II SA/Lu 997/05

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Krystyna Sidor, Sędziowie Asesor WSA Wojciech Kręcisz, Asesor WSA Bogusław Wiśniewski (spr.), Protokolant Asystent sędziego Łucja Krasińska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 18 stycznia 2006 r. sprawy ze skargi P. K. na decyzję Wojewody z dnia [...]., Nr [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i pozwolenia na budowę I. uchyla zaskarżoną decyzję i decyzję Prezydenta Miasta z dnia [...] znak: [...], które nie podlegają wykonaniu do czasu uprawomocnienia się wyroku; II. zasądza od Wojewody na rzecz P. K. kwotę 10 (dziesięć) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania. Decyzją z dnia [...] r. znak: [...] Prezydent Miasta zatwierdził projekt budowlany i udzielił B. H. J.- J., M. R. J., B. M. J. i M. P. J. pozwolenia na budowę domu mieszkalnego jednorodzinnego o trzech samodzielnych lokalach mieszkalnych wraz z wykonaniem wewnętrznych instalacji wodno- kanalizacyjnych, elektrycznej, c.o i c.w.u oraz przyłączami wodociągowym, kanalizacyjnym i energetycznym wraz z ogrodzeniem na działce nr [...] przy ulicy W. w L . Postanowieniem z dnia [...] r. znak: [...] Prezydent Miasta wznowił postępowanie w sprawie, a następnie postanowieniem z dnia [...] r. znak: [...] wstrzymał wykonanie ostatecznej decyzji z dnia [...] r. Kolejnym postanowieniem z dnia [...] r. znak: [...] Prezydent Miasta zobowiązał inwestorów do opracowania projektu zagospodarowania działki na aktualnej mapie do celów projektowych, a także do doprowadzenia projektowanego budynku w zakresie funkcji i ilości kondygnacji do zgodności z decyzja o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu z dnia [...] r. znak: [...] Decyzją z dnia [...] r. znak: [...] Prezydent Miasta po ponownym rozpoznaniu sprawy uchylił własną decyzję z dnia [...] r. i zatwierdził projekt budowlany wraz rysunkami zamiennymi i udzielił wspomnianym inwestorom pozwolenia na budowę opisanego wcześniej mieszkalnego budynku jednorodzinnego. Zaskarżoną decyzją Wojewoda po rozpoznaniu odwołania P. K. utrzymał w mocy powyższą decyzję Prezydenta Miasta . W uzasadnieniu podano, że w wyniku zmiany projektu budowlanego poddasze budynku nie jest już kondygnacją w rozumieniu § 3 rozporządzenia Ministra Gospodarki Przestrzennej i Budownictwa z dnia 14 grudnia 1994 r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. 1999 r. Nr 15, poz.140 ze zmianami). W miejsce gabinetów i poczekalni na parterze budynku zostały zaprojektowane pokoje mieszkalne. W odniesieniu do kwestii mierzenia wysokości budynku stwierdzono, że powinna ona być mierzona od projektowanego terenu do projektowanego gzymsu. Ukształtowanie terenu zawsze będzie związane z tym obiektem. Przy projektowaniu budynku bierze się pod uwagę rzędne działki oraz – między innymi – rzędną projektowanej ulicy obsługującą tę działkę. Z planu geodezyjnego wynika, że działka nr [...] posiadała spadek w kierunku północno – wschodnim od rzędnej 196 m.n.p.m – w części zachodniej do ok. 194,5 m – w najniższym miejscu w części północno wschodniej. Można uznać, że zaprojektowanie parteru budynku na poziomie 196,63 m.n.p.m było uzasadnione tym, że z rysunków koncepcyjnych wynikało, że rzędna nawierzchni ulicy W. przy działce [...] będzie wynosiła 196 m.n.p.m. Dopiero realizacja tej ulicy ujawniła dokonaną zmianę i posadowienie na poziomie 194,5 m.n.p.m. Organ ustalił, że wysokość budynku mierzona od terenu do linii gzymsu nie przekracza 7 m. Według niego decyzja nie narusza przepisów prawa materialnego i procesowego. W rysunkach zamiennych uwzględniono kwestię spływu wód opadowych. Podniesiony teren od strony wschodniej i północnej działki schodzi skarpą bezpośrednio przy budynku i w odległości 1,5 m od granicy wschodniej działki przechodzi na poziom terenu pierwotnego 194.7 m.n.p.m. Ponadto, jak wynika z dołączonego przekroju 1-1, skarpa będzie zabezpieczona przed osuwaniem się i spływem wód opadowych odpowiednim murkiem oporowym. Przed dalszym spływem wód opadowych z pasa o szerokości 1,5 m na teren sąsiedni będzie zabezpieczał murek oporowy ogrodzenia tej działki. Wody opadowe z dachu budynku i terenu działki nr [...] będą dalej odprowadzone do kanalizacji deszczowej w ulicy W. zgodnie z warunkami określonymi w piśmie MPWiK z dnia 17 września 2003 r. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego P. K. domagał się uchylenia decyzji Wojewody oraz poprzedzającej ją decyzji Prezydenta Miasta z dnia [...] r. Wyjaśnił, że decyzja Wojewody jest niezgodna z decyzją o warunkach zabudowy, która dopuszczała budowę budynku jedynie o dwóch kondygnacjach do wysokości 7 m, a nie, jak określa to projekt budowlany do trzech kondygnacji. Skarżący podkreślił, iż przedstawione przez inwestorów rysunki zamienne są w istocie tymi samymi rysunkami, które były przedłożone do decyzji o pozwoleniu na budowę. Skarżący zaznaczył, że niewłaściwie ustalono punkt odniesienia, według którego powinno liczyć się wysokość budynku. Jego zdaniem wysokość budynku powinna być liczona od rzeczywistego poziomu terenu, na którym wzniesione są także inne budynki. Tymczasem wysokość spornego budynku liczy się od poziomu sztucznie usypanego nasypu o wysokości ponad 1,8 m. Nie zmienia to jednak faktu, że zarówno przy pierwszym jak i drugim sposobie liczenia jego wysokość przekracza 7 m , co jest niezgodne z decyzją o warunkach zabudowy. Według skarżącego w wyniku wykonania nasypu doszło do zmiany stosunków wodnych, co powoduje spływ wody i błota na drogę dojazdową do jego posesji i do domu rodziców przez co naruszono art. 29 ustawy z dnia 18 lipca 2001 r. Prawo wodne. Skarga wyraża przekonanie, że niewłaściwie dopuszczono funkcje usługowe w postaci gabinetów lekarskich. Na rysunku zamiennym nie dokonano żadnych istotnych zmian, a jedynie coś, co wcześniej nazywano gabinetami lekarskimi teraz zostało nazwane pokojami gościnnymi, bez jakiejkolwiek zmiany funkcjonalnej. Oznacza to , że jeśli dojdzie do zrealizowania budynku, następnym krokiem będzie zmiana sposobu użytkowania jego części. Podobnie rozwiązano problem III kondygnacji, które w projekcie zamiennym zostało nazwane poddaszem nieużytkowym bez dokonania zmiany samego projektu. W dalszym ciągu może ona służyć celom mieszkalnym: ma normalną wysokość, przewidziano duże okna w dachu i olbrzymie lukarny, prowadzą tam normalne schody. W odpowiedzi na skargę Wojewoda podtrzymał swoje dotychczasowe stanowisko . Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył , co następuje : Sprawa była przedmiotem rozpoznania przez Naczelny Sąd Administracyjny, który wyrokiem z dnia 3 listopada 2005 r. sygn. akt II OSK 158/05 uchylił wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z dnia 2 października 2004 r. sygn. akt II SA/Lu 1609/03 i przekazał ją temu sądowi do ponownego rozpoznania. Z mocy art. 190 zd.1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U Nr 153, poz.1270 ze zmianami) sąd, któremu sprawa została przekazana związany jest wykładnią prawa dokonaną w tej sprawie przez Naczelny Sąd Administracyjny. W omawianym wyroku Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że pozwolenie na budowę zostało wydane z uwzględnieniem projektu zagospodarowania działki opracowanego na podstawie aktualnej na dzień 7 sierpnia 2003 r. mapy do celów projektowych uwzględniającej dokonane w latach wcześniejszych zmiany ukształtowania terenu polegające na podwyższeniu terenu poprzez wykonanie nasypu. Przy prowadzeniu prac budowlanych będących przedmiotem pozwolenia na budowę wydanego w dniu [...] r., nie istniała więc potrzeba wykonywania jakichkolwiek prac związanych ze zmianą ukształtowania terenu, a tym samym nie było podstaw do określenia w pozwoleniu na budowę związanych z tym obowiązków inwestora. Rozpoznając zarzut polegający na wykazaniu w projekcie budowlanym większej ilości kondygnacji niż oznaczona w decyzji w warunkach zabudowy, NSA stwierdził, że w sprawie mają zastosowanie przepisy rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. Według § 3 pkt.16 rozporządzenia przez kondygnację należy rozumieć poziomą nadziemną lub podziemną część budynku, zawartą pomiędzy górną powierzchnią stropu lub warstwy wyrównawczej na gruncie, a górną powierzchnią stropu lub stropodachu znajdującego się nad tą częścią, w tym poddasze z pomieszczeniami przeznaczonymi na pobyt ludzi oraz poziomą część budynku stanowiącą przestrzeń na urządzenia techniczne, mającą wysokość w świetle nie mniej niż 2 m z wyjątkiem nadbudówek ponad dachem, takich jak maszynownia dźwigu, centrala wentylacyjna, klimatyzacyjna lub kotłownia gazowa. Według sądu usytuowanie na poziomie poddasza sypialni, pokoi dziennych, łazienek i klatek schodowych uzasadnia stwierdzenie, iż poddasze jest kondygnacją w rozumieniu powołanego przepisu rozporządzenia. Przy takim stanowisku, wysokość budynku liczona od poziomu terenu do gzymsu przekracza 9 m, co czyni zarzut skargi uzasadnionym. Niezależnie od powyższego podkreślić należy, iż organy administracji nie rozważyły zagadnienia kondygnacji także w świetle § 5 wspomnianego rozporządzenia, który wymienia pomieszczenia nie przeznaczone na pobyt ludzi. Skoro skarga zarzucała, że poddasze budynku w istocie przeznaczone jest, wbrew rysunkowi zamiennemu do użytkowania, za czym miałoby przemawiać wykonanie lukarn i dużych okien, należało to dokładnie zbadać. Jest to tym bardziej uzasadnione, że z projektu budowlanego zamiennego nie wynika, aby zostały zlikwidowane przyłącza wodociągowe, kanalizacyjne i energetyczne do planowanych tu wcześniej pokoi gościnnych, łazienek i kuchni. Mając na uwadze także i to zastrzeżenie należy ponownie dokonać oceny charakteru spornego poddasza, a następnie stosownie do wypływających z niej wniosków dostosować wysokość budynku do wymagań określonych w decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu. Zważyć należy, że stosownie do art. 35 ust.1 pkt 1 prawa budowlanego w brzmieniu obowiązującym w dniu wydania decyzji, przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę lub odrębnej decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego właściwy organ sprawdza zgodność projektu budowlanego także z decyzją o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu. Decyzja ta ma więc charakter wiążący organy budowlane (por. wyrok SN z dnia 3 września 1997 r. sygn.akt III RN 35/97 OSNAPiUS 1998/4/107, wyrok SN z dnia 21 maja 2002 r. sygn.akt III RN 77/2001 OSNP 2003/7/163). Z powyższych względów na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit.a) i c) oraz art.135 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zmianami) uchylić należało zaskarżoną decyzję jak i poprzedzającą ją decyzję prezydenta Miasta z dnia [...]. O wstrzymaniu wykonania decyzji orzeczono na podstawie art.152, a o kosztach na podstawie art. 200 powołanej ustawy. p.