmią, ubierają, co jest związane z podnoszeniem córki. Z uwagi na to oraz na wiek (68 i 65 lat) zdecydowali się na skorzystanie z możliwości umieszczenia córki w domu pomocy społecznej, ponieważ obawiają się, że w pewnym momencie z uwagi na postępujące zwyrodnienie kręgosłupa nie będą mogli wstać z łóżka do potrzebującej opieki córki. W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Skarga jest zasadna. W myśl art. 54 ust. 1 u.p.s. prawo do umieszczenia w domu pomocy społecznej przysługuje osobom wymagającym całodobowej opieki z powodu wieku, choroby lub niepełnosprawności, niemogącym samodzielnie funkcjonować w codziennym życiu, którym nie można zapewnić niezbędnej pomocy w formie usług opiekuńczych. Organ prowadzący postępowanie w sprawie umieszczenia osoby w domu po-mocy jest obowiązany do ustalenia, czy osoba ta może otrzymać konieczną pomoc w miejscu zamieszkania. Możliwość zorganizowania usług opiekuńczych w rozmiarze niewystarczającym do zaspokojenia codziennych potrzeb życiowych uznać należy za przesłankę uprawniającą do umieszczenia w placówce. Stanowisko takie zostało zaprezentowane m. in. w wyroku WSA w Gliwicach z 22 kwietnia 2010 r., IV SA/Gl 869/09, w którym Sąd stwierdził, że prowadząc postępowanie w sprawie skierowania do domu pomocy społecznej, organy administracyjne zobowiązane są do ustalenia, czy osoba mająca być objętą tą formą pomocy społecznej wymaga całodobowej opieki, nie może samodzielnie funkcjonować oraz czy niezbędna pomoc nie może być zapewniona w formie usług opiekuńczych. Nie ulega przy tym wątpliwości, że na gruncie art. 54 ust. 1 u.p.s. umieszczenie osoby w domu pomocy społecznej jest uzależnione od niemożności zapewnienia tej osobie usług opiekuńczych w miejscu zamieszkania. Zatem prowadząc postępowanie w sprawie wniosku o umieszczenie w domu pomocy społecznej, organ obowiązany jest ustalić, czy osoba może otrzymać pomoc w zakresie dla niej koniecznym. W przypadku natomiast możliwości zapewnienia przez organ administracji usług opiekuńczych, jednak w rozmiarze niewystarczającym, fakt ten stanowi przesłankę uprawniającą do umieszczenia w domu pomocy społecznej. Przesłanka braku możliwości zapewnienia pomocy w formie usług opiekuńczych może być spełniona zarówno wówczas, gdy względy osobiste zainteresowanego pozwalają stwierdzić, że usługi opiekuńcze nie przywrócą zdolności do samodzielnego funkcjonowania, jak i wówczas, gdy względy organizacyjne organu pomocy społecznej nie pozwalają na zapewnienie usług opiekuńczych w odpowiednim rozmiarze, czasie lub odpowiedniego rodzaju. Co istotne, w orzecznictwie sądów administracyjnych sformułowany został pogląd, zgodnie z którym zawarta w art. 54 ust. 1 u.p.s. przesłanka niemożności zapewnienia niezbędnej pomocy w formie usług opiekuńczych nie wiąże się z wymogiem faktycznego z nich korzystania i stwierdzenia ich nieadekwatności do potrzeb osoby ubiegającej się o umieszczenie w domu pomocy społecznej. Należy zatem uznać, że nie ma przeszkód, aby już tylko z analizy okoliczności faktycznych konkretnej sprawy organ administracji mógł wywieść, czy pomoc w postaci usług opiekuńczych stwarza możliwość zaspokojenia potrzeb danej osoby (wyrok WSA w Poznaniu z 18 stycznia 2012 r., IV SA/Po 1030/11, wyrok WSA w Gliwicach z 22 kwietnia 2010 r., IV SA/Gl 869/09 czy wyrok WSA w Łodzi z 18 listopada 2009 r., II SA/Łd 753/09). W ocenie Sądu, organy administracji obu instancji nie wyjaśniły powyższych okoliczności w sposób należyty, naruszając tym samym nie tylko powołany art. 54 ust. 1 u.p.s., ale także art. art. 7, 77 § 1, 80 i 107 § 3 k.p.a., a organ odwoławczy również art. 136 k.p.a. Zaskarżona decyzja utrzymująca w mocy wadliwą decyzję organu pierwszej instancji narusza również art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. Trafnie organy administracji podniosły, że skierowanie do domu pomocy społecznej jest instytucją służącą zapewnieniu opieki osobom niepełnosprawnym w stopniu wymagającym pomocy osób trzecich w codziennych czynnościach, w sytuacji gdy niewystarczająca jest inna forma pomocy, jaką stanowią usługi opiekuńcze. Przedwcześnie jednak organy te przyjęły, że wystarczające – w sytuacji skarżącej – było przyznanie jej pomocy w formie uczestniczenia w terapii zajęciowej oraz w formie specjalistycznych usług opiekuńczych w wymiarze 3 godzin dziennie przez 7 dni w tygodniu, i że w pozostałym czasie mogłaby ona mieć zapewnioną opiekę ze strony rodziców. Z akt administracyjnych sprawy wynika, że M. S. jest osobą niepełnosprawną w stopniu znacznym od urodzenia na stałe (orzeczenie Powiatowego Zespołu do Spraw Orzekania o Niepełnosprawności w T. L. z 12 grudnia 20217 r., znak: PZON.8321.2.958.2017). Nie chodzi, porusza się przy pomocy wózka inwalidzkiego, od urodzenia cierpi na dziecięce porażenie mózgowe czterokończynowe. Jest osobą z upośledzeniem umysłowym w stopniu znacznym, choruje na schizofrenię paranoidalną oraz dysfunkcję pęcherza moczowego. Organy zasadnie nie kwestionowały, że wymaga ona w związku z tym całodobowej opieki osób drugich, jednak przedwcześnie, bez wszechstronnego przeanalizowania materiału dowodowego sprawy, uznały, że tę opiekę w zakresie nieobjętym wsparciem ze strony gminy, mogą jej zapewnić rodzice. W aktach sprawy znajdują się dwa orzeczenia lekarskie dotyczące stanu zdrowia rodziców M. S., tj. C. S. i jej męża J. S., o których organy obu instancji wprawdzie wspomniały, ale nie przeanalizowały ich treści w kontekście prawnych przesłanek umieszczenia ich córki w domu pomocy społecznej. Według zaświadczenia lekarskiego z 27 maja 2021 r. J. S. cierpi na liczne schorzenia: chorobę nadciśnieniową z zajęciem serca, niewydolność serca, migotanie i trzepotanie przedsionków, niewydolność serca lewokomorową, sero-dodatnie reumatoidalne zapalenie stawów oraz zwyrodnienie krążków miedzykręgowych. Jest osobą niezdolną do pracy fizycznej (k. 60 akt adm.). Z kolei skarżąca cierpi na zaburzenia korzeni nerwowych i splotów nerwowych, przemijające mózgowe napady niedokrwienia i zespoły pokrewne oraz chorobę zwyrodnieniową stawów kolanowych, niewydolność bólową kręgosłupa szyjnego w przebiegu postępujących zmian zwyrodnieniowo-dyskopatycznych, przepuklinę pachwinową oraz żylaki kończyn dolnych. Jest niezdolna do ciężkiej pracy i nie może dźwigać (zaświadczenie lekarskie z 25 maja 2021 r., k. 61 akt adm.). Trudno przyjąć, że dwie osoby w wieku odpowiednio 68 i 65 lat z tak licznymi i poważnymi schorzeniami są w stanie zapewnić córce opiekę w czasie, gdy nie przebywa na zajęciach prowadzonych przez pracowników P. w T. L. oraz nie jest pod opieką pracownika ośrodka pomocy społecznej w ramach specjalistycznych usług opiekuńczych, których wymiar to jedynie 3 godziny dziennie. Trzeba mieć na uwadze, że M. S. ma 34 lata, nadwagę oraz jest unieruchomiona, co wiąże się z koniecznością jej wielokrotnego podnoszenia choćby przy tak prozaicznych czynnościach, jak ubieranie, codzienna toaleta, czy jedzenie. Nie sposób znaleźć racjonalnych i przekonujących argumentów za uznaniem za zasadne stanowiska organów, że mimo wieku i stanu zdrowia zarówno rodziców, jak i córki, nie ma podstaw do umieszczenia jej w domu pomocy społecznej. W każdym razie żaden z organów takich argumentów nie podał, gołosłownie twierdząc, że skoro skarżąca, jej mąż i córka mają zapewnioną pomoc w różnych formach (zajęć dla córki, specjalistycznych usług opiekuńczych czy świadczenia pielęgnacyjnego), to nie ma podstaw do przyznania wnioskowanego w niniejszej sprawie świadczenia. Sąd nie kwestionuje przy tym, że rodzina skarżącej została objęta opieką ze strony gminy, ponieważ to nie ulega żadnej wątpliwości. Organy nie wykazały jednak, że tego rodzaju opieka w sytuacji tej rodziny jest wystarczająca na tyle, żeby dać podstawę do odmowy umieszczenia M. S. w domu pomocy społecznej. Innymi słowy, za dowolne należy uznać wyrażone w decyzjach organów stanowisko, że skarżąca nie wymaga skierowania do domu pomocy społecznej. Mając na względzie powyższe, Sąd na podstawie 145 § 1 pkt 1 lit. a/ i c/ oraz art. 135 oraz ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2022 r. poz. 392, dalej: p.p.s.a.) uchylił decyzje organów obu instancji. Ponownie rozpoznając sprawę organy administracji, stosownie do art. 153 p.p.s.a., uwzględnią ocenę prawną i wskazania co do postępowania zawarte w niniejszym wyroku. W szczególności organy te należycie ocenią, czy w rozpoznawanej sprawie zachodziły przesłanki określone w art. 54 ust. 1 u.p.s. uzasadniające odmowę skierowania skarżącej do domu pomocy społecznej. W kwestii tej organy będą miały na względzie całokształt okoliczności sprawy w kontekście zasad ogólnych ustawy o pomocy społecznej, określonych w art. 2 ust. 1 i art. 3, a także wyrażonej w art. 100 ust. 1 tej ustawy zasady nakazującej organom kierowanie się przede wszystkim dobrem osób korzystających z pomocy. Z tych wszystkich względów Sąd orzekł, jak w sentencji.