II SAB/Lu 435/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Jacek Czaja, Sędziowie Sędzia NSA Witold Falczyński (sprawozdawca), Sędzia NSA Grażyna Pawlos-Janusz, Protokolant Specjalista Jolanta Sikora, po rozpoznaniu w dniu 10 września 2015 r. na rozprawie sprawy ze skargi Z. W. na bezczynność Wójta Gminy [...] w przedmiocie przekazania skargi p o s t a n a w i a odrzucić skargę. Z. W. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie skargę na bezczynność Wójta Gminy polegającą – jak wskazał – na nieprzekazaniu do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w L. jego skargi z dnia 19 lipca 2000 r. zawierającej żądanie wznowienia postępowania w sprawie świadczeń z pomocy społecznej. W odpowiedzi na skargę Wójt Gminy wniósł o jej oddalenie jako bezzasadnej. Wskazał, że nie dysponuje dokumentacją dotyczącą przedmiotowej sprawy, albowiem akta z roczników 1998 i 2000 zostały przekazane do Archiwum Państwowego w L. (a następnie zniszczone, co wynika z załączonego do odpowiedzi na skargę certyfikatu zniszczenia z dnia 8 lutego 2008 r., nr [...]). Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył co następuje: Skarga podlega odrzuceniu. Zgodnie z art. 3 § 1 pkt 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., dalej jako "p.p.s.a.") kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4a tego przepisu, tj. dotyczących podjęcia: 1. decyzji administracyjnej; 2. postanowienia wydanego w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończącego postępowanie, a także postanowienia rozstrzygającego sprawę co do istoty; 3. postanowienia wydanego w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie; 4. innego niż określone w pkt 1-3 aktu lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa; 4a. pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego w indywidualnej sprawie. Jak wynika z akt sprawy (w szczególności z nadesłanej przez skarżącego kopii wezwania z dnia 20 sierpnia 2014 r., skierowanego do Ośrodka Pomocy Społecznej w [...]) pismo skarżącego z 19 lipca 2000 r. (oznaczone przez niego jako "skarga") stanowiło wniosek o wznowienie postępowania w sprawie świadczeń z pomocy społecznej, zakończonej decyzją ostateczną Samorządowego Kolegium Odwoławczego w L.. To ten organ był zatem – zgodnie z art. 150 § 1 k.p.a. – właściwy do rozpatrzenia przedmiotowego wniosku, zaś Wójt Gminy był w tej sytuacji zobowiązany wniosek ten mu przekazać stosownie do art. 65 § 1 k.p.a. Należy jednak zauważyć, że w dniu 11 kwietnia 2011 r. weszła w życie ustawa z dnia 3 grudnia 2010 r. o zmianie ustawy - Kodeks postępowania administracyjnego oraz ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2011 r. Nr 6, poz. 18). Na mocy tej ustawy zmieniona została treść art. 65 § 1 k.p.a. Przepis ten w obecnie obowiązującym brzmieniu stanowi, że jeżeli organ administracji publicznej, do którego podanie wniesiono, jest niewłaściwy w sprawie, niezwłocznie przekazuje je do organu właściwego, zawiadamiając jednocześnie o tym wnoszącego podanie. Zawiadomienie o przekazaniu powinno zawierać uzasadnienie. Art. 65 § 1 k.p.a. zdanie drugie w brzmieniu obwiązującym do dnia 10 kwietnia 2011 r. stanowił, że przekazanie sprawy do organu właściwego następuje w drodze postanowienia, na które służy zażalenie. Przekazanie podania według właściwości podlegało zatem kontroli sądu administracyjnego, stosownie do treści art. 3 § 2 pkt 2 p.p.s.a. następowało bowiem w formie postanowienia, na które służyło zażalenie. W konsekwencji kontroli sądu administracyjnego podlegała również bezczynność organu w tym zakresie. Z obecnie obowiązującego brzmienia art. 65 § 1 k.p.a. wynika zaś, że przekazanie podania do organu właściwego następuje w formie zwykłego pisma. Przekazanie podania do organu właściwego w oparciu o art. 65 § 1 k.p.a. nie podlega zatem obecnie kontroli sądu administracyjnego. Przekazanie to nie jest dokonywane w formie postanowienia, na które służy zażalenie. Nie stanowi również czynności, o jakiej w art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a., bowiem nie rozstrzyga o uprawnieniach lub obowiązkach strony postępowania administracyjnego wynikających z przepisów prawa. W konsekwencji niedopuszczalne jest również zaskarżenie bezczynności polegającej na nieprzekazaniu podania do właściwego organu (por. postanowienia NSA: z dnia 18 stycznia 2012 r., sygn. akt I OSK 38/12, LEX nr 1120679; z dnia 2 sierpnia 2012 r., sygn. akt I OSK 1739/12, LEX nr 1333861; z dnia 17 lipca 2014 r., sygn. akt I OSK 1545/14, LEX nr 1505068). Z tych względów skargę, jako niedopuszczalną, należało odrzucić na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a.