II SAB/Lu 396/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Bogusław Wiśniewski Sędziowie Sędzia NSA Jerzy Dudek Sędzia NSA Witold Falczyński (sprawozdawca) Protokolant Referent Bartłomiej Maciak po rozpoznaniu w dniu 30 czerwca 2015 r. na rozprawie sprawy ze skargi Z. W. na bezczynność Wójta Gminy w przedmiocie nieprzekazania do Samorządowego Kolegium Odwoławczego [...] zażalenia z dnia [...] r. na postanowienie o zawieszeniu postępowania administracyjnego w sprawie specjalistycznych usług opiekuńczych dla osób z zaburzeniami psychicznymi postanawia odrzucić skargę. Z. W. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie skargę na bezczynność Wójta Gminy polegającą na nieprzekazaniu do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w L. jego zażalenia z dnia 20 czerwca 2014 r. na postanowienie Wójta Gminy z dnia [...] czerwca 2014 r., nr [...] w przedmiocie zawieszenia postępowania administracyjnego w sprawie specjalistycznych usług opiekuńczych dla osób z zaburzeniami psychicznymi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył co następuje: Skarga podlega odrzuceniu. Zgodnie z art. 3 § 1 pkt 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., dalej jako "p.p.s.a.") kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4a tego przepisu, tj. dotyczących podjęcia: 1. decyzji administracyjnej; 2. postanowienia wydanego w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończącego postępowanie, a także postanowienia rozstrzygającego sprawę co do istoty; 3. postanowienia wydanego w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie; 4. innego niż określone w pkt 1-3 aktu lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa; 4a. pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego w indywidualnej sprawie. W ocenie Sądu przekazanie przez organ I instancji zażalenia strony do organu wyższego stopnia nie jest żadną ze spraw wymienionych w przytoczonych wyżej punktach 1-4a artykułu 3 § 2 p.p.s.a. W świetle art. 133 w zw. z art. 144 k.p.a. nie budzi wątpliwości, że przekazanie zażalenia nie następuje w drodze decyzji administracyjnej ani postanowienia. Przekazanie środka odwoławczego nie jest również innym aktem lub czynnością z zakresu administracji publicznej, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a., albowiem nie rozstrzyga o uprawnieniach lub obowiązkach strony postępowania administracyjnego wynikających z przepisów prawa. Czynność taka jest tylko etapem postępowania odwoławczego (zażaleniowego) i nie powoduje nawiązania żadnego stosunku administracyjnego, z którego wynikałyby dla strony jakieś uprawnienia lub obowiązki. W konsekwencji niedopuszczalne jest również zaskarżenie bezczynności polegającej na nieprzekazaniu środka odwoławczego do organu wyższej instancji (por. postanowienia NSA: z dnia 18 stycznia 2012 r., sygn. akt I OSK 38/12, LEX nr 1120679; z dnia 2 sierpnia 2012 r., sygn. akt I OSK 1739/12, LEX nr 1333861; z dnia 17 lipca 2014 r., sygn. akt I OSK 1545/14, LEX nr 1505068 oraz postanowienie WSA w Warszawie z dnia 3 października 2012 r., sygn. akt IV SA/Wa 135/12, dostępne w CBOSA). Z tych względów skargę, jako niedopuszczalną, należało odrzucić na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a.