II SAB/Lu 23/25

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Jacek Czaja po rozpoznaniu w dniu 26 lutego 2025 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi T. W. na bezczynność i przewlekłe prowadzenie postępowania przez Wójta Gminy Niemce w sprawie świadczeń z pomocy społecznej postanawia: odrzucić skargę. T. W. (dalej także jako: skarżąca) wniosła 10 stycznia 2025 r. skargę na bezczynność i przewlekłe prowadzenie postępowania przez Wójta Gminy Niemce (dalej także jako: Wójt) w sprawie świadczeń z pomocy społecznej. Skarga dotyczy wniosku z 25 listopada 2024 r. "pkt 1- 3". W odpowiedzi na powyższą skargę Wójt wniósł o jej oddalenie lub odrzucenie skargi. W uzasadnieniu wyjaśnił, że skarżąca wnioskiem z 25 listopada 2024 r. zwróciła się o przyznanie zasiłku na zakup opału i dopłatę do energii elektrycznej, a także o przyznanie świadczeń w postaci usług opiekuńczych i specjalistycznych usług opiekuńczych. Do organu wpłynęło ponaglenie skarżącej w powyższej sprawie. Wójt decyzją z 7 stycznia 2025 r. odmówił przyznania skarżącej specjalnego zasiłku celowego na zakup opału i dopłaty do energii elektrycznej, a drugą decyzją z 7 stycznia 2025 r. odmówił przyznania skarżącej usług opiekuńczych i specjalistycznych usług opiekuńczych. Do organu wpłynęło odwołanie od powyższych decyzji (data wpływu – 10 stycznia 2025 r.). Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje. Skarga podlega odrzuceniu jako niedopuszczalna z innych przyczyn (art. 58 § 1 pkt 6 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi; Dz. U. z 2024 r., poz. 935, dalej jako: p.p.s.a.). W orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego, z którym sąd rozpoznający niniejszą sprawę w pełni się zgadza, skarga na bezczynność i przewlekłe prowadzenie postępowania administracyjnego podlega odrzuceniu, jeżeli została wniesiona po wydaniu decyzji przez organ, któremu zarzucono bezczynność i przewlekłe prowadzenie postepowania, nawet wówczas, gdy decyzja ta nie jest jeszcze ostateczna (por. postanowienie NSA z 24 stycznia 2023 r., II OSK 1575/22). W powołanym orzeczeniu Naczelny Sąd Administracyjny wskazał, że zdarzeniem prawnym, które kończy stan bezczynności lub przewlekłości, jest załatwienie sprawy przez organ. Zgodnie z art. 104 § 1 k.p.a., organ administracji publicznej załatwia sprawę przez wydanie decyzji, chyba że przepisy kodeksu stanowią inaczej. W świetle powyższego, należy zatem przyjąć, że momentem załatwienia sprawy jest z reguły, w razie braku odmiennych regulacji ustawowych, wydanie decyzji (por. np. R. Hauser, Terminy załatwiania spraw w k.p.a. w doktrynie i orzecznictwie sądowym, RPEiS 1997, z. 1, s. 3). Naczelny Sąd Administracyjny wyjaśnił także, że termin "w każdym czasie", którym posłużył się ustawodawca w art. 53 § 2b p.p.s.a., dotyczący możliwości wniesienia skargi na przewlekłe prowadzenie postępowania administracyjnego w każdym czasie po wniesieniu ponaglenia do właściwego organu, wskazuje jedynie na to, że skarga ta musi być poprzedzona ponagleniem, ale bez oczekiwania przez skarżącego na rozstrzygnięcie tego ponaglenia. O ile więc treść tego przepisu wskazuje na dopuszczalność wniesienia skargi na przewlekłe prowadzenie postępowania w każdym czasie, rozumianym, jako w czasie niczym nieograniczonym, to jednak nie oznacza to, że skarga może być skutecznie wniesiona także w razie braku przedmiotu zaskarżenia ze względu na ustanie bezczynności lub przewlekłości postępowania administracyjnego. Konkludując powyższe rozważania, zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego, skoro po wszczęciu postępowania sądowoadministracyjnego na skutek wniesionej skargi wiadomym jest, że udzielenie ochrony jednostce nie jest prawnie możliwe wobec ustania stanu bezczynności i przewlekłości, to prowadzenie w tym przedmiocie postępowania przestaje mieć podstawy prawne, ze względu na brak celu jego prowadzenia. Powyższy pogląd został zaakceptowany w orzecznictwie sądów administracyjnych (por. postanowienie WSA w Olsztynie z 23 marca 2023 r., I SAB/Ol 4/23; postanowienia WSA w Lublinie z 4 maja 2023 r., II SAB/Lu 45/23; z 10 maja 2023 r., II SAB/Lu 70/23; z 12 lipca 2023 r., II SAB/Lu 103/23; postanowienie WSA w Łodzi z 10 maja 2023 r., III SAB/Łd 13/23; postanowienie WSA we Wrocławiu z 29 maja 2023 r., III SAB/Wr 215/23; postanowienia WSA w Gdańsku z 6 czerwca 2023 r., II SAB/Gd 66/23 i z 7 lipca 2023 r., II SAB/Gd 89/23). Skarga w niniejszej sprawie dotyczy bezczynności i przewlekłego prowadzenia postępowania przez Wójta w sprawie z wniosku skarżącej z 25 listopada 2024 r. w zakresie punktów 1-3. Wniosek w tym zakresie niewątpliwie został rozpoznany przez Wójta decyzjami z 7 stycznia 2025 r. Sąd dostrzegł, że decyzja organu pierwszej instancji została wydana po upływie miesiąca od daty złożenia wniosku przez skarżącą, ponieważ organ rozpoznał wnioski o wyłączenie pracowników, prowadził postępowanie wyjaśniające, w tym podjął próbę przeprowadzenia wywiadu środowiskowego. Pismem z 27 grudnia 2024 r. Wójt poinformował, że sprawa zostanie rozpoznana do 27 stycznia 2025 r. z uwagi na skomplikowany charakter sprawy, przedłużenie terminu nastąpiło w związku z pisemnym wezwaniem skarżącej do dostarczenia w terminie 7 dni od dnia otrzymania pisma "oświadczenia o odpowiedzialności karnej, oświadczenie o stanie majątkowym (nieruchomości, ruchomości, zasoby pieniężne itp.) oraz zaświadczeń lekarskich". Wójt 7 stycznia 2025 r. wydał decyzję w przedmiocie zasiłku celowego na zakup opału i dopłatę do energii elektrycznej (k. 24 akt admin.), która została doręczona skarżącej 10 stycznia 2025 r. (k. 25 akt admin.). Tego samego dnia wydał decyzję w przedmiocie usług opiekuńczych i specjalistycznych usług opiekuńczych (k. 29 akt admin.), która została doręczona stronie 10 stycznia 2025 r. (k. 30 akt admin.). Skarga na bezczynność i przewlekłe prowadzenie postepowania w tej sprawie została wniesiona 10 stycznia 2025 r. (k. 2). Reasumując powyższe rozważania należy stwierdzić, że w chwili wniesienia skargi, tj. 10 stycznia 2025 r., organ załatwił już sprawę administracyjną poprzez wydanie 7 stycznia 2025 r. decyzji, zatem zachodziła pierwotna, gdyż istniejąca w dniu wniesienia skargi, bezprzedmiotowość postępowania. Sąd uznał, że w rozpoznawanej sprawie zachodzi przewidziana w art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. inna przyczyna niedopuszczalność skargi. Przeszkodę do merytorycznego rozpoznania skargi stanowi okoliczność wniesienia jej w dniu, w którym organ nie prowadził już postępowania, bowiem wcześniej wydał decyzje w sprawie objętej skargą. Z powyższych względów sąd orzekł jak w sentencji.