II SAB/Lu 30/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Bogusław Wiśniewski po rozpoznaniu w dniu 5 września 2011 r. w sprawie ze skargi A. J. na bezczynność Dyrektora Miejskiego Ośrodka Pomocy Społecznej w przedmiocie świadczeń z pomocy społecznej p o s t a n a w i a odrzucić skargę. A. J., zwany dalej "stroną skarżącą", w piśmie z dnia 4 maja 2011 r. wniósł skargę m.in. na bezczynność Dyrektora Miejskiego Ośrodka Pomocy Społecznej w P. w przedmiocie świadczeń z pomocy społecznej. W wykonaniu zarządzenia Przewodniczącego Wydziału strona skarżąca została wezwana do wyjaśnienia czy składała zażalenie na bezczynność Dyrektora Miejskiego Ośrodka Pomocy Społecznej w P. do organu wyższego stopnia w przedmiocie świadczeń z pomocy społecznej oraz nadesłania kopii tego zażalenia, jeżeli było ono wniesione do organu wyższego stopnia. Wykonując powyższe wezwanie strona skarżąca złożyła oświadczenie, że składała skargi i zażalenia do Prezydenta i Rady Miasta P., których kserokopii nie posiada oraz, iż powiadomiła SKO w L. i Wojewodę. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Stosownie do unormowania art. 52 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) zwanej dalej "p.p.s.a.", skargę do sądu administracyjnego można wnieść dopiero po uprzednim wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba że skargę wnosi prokurator lub Rzecznik Praw Obywatelskich. W świetle art. 52 § 2 p.p.s.a. przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, przewidziany w ustawie. W myśl art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a., sąd odrzuci skargę, jeżeli z innych przyczyn wniesienie skargi jest niedopuszczalne. Brak wyczerpania środków zaskarżenia stanowi inną przyczynę, o której mowa w art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. i skutkuje odrzuceniem skargi na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. (por. postanowienie NSA z dnia 25 września 2005 r., sygn. akt II GSK 136/07 – Lex nr 374841). W przedmiotowej sprawie strona skarżąca nie składając na wezwanie kopii zażalenia na bezczynność Dyrektora Miejskiego Ośrodka Pomocy Społecznej w P. do organu wyższego stopnia w przedmiocie świadczeń z pomocy społecznej nie wykonała w istocie wezwania a tym samym nie wykazała, aby wniesienie skargi na bezczynność poprzedziła wniesieniem zażalenia do organy wyższego stopnia. Nie wykazała więc ona aby w sprawie niniejszej przed wniesieniem skargi na bezczynność wyczerpała przysługujące jej na mocy art. 37 § 1 k.p.a. środki zaskarżenia. Na ocenę tą nie ma wpływu złożone przez stronę skarżącą oświadczenie. Organem wyższego stopnia w przypadku bezczynności Dyrektora Miejskiego Ośrodka Pomocy Społecznej w P., który w sprawie niniejszej na mocy art. 110 ust. 7 ustawy z dnia 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej (tekst jednolity: Dz.U. z 2009 r. Nr 175, poz. 1362 ze zm.) działa z upoważnienia Prezydenta Miasta P. jest bowiem w myśl art. 1 ust. 1 ustawy z dnia 12 października 1994 r. o samorządowych kolegiach odwoławczych (tekst jednolity: Dz.U. z 2001 r. Nr 79, poz. 856 ze zm.) w zw. z art. 7 ust. 1 pkt 6 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (tekst jednolity: Dz.U. z 2001 r. Nr 142, poz. 1591 ze zm.) samorządowe kolegium odwoławcze. Tak więc przed wniesieniem skargi na bezczynność Dyrektora Miejskiego Ośrodka Pomocy Społecznej w P. strona skarżąca była zobowiązana do wniesienia zażalenia na niezałatwienie sprawy w terminie do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w L. Jak wynika zaś z oświadczenia strony skarżącej złożonego w wykonaniu wezwania zażalenia składała ona tylko do Prezydenta i Rady Miasta P. W świetle cytowanego powyżej art. 52 § 1 i 2 p.p.s.a. okoliczności te kwalifikują skargę do odrzucenia na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. Wobec powyższego, działając na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. należało orzec jak na wstępie.