II SA/Lu 979/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Maria Wieczorek-Zalewska po rozpoznaniu w dniu 21 października 2015r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi M. G. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] r., nr [...] w przedmiocie przywrócenia stosunków wodnych na gruncie - w zakresie wniosku skarżącego o przywrócenie terminu do złożenia wniosku o sporządzenie i doręczenie uzasadnienia wyroku p o s t a n a w i a odmówić przywrócenia terminu do złożenia wniosku o sporządzenie i doręczenie uzasadnienia wyroku. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie wyrokiem z dnia 14 lipca 2015 r., sygn. akt II SA/Lu 979/14 oddalił skargę M. G. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] r., nr [...] w przedmiocie przywrócenia stosunków wodnych na gruncie. Jak wynika z akt sprawy na rozprawę w dniu 14 lipca 2015 nikt się nie stawił, Sąd stwierdził, że zawiadomienie dla skarżącego zwrócono po dwukrotnym awizowaniu z adnotacją "nie podjęto w terminie, awizowano powtórnie". Następnie Sąd postanowił pozostawić ww. zawiadomienie w aktach ze skutkiem doręczenia. W dniu 23 września 2015r. (data stempla pocztowego) skarżący złożył wniosek o przywrócenie terminu do złożenia wniosku (który jednocześnie załączył) o sporządzenie i doręczenia uzasadnienia powyższego wyroku. Skarżący podniósł, że nie otrzymał zawiadomienia o terminie rozprawy sądowej, na której wyrok ogłoszono. Wyjaśnił, że "po długotrwałym braku informacji ze strony sądu w zakresie ewentualnego terminu rozprawy w dniu 17 września 2015 r. wykonał telefon do Sądu celem uzyskania bliższych informacji". Ponadto wskazał, że powiadomiono go, że były wykonane dwukrotne próby doręczenia mu korespondencji z sądu, ale wracały z adnotacją nie podjęte w terminie, a z akt sprawy wynika, że wyprowadził się i nie zamieszkuje pod wskazanym adresem w skardze. W dalszej części uzasadnienia wyjaśnił, że wbrew powyższym twierdzeniom zamieszkuje ciągle od wielu lat w tym samym miejscu i stara się na bieżąco podejmować kierowaną do niego korespondencję. Niedochowanie przez skarżącego terminu do złożenia wniosku o sporządzenie i doręczenie uzasadnienia wyroku nastąpiło całkowicie bez jego winy, gdyż nie wiedział o terminie rozprawy i nie wiedział kiedy należało do Sądu zadzwonić. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje: W pierwszej kolejności stwierdzić należy, że wniosek został złożony z zachowaniem 7-dniowego terminu, o którym mowa w art. 87 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), zwanej dalej "P.p.s.a.", zgodnie z którym pismo z wnioskiem o przywrócenie terminu wnosi się do sądu, w którym czynność miała być dokonana, w ciągu 7 dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu. Skoro skarżący o wydaniu wyroku dowiedział się telefonicznie dopiero w dniu 17 września 2015 r., to nadając w dniu 23 września 2015 r. wniosek o przywrócenie terminu do złożenia wniosku o uzasadnienie - zachował ten termin. Rozpoznając wniosek merytorycznie stwierdzić natomiast należy, że nie zasługuje on na uwzględnienie. Przepis art. 86 § 1 stanowi, że jeżeli strona nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy, sąd na jej wniosek postanowi przywrócenie terminu. Przywrócenia terminu może domagać się strona, która przyznaje, że nie dokonała czynności w terminie i jest w stanie uprawdopodobnić, iż stało się tak bez jej winy ze względu na wystąpienie okoliczności od niej niezależnych, którym pomimo dołożenia należytej staranności nie była w stanie przeciwdziałać. Do niezawinionych przyczyn uchybienia terminu zalicza się m.in.: stany nadzwyczajne, takie jak problemy komunikacyjne, klęski żywiołowe (powódź, pożar), czy nagłą chorobę strony lub jej pełnomocnika, która nie pozwoliła na wyręczenie się inną osobą (zob. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 10 września 2010 r., sygn. akt II OZ 849/10, [w:] CBOSA). Aby uprawdopodobnić okoliczności uzasadniające wniosek o przywrócenie terminu, strona powinna uwiarygodnić swoją staranność przy prowadzeniu własnych spraw, jak również fakt, że przeszkoda, która spowodowała niedotrzymanie terminu była od niej niezależna. O braku winy w niedopełnieniu obowiązku zachowania terminu do dokonania czynności procesowej można zatem mówić tylko w przypadku stwierdzenia, że dopełnienie obowiązku stało się niemożliwe z powodu przeszkody niedającej się przezwyciężyć (por. postanowienie NSA z dnia 15 grudnia 2004 r., sygn. akt OZ 809/04, niepubl.). Chodzi więc o wskazanie takich okoliczności, których wystąpienie nie leżało po stronie skarżącego, a uniemożliwiło mu dopełnienie czynności procesowej w terminie. Przy ocenie braku winy przyjmuje się obiektywny miernik staranności, jakiej można wymagać od strony dbającej należycie o własne interesy, przy uwzględnieniu uchybień spowodowanych nawet lekkim niedbalstwem. W ocenie Sądu, nie ma podstaw do przyjęcia, że skarżący uchybił terminowi do złożenia wniosku o sporządzenie uzasadnienia wyroku bez swojej winy. Termin ten biegł od dnia ogłoszenia wyroku na rozprawie sądowej (na której sąd administracyjny poucza obecne strony o sposobie i trybie wniesienia skargi kasacyjnej), tj. od dnia 14 lipca 2015r., a o terminie tym skarżący został powiadomiony prawidłowo w trybie art. 73 § 4 P.p.s.a. Należy tutaj wyjaśnić, odnosząc się do kwestii braku pozostawienia w skrzynce oddawczej skarżącego powiadomienia o pozostawionej w placówce pocztowej korespondencji należy wskazać, że zgodnie z art. 73 P.p.s.a., w razie niemożności doręczenia pisma w sposób przewidziany w art. 65-72 P.p.s.a., pismo składa się na okres czternastu dni w placówce pocztowej w rozumieniu ustawy z dnia 23 listopada 2012 r. – Prawo pocztowe albo w urzędzie gminy, dokonując jednocześnie zawiadomienia. Zawiadomienie o złożeniu pisma wraz z informacją o możliwości jego odbioru w placówce pocztowej albo w urzędzie gminy w terminie siedmiu dni od dnia pozostawienia zawiadomienia, umieszcza się w oddawczej skrzynce pocztowej, a gdy to nie jest możliwe, na drzwiach mieszkania adresata lub w miejscu wskazanym jako adres do doręczeń, na drzwiach biura lub innego pomieszczenia, w którym adresat wykonuje swoje czynności zawodowe (§ 2). W przypadku niepodjęcia pisma w tym terminie pozostawia się powtórne zawiadomienie o możliwości odbioru pisma w terminie nie dłuższym niż czternaście dni od dnia pierwszego zawiadomienia o złożeniu pisma w placówce pocztowej albo w urzędzie gminy (§ 3). Doręczenie uważa się za dokonane z upływem ostatniego dnia tego okresu (§ 4). W niniejszej sprawie zawiadomienie o terminie rozprawy (jak i pozostałe pisma sądowe kierowane do skarżącego) zostało zaadresowane prawidłowo, tj. na adres wskazany przez skarżącego w skardze, tj. ul. [...], [...]. Analiza akt sprawy wskazuje, że przesyłka była dwukrotnie awizowana. Na skutek niepodjęcia przesyłki w terminie 14 dni od daty pierwszego awiza została ona zwrócona do sądu (k. 30 akt sądowych). Biorąc pod uwagę, że skarżący nie przedstawił dowodów wskazujących na to, iż pracownik operatora pocztowego uchybił art. 73 § 2 i 3 P.p.s.a., należało uznać twierdzenia skarżącego o braku pozostawienia zawiadomienia o złożeniu pisma w placówce pocztowej za bezzasadne (postanowienie NSA z dnia 6 października 2015 r., sygn.. akt II OZ 928/15). Brak jest również podstaw, aby skarżący swoimi zaniedbaniami obciążał Sąd. Skuteczności doręczenia zawiadomienia o terminie rozprawy zatem nie wyłącza to, że skarżący nie otrzymał przesyłki z zawiadomieniem o terminie rozprawy albo nie podjął awizo, które jego zdaniem nie zostało mu zostawione. Z tych względów brak jest podstaw do przyjęcia, że skarżący bez swojej winy uchybił terminowi do złożenia wniosku o sporządzenie uzasadnienia. Tylko niezawinione okoliczności występujące w dacie rozprawy sądowej, na której ogłoszono wyrok, świadczące o tym, że nie mógł się on na nią stawić albo wadliwe doręczenie zawiadomienia o rozprawie mogłyby usprawiedliwiać uchybienie terminu, a okoliczności takie w niniejszej sprawie nie zachodzą. Z tych względów orzeczono, jak w sentencji.