II SAB/Lu 51/22

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący: Asesor sądowy Marcin Małek po rozpoznaniu w dniu 27 kwietnia 2022 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi C. T. na bezczynność Inspektor Nadzoru Budowlanego w przedmiocie wznowienia postępowania administracyjnego p o s t a n a w i a odrzucić skargę. Pismem z [...] r. C. T. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie skargę na bezczynność Inspektor Nadzoru Budowlanego wskazując, iż organ ten dotychczas nie rozpatrzył jego wniosku z [...] r. o wznowienie postępowania zakończonego decyzją ostateczną tego organu z [...] r. W odpowiedzi na skargę organ wskazał, że skarga na bezczynność organu w tym przedmiocie byłą już rozpatrywana przez sąd administracyjny. Otóż Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z 15 grudnia 2021 r., II OSK 2216/21 oddalił skargę kasacyjną C. T. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z 8 lipca 2021 r., II SAB/Lu 45/21 w sprawie ze skargi C. T. na bezczynność Inspektor Nadzoru Budowlanego w przedmiocie wznowienia postępowania administracyjnego. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje: Skarga musiała zostać odrzucona, albowiem jej rozpoznanie jest niedopuszczalne. Mianowicie zgodnie z treścią art. 58 § 1 pkt 4 ustawy z dnia z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. 2022 r., poz. 329 – dalej p.p.s.a.), sąd odrzuca skargę, jeżeli sprawa objęta skargą pomiędzy tymi samymi stronami jest w toku lub została już prawomocnie osądzona. O istnieniu stanu sprawy w toku (lis pendens), bądź powagi rzeczy osądzonej (res iudicata) przesądza tożsamość elementów podmiotowych oraz tożsamość elementów przedmiotowych sprawy. Tożsamość podmiotowa dotyczy podmiotu będącego adresatem praw lub obowiązków. Tożsamość przedmiotowa ma zaś miejsce, gdy identyczna jest treść tych praw i obowiązków oraz ich podstawa prawna i faktyczna. Istotą przedmiotowego uregulowania jest wprowadzenie reguły, że w tej samej sprawie między tymi samymi stronami skarga przysługuje tylko raz, nie można więc w takiej samej sprawie wszcząć nowego postępowania sądowoadministracyjnego między tymi samymi stronami. Wyłączona jest bowiem dopuszczalność skutecznego wniesienia kolejnej skargi na ten sam akt administracyjny, bądź to samo działanie lub bezczynność lub przewlekłość organu administracji. (por. M. Jagielska, A. Wiktorowska, P. Wajda, w: R. Hauser, M. Wierzbowski (red.), "Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz", Wyd. C.H.Beck 2015, s. 362). Przedmiotem niniejszej sprawy jest skarga strony na bezczynność Inspektor Nadzoru Budowlanego w przedmiocie rozpoznania wniosku z [...] r. o wznowienie postępowania zakończonego decyzją ostateczną tego organu z [...] r. Najważniejsze jednak jest to, że powyższa skarga jest kolejną skargą, w której skarżący domaga się stwierdzenia bezczynności organu w przedmiocie rozpoznania tego wniosku. Mianowicie, Sąd ustalił, że przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Lublinie toczyło się już postępowanie oznaczone sygn. akt II SAB/Lu 45/21, w sprawie ze skargi C. T. na bezczynność Inspektor Nadzoru Budowlanego w przedmiocie ww. wniosku o wznowienie postępowania administracyjnego. Postępowanie to zostało prawomocnie zakończone wyrokiem Naczelnego Sądu Administracyjnego z 15 grudnia 2021 r., II OSK 2216/21 oddalającym skargę kasacyjną C. T. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z 8 lipca 2021 r., II SAB/Lu 45/21 oddalającego skargę. Wcześniejsze prawomocne rozstrzygnięcie Sądu tożsamej sprawy stwarza stan rzeczy osądzonej w rozumieniu przywołanego art. 58 § 1 pkt 4 p.p.s.a. i odnosi ten skutek, że nie można w takiej samej sprawie wszcząć nowego postępowania sądowoadministracyjnego między tymi samymi stronami. Wyłączona jest bowiem dopuszczalność skutecznego wniesienia kolejnej skargi na ten sam akt administracyjny bądź to samo działanie lub bezczynność organu, w toku postępowania w tej samej materii. Instytucja powagi rzeczy osądzonej nie narusza prawa strony do sądu, służy jedynie pewności prawa i zapobiega notorycznemu wznawianiu sporów "o to samo" między tymi samymi stronami o ten sam przedmiot. Wobec powyższego, na podstawie art. 58 § 1 pkt 4 p.p.s.a., należało orzec jak w sentencji.