II SAB/Lu 507/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Witold Falczyński po rozpoznaniu w dniu 9 października 2013 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi T. W. na bezczynność Wójta Gminy w przedmiocie nierozpoznania skargi z dnia 1 czerwca 2013 r. w sprawie usług opiekuńczych p o s t a n a w i a odrzucić skargę. W dniu 23 lipca 2013 r. T. W. złożyła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie skargę na bezczynność Wójta Gminy polegającą na nierozpoznaniu jej skargi z dnia 1 czerwca 2013 r. złożonej w sprawie dotyczącej przyznania usług opiekuńczych. Strona w skardze tej zaznaczyła, że złożyła do Samorządowego Kolegium Odwoławczego zażalenie z dnia 18 lipca 2013 r. na zarzucaną organowi I instancji bezczynność. W odpowiedzi na skargę Wójt Gminy wniósł o jej odrzucenie, ewentualnie o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje: Skarga T. W. podlega odrzuceniu. W myśl art. 58 § 1 pkt 6 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.), dalej jako "p.p.s.a.", sąd odrzuca skargę, jeżeli z innych przyczyn (niż wymienione w punktach 1-5 tego przepisu) wniesienie skargi jest niedopuszczalne. Niedopuszczalność skargi z innych przyczyn obejmuje w szczególności sytuację, gdy skarżący przed wniesieniem skargi nie wyczerpał środków zaskarżenia, jakie przysługiwały mu w administracyjnym toku instancji. Zgodnie bowiem art. 52 § 1 p.p.s.a. skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jakie służyły skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie. Przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia (§ 2). Środkiem zaskarżenia, który przysługuje stronie w razie niezałatwienia sprawy w terminie określonym w art. 35 k.p.a., w przepisach szczególnych bądź w terminie ustalonym w myśl art. 36 lub w razie przewlekłego prowadzenie postępowania, jest zażalenie do organu wyższego stopnia, a jeżeli nie ma takiego organu – wezwanie do usunięcia naruszenia prawa (art. 37 § 1 k.p.a.). Z treści art. 52 § 1 i § 2 p.p.s.a. wynika jednoznacznie, że wyczerpanie przez stronę środków zaskarżenia musi poprzedzać wniesienie skargi do sądu administracyjnego, aby skarga taka była dopuszczalna. Nadto na gruncie spraw ze skarg na bezczynność organów administracji przyjmuje się, że bez względu na formę czynności, jaką podejmie organ właściwy do rozpoznania środka zaskarżenia przewidzianego w art. 37 § 1 k.p.a., środek ten można uznać za skuteczny w postępowaniu sądowym w przedmiocie bezczynności dopiero po upływie miesiąca od jego złożenia (por. postanowienie WSA w Białymstoku z dnia 28 października 2004 r., II SAB/Bk 16/04, ONSAiWSA 2005/6/114 oraz postanowienia NSA: z dnia 30 października 2001 r., sygn. akt II SAB 140/01, Lex Nr 157971 i z dnia 29 kwietnia 1998 r., sygn. akt I SAB/Gd 8/97, Lex Nr 33599). Zachowanie tego terminu, znajdującego umocowanie w art. 35 § 3 k.p.a., jest bowiem konieczne, by w sposób rzeczywisty umożliwić właściwemu organowi rozpatrzenie wniesionego środka. Tymczasem w przedmiotowej sprawie T. W. wniosła do Samorządowego Kolegium Odwoławczego zażalenie w trybie art. 37 § 1 k.p.a. na bezczynnośc Wójta Gminy w dniu 22 lipca 2013 r. (w tym dniu przedmiotowe zażalenie oznaczone datą 18 lipca 2013 r. w siedzibie organu II instancji złożył w imieniu skarżącej jej mąż Z. W.), tj. zaledwie dzień przed wniesieniem do Sądu skargi w tym przedmiocie. Złożenie przedmiotowej skargi w tak krótkim terminie od dnia złożenia zażalenia na bezczynność Wójta Gminy spowodowało, że Kolegium w rzeczywistości nie miało możliwości rozpatrzenia tego zażalenia. Wobec tego uznać należy, że skarżąca przed wniesieniem skargi w istocie nie wyczerpała środków zaskarżenia, jakie przysługiwały jej w administracyjnym toku instancji. W tej sytuacji skarga T. W., jako przedwczesna, nie może być rozpoznana merytorycznie, lecz podlega odrzuceniu na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. Mając powyższe na uwadze Sąd orzekł, jak w sentencji postanowienia.