II SAB/Lu 142/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Bogusław Wiśniewski (sprawozdawca), Sędziowie Sędzia NSA Jerzy Dudek, Sędzia WSA Marta Laskowska-Pietrzak, po rozpoznaniu w Wydziale II w dniu 14 grudnia 2017 r. na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym sprawy ze skargi M. M. na bezczynność Stowarzyszenia [...] w L. w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej I. zobowiązuje Stowarzyszenie [...] w L. do rozpoznania wniosku skarżącego z dnia 19 lipca 2017 r. o udostępnienie informacji publicznej w terminie 14 dni od dnia zwrotu akt sprawy po uprawomocnieniu się wyroku; II. stwierdza, że Stowarzyszenie [...] w L. dopuściło się bezczynności w rozpoznaniu wniosku skarżącego; III. stwierdza, że bezczynność nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa; IV. zasądza od Stowarzyszenia [...] w L. na rzecz M. M. kwotę 100 (sto) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania. Sygn. akt II SAB/Lu [...] UZASADNIENIE M. M. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie skargę na bezczynność [...] Stowarzyszenia [...] (dalej zwanego "Stowarzyszeniem") w przedmiocie jego wniosku z dnia [...] lipca 2017 r. o udostępnienie informacji publicznej. W ocenie skarżącego bezczynność ta narusza art. 13 ust. 1 i ust. 2 oraz art. 16 ust. 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej. Mając na uwadze zarzuty skarżący wniósł o zobowiązanie Stowarzyszenia do rozpoznania wniosku z dnia [...] lipca 2017 r. w terminie czternastu dni od dnia doręczenia odpisu prawomocnego wyroku oraz zasądzenia kosztów postępowania według norm przypisanych. Skarżący wyjaśnił, że w dniu [...] lipca 2017 r. przesłał na adres poczty elektronicznej biura Stowarzyszenia, jego prezesa oraz przewodniczącego Komisji Arbitrażowej przy Stowarzyszeniu wniosek o udostępnienie w Biuletynie Informacji Publicznej lub na stronie internetowej bądź na adres poczty elektronicznej, z której przesłano wniosek, skanów opinii wykonanych w trybie art. 157 ustawy o gospodarce nieruchomościami przez Komisję Arbitrażową w 2015 r. powołaną przez Stowarzyszenie. Przy czym wniósł o publikację lub udostępnienie jedynie opinii dotyczących nieruchomości będących własnością Skarbu Państwa lub jednostek samorządu terytorialnego oraz danin publicznych np. aktualizacji użytkowania wieczystego, opłaty planistycznej czy opłaty adiacenckiej. W dniu [...] sierpnia 2017 r. telefonicznie powiadomił sekretarza Stowarzyszenia o przekroczeniu terminu do udzielenia odpowiedzi na wniosek lub wydania decyzji odmownej. W dniu [...] sierpnia 2017 r. odebrał telefon ze Stowarzyszenia, którym poinformowano go, że przepisy ustawy o dostępie do informacji publicznej nie mają zastosowania do Stowarzyszenia. Do dnia złożenia skargi, to jest [...] sierpnia 2017 r. Stowarzyszenie nie udzieliło żądanych informacji, ani nie wydało decyzji odmownej. Naruszony tym samym został art. 13 ust. 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej. Ma zatem miejsce bezczynność Stowarzyszenia w przedmiocie wniosku z dnia [...] lipca 2017 r. W ocenie skarżącego Stowarzyszenie na gruncie art. 4 ust. 1 pkt 2 i 5 ustawy o dostępie do informacji publicznej zaliczyć należy do organów samorządu gospodarczego i jednostki organizacyjnej wykonującej zadania publiczne. Samorząd gospodarczy zrzesza podmioty prowadzące działalność gospodarczą, a przynależność do niego jest dobrowolna. Przez działanie na rzecz przedsiębiorców samorząd ten ma wspierać rozwój gospodarczy kraju, nie wykonując przy tym żadnych uprawnień władczych w stosunku do osób zrzeszonych. Z informacji zawartych na stronie Stowarzyszenia w zakładce "O Stowarzyszeniu." wynika, że od dnia powstania miało ambicję bycia organizacją elitarną, bowiem zgodnie ze statutem jego członkami mogą być wyłącznie rzeczoznawcy majątkowi mający uprawnienia zawodowe w zakresie szacowania nieruchomości. Zgodnie natomiast z art. 174 ust. 7 ustawy o gospodarce nieruchomościami rzeczoznawca majątkowy wykonuje zawód prowadząc we własnym imieniu działalność gospodarczą jednoosobową lub w ramach spółki osobowej w zakresie szacowania nieruchomości (pkt 1) lub w ramach stosunku pracy lub umowy cywilnoprawnej u podmiotu prowadzącego działalność w zakresie szacowania nieruchomości. Stowarzyszenie jest zatem organem samorządu gospodarczego. Jest również podmiotem wykonującym zadania publiczne w zakresie w jakim wykonuje operaty szacunkowe w trybie art. 157 ustawy o gospodarce nieruchomościami dotyczące nieruchomości będących własnością Skarbu Państwa lub jednostek samorządu terytorialnego, czy danin publicznych. Określają one bowiem wartość majątku publicznego. Jednocześnie skarżący stwierdził, że na stronie internetowi Stowarzyszenia brak jest informacji o jego wpisie do KRS, regonie czy treści statutu w związku z czym skarżący nie mógł się na nie powołać. W odpowiedzi na skargę Stowarzyszenie wniosło o jej oddalenie. W ocenie Stowarzyszenia nie jest ono podmiotem zobowiązanym na gruncie ustawy o dostępie do informacji publicznej do udzielenia informacji publicznej. Działa bowiem na podstawie ustawy Prawo o stowarzyszeniach i reprezentuje jedynie interes indywidualny nie występując w imieniu państwa. Nie stanowi przy tym samorządu ani gospodarczego, ani zawodowego, gdyż te mogą powstać jedynie na podstawie ustawy. Żadna zaś ustawa nie przewiduje takiego w przypadku rzeczoznawców majątkowych. Stowarzyszenie jest dobrowolnym zrzeszeniem osób wykonujących ten zawód. Stowarzyszenie nie wykonuje też zadań publicznych. Zadaniem takim nie jest uprawnienie wynikające dla niego z art. 157 ust. 1 ustawy o gospodarce nieruchomościami. Ocen takich dokonuje się na podstawie umów cywilnoprawnych zgodnie z zasadą swobody kontraktowania. Zleceniodawcą mogą być zarówno podmioty publiczne jak i prywatne. Ocena nie jest przy tym kolejnym operatem szacunkowym, nie poprawia oceny dokonywanej przez rzeczoznawcę. Weryfikuje jedynie formalną zgodność z regułami sporządzania operatów. Na mocy art. 157 ust. 1a ustawy o gospodarce nieruchomościami Stowarzyszenie miało jedynie obowiązek publikacji informacji o negatywnej ocenie. Przyjąć zatem należy, że intencją Ustawodawcy było to, iż w przypadku, o którym stanowi art. 157 ust. 1 ustawy o gospodarce nieruchomościami nie ma zastosowania ustawa o dostępie do informacji publicznej. Po derogacji ustępu 1a art. 157 ustawy o gospodarce nieruchomościami Stowarzyszenie nie ma też obowiązku informowania o treści oceny. Ustawodawca zrezygnował więc z przypisania ocenie prawidłowości sporządzenia operatu szacunkowego skutku pozbawienia operatu szacunkowego charakteru opinii. W tych okolicznościach Stowarzyszenie skargę uznało za bezzasadną. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje: W ocenie Sądu nie ma racji Stowarzyszenie twierdząc, że nie jest podmiotem, który można zobowiązać do udostępnienia informacji publicznej. Stosownie do art. 4 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001r. o dostępie do informacji publicznej ( Dz. U z 2016r. poz. 1764 zwana dalej udip ) obowiązane do udostępniania informacji publicznej są władze publiczne oraz inne podmioty wykonujące zadania publiczne, w szczególności: organy władzy publicznej (pkt. 1), organy samorządów gospodarczych i zawodowych (pkt. 2), podmioty reprezentujące zgodnie z odrębnymi przepisami Skarb Państwa (pkt. 3), podmioty reprezentujące państwowe osoby prawne albo osoby prawne samorządu terytorialnego oraz podmioty reprezentujące inne państwowe jednostki organizacyjne albo jednostki organizacyjne samorządu terytorialnego (pkt. 4), podmioty reprezentujące inne osoby lub jednostki organizacyjne, które wykonują zadania publiczne lub dysponują majątkiem publicznym oraz osoby prawne, w których Skarb Państwa, jednostki samorządu terytorialnego lub samorządu gospodarczego albo zawodowego mają pozycję dominującą w rozumieniu przepisów o ochronie konkurencji i konsumentów (pkt. 5). Stosownie do punktu piątego cytowanego przepisu obowiązany do udostępnienia informacji publicznej w rozumieniu ustawy jest każdy podmiot, który wykonuje zadania publiczne lub dysponuje majątkiem publicznym. Przepis ten posługuje się alternatywą rozłączną, zatem wystarczy, że podmiot wykonuje zadanie publiczne (nawet jeśli nie dysponuje majątkiem publicznym) czy dysponuje majątkiem publicznym (nawet jeśli nie wykonuje zadań publicznych) - aby uznać go za zobowiązany do udostępniania informacji publicznej (por. wyrok NSA z dnia 3 czerwca 2015 r., I OSK 1603/14 – Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych). Użyty w art. 4 ust. 1 pkt 5 termin "zadania publiczne" jest pojęciem szerszym od terminu "zadań władzy publicznej", którym posłużono się w art. 61 Konstytucji RP. Pojęcia te różnią się przede wszystkim zakresem podmiotowym bowiem zadania władzy publicznej mogą być realizowane przez organy tej władzy lub podmioty, którym zadania te zostały powierzone w oparciu o konkretne i wyrażone unormowania ustawowe. Pojęcie "zadanie publiczne" ignoruje element podmiotowy i oznacza, że zadania publiczne mogą być wykonywane przez różne podmioty niebędące organami władzy i bez konieczności przekazywania tych zadań. Tak rozumiane "zadanie publiczne" cechuje powszechność i użyteczność dla ogółu a także sprzyjanie osiąganiu celów określonych w Konstytucji lub ustawie. Wykonywanie zadań publicznych zawsze wiąże się z realizacją podstawowych publicznych praw podmiotowych obywateli (por. wyrok NSA z dnia 18 sierpnia 2010 r., sygn. akt I OSK 851/10 – Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych). Podmiotem zobowiązanym do udostępnienia informacji publicznej może być więc i stowarzyszenie o ile wykonuje zadania publiczne (zob. wyrok NSA z dnia 8 lipca 2015 r., I OSK 1514/14 - Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych). Przenosząc powyższe rozważania na grunt sprawy niniejszej należy stwierdzić, że Stowarzyszenie dokonując oceny prawidłowości sporządzenia operatu szacunkowego na podstawie art. 157 ust. 1 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (tekst jednolity: Dz.U. z 2016 r., poz. 2147 ze zm., dalej zwanej "u.g.n.") wykonuje zadania publicznej. Ma to przede wszystkim miejsce, gdy następuje w związku z toczącym się postępowaniem dotyczący wysokości odszkodowania za wywłaszczoną nieruchomość (art. 130 ust. 2 u.g.n.), wysokości opłaty adiacenckiej (art. 146 ust. 1a u.g.n.), aktualizacji opłaty rocznej za wieczyste użytkowanie (art. 77 ust. 3 u.g.n.), czy ustalenia wysokości opłaty planistycznej (art. 37 ust. 11 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym w zw. z art. 149 u.g.n.). W każdym z tych przypadków operat szacunkowy sporządzony zostaje dla ustalenia wartości nieruchomości i w związku z realizacją ustawowych zadań podmiotu zlecającego sporządzenie operatu szacunkowego. W każdym z powyższych przypadków operat szacunkowy stanowi dowód na okoliczność wartości nieruchomości. Jego negatywna ocena ma zatem wpływ na jego moc dowodową, co przekłada się na działanie podmiotu zlecającego jego sporządzenie w związku z realizacją swoich ustawowych zadań. Zarazem też ocena ma wpływ na określenie wysokości odszkodowania, renty planistycznej czy opłaty. Tym samym sprzyja osiągnięciu celu jakim jest ustalenie wysokości odszkodowania, opłaty planistycznej, renty planistycznej czy opłaty aktualizacyjnej za wieczyste użytkowanie. Taka sama sytuacja będzie miała też miejsce w przypadku oceny operatów sporządzonych dla oszacowania wartości nieruchomości będących własnością Skarbu Państwa bądź jednostki samorządu terytorialnego, nawet, jeżeli sporządzenie operatu nie ma związku z toczącymi się wyżej wskazanymi postępowaniami. Negatywna ocena operatu rzutuje bowiem wówczas na możliwość dokładnej oceny wartości nieruchomości, a tym samym i wielkości zasobów Skarbu Państwa czy składniku mienia komunalnego, co uniemożliwia prawidłowe gospodarowanie nim (art. 4 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 16 grudnia 2016 r. o zasadach zarządzania mieniem państwowym – Dz.U. z 2016 r., poz. 2259). W takim przypadku ocena operatu sprzyjać będzie możliwości prawidłowej gospodarki mieniem państwowym i mieniem komunalnym. Zatem Stowarzyszenie w zakresie, w jakim wydaje ocenę na podstawie art. 157 ust. 1 dotyczącą operatu sporządzonego dla ustalenia wysokości odszkodowania za wywłaszczoną nieruchomość, wysokości opłaty adiacenckiej, aktualizacji opłaty rocznej za wieczyste użytkowanie, czy ustalenia wysokości opłaty planistycznej oraz sporządzonego dla oceny wartości nieruchomości należącej do Skarbu Państwa bądź jednostki samorządu terytorialnego, wykonuje zadania publiczne i na mocy art. 4 ust. 1 pkt 5 u.d.i.p. jest podmiotem zobowiązanym do udostępnienia informacji publicznej. Artykuł 1 ust.1 u.d.i.p. stanowi, że każda informacja o sprawach publicznych stanowi informację publiczną. W orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego przyjmuje się, że informację publiczną stanowią informacje wytworzone przez władze publiczne oraz osoby pełniące funkcje publiczne oraz inne podmioty, które wykonują funkcje publiczne lub gospodarują mieniem publicznym (komunalnym bądź Skarbu Państwa), jak również informacje odnoszące się do wspomnianych władz, osób i innych podmiotów, niezależnie od tego, przez kogo zostały wytworzone (por. wyrok NSA z dnia 30 października 2002 r., sygn. akt II SA 181/02; wyrok NSA z dnia 20 października 2002 r., sygn. akt II SA 1956/02 oraz wyrok NSA z dnia 30 października 2002 r., sygn. akt II SA 2036-2037/02 – Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych). Wykładnia pojęcia informacji publicznej opiera się przede wszystkim na treści art. 61 Konstytucji RP, wskazującego jako kryterium udostępniania informacji, czy dotyczy ona działalności organów władzy publicznej lub osób pełniących funkcje publiczne. Spośród informacji dotyczących podmiotów innych niż władze publiczne i osoby pełniące funkcje publiczne, a zatem organów samorządu gospodarczego i zawodowego oraz innych osób i jednostek organizacyjnych, charakter informacji publicznej należy przypisać jedynie tym, które odnoszą się do wskazanej w art. 61 Konstytucji RP publicznej sfery ich działalności, a więc wykonywania zadań władzy publicznej i gospodarowania mieniem komunalnym lub majątkiem Skarbu Państwa (za: M.Jaśkowska- Dostęp do informacji publicznych w świetle orzecznictwa Naczelnego Sądu Administracyjnego, Toruń 2002, s. 28 - 29). W świetle powyższego wywodu nie budzi wątpliwości Sądu, że żądane przez skarżącego oceny operatów szacunkowych, sporządzone w celu ustalenia wysokości odszkodowania, opłaty planistycznej, renty planistycznej czy opłaty aktualizacyjnej za wieczyste użytkowanie bądź operatów sporządzonych jedynie dla ustalenia wartości nieruchomości stanowiącej własność Skarbu Państwa bądź jednostki samorządu terytorialnego stanowią informację publiczną, o której mowa w art. 6 ust. 1 u.d.i.p. Nie oznacza to natomiast konieczności udostępnienia żądanej informacji. O bezczynności na gruncie ustawy o dostępie do informacji publicznej można mówić wówczas, gdy podmiot zobowiązany do udzielenia informacji w określonym w art. 13 ust.1 terminie 14 dni od dnia złożenia wniosku nie udziela jej, nie wskazuje dodatkowego terminu, nie dłuższego niż 2 miesiące od dnia wpłynięcia wniosku, jej udostępnienia i przyczynach nie zachowania terminu czternastodniowego, nie informuje, że wniosek nie dotyczy informacji publicznej lub, iż nie jest w jej posiadaniu (art. 4 ust. 3) bądź, że obowiązuje inny tryb udostępniania informacji (art. 1 ust. 2) ewentualnie nie wydaje decyzji odmawiającej udzielenia informacji lub umarzającej postępowanie (art. 16). Skoro więc Stowarzyszenie jest podmiotem zobowiązanym do udostępnienia informacji publicznej, a informacje, których udostępnienia żąda skarżący stanowią informację publiczną obowiązkiem Stowarzyszenia było załatwienie wniosku w jednej z powyższych form. Wskazać trzeba, że stosownie do art. 1 ust. 2 ustawy o dostępie do informacji publicznej, jej przepisy ustawy nie naruszają przepisów innych ustaw określających odmienne zasady i tryb dostępu do informacji będących informacjami publicznymi. W rozpoznawanej sprawie taki tryb przewiduje art. 156 ust. 1a ustawy z dnia 21 sierpnia 1997r. o gospodarce nieruchomościami, zgodnie z którym jednostka sektora finansów publicznych lub inny podmiot, który w zakresie, w jakim wykorzystuje środki publiczne w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. o finansach publicznych lub dysponuje nimi, zlecił rzeczoznawcy majątkowemu sporządzenie operatu szacunkowego, są obowiązani umożliwić osobie, której interesu prawnego dotyczy jego treść, przeglądanie tego operatu oraz sporządzanie z niego notatek i odpisów. Osoba ta może żądać uwierzytelnienia sporządzonych przez siebie odpisów z operatu szacunkowego lub wydania jej z operatu szacunkowego uwierzytelnionych odpisów, o ile jest to uzasadnione ważnym interesem tej osoby. Przepis ten określa zatem zarówno zakres udostępnianej informacji, jak i zakres podmiotów upoważnionych do jej otrzymywania. Stanowi zatem lex specialis względem regulacji ustawy o dostępie do informacji publicznej i ma przed nią pierwszeństwo. W trybie ustawy o dostępie do informacji publicznej może być zatem formułowana tylko informacja oparta na wspomnianych operatach, jednak nie ich treść. Dla zwolnienia się z zarzutu bezczynności należało zatem poinformować wnioskodawczynię o możliwości udostępnienia żądanej informacji w innym trybie. Biorąc pod uwagę, że wniosek skarżącego wpłynął w dniu [...] lipca 2017 r., stosownie do unormowania art. 13 ust. 1 u.d.i.p. odpowiedź powinna być udzielona najdalej do dnia 26 lipca 2017 r. Mając to na uwadze Sąd w składzie orzekającym w niniejszej sprawie stwierdził, że w ustawowym terminie, w którym informacja publiczna powinna być udzielona Stowarzyszenie pozostawało w bezczynności, o czym orzekł w punkt II sentencji wyroku. Zgodnie z art. 149 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity: Dz.U. z 2017 r. poz. 1369 ze zm., zwanej dalej "p.p.s.a.") sąd, uwzględniając skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organy w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 1-4 albo na przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 4a, zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu, interpretacji albo do dokonania czynności (pkt 1), bądź zobowiązuje organ do stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa (pkt. 2). Jednocześnie sąd stwierdza, że organ dopuścił się bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania (pkt 3) oraz stwierdza, czy bezczynność organu lub przewlekłe prowadzenie postępowania miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa (§ 1a). W przypadkach zaś, o którym mowa w § 1 pkt 1 i 2, może ponadto orzec o istnieniu lub nieistnieniu uprawnienia lub obowiązku, jeżeli pozwala na to charakter sprawy oraz niebudzące uzasadnionych wątpliwości okoliczności jej stanu faktycznego i prawnego (§1b). W myśl art. 149 § 2 p.p.s.a sąd, w przypadku, o którym mowa w § 1, może ponadto orzec z urzędu albo na wniosek strony o wymierzeniu organowi grzywny w wysokości określonej w art. 154 § 6 p.p.s.a. W sytuacji, gdy – tak jak w niniejszej sprawie – zarzucany stan bezczynności nie ustał po dniu wniesienia skargi, jak i przed jej rozpoznaniem i rozstrzygnięciem przez Sąd, to na mocy art. 149 § 1 pkt 1 p.p.s.a zachodzą przesłanki do zobowiązania Stowarzyszenia do rozpoznania wniosku skarżącego z dnia 19 lipca 2017 r. o udostępnienie informacji publicznej w terminie 14 dni od dnia zwrotu akt sprawy po uprawomocnieniu się wyroku. Mając to na uwadze Sąd, na podstawie art. 149 § 1 pkt 1 p.p.s.a. orzekł jak w punkcie I sentencji wyroku. Oceniając zaistniałą w sprawie bezczynność, Sąd w składzie orzekającym w niniejszej sprawie działając na podstawie art. 149 §1a p.p.s.a. uznał, że nie miała ona miejsca z rażącym naruszeniem prawa, o czym orzekł w punkcie III sentencji wyroku. W orzecznictwie akcentuje się, że rażącym naruszeniem prawa będzie stan, w którym bez żadnej wątpliwości i wahań można stwierdzić, że naruszono prawo w sposób oczywisty. Kwalifikacja naruszenia jako rażące musi posiadać pewne dodatkowe cechy w stosunku do stanu określanego jako zwykłe naruszenie. Podkreśla się także, że dla uznania rażącego naruszenia prawa nie jest wystarczające samo przekroczenie przez organ ustawowych obowiązków, czyli także terminów załatwienia sprawy. Wspomniane przekroczenie musi być znaczne i niezaprzeczalne. Rażące opóźnienie w podejmowanych przez organ czynnościach ma być oczywiście pozbawione jakiegokolwiek racjonalnego uzasadnienia (wyrok NSA z dnia 21 czerwca 2012 r., I OSK 675/12; postanowienie NSA z dnia 27 marca 2013 r. II OSK 468/13 opubl. CBOSA). W ocenie Sądu zaistniała w sprawie bezczynność nie miała charakteru rażącego naruszenia prawa. Wynikła bowiem z błędnej wykładni art. 4 u.d.i.p. skutkującej przyjęciem przez Stowarzyszenie, że nie jest podmiotem zobowiązanym do udostępnienia informacji publicznej. Błąd w wykładni art. 4 u.d.i.p. nie świadczy o rażącym naruszeniu prawa zwłaszcza, że jak wynika z orzecznictwa sądów administracyjnych interpretacja tego unormowania niejednokrotnie nastręcza trudności. O kosztach Sąd orzekł w pkt IV wyroku na podstawie art. 200 oraz 205 § 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Obejmują one kwotę uiszczonego wpisu od skargi w kwocie 100 złotych.