II SAB/Lu 454/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Witold Falczyński po rozpoznaniu w dniu 29 stycznia 2014 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi K. J. na bezczynność Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w przedmiocie nakazania wykonania określonych robót budowlanych po wyroku uchylającym decyzję - w zakresie wniosku K. J. o przyznanie prawa pomocy p o s t a n a w i a przyznać K. J. prawo pomocy w zakresie całkowitym poprzez zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie adwokata, którego wyznaczy Okręgowa Rada Adwokacka. Postanowieniem z dnia 16 stycznia 2014 r., sygn. akt II SAB/Lu 454/13 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie odrzucił skargę K. J. na bezczynność Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w przedmiocie nakazania wykonania określonych robót budowlanych po wyroku uchylającym decyzję. W dniu 16 stycznia 2014 r. skarżąca złożyła na urzędowym formularzu (symbol "PPF") wniosek o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym poprzez zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie adwokata. Wniosek ten skarżąca uzasadniła trudną sytuacją materialną. Wskazała, że prowadzi gospodarstwo domowe wraz z mężem, zamieszkując dom o powierzchni 66,50 m2. Rodzina skarżącej posiada ponadto budynek gospodarczy oraz nieruchomość rolną o powierzchni 1,13 ha. Źródłem utrzymania skarżącej i jej męża są przyznane im świadczenia rentowe w wysokościach odpowiednio 713 zł brutto i 805 zł brutto. Skarżąca wskazała, że znaczną część dochodów przeznacza na koszty zakupu leków i rehabilitacji. Odbyła ona bowiem operację kręgosłupa i wymaga stałego leczenia. Pozostałą część dochodów jej rodziny przeznacza zaś na zaspokojenie podstawowych potrzeb bytowych. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje: Wniosek skarżącej o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym zasługuje na uwzględnienie. W myśl art. art. 246 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.), dalej jako "p.p.s.a." przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym (obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie adwokata lub radcy prawnego – art. 245 § 2 p.p.s.a.) następuje, gdy strona wykaże, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania. W orzecznictwie sądów administracyjnych podkreśla się, że prawo pomocy w zakresie całkowym przyznawane powinno być osobom rzeczywiście ubogim, które ze względu na okoliczności życiowe pozbawione są środków do życia jak na przykład osoby bezrobotne, bez źródeł stałego dochodu i bez majątku (por. postanowienie NSA z dnia 10 grudnia 2010 r., sygn. akt II OZ 1268/10 – Lex nr 743755; postanowienie NSA z dnia 18 marca 2011 r., sygn. akt I OZ 162/11 – Lex nr 786724), ewentualnie osobom, których dochód jest na tyle niski, że nie jest w stanie pokryć wydatków związanych z kosztami utrzymania koniecznego (por. postanowienie WSA w Lublinie z dnia 14 lipca 2010 r., sygn. akt I SA/Lu 152/10 – Lex nr 784353). Jak wynika z oświadczenia z dnia 16 stycznia 2014 r. złożonego na urzędowym formularzu "PPF" skarżąca prowadzi gospodarstwo domowe wraz z mężem. Rodzina ta nie posiada żadnych oszczędności, a jedynym źródłem jej dochodów są świadczenia rentowe w łącznej wysokości 1.518 zł brutto. Znaczną część tych dochodów pochłaniają koszty leczenia i rehabilitacji skarżącej, co jest niezbędne w związku z przebytą przez nią operacją kręgosłupa. Oceniając sytuację materialną skarżącej w kontekście jej sytuacji zdrowotnej, a jednocześnie uwzględniając niezbędne wydatki każdej osoby, jak chociażby koszty zakupu żywności, koniecznych artykułów gospodarstwa domowego i odzieży, należy uznać, iż dochód skarżącej jest na tyle niski, że nie pozwala na pokrycie wydatków związanych z miesięcznymi kosztami utrzymania koniecznego jednej osoby. Sytuacja materialna skarżącej nie pozwala jej zatem na poniesienie jakichkolwiek kosztów niniejszego postępowania, a tym samym jej wniosek o przyznanie prawa pomocy jest w całości zasadny. Dodatkowo za przyznaniem skarżącej adwokata z urzędu przemawia okoliczność, iż na obecnym etapie postępowania brak profesjonalnej pomocy prawnej mógłby pozbawić ją możliwości podejmowania czynności procesowych. Z tych względów Sąd, działając na podstawie art. 246 § 1 pkt 1 p.p.s.a. orzekł, jak w sentencji postanowienia.