II SAB/Lu 405/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący – sędzia WSA Jacek Czaja po rozpoznaniu w dniu 3 grudnia 2014 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi S. P. na bezczynność Towarzystwa Łowieckiego w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej - w zakresie wniosku S. P. o przyznanie prawa pomocy postanawia odmówić przyznania prawa pomocy. Skarżący S. P. w dniu 8 października 2014 r. złożył – na urzędowym formularzu – wniosek o przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym poprzez zwolnienie od kosztów sądowych. Postanowieniem z dnia 20 listopada 2014 r. starszy referendarz Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie odmówił przyznania skarżącemu prawa pomocy. Odpis tego postanowienia doręczono skarżącemu w dniu 25 listopada 2014 r. (k. 46). W dniu 27 listopada 2014 r. wniósł on sprzeciw, podnosząc, że znajduje się w trudnej sytuacji zdrowotnej i majątkowej. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje. W myśl art. 260 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.; dalej: "P.p.s.a.") wobec wniesienia sprzeciwu w terminie, postanowienie z dnia 20 listopada 2014 r. utraciło moc. Sprawa podlega zatem rozpoznaniu przez Sąd na posiedzeniu niejawnym. Instytucja prawa pomocy stanowi odstępstwo od wynikającej z art. 199 P.p.s.a. zasady odpłatności postępowania sądowoadministracyjnego. Stąd też, jak również z uwagi na kryteria sformułowane w przepisie art. 246 § 1 P.p.s.a., zasadnicze znaczenie ma ustalenie kondycji finansowej strony. Zgodnie z art. 246 § 1 P.p.s.a., przyznanie prawa pomocy osobie fizycznej następuje w zakresie całkowitym wtedy, gdy osoba ta wykaże, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania (pkt 1), zaś w zakresie częściowym w przypadku gdy wykaże ona, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny (pkt 2). Należy podkreślić, że inicjatywa dowodowa w stosunku do okoliczności, z których wnioskodawca zamierza wywieść skutki prawne, leży po jego stronie, zaś rozstrzygnięcie wniosku zależy od tego, co zostanie przez niego udowodnione (por. J.P. Tarno, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Wydawnictwo LexisNexis, Warszawa 2012, s. 618-619). Z oświadczenia skarżącego złożonego w niniejszej sprawie, a także z jego oświadczeń znajdujących się w aktach innych spraw sądowych (m.in. w sprawie II SAB/Lu 404/14) wynika, że skarżący mieszka wraz z żoną (z którą pozostaje w rozdzielności majątkowej) w mieszkaniu należącym do Spółki z o.o. z siedzibą w L., korzystając w tym zakresie z prawa dożywocia oraz, że spółka ta ponosi wszystkie koszty eksploatacji mieszkania. Aktualne koszty utrzymania skarżącego wynoszą minimum 800 zł miesięcznie z czego kwota 300 zł to koszty leczenia. Na dochód rodziny skarżącego składa się renta inwalidzka w kwocie 1 819,80 zł brutto – 424,14 zł netto (lipiec 2014 r. – k. 36 akt sąd.), dochody z pracy w redakcji – 200,37 zł brutto oraz emerytura żony w kwocie 943,88 zł – 808,93 zł netto (lipiec 2014 r. – k. 36 akt sąd.), jak też pomoc finansowa ze strony dzieci. Skarżący oświadczył również, że z pomocy rodziny korzysta sporadycznie tak, jak i sporadycznie podejmuje się dodatkowych zajęć, celem uzupełnienia dochodów. Środki uzupełniające budżet pochodzą także z limitu, do którego można zadłużyć kartę kredytową, a który obecnie wynosi około 5 000,00 zł. Skarżący płaci alimenty w kwocie 1 291,88 zł, potrącane bezpośrednio z jego renty inwalidzkiej, w tym kwota 1 091,88 zł przekazywana jest bezpośrednio z Wojskowego Biura Emerytalnego do rąk uprawnionej oraz kwotę 200 zł honorarium redakcyjnego, które skarżący również przekazuje małżonce. Oświadczył on także, iż nie posiada żadnego wartościowego sprzętu myśliwskiego, zaś posiadane śrutówki z 1951 r. i z 1989 r. warte są około 300 zł za sztukę, roczny koszt przynależności do koła łowieckiego wynosi 625 zł, na co składa się składka do koła w kwocie 300 zł oraz składka do Polskiego Związku Łowieckiego w kwocie 325 zł. Skarżący wyjaśnił również, że od 2007 r. nie ponosi kosztów polowań i amunicji, gdyż od tego czasu nie bierze czynnego udziału w polowaniach, poprzestając jedynie na towarzyszeniu osobom zaprzyjaźnionym oraz, iż jego koszty utrzymania koniecznego i leczenia wynoszą 600 zł. Zauważyć trzeba, że umowne ustanowienie rozdzielności majątkowej między skarżącym a jego żoną nie ma znaczenia przy ocenie możliwości ponoszenia kosztów postępowania w niniejszej sprawie. Przepisy prawa rodzinnego nakładają bowiem na małżonków i członków najbliższej rodziny obowiązki w zakresie udzielania pomocy i wsparcia finansowego członków rodziny. W myśl art. 27 ustawy z dnia 25 lutego 1964 r. Kodeks rodzinny i opiekuńczy (Dz. U. z 2012 r. poz. 788 ze zm.; dalej: K.r.o.), małżonkowie są obowiązani, każdy według swych sił oraz swych możliwości zarobkowych i majątkowych przyczyniać się do zaspokajania potrzeb rodziny, którą przez swój związek założyli. W świetle art. 23 K.r.o. małżonkowie są zobowiązani do wzajemnej pomocy oraz do współdziałania dla dobra rodziny. Z obowiązku tego nie zwalnia drugiego małżonka nawet istnienie rozdzielności majątkowej. Rozdzielność majątkowa małżeńska w świetle przepisów K.r.o. odnosi się, jak sama nazwa wskazuje, do majątków małżonków, nie odnosi się zaś do ich wzajemnych obowiązków. Rozdzielność majątkowa ustanowiona w drodze umowy może dotyczyć kwestii zobowiązań każdego z małżonków wobec osób trzecich, a także kwestii samodzielnego dysponowania i zarządzania swoimi majątkami. Ponownie należy więc podkreślić, iż powołanie się przez skarżącego we wniosku o przyznanie prawa pomocy na rozdzielność majątkową, pozostaje bez znaczenia dla oceny zasadności tego wniosku. Trzeba wskazać, że skarżący jak i jego żona osiągają stałe dochody, które – jak wynika z akt sprawy II SA/Lu 382/14 – w 2013 r. wyniosły w przypadku skarżącego 22 678,77 zł, zaś w odniesieniu do jego żony 14 676,78 zł oraz mają zaspokojone potrzeby mieszkaniowe. Nawet jeżeli weźmie się pod uwagę to, że skarżący kwotę 1 098,88 zł przekazuje na rzecz żony w formie alimentów (wraz z kwotą 200,37 zł otrzymywanego przez niego honorarium za pracę w redakcji), co powoduje, iż jego realny dochód wynosi łącznie 424,14 zł netto, to nie można przyjąć, aby wniosek o przyznanie prawa pomocy był zasadny. Miesięczny dochód skarżącego wynosi łącznie 424,14 zł netto, a dochód jego żony wynosi 2 202,95 zł netto (kwota uzyskana z zsumowania kwoty alimentów otrzymywanych przez nią od skarżącego, kwoty honorarium redakcyjnego skarżącego, które również przekazuje on na rzecz oraz kwoty netto emerytury). Z faktu zaś, że skarżący, jak wynika z jego pism z dnia 16 kwietnia 2014 r. oraz z dnia 26 czerwca 2014 r., złożonych w sprawie o sygn. akt II SO/Lu 63/14 (w niniejszej sprawie skarżący – pomimo wezwania przez Sąd – uchylił się od wskazania wysokości kosztów utrzymania koniecznego – por. wezwanie z dnia 10 października 2014 r. i odpowiedź skarżącego na to wezwanie zawarta w piśmie z dnia 16 września 2014 r. – k. 21, 23) ponosi stałe miesięczne koszty utrzymania koniecznego w kwocie od 600 zł do 800 zł, przy realnych dochodach w kwocie 424,14 zł wynika, że aby ponosić koszty utrzymania musi korzystać ze wsparcia finansowego nie tylko dzieci, które, jak podkreślił skarżący, jest sporadyczne, ale i pomocy finansowej żony. Nie można również pominąć okoliczności, że wysokość dochodu netto żony skarżącego umożliwia jej udzielanie pomocy finansowej skarżącemu, zwłaszcza, że nie obciąża ją obowiązek ponoszenie kosztów eksploatacji mieszkania. Ponadto, jak wynika z akt sądowych sprawy II SAB/Lu 453/14, która toczy się w chwili obecnej przed tutejszym Sądem, skarżący w dniu 13 listopada 2014 r., uiścił na wezwanie Sądu wpis od skargi w tej sprawie (k. 18). W ocenie Sądu świadczy to o tym, że ma on aktualnie możliwość zgromadzenia środków finansowych pozwalających na ponoszenie kosztów postępowania. Ze złożonego na żądanie Sądu dokumentu w postaci wydruku z Centralnej Informacji Krajowego Rejestru Sądowego wynika, że skarżący S. J. P. pełni funkcję prezesa zarządu Spółki z o.o. z siedzibą w L., która jest właścicielem mieszkania, w jakim mieszka skarżący wraz z żoną oraz która to Spółka ponosi wszystkie koszty eksploatacji tego mieszkania (k. 25). Trzeba podkreślić, że sprawowanie funkcji prezesa zarządu spółki kapitałowej łączy się co do zasady z otrzymywaniem stosownego wynagrodzenia. Założyć więc należy, że skarżący taki dochód uzyskuje, czego nie wykazał w zawartym w urzędowym formularzu wniosku o przyznanie prawa pomocy oświadczeniu, które zostało złożone pod rygorem odpowiedzialności karnej za składanie fałszywych zeznań. Nawet jednak, gdyby skarżący nie uzyskiwał wynagrodzenia z tytułu pełnienia funkcji prezesa zarządu wskazanej wyżej Spółki, to potencjalnie ma on możliwość uzyskania takiego dochodu. Spółka dysponuje bowiem majątkiem, z którego może czerpać korzyści. Nadto, w ocenie Sądu, skarżący działając w ramach wymaganej przeciętnej staranności i dbałości o swój interes powinien był takie dochody zagwarantować sobie, co wydaje się oczywiste mając na uwadze wysokość wykazanych przez niego dochodów oraz wysokość ciążących na nim zobowiązań finansowych, w tym zwłaszcza alimentów na rzecz żony, które są w realiach powszechnych bardzo wysokie, gdyż wynoszą 1 500 zł miesięcznie. Ponadto z akt sądowych sprawy o sygn. akt II SAB/Lu 237/14 wynika, że skarżący pełnił do niedawna również funkcję prezesa zarządu w innej spółce kapitałowej – Spółce z o.o. z siedzibą w L.. Adres tej Spółki był tożsamy z miejscem zamieszkania skarżącego – ul. Ł. 38 w L . W tym samym czasie członkiem rady nadzorczej tej Spółki była żona skarżącego – H. P., mieszkająca w tym samym budynku. Z akt tych wynika nadto, że w dniu 18 lipca 2014 r. zmieniona została umowa Spółki, zaś w dniu 18 sierpnia 2014 r. orzeczeniem Sądu Rejonowego Lublin-Wschód w Lublinie z siedzibą w Świdniku VI Wydział Gospodarczy Krajowego Rejestru Sądowego wprowadzone zostały zmiany w rejestrze przedsiębiorców Krajowego Rejestru Sądowego dotyczące tego podmiotu, polegające m.in. na zmianie firmy, siedziby i adresu Spółki, udziałowców, a także składu władz Spółki. Z tą datą ujawniono, że skarżący i jego żona przestali pełnić funkcje członków władz Spółki (wydruk z Internetowego Monitora Sądowego i Gospodarczego – k. 55 akt sąd. sprawy o sygn. akt II SAB/Lu 237/14). Wskazana wyżej okoliczność nie może pozostać bez wpływu na ocenę zasadności wniosku S. P. o przyznanie prawa pomocy w niniejszej sprawie. Wyzbycie się przez skarżącego i jego żonę możliwości uzyskiwania dochodów w sytuacji, gdy miał on świadomość konieczności ponoszenia kosztów postępowania przed sądem administracyjnym (z jego skarg jedynie przed tutejszym Sądem wszczęto kilkadziesiąt postępowań sądowych), świadczy o celowym ograniczeniu możliwości pozyskiwania środków finansowych prowadzącym do uniknięcia spełnienia obowiązku ponoszenia wskazanych kosztów. W tej sytuacji uwzględnienie wniosku skarżącego i przyznanie mu prawa pomocy w niniejszej sprawie prowadziłoby, w ocenie Sądu, do niczym nieuzasadnionego przenoszenia na podatników kosztów sądowych, do których ponoszenia obowiązany jest skarżący. Mając zatem na uwadze wysokość miesięcznych dochodów netto skarżącego i jego żony, treść oświadczenia skarżącego o możliwości zgromadzenia przez niego środków finansowych, a także choćby hipotetyczną możliwość uzyskiwania przez skarżącego dochodów z tytułu sprawowanie funkcji prezesa zarządu spółki kapitałowej, jak również fakt wyzbycia się przez skarżącego i jego żonę możliwości uzyskiwania dochodu w takiej spółce, stwierdzić należy, że skarżący ma możliwość poniesienia, bez narażenia siebie i żony na uszczerbek w kosztach utrzymania koniecznego, kosztów ustanowienia adwokata oraz kosztów sądowych w niniejszej sprawie, które każdorazowo nie przekroczą kwoty 100 zł (§ 2 ust. 1 pkt 6 i pkt 7 oraz § 3 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Dz. U. nr 221, poz. 2193 ze zm.; § 1 i § 2 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości opłat kancelaryjnych pobieranych w sprawach sądowoadministracyjnych, Dz. U. nr 221, poz. 2192). Należy również wskazać, iż fakt, że w innych postępowaniach sądowych przyznano skarżącemu prawo pomocy w zakresie całkowitym, nie stanowi sam przez się podstawy do uwzględnienia przez Sąd – w takim samym zakresie – wniosku skarżącego o przyznanie prawa pomocy złożonego w niniejszej sprawie. Skarżący, który – co Sądowi wiadome jest z urzędu – zainicjował w ostatnim czasie kilkadziesiąt postępowań sądowoadministracyjnych, powinien się liczyć z koniecznością uiszczania opłat sądowych, a w tym kontekście zmniejszenie swoich możliwości pozyskiwania dochodów – o czym mowa była wyżej – jest w ocenie Sądu okolicznością obciążającą negatywnie skarżącego. Zauważyć również trzeba, że Naczelny Sąd Administracyjny w postanowieniu z dnia 13 listopada 2014 r., I OZ 1007/14, które zapadło w analogicznym, jak w sprawie niniejszej, stanie faktycznym uznał, iż skarżący S. P. nie wykazał, aby zasadnym było przyznanie mu prawa pomocy w zakresie całkowitym. Z tych samych przyczyn, które w ocenie Sądu zadecydowały o braku podstaw do przyznania skarżącemu prawa pomocy w zakresie całkowitym, stwierdzić należy, że nie ma również podstaw do przyjęcia, aby poniesienie przez skarżącego części kosztów niniejszego postępowania groziło jemu bądź żonie uszczerbkiem w kosztach utrzymania koniecznego dla nich. Mając powyższe na względzie Sąd orzekł, jak w postanowieniu.