II SAB/Lu 33/25

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Joanna Cylc - Malec po rozpoznaniu w dniu 26 marca 2025 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi P. T. na bezczynność Starosty w przedmiocie wniosku skarżącego z 6 grudnia 2024r. o wyłączenie gruntu z produkcji rolnej p o s t a n a w i a I. odrzucić skargę; II. zwrócić skarżącemu kwotę 100 (sto) złotych tytułem uiszczonego wpisu od skargi, którą wypłacić ze środków Skarbu Państwa - Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie. W dniu 6 marca 2025r. P. T. wniósł za pośrednictwem organu skargę na bezczynność Starosty w przedmiocie wniosku skarżącego z 6 grudnia 2024r. o wyłączenie gruntu z produkcji rolnej. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej odrzucenie podnosząc, że wniosek został załatwiony decyzją z dnia 3 marca 2025r. (odmowną), która została doręczona skarżącemu w dniu 6 marca 2025r. o godz. 8.12.08 (wydruk monitoringu dołączony do skargi), następnie o godz. 11.35 skarżący uiścił opłatę sądową w wysokości 100 zł (wydruk transakcji dołączony do skargi) i osobiście złożył w siedzibie organu skargę na bezczynność. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył co następuje: Skarga podlega odrzuceniu jako niedopuszczalna na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2024r., poz. 935), dalej jako "p.p.s.a." Zgodnie z art. 35 § 3 k.p.a. załatwienie sprawy w postępowaniu odwoławczym powinno nastąpić w ciągu miesiąca od dnia otrzymania odwołania. Ustawodawca przewidział możliwość zaskarżenia bezczynności lub przewlekle prowadzonego postępowania (art. 3 § 2 pkt 8-9 p.p.s.a.). Bezczynność organu ma miejsce w sytuacji, gdy organ nie załatwił sprawy w terminie określonym w art. 35 k.p.a. lub w przepisach szczególnych, ani w terminie wskazanym zgodnie z art. 36 k.p.a. Naczelny Sąd Administracyjny w uchwale z dnia 22 czerwca 2020r. (sygn. II OPS 5/19) stwierdził, że wniesienie skargi na bezczynność po zakończeniu przez organ postępowania poprzez wydanie decyzji ostatecznej stanowi przeszkodę w merytorycznym rozpoznaniu tej skargi przez sąd. W uzasadnieniu uchwały wskazano, że skargę na bezczynność, wniesioną po zakończeniu postępowania administracyjnego należy uznać za niedopuszczalną, bowiem odmienne rozumowanie oznaczałoby, że środek ten zamiast w swoim celu zmierzać do likwidacji stanu bezczynności, powiązany byłby z celem wykraczającym poza zakres postępowania administracyjnego, a więc z dążeniem do uzyskania prejudykatu. Z uzasadnienia uchwały wynika również, że kontrolowany w wyniku skargi na bezczynność stan rzeczy musi być w dacie wniesienia tej skargi aktualny, nie zaś historyczny, z tego względu, że zasadniczym celem skargi na bezczynność jest usunięcie stanu bezczynności. Ponadto w uchwale z dnia 7 marca 2022r. (sygn. II OPS 1/21) Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że jeżeli przewlekle prowadzone postępowanie uległo zakończeniu przed wniesieniem skargi, to zachodzi jego niedopuszczalność z innych przyczyn (art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a.), skoro przestaje istnieć przedmiot kontroli sądu administracyjnego. Prowadzenie kontroli sądowoadministracyjnej staje się niedopuszczalne, ponieważ nie ma czego kontrolować. Z akt sprawy wynika, że wniosek skarżącego z 6 grudnia 2024r. został rozpatrzony decyzją wydaną w dniu 3 marca 2025r., a więc przed wniesieniem skargi na bezczynność. Zgodnie zaś z art. 104 § 1 i 2 k.p.a. organ administracji publicznej załatwia sprawę przez wydanie decyzji, która powinna zawierać m.in. datę jej wydania, w przypadku decyzji pisemnej, datą tą jest dzień podpisania decyzji - art. 107 § 1 pkt 2 k.p.a. W orzecznictwie przyjmuje się, że nie powinno się utożsamiać daty wydania decyzji z datą jej doręczenia, a więc decyzja administracyjna rozpoczyna swój byt prawny z chwilą jej sporządzenia, doręczenie zaś ma na celu jedynie zakomunikowanie stronie zawartego w niej rozstrzygnięcia, które następuje w chwili złożenia na decyzji podpisu osoby uprawnionej, będącej organem administracji publicznej lub przez ten organ upoważnionej zgodnie z art. 268a k.p.a. Czynność doręczenia stronie decyzji nie stanowi zatem załatwienia sprawy administracyjnej (zob. postanowienia NSA: z 10 lutego 2015 r., II OSK 171/15; z 30 sierpnia 2023 r., II OSK 1544/23; postanowienie WSA we Wrocławiu z 16 września 2024 r., IV SAB/Wr 750/24; postanowienie WSA w Lublinie z dnia 3 października 2023r., II SAB/Lu 92/23). Zarówno w sentencji wskazanej wyżej uchwały z 22 czerwca 2020 r., II OPS 5/19, jak i w jej uzasadnieniu, NSA wiąże skutek w postaci przeszkody w merytorycznym rozpoznaniu skargi na bezczynność organu, z samym faktem "wydania decyzji", a więc nie z momentem jej doręczenia, ani tym bardziej z jej ostatecznością. (zob. także postanowienie WSA w Gliwicach z dnia 11 marca 2025r., III SAB/Gl 618/24). W świetle powyższego, za załatwienie sprawy należy uznać samo wydanie decyzji poprzez jej podpisanie przez organ, a więc w sytuacji, gdy przed wniesieniem skargi na bezczynność organ wyda decyzję administracyjną, nie ma podstaw do rozpoznawania takiej skargi. W tej sytuacji podlega zwrotowi na rzecz skarżącego uiszczony wpis od skargi w wysokości 100 zł (k. 4 - art. 232 § 1 pkt 1 p.p.s.a.). Z tych względów Sąd orzekł, jak w sentencji.