II SAB/Lu 168/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Bogusław Wiśniewski po rozpoznaniu w dniu 1 marca 2017 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi [...] S.A. z siedzibą w W. Oddział Gospodarowania Nieruchomościami w K. na bezczynność Rady Gminy w przedmiocie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego p o s t a n a w i a 1. odrzucić skargę; 2. zwrócić [...] S.A. z siedzibą w W. Oddział Gospodarowania Nieruchomościami w K. ze Skarbu Państwa - Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie kwotę [...]zł ([...] złotych) tytułem zwrotu uiszczonego wpisu. W dniu 10 sierpnia 2016 r. [...] S.A. z siedzibą w W. Oddział Gospodarowania Nieruchomościami w K., na podstawie art. 101 ust. 1 oraz 101a ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym, wniósł skargę na bezczynność Rady Gminy w przedmiocie niepodjęcia czynności zmierzających do uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. W dniu 26 stycznia 2017 r. odbyła się rozprawa przez tutejszym Sądem, podczas której sąd uwzględnił wniosek pełnomocnika Wojewody L. i postanowił rozprawę odroczyć i zobowiązać Radę Gminy do złożenia pism z 11 marca 2016 r. i 24 czerwca 2016 r. skierowanych przez stronę do Rady stanowiących wezwania do usunięcia prawa. W dniu 14 lutego 2017 r. Przewodniczący Rady Gminy przesłał powyższe pisma Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje: Zgodnie z art. 52 § 1 i art. 53 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r. poz. 718 ze zm., zwanej dalej p.p.s.a.), skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, w terminie 30 dni od dnia doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie. W sprawie ze skargi wnoszonej do sądu administracyjnego na podstawie art. 101 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990r. o samorządzie gminnym (Dz. U. z 2016r. poz. 446, zwana dalej u.s.g.) zastosowanie znajduje reguła zawarta w art. 53 § 2 p.p.s.a., który przewiduje, że skargę należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeśli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia wezwania do usunięcia naruszenia (por. uchwała NSA z dnia 2 kwietnia 2007r., sygn. akt II OPS 2/07). W niniejszej sprawie strona skarżąca pismem z dnia 11 marca 2016 r. (data wpływu do organu 17 marca 2016 r. - prezentata) wezwała Radę Gminy do usunięcia naruszenia prawa w związku z niewykonaniem czynności nakazanych prawem, tj. do sporządzenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla obszaru Pomnika Zagłady, na obszarze którego jest położone Muzeum Byłego Obozu Zagłady [...] oraz obszaru i granic strefy ochronnej. Następnie kolejnym pismem z dnia 24 czerwca 2016 r. o tej samem treści wniosła kolejne wezwanie do usunięcia naruszenia prawa w niniejszej sprawie (data wpływu do organu 4 lipca 2016 r., prezentata). W orzecznictwie wielokrotnie zwracano uwagę, że wskazane w art. 101 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym wezwanie przysługuje danemu podmiotowi jednokrotnie, a każde jego następne pismo nie posiada już waloru takiego wezwania i nie skutkuje ponownym rozpoczęciem biegu terminu do wniesienia skargi. Wezwanie, o którym mowa w powołanym przepisie stanowi bowiem odpowiednik środka odwoławczego, określonego w art. 52 § 4 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, a środek odwoławczy na określone rozstrzygnięcie można wnieść tylko jeden raz. Sprzeczne z wyrażoną w art. 32 ust. 1 Konstytucji RP zasadą równości wszystkich podmiotów wobec prawa, jak i z przepisem art. 78 Konstytucji RP byłoby przyjęcie poglądu, że ten sam podmiot może wielokrotnie składać to samo wezwanie do tego samego organu w tej samej sprawie. Dlatego też niedopuszczalne jest traktowanie instytucji wezwania jako czynności, która nie wywołuje żadnych skutków prawnych i wobec tego może być powtarzana wielokrotnie (por. postanowienie NSA z dnia 24 czerwca 2002r., sygn. akt OSK 2/02, ONSA 2003/1/2; postanowienie NSA z dnia 16 stycznia 2009r., sygn. akt II OSK 1954/08, System Informacji Prawnej LEX nr 514301; wyrok WSA w Olsztynie z dnia 25 listopada 2009r., sygn. akt II SA/Ol 963/09, niepubl., wyrok WSA w Gliwicach z dnia 3 grudnia 2009r., sygn. akt II SA/Gl 1000/09, niepubl.). Oznacza to, że termin do wniesienia skargi na uchwałę nie rozpoczyna ponownie swego biegu na skutek wystosowania kolejnego wezwania do usunięcia naruszenia prawa. Zatem kolejne wezwanie do usunięcia naruszenia prawa wniesione przez stronę skarżącą nie skutkowało ponownym otwarciem terminu do wniesienia skargi. Pismo z 24 czerwca 2016 r. miało charakter wtórny i nie ma znaczenia dla oceny, czy w sprawie wyczerpano środki zaskarżenia i zachowano termin do wniesienia skargi do sądu. Powyższe oznacza, że w sprawie istotne było złożenie pierwszego wezwania do usunięcia naruszenia prawa, na które organ nie udzielił odpowiedzi. Wobec powyższego należało stwierdzić, że termin do wniesienia skargi w niniejszej sprawie (w tym przypadku 60 dni) należało liczyć od daty wniesienia pierwszego wezwania tj. od dnia 17 marca 2016 r. Tym samym skarga złożona 10 sierpnia 2016 r. została wniesiona z przekroczeniem ustawowego terminu do jej wniesienia, o którym mowa w art. 53 § 2 p.p.s.a. Wobec powyższego na podstawie art. 58 § 1 pkt 2 p.p.s.a., należało odrzucić skargę. O zwrocie uiszczonego przez stronę skarżącą wpisu sądowego orzeczono zgodnie z art. 232 § 1 pkt 1 powyższej ustawy.