II SAB/Lu 2/26

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Joanna Cylc-Malec Sędziowie Sędzia WSA Brygida Myszyńska-Guziur Asesor sądowy Bartłomiej Pastucha (sprawozdawca) po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 19 lutego 2026 r. sprawy ze skargi J. B. na bezczynność Inne w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej I. zobowiązuje Inne do załatwienia wniosku J. B. z dnia [...] września 2025 r. o udostępnienie informacji publicznej w części obejmującej punkty: 2, 3, 4, 5, 6, 7, 8 i 9, w terminie 14 dni od daty doręczenia odpisu prawomocnego wyroku; II. stwierdza, że bezczynność Inne nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa; III. oddala skargę w pozostałej części; IV. zasądza od Inne na rzecz J. B. kwotę 597 (pięćset dziewięćdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania. Pismem z dnia 1 grudnia 2025 r. J. B. (dalej jako: wnioskodawczyni, skarżąca) wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie na bezczynność Inne (dalej jako: organ, Rada) w przedmiocie rozpoznania wniosku z dnia 8 września 2025 r. o udostepnienie informacji publicznej. Z akt sprawy przekazanych Sądowi wraz ze skargą wynika, że skarżąca wnioskiem z dnia 8 września 2025 r. (złożonym za pośrednictwem poczty elektronicznej), powołując się na przepisy art. 1, art. 2, art. 3, art. 4 ust. 1 pkt 5, art. 10 ust. 1 i art. 13 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (aktualny t.j. - Dz. U. z 2022 r. poz. 902 ze zm., dalej jako: u.d.i.p.), zwróciła się do Przewodniczącej Rady o udostępnienie informacji publicznej poprzez podanie danych dla poszczególnych lat 2020, 2021, 2022, 2023, 2024 i I połowy 2025, osobno dla pielęgniarek, a osobno dla położonych, na temat: 1) Ile wniosków/skarg o wszczęcie postępowania w sprawie odpowiedzialności zawodowej położnej wpłynęło w danym roku? 2) W ilu sprawach spośród wniosków/skarg, o których mowa w pkt 1, Rzecznik Odpowiedzialności Zawodowej PiP wszczął postępowanie? 3) W ilu sprawach spośród wniosków/skarg, o których mowa w pkt. 1, Rzecznik Odpowiedzialności Zawodowej PiP zawiesił postępowanie w związku z toczącym się postępowaniem karnym? 4) W ilu sprawach Rzecznik Odpowiedzialności Zawodowej PiP umorzył postępowanie w danym roku na skutek ustania karalności? 5) Ile wniosków o ukaranie skierował do Okręgowego Sądu Pielęgniarek i Położnych Rzecznik Odpowiedzialności Zawodowej PiP w danym roku? 6) W ilu sprawach Okręgowy Sąd Pielęgniarek i Położnych zawiesił w danym roku postępowanie w związku z toczącym się postępowaniem karnym? 7) W ilu sprawach Okręgowy Sąd Pielęgniarek i Położnych umorzył postępowanie w danym roku na skutek ustania karalności przewinienia? 8) Ile spraw w danym roku zostało merytorycznie zakończonych (także nieprawomocnie) przez Okręgowy Sąd Pielęgniarek i Położnych, w tym w ilu sprawach wydano orzeczenie o ukaraniu, a w ilu sprawach o uniewinnieniu? 9) Spośród spraw, o których mowa w pkt 8 proszę podać, jakie kary wymierzono i w ilu przypadkach. Pismem z dnia 17 września 2025 r. (przesłanym na adres e-mail wnioskodawczyni), Przewodnicząca Rady odpowiedziała na powyższy wniosek. Odnosząc się do pytania zawartego w pkt 1 wniosku wskazała, że: w 2020 r. wpłynęły 3 skargi, w 2021 r. wpłynęły 3 skargi, w 2022 r. wpłynęła 1 skarga, w 2023 r. wpłynęła 1 skarga, w 2024 r. wpłynęło 7 skarg, w 2025 r. nie wpłynęła żadna skarga. Natomiast w odniesieniu do wszystkich pozostałych pytań zawartych we wniosku z dnia 8 września 2025 r., Przewodnicząca Rady stwierdziła, że: "informacja stanowi dane przetworzone, które nie są gromadzone i z uwagi na powyższe odpowiedź nie może zostać udzielona". Po otrzymaniu powyższej odpowiedzi skarżąca pismem z dnia 17 września 2025 r. (złożonym drogą mailową) zwróciła się do Przewodniczącej Rady o udzielenie pełnej informacji. Wnioskodawczyni przytoczyła treść art. 1 ust. 1 i art. 3 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p. oraz art. 61 ust. 1 Konstytucji RP oraz podniosła, że sama okoliczność, iż żądana informacja ma charakter przetworzony, nie uzasadnia odmowy jej udostępnienia. Odmowa może nastąpić wyłącznie w drodze decyzji administracyjnej i tylko w przypadkach określonych w ustawie - np. gdy brak jest istotnego interesu publicznego. W niniejszej sprawie żadna z tych przesłanek nie zachodzi. Samorząd pielęgniarek i położnych wykonuje zadania z zakresu władzy publicznej. Dane dotyczące działalności rzeczników odpowiedzialności zawodowej i sądów dyscyplinarnych stanowią więc informację publiczną, ponieważ odnoszą się do funkcjonowania organów władzy publicznej. Statystyki dotyczące skarg i postępowań wobec pielęgniarek i polotnych są szczególnie istotne, gdyż: pozwalają ocenić skuteczność mechanizmów odpowiedzialności zawodowej, zwiększają przejrzystość i budują zaufanie społeczne, umożliwiają rzetelną debatę publiczną o systemie odpowiedzialności zawodowej, stanowią materiał do badań naukowych i analiz systemowych. Z tych względów, zdaniem wnioskodawczyni, udostępnienie żądanych informacji niewątpliwie leży w interesie publicznym. Dotyczą one bowiem wykonywania zawodu mającego bezpośredni wpływ na zdrowie i życie obywateli, pozwalają monitorować działalność organów samorządu zawodowego oraz wspierają realizację konstytucyjnego prawa do informacji. Pismem z dnia 22 września 2025 r. (przesłanym na adres e-mail wnioskodawczyni) Przewodnicząca Rady poinformowała, że podtrzymuje swoje stanowisko z dnia 17 września 2025 r. W dniu 16 października 2025 r. wnioskodawczyni skierowała do organu wiadomość e-mail oznaczoną jako: "Wezwanie do prawidłowego doręczenia decyzji o odmowie udostępnienia informacji publicznej". W treści wiadomości podniosła, że organ ma obowiązek doręczyć decyzję o odmowie udostępnienia informacji publicznej zgodnie z art. 39 i n. Kodeksu postępowania administracyjnego, tj. przez operatora pocztowego w rozumieniu ustawy Prawo pocztowe bądź za pomocą środków komunikacji elektronicznej w rozumieniu art. 2 pkt 5 ustawy o świadczeniu usług drogą elektroniczną, o ile został spełniony jeden z warunków określonych w art. 391 Kodeksu postępowania administracyjnego. Adres do doręczeń elektronicznych nie jest "zwykłym" adresem e-mail. Skarżąca stwierdziła, że na dzień złożenia przedmiotowego wezwania, w sprawie nie doszło do doręczenia decyzji o odmowie udostępnienia informacji publicznej, co oznacza, że organ pozostaje w stanie bezczynności. Nieprawidłowe doręczenie uniemożliwia zaś wnioskodawczyni skorzystanie z przysługującego jej prawa do sądowoadministracyjnej weryfikacji decyzji administracyjnej organu. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie na bezczynność Rady w zakresie rozpoznania wniosku z dnia 8 września 2025 r., skarżąca zarzuciła organowi naruszenie: 1. art. 3 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p. w zakresie, w jakim przepis ten stanowi o tym, że prawo do informacji publicznej obejmuje uprawnienie do uzyskiwania informacji przetworzonej w takim zakresie, w jakim jest to szczególnie istotne dla interesu publicznego, poprzez rażące przekroczenie terminu udostępnienia informacji publicznej, nieudostępnienie żądanej informacji i brak wezwania do wykazania szczególnie istotnego interesu publicznego oraz błędne uznanie, że żądana przez skarżącą informacja publiczna stanowi informację przetworzoną, 2. art. 16 ust. 1 w zw. z art. 3 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p. w zakresie, w jakim odmowa udostępnienia informacji następuje w drodze decyzji, poprzez niezastosowanie, skutkujące brakiem wydania decyzji administracyjnej w przypadku odmowy udostępnienia informacji publicznej. Wskazując na powyższe, skarżąca wniosła o stwierdzenie, że organ dopuścił się bezczynności, która nastąpiła z rażącym naruszeniem prawa, oraz zobowiązanie organu do załatwienia wniosku niezwłocznie, nie później jednak niż w terminie 14 dni od uprawomocnienia się wyroku. Ponadto zwróciła się zasądzenie od organu zwrotu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego przez radcę prawnego, według norm przepisanych. W uzasadnieniu skargi skarżąca podniosła, że w przedmiotowej sprawie organ pozostaje w bezczynności. Pismo organu z dnia 17 września 2025 r. nie spełnia bowiem wymogów stawianych decyzji administracyjnej, w szczególności nie zawiera elementów koniecznych do zakwalifikowania go jako decyzji w rozumieniu Kodeksu postępowania administracyjnego. Organ, zmierzając do odmowy udostępnienia informacji publicznej, nie przeprowadził postępowania naprawczego przewidzianego w Kodeksie postępowania administracyjnego, zakończonego wydaniem prawidłowej decyzji. Nadto, nawet przy założeniu czysto hipotetycznym, że przedmiotowe pismo mogłoby zostać potraktowane jako decyzja, nie zostało ono skutecznie doręczone skarżącej. W rezultacie wniosek Skarżącej o udostępnienie informacji publicznej pozostaje nierozpoznany w ustawowym trybie i terminie, co w pełni uzasadnia zarzut bezczynności organu. Ponadto skarżąca ponownie podkreśliła, że w świetle art. 3 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p. nie jest dopuszczalne odmówienie udostępnienia informacji wyłącznie z tego powodu, że wnioskowana informacja ma charakter informacji przetworzonej. W sytuacji uznania przez organ, że informacja ma charakter przetworzony, należało dokonać analizy i ustalić, czy udostępnienie informacji jest szczególnie istotne dla interesu publicznego. W niniejszej sprawie organ zakwalifikował informację jako przetworzoną, nie podając jednak żadnych motywów takiej decyzji, które umożliwiałyby weryfikację jego stanowiska. Nie wezwał również skarżącej do wykazania przesłanki szczególnej istotności dla interesu publicznego. Jednocześnie skarżąca zakwestionowała uznanie przez organ informacji wnioskowanych w punktach 2-9 wniosku, za informację publiczną przetworzoną. W ocenie wnioskodawczyni przedmiotowa informacja, w zakresie wskazanych elementów składowych, istnieje w zasobach organu i jej udostępnienie nie wymaga ponadstandardowego nakładu pracy ani opracowania o charakterze twórczym. W konsekwencji żądanie skarżącej dotyczy informacji prostej, podlegającej udostępnieniu na podstawie art. 10 u.d.i.p. W odpowiedzi na skargę Przewodnicząca Rady wniosła o oddalenie skargi. Podkreśliła, że wnioskodawczyni udzielono pozytywnej odpowiedzi na pytanie zawarte w punkcie 1 wniosku, natomiast odnośnie do pozostałych punktów uznano, że skarżąca wystąpiła o informacje stanowiące dane przetworzone i w związku z powyższym odmówiono udzielenia informacji w zakresie pytań od 2 do 9. Organ jednocześnie podtrzymał przyjętą kwalifikację informacji objętych punktami 2-9 wniosku, wskazując, że skarżąca w tym zakresie żąda bardzo szczegółowych danych powodujących konieczność merytorycznej analizy wszystkich toczących się w latach 2020-2025 spraw. Organ podkreślił, że wbrew przekonaniu skarżącej, nie gromadzi tak szczegółowych danych dotyczących np. podstaw merytorycznych zawieszenia czy umorzenia, z rozróżnieniem co do pielęgniarek i położnych, a więc analizy takie należałoby przeprowadzić od początku, co przekracza możliwości związane ze stanem zatrudnienia i kompetencjami pracowników sekretariatu organu. Konieczność poczynienia określonych powyżej analiz czynią informacje proste informacją przetworzoną, której udzielenie skorelowane jest z potrzebą wykazania przesłanki szczególnej istotności dla interesu publicznego. Zatem organ miał obowiązek pozytywnego rozpatrzenia wniosku w zakresie pytań od 2 do 9 wyłącznie w sytuacji spełnienia przesłanki szczególnej istotności dla interesu publicznego. W ocenie organu, wnioskodawczyni w niniejszej sprawie nie wskazała jednak szczególnej istotności dla interesu publicznego w uzyskaniu ww. informacji, a sam organ nie doszukał się tej przesłanki analizując treść i przedmiot wniosku oraz pisma skarżącej z dnia 22 września 2025 r. Zauważyć bowiem należy, że skarżąca domagała się informacji szczegółowych, lecz jedynie o charakterze statystycznym i co istotne w ujęciu ponad pięcioletnim, a więc właściwym dla badań naukowych, a nie niosących ze sobą jakiejś szczególnej wagi dla interesu publicznego. Zdaniem organu, odróżnić należy przypadek badania konkretnego rozstrzygnięcia poruszającej opinię publiczną sprawy dotyczącej np. błędu medycznego i monitorowania takiego postępowania, od pozyskiwania danych dotyczących bliżej nieokreślonych spraw. Sprawa została rozpoznana w trybie uproszczonym, na posiedzeniu niejawnym, na podstawie art. 119 pkt 4 i art. 120 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2026 r. poz. 143, dalej jako: p.p.s.a.). Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga jest częściowo zasadna. Inne pozostaje bowiem bezczynna w załatwieniu wniosku skarżącej z dnia 8 września 2025 r. o udostępnienie informacji publicznej, w części obejmującej punkty 2-9 tego wniosku. Przez stan bezczynności rozumie się sytuację, w której określny podmiot, pomimo istniejącego obowiązku, nie załatwia w określonej prawem formie i w określonym prawem terminie sprawy, co do której obowiązujące regulacje czynią go właściwym i kompetentnym. O bezczynności na gruncie u.d.i.p. można co do zasady mówić wówczas, gdy w określonym w art. 13 ust.1 u.d.i.p. terminie 14 dni od dnia złożenia wniosku o informację publiczną, podmiot zobowiązany do jej udostepnienia nie udziela żądanej informacji w sposób i w formie zgodnych z wnioskiem (art. 14 ust. 1 u.d.i.p.), ani też nie wydaje w tym terminie decyzji odmawiającej udzielenia informacji publicznej lub umarzającej postępowanie (art. 16 ust. 1). Celem skargi na bezczynność jest wówczas doprowadzenie do wydania przez organ aktu lub podjęcia czynności przewidzianej prawem, jednakże bez przesądzania o treści czy skutkach tych działań. Przy rozpoznawaniu skargi na bezczynność w zakresie udostępnienia informacji publicznej obowiązkiem sądu jest w pierwszej kolejności zbadanie, czy sprawa mieści się w zakresie podmiotowym i przedmiotowym u.d.i.p. Dopiero bowiem stwierdzenie, że podmiot, do którego zwrócił się skarżący, był obowiązany do udzielenia informacji publicznej oraz, że żądana przez skarżącego informacja miała charakter informacji publicznej w rozumieniu przepisów u.d.i.p., pozwala na dokonanie oceny, czy w konkretnej sprawie można skutecznie zarzucić wskazanemu podmiotowi bezczynność (por. P. Szustakiewicz, Postępowanie w sprawie bezczynności w zakresie udzielenia informacji publicznej w orzecznictwie sądów administracyjnych, Przegląd Prawa Publicznego 2012, nr 6, s. 75 i nast. wraz z powołanym orzecznictwem). W świetle art. 4 ust. 1 pkt 2 u.d.i.p. nie budzi wątpliwości, że Okręgowa Rada Pielęgniarek i Położnych należy do podmiotów obowiązanych do udostępniania informacji publicznej na zasadach określonych w tej ustawie. Na podstawie tej regulacji obowiązek udostępniania informacji publicznej został bowiem nałożony na organy samorządów gospodarczych i zawodowych, jako podmioty wykonujące zadania publiczne. Organizacja oraz zadania samorządu zawodowego pielęgniarek i położnych określone zostały w ustawie z dnia 1 lipca 2011 r. o samorządzie pielęgniarek i położnych (t.j. Dz. U. z 2025 r. poz. 1760, dalej jako: u.s.p.p.). W art. 2 ust. 4 u.s.p.p. wskazano, że jednostkami organizacyjnymi tego samorządu, posiadającymi osobowość prawną, są Naczelna Izba Pielęgniarek i Położnych oraz okręgowe izby pielęgniarek i położnych. Okręgowa rada pielęgniarek i położnych - zgodnie z art. 7 ust. 1 pkt 2 u.s.p.p. - jest organem okręgowej izby. Tym samym Rada, jako organ samorządu zawodowego, jest zobowiązana do udostępnienia informacji publicznej, co w sprawie nie jest zresztą kwestią sporną. Na organie tym ciąży obowiązek udostępniania informacji publicznej będącej w jego dyspozycji (art. 4 ust. 3 u.d.i.p.), a więc nie tylko informacji publicznej wytworzonej przez ten organ wytworzonych, lecz również będącej w jego posiadaniu w związku z realizacją powierzonych temu organowi zadań publicznych. W okolicznościach niniejszej sprawy bezsporne jest również, iż informacje objęte wnioskiem skarżącej z dnia 8 września 2025 r., maja walor informacji publicznej. Należy zauważyć, że ustawodawca w art. 1 ust. 1 u.d.i.p. sformułował bardzo szeroką definicję informacji publicznej. Zgodnie z tym przepisem informację publiczną stanowi każda informacja o sprawach publicznych. Doprecyzowaniem powyższej definicji jest art. 6 ust. 1 u.d.i.p., który wymienia rodzaje spraw, jakich mogą dotyczyć informacje o charakterze publicznym. Zawiera on jednak tylko przykładowy katalog i dlatego, dla prawidłowego ustalenia znaczenia tego pojęcia uwzględnić należy także zapisy Konstytucji, która w art. 61 ust. 1 ustala prawo obywatela do uzyskiwania informacji o działalności organów władzy publicznej oraz osób pełniących funkcje publiczne. Wskazuje, że prawo to obejmuje również uzyskiwanie informacji o działalności organów samorządu gospodarczego i zawodowego, a także innych osób oraz jednostek organizacyjnych w zakresie, w jakim wykonują one zadania władzy publicznej i gospodarują mieniem komunalnym lub majątkiem Skarbu Państwa. Na podstawie przywołanych wyżej przepisów w orzecznictwie sądowym przyjmuje się, że informacją publiczną jest każda informacja wytworzona przez władze publiczne oraz osoby pełniące funkcje publiczne oraz inne podmioty, które wykonują funkcje publiczne lub gospodarują mieniem publicznym, jak również informacje odnoszące się do wspomnianych władz, osób i innych podmiotów, niezależnie od tego, przez kogo zostały wytworzone. Podkreśla się też, że informacja publiczna dotyczy sfery faktów. Stosownie do art. 6 ust. 1 pkt 3 lit "e" u.d.i.p. informacją publiczną jest m.in. informacja o zasadach funkcjonowania podmiotów, o których mowa w art. 4 ust. 1, w tym o stanie przyjmowanych spraw, kolejności ich załatwiania lub rozstrzygania. Jednocześnie – jak już wyżej wskazano – z art. 61 ust. 1 Konstytucji wprost wynika, że prawo do informacji publicznej obejmuje uzyskiwanie informacji o działalności organów samorządu gospodarczego i zawodowego. Uwzględniając wskazane regulacje uznać trzeba, że informacje o które wystąpiła skarżąca we wniosku z dnia 8 września 2025 r., tj. - ogólnie rzecz biorąc - dane dotyczące postępowań w sprawie odpowiedzialności zawodowej prowadzonych we wskazanym we wniosku okresie wobec pielęgniarek i położonych (ilości tych postępowań, ich przebiegu i wyniku), stanowią informację publiczną w rozumieniu u.d.i.p. Dane te dotyczą działalności Okręgowego Rzecznika Odpowiedzialności Zawodowej Pielęgniarek i Położnych oraz Okręgowego Sądu Pielęgniarek i Położnych, w więc organów Okręgowej Izby Pielęgniarek i Położnych (art. 7 ust. 1 pkt 4 i 5 u.s.p.p.) realizujących zadania publiczne z zakresu odpowiedzialności zawodowej pielęgniarek i położonych (art. 48 i art. 55 u.s.p.p.). Publiczny charakter informacji objętych wnioskiem skarżącej z dnia 8 września 2025 r. oraz fakt, iż wniosek ten został skierowany do podmiotu objętego zakresem podmiotowym art. 4 ust. 1 u.d.i.p., wprawdzie nie przesądzał z góry o obowiązku ich udostepnienia, lecz czynił koniecznym załatwienie przez organ przedmiotowego żądania w trybie określonym przepisami u.d.i.p. W niniejszej sprawie bezsporne pozostaje, że organ odpowiedział na ww. wniosek w terminie przewidzianym w art. 13 ust. 1 u.d.i.p., wynoszącym 14 dni od dnia złożenia wniosku. Co więcej – pomimo, iż skarżąca w złożonej skardze zarzuciła organowi bezczynność w zakresie całego przedmiotowego wniosku i domagała się zobowiązania organu do załatwienia w całości - w istocie nie jest przez nią kwestionowane, że odpowiadając na wniosek pismem z dnia 17 września 2025 r. organ udzielił jej informacji żądanej w punkcie 1 wniosku, tj. informacji o ilości wniosków/skarg o wszczęcie postępowania w sprawie odpowiedzialności zawodowej złożonych w poszczególnych latach objętych wnioskiem. Istota spory sprowadza się natomiast do oceny, czy wobec uznania przez organ, że pozostała część wniosku skarżącej (pytania 2-9) dotyczy informacji publicznej przetworzonej, prawidłową formą załatwienia wniosku w tym zakresie było poinformowanie skarżącej w ww. piśmie, że z uwagi na przetworzony charakter żądanych informacji, nie mogą one zostać skarżącej udostępnione. W ocenie Sądu, taka forma załatwienia wniosku w tym zakresie, nie wyeliminowała powstania po stronie organu stanu bezczynności. W świetle art. 3 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p., prawo do informacji publicznej obejmuje uprawnienia do uzyskania (również) informacji publicznej przetworzonej – przy czym jedynie w takim zakresie, w jakim jest to szczególnie istotne dla interesu publicznego. Rację ma zatem skarżąca wskazując, że stwierdzenie, iż wniosek o udostepnienie informacji publicznej dotyczy informacji przetworzonej, nie przesądza z góry o odmowie udostępnienia danej informacji, w tym zwłaszcza nie upoważnia organu do wyrażenia takiej odmowy w formie zwykłego pisma. W razie stwierdzenia konieczności przetworzenia żądanej informacji publicznej na potrzeby realizacji wniosku, obowiązkiem organu jest w pierwszej kolejności przeprowadzenie postępowania mającego na celu weryfikację istnienia po stronie wnioskodawcy szczególnego interesu publicznego – jako określonego w art. 3 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p. warunku uzyskania dostępu do informacji publicznej przetworzonej. W ramach tej weryfikacji organ winien wezwać wnioskodawcę do wykazania szczególnego interesu publicznego, albowiem ten – składając wniosek – może nie mieć świadomości, że żąda informacji przetworzonej. Jednocześnie organ winien poinformować wnioskodawcę, że ze względu na konieczność weryfikacji tej przesłanki, nie jest możliwe udostępnienie żądanej informacji w terminie 14 dni, oraz wyznaczyć nowy, nie dłuższy jednak niż 2 miesiące od dnia złożenia wniosku, termin udostępnienia żądanej informacji – stosownie do art. 13 ust. 2 u.d.i.p. Natomiast po dokonaniu weryfikacji spełnienia przesłanki szczególnego interesu publicznego, w zależności od jej wyniku, organ winien udostępnić żądaną informację publiczną po jej uprzednim przetworzeniu, bądź odmówić jej udostępnienia w drodze decyzji administracyjnej wydanej na zasadzie art. 16 ust. 1 u.d.i.p. (por. wyrok NSA z dnia 30 marca 2011 r. sygn. akt I OSK 3/11; wyroki WSA we Wrocławiu: z dnia 18 maja 2012 r. sygn. akt IV SAB/Wr 12/12 oraz z dnia 29 sierpnia 2017 r. sygn. akt IV SAB/Wr 109/17). Przy czym podkreślić trzeba, że w myśl art. 16 ust. 2 u.d.i.p., do decyzji, o których mowa w ust. 1, stosuje się przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego. Oznacza to, po pierwsze, że decyzja taka winna zawierać wszystkie niezbędne elementy wymienione w art. 107 § 1 k.p.a., zaś jej uzasadnienie powinno odpowiadać wymogom z art. 107 § 3 k.p.a. (a nadto zawierać elementy, o których mowa w art. 16 ust. 2 pkt 2 u.d.i.p.). W uzasadnieniu takiej decyzji organ winien wskazać okoliczności, które w jego ocenie świadczą o zasadności zakwalifikowania żądanej informacji publicznej jako informacji przetworzonej w rozumieniu art. 3 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p., a nadto wyjaśnić, z jakich powodów uznał, że wnioskodawca nie wykazał szczególnego interesu publicznego w uzyskaniu żądanej informacji. Jest to niezbędne dla umożliwienia weryfikacji oceny organu w ramach ewentualnej kontroli instancyjnej oraz sądowej wydanej decyzji. Po drugie, skoro do decyzji takiej stosuje się przepisy k.p.a., to również jej doręczenie winno zostać dokonane zgodnie z zasadami doręczania pism w postępowaniu administracyjny, określonymi w tym Kodeksie (por. wyrok WSA w Warszawie z dnia 4 listopada 2022 r., sygn. akt II SAB/Wa 383/22). Przepisy k.p.a. – jak słusznie zauważyła skarżąca – nie przewidują natomiast możliwości doręczenia decyzji poprzez pocztę elektroniczną (e-mail). Tymczasem w niniejszej sprawie organ, pomimo stwierdzenia w skierowanym do skarżącej piśmie z dnia 17 września 2025 r., iż informacje objęte punktami 2-9 jej wniosku mają charakter informacji publicznej przetworzonej, nie wezwał skarżącej do wykazania, że udostępnienie przedmiotowej informacji jest szczególnie istotne dla interesu publicznego. Ponadto, mimo że skarżąca - niezależnie od braku takiego wezwania - w reakcji na otrzymaną odpowiedź na wniosek z własnej inicjatywy przedstawiła w piśmie z dnia 17 września 2025 r. argumenty mające świadczyć o spełnieniu powyższej przesłanki, organ w kolejnym piśmie (z dnia 22 września 2025 r.) jedynie poinformował ją o podtrzymaniu swojego dotychczasowego stanowiska, natomiast nie wydał decyzji o odmowie udostępnienia żądanej w pkt 2-9 wniosku informacji publicznej. Sąd podziela przy tym stanowisko skarżącej, że za decyzję administracyjną o której mowa w art. 16 ust. 1 u.d.i.p., nie sposób uznać któregokolwiek z ww. pism organu. Wprawdzie w orzecznictwie sądowym przyjmuje się, że zakwalifikowanie danego pisma jako decyzji administracyjnej nie wymaga, aby zawierało ono wszystkie składniki decyzji przewidziane w art. 107 § 1 k.p.a. i w pewnych okolicznościach za decyzję administracyjną można uznać dokument obarczony pewnymi brakami (o ile zawiera on minimum elementów koniecznych dla zakwalifikowania pisma jako decyzji, tj. oznaczenie organu administracji wydającego akt, wskazanie adresata aktu, rozstrzygnięcie o istocie sprawy oraz podpis osoby reprezentującej organ – zob. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 22 września 1981 r., sygn. akt SA 791/81, ONSA 1981, nr 2, poz. 91). Nie można jednak takich sytuacji zrównywać z takimi, w których pismo miałoby zostać uznane za decyzję wbrew interesowi strony, a dodatkowo wbrew uzewnętrznionej intencji organu (por. wyrok NSA z dnia 21 listopada 2024 r., sygn. akt III OSK 866/23; wyrok WSA w Łodzi z dnia 10 stycznia 2025 r., sygn. akt II SAB/Łd 153/24; wyrok WSA w Rzeszowie z dnia 14 stycznia 2025 r., sygn. akt II SAB/Rz 201/24). Tymczasem wskazane wyżej pisma organu z 17 i 22 września 2025 r. nie zawierają w swej treści żadnych elementów które wskazywałyby, że intencją organu przy ich sporządzaniu było wydanie decyzji administracyjnej. Ponadto pisma te nie zostały poprzedzone uzupełnieniem braków formalnych wniosków skarżącej wynikających z zastosowania przepisów k.p.a., a także nie zostały doręczone zgodnie z wymogami k.p.a. Korzystanie ze środków komunikacji elektronicznej nie jest bowiem dopuszczalną na gruncie k.p.a. metodą doręczenia, o ile nie mamy do czynienia z doręczeniem na adres do doręczeń elektronicznych, o którym mowa w art. 39 i art. 391 k.p.a. Korespondencja mailowa - jak już wyżej wskazano - nie wyczerpuje zaś warunków technicznych takiego doręczenia. W związku z powyższym stwierdzić należy, że organ nie załatwił w sposób przewidziany prawem wniosku skarżącej z dnia 8 września 2025 r. w części obejmującej punkty 2-9, albowiem - pomimo uznania, że objęta tą częścią wniosku informacja publiczna ma charakter informacji przetworzonej, o której mowa w art. 3 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p. - nie wezwał skarżącej do wykazania istnienia szczególnego interesu publicznego w udostepnieniu tej informacji, a tym samym nie zweryfikował należycie istnienia tej przesłanki i ostatecznie informacji tej nie udostępnił, ani też nie wydał decyzji o odmowie jej udostępnienia na podstawie art. 16 ust. 1 u.d.i.p. Podkreślić należy, że na obecnym etapie sprawy przedwczesna byłaby ocena zasadności uznania informacji obejmującej punkty 2-9 wniosku, jako informacji przetworzonej, jak też odnoszenie się do problematyki istnienia szczególnie istotnego interesu przemawiającego za udostępnieniem tej informacji. Kwestie te mogą stać się przedmiotem oceny Sądu dopiero w ramach kontroli ewentualnej decyzji o odmowie udostępnienia ww. informacji publicznej, w której organ winien uzasadnić zarówno przyjętą kwalifikację żądanej informacji, jak i ocenę przesłanki szczególnego interesu publicznego. Z tych względów Sąd, na podstawie art. 149 § 1 pkt 1 p.p.s.a., w punkcie I sentencji wyroku zobowiązał Radę do załatwienia wniosku skarżącej we wskazanej wyżej części, w terminie 14 dni od daty doręczenia odpisu prawomocnego wyroku, co też organ ten obowiązany będzie uczynić z uwzględnieniem uwag zaprezentowanych w niniejszym uzasadnieniu. Jednocześnie Sąd, na podstawie art. 149 § 1a p.p.s.a., w punkcie II sentencji wyroku stwierdził, że bezczynność organu w rozpoznawanej sprawie nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa. Wyjaśnić należy, że rażącym naruszeniem prawa jest stan, w którym bez żadnej wątpliwości i wahań można powiedzieć, bez potrzeby odwoływania się do szczegółowej oceny okoliczności sprawy, że naruszono prawo w sposób oczywisty (por. wyrok NSA z dnia 21 czerwca 2012 r., sygn. akt I OSK 675/12). Rażące naruszenie prawa to zatem naruszenie wyraźne oraz bezsporne. W niniejszej sprawie bezczynność nie miała takiego charakteru, albowiem organ - jakkolwiek w wadliwy sposób - to jednak odpowiedział na wniosek skarżącej w terminie określonym w art. 13 ust. 1 u.d.i.p., a przy tym w części udostępnił jej żądane informacje. Bezczynność organu nie zaistniała zatem wskutek zaniechania jakichkolwiek działań w sprawie wniosku skarżącej i tym samym nie świadczy o lekceważącym traktowaniu przez organ obowiązków nałożonych przepisami u.d.i.p. Wobec udostępnienia skarżącej informacji publicznej żądanej w punkcie 1 przedmiotowego wniosku z zachowaniem ustawowego terminu, Sąd oddalił skargę w tej części, na podstawie art. 151 p.ps.a. (pkt III sentencji wyroku). Orzeczenie o zwrocie na rzecz skarżącej kosztów postępowania, zawarte w punkcie IV sentencji wyroku, znajduje natomiast uzasadnienie art. 200 i art. 205 § 2 p.p.s.a. Zasądzone koszty obejmują wpis od skargi w kwocie 100 złotych, wynagrodzenie pełnomocnika skarżącej w kwocie 480 złotych (stosownie do § 14 ust. 1 pkt 1 lit. "c" rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie - t.j. Dz. U. z 2026 r. poz. 118) oraz uiszczoną opłatę skarbową od pełnomocnictwa w kwocie 17 złotych. Z tych wszystkich względów orzeczono, jak w sentencji wyroku. Powołane w uzasadnieniu niniejszego wyroku orzecznictwo sądowoadministracyjne dostępne jest w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych, pod adresem internetowym: https://orzeczenia.nsa.gov.pl.