II SAB/Lu 38/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Jacek Czaja, Sędziowie Sędzia NSA Witold Falczyński (sprawozdawca), Sędzia WSA Bogusław Wiśniewski, Protokolant Starszy sekretarz sądowy Beata Basak, po rozpoznaniu w dniu 23 czerwca 2015 r. na rozprawie sprawy ze skargi T. W. na przewlekłe prowadzenie postępowania przez Wójta Gminy w zakresie przekazania skargi z dnia [...] r. w sprawie usług opiekuńczych p o s t a n a w i a odrzucić skargę T. W. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie skargę na przewlekłość postępowania Wójta Gminy [...] w zakresie przekazania do Samorządowego Kolegium Odwoławczego [...] jej wniosku z dnia [...] sierpnia 2014 r. (oznaczonego jako "skarga") w przedmiocie wznowienia postępowania administracyjnego zakończonego decyzją Wójta Gminy [...] z dnia [...] października 2012 r., nr [...] w sprawie usług opiekuńczych. W odpowiedzi na skargę Wójt Gminy [...] wniósł o jej odrzucenie, ewentualnie o oddalenie skargi jako bezzasadnej. Wskazał, że przedmiotowy wniosek skarżącej z dnia [...] sierpnia 2014 r. rozpatrzył wydając w dniu [...] sierpnia 2014 r. postanowienie o odmowie wznowienia postępowania. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył co następuje: Skarga podlega odrzuceniu. Zgodnie z art. 3 § 1 pkt 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., dalej jako "p.p.s.a.") kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4a tego przepisu, tj. dotyczących podjęcia: 1. decyzji administracyjnej; 2. postanowienia wydanego w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygającego sprawę co do istoty; 3. postanowienia wydanego w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie; 4. innego niż określone w pkt 1-3 aktu lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa; 4a. pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego w indywidualnej sprawie. W dniu 11 kwietnia 2011 r. weszła w życie ustawa z dnia 3 grudnia 2010 r. o zmianie ustawy - Kodeks postępowania administracyjnego oraz ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2011 r. Nr 6, poz. 18). Na mocy tej ustawy zmieniona została treść art. 65 § 1 k.p.a. Przepis ten w obecnie obowiązującym brzmieniu stanowi, że jeżeli organ administracji publicznej, do którego podanie wniesiono, jest niewłaściwy w sprawie, niezwłocznie przekazuje je do organu właściwego, zawiadamiając jednocześnie o tym wnoszącego podanie. Zawiadomienie o przekazaniu powinno zawierać uzasadnienie. Art. 65 § 1 k.p.a. zdanie drugie w brzmieniu obwiązującym do dnia 10 kwietnia 2011 r. stanowił, że przekazanie sprawy do organu właściwego następuje w drodze postanowienia, na które służy zażalenie. Przekazanie podania według właściwości podlegało zatem kontroli sądu administracyjnego, stosownie do treści art. 3 § 2 pkt 2 p.p.s.a. następowało bowiem w formie postanowienia, na które służyło zażalenie. W konsekwencji kontroli sądu administracyjnego podlegała również bezczynność organu w tym zakresie. Z obecnie obowiązującego brzmienia art. 65 § 1 k.p.a. wynika zaś, że przekazanie podania do organu właściwego następuje w formie zwykłego pisma. Przekazanie podania do organu właściwego w oparciu o art. 65 § 1 k.p.a. nie podlega zatem obecnie kontroli sądu administracyjnego. Przekazanie to nie jest dokonywane w formie postanowienia, na które służy zażalenie. Nie stanowi również czynności, o jakiej w art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a., bowiem nie rozstrzyga o uprawnieniach lub obowiązkach strony postępowania administracyjnego wynikających z przepisów prawa. W konsekwencji niedopuszczalne jest również zaskarżenie bezczynności polegającej na nieprzekazaniu podania do właściwego organu (por. postanowienia NSA: z dnia 18 stycznia 2012 r., sygn. akt I OSK 38/12, LEX nr 1120679; z dnia 2 sierpnia 2012 r., sygn. akt I OSK 1739/12, LEX nr 1333861; z dnia 17 lipca 2014 r., sygn. akt I OSK 1545/14, LEX nr 1505068). Z tych względów skargę, jako niedopuszczalną, należało odrzucić na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a.