II SAB/Lu 585/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Witold Falczyński, Sędziowie Sędzia WSA Joanna Cylc-Malec, Sędzia WSA Bogusław Wiśniewski (sprawozdawca), Protokolant Referent Paulina Nagajek, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 17 grudnia 2013 r. sprawy ze skargi [...] spółki z ograniczoną odpowiedzialnością w L. na bezczynność Prezydenta Miasta w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy I. stwierdza, że postępowanie Prezydenta Miasta w sprawie ustalenia warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie budynku spopielarni z parkingiem i infrastrukturą techniczną prowadzone było w sposób przewlekły ; II. stwierdza, że przewlekłe prowadzenie postępowania miało miejsce z rażącym naruszeniem prawa; III. wymierza Prezydentowi Miasta grzywnę w wysokości 2000 (dwa tysiące) złotych; IV. zasądza od Prezydenta Miasta na rzecz [...] spółki z ograniczoną odpowiedzialnością w L. kwotę 100 (sto) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania. We wniosku z dnia 28 stycznia 2008 r., który wpłynął do Urzędu Miasta L. w dniu 1 lutego 2008 r., S. sp. z o.o wystąpiła o wydanie decyzji o ustalenie warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na realizacji budynku spopielarni z kaplicą na działce nr 3/7, budynku zaplecza socjalnego dla ekipy budowlanej w formie łącznika pomiędzy istniejącymi budynkami na działce nr 3/8 (w II etapie), parkingu, sieci uzbrojenia podziemnego oraz lokalizacji na działkach nr 3/4 i 4/1 (czasowej – 3 lata) ekspozycji pomników nagrobnych na terenie położonym przy ul. D. M. M. 71b i 71c. Prezydent Miasta decyzją z dnia [...] odmówił ustalenia warunków zabudowy. Rozpoznając odwołanie Inwestora Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z dnia [...] uchyliło decyzję z dnia [...] i przekazało sprawę do ponownego rozpoznania organowi I instancji. Kolegium stwierdziło, że w sprawie ustalenia warunków zabudowy zainicjowanej wnioskiem z dnia 28 stycznia 2008 r. zachodzi obowiązek zawieszenia postępowania do czasu uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla obszaru planowanej inwestycji. To zaś może mieć miejsce dopiero po określeniu przez ministra właściwego do spraw kultury i ochrony dziedzictwa narodowego w drodze rozporządzenia granic P. Z., na obszarze którego położony jest P. M. na M., zgodnie z jego granicami i obszarem wyznaczonymi na podstawie przepisów ustawy z dnia 2 lipca 1947 r. o upamiętnieniu męczeństwa Narodu Polskiego i innych Narodów na M. (Dz.U. Nr 52, poz. 266) oraz obszaru i granic jego strefy ochronnej. Prezydent Miasta postanowieniem z dnia [...] zawiesił postępowanie administracyjne w sprawie ustalenia warunków zabudowy do czasu uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla obszaru planowanej inwestycji. Na postanowienie zażalenie wniósł Inwestor. Kolegium postanowieniem z dnia 19 września 2008 r. utrzymało w mocy postanowienie Prezydenta. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie wyrokiem z dnia 25 listopada 2008 r. (sygn. akt II SA/Lu 634/08) oddalił skargę Inwestora na postanowienie Kolegium z dnia [...]. W ocenie Sądu w sprawie ustalić należy to czy planowana inwestycja znajduje się na obszarze objętym obowiązkiem sporządzenia planu miejscowego co łączy się bezpośrednio z koniecznością wyjaśnienia tego, jakie są granice P. M. na M. i jego strefy ochronnej. Ustalenie to może być zaś poczynione dopiero po określeniu przez ministra właściwego do spraw kultury i ochrony dziedzictwa narodowego w drodze rozporządzenia granic Pomnika Z. na obszarze którego położony jest Pomnik M. na M. oraz obszaru i granic jego strefy ochronnej. Pierwszoinstancyjne akta administracyjne sprawy wraz z wyrokiem z dnia 25 listopada 2008 r. Prezydent otrzymał w dniu 2 kwietnia 2009 r. W dniu 16 stycznia 2012 r. do Prezydenta wpłynął wniosek Inwestora o podjęcie zawieszonego postępowania. Inwestor zwrócił w nim uwagę na to, że rozporządzeniem Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego z dnia 27 lipca 2011 r. w sprawie określenia granic Pomnika Z., na obszarze którego jest położony pomnik M. na M. oraz obszaru i granic jego strefy ochronnej (Dz.U. Nr 171, poz. 1017) zostały określone granice strefy ochronnej. Z rozporządzenia wynika, że teren planowanej inwestycji położony jest poza obszarem pomnika M. na M. oraz poza obszarem i granicami jego strefy ochronnej. Odpadła zatem przesłanka zawieszenia postępowania. Prezydent Miasta postanowieniem z dnia [...] podjął zawieszone postępowanie. W dniu 10 lutego 2012 r. wezwał Inwestora do uzupełnienia wniosku o ustalenie warunków zabudowy poprzez nadesłanie 2 egzemplarzy aktualnej mapy sytuacyjno – wysokościowej w skali 1:1000, obejmującej teren, którego wniosek dotyczy, oraz obszar, na który inwestycja będzie oddziaływać, w odległości nie mniejszej, niż trzykrotna szerokość frontu działek objętych wnioskiem o ustalenie warunków zabudowy, nie mniejszej jednak niż 50 m. W dniu 15 lutego 2012 r. Inwestor przedłożył żądane mapy. W dniu 27 lutego 2012 r. Inwestor skorygował wniosek o ustalenie warunków zabudowy. W dniu 16 marca 2012 r. Prezydent otrzymał pismo T. O. nad M. o uwzględnienie jego uwag do postępowania, zaś w dniu 26 marca 2012 r. pismo Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego o udzielenie informacji o toczącym się postępowaniu. Odpowiedzi na pismo Ministra organ udzielił w dniu 23 kwietnia 2012 r. Następnie pismem z dnia 7 maja 2012 r., które do organu wpłynęło w dniu 10 maja 2012 r., Minister zgłosił swój udział w charakterze strony w toczącym się postępowaniu. W dniu 22 maja 2012 r. Prezydent otrzymał pismo Wojewódzkiego Komitetu Ochrony Pamięci Walk i Męczeństwa w L. ze zgłoszeniem zastrzeżeń do lokalizacji spopielarni, na które odpowiedzi udzielono w dniu 22 czerwca 2012 r. W dniu 8 czerwca 2012 r. ukończony został projekt decyzji o warunkach zabudowy dla inwestycji objętej wnioskiem z dnia 28 stycznia 2008 r. Tego samego dnia przekazano go celem uzgodnienia do Zarządu Dróg i Mostów w L. W dniu 28 czerwca 2012 r. wpłynęło pismo Dyrektora Zarządu Dróg i Mostów w L., w którym stwierdził, ze nie wnosi uwag do przedłożonego projektu decyzji. Minister Kultury i Dziedzictwa Narodowego pismem z dnia 4 lipca 2012 r., które wpłynęło w dniu 11 lipca 2012 r. zwrócił się o przesłanie projektu decyzji o warunkach zabudowy wraz z załącznikami graficznymi. Dnia 13 lipca 2012 r. wpłynęło pismo T. O. nad M. wnoszące zastrzeżenia do lokalizacji spopielarni. 18 września 2012 r. Wojewoda przekazał Prezydentowi następne pismo tej organizacji z uwagami i apelem o odmowne załatwienie sprawy. Prezydent pismem z dnia 7 sierpnia 2012 r. poinformował strony postępowania o przedłużeniu terminu rozpoznania sprawy do dnia 30 września 2012 r., ze względu na konieczność uzupełnienia analizy urbanistycznej o dodatkowy materiał dowodowy. Inwestor pismem z dnia 8 sierpnia 2012 r., które wpłynęło w dniu 14 sierpnia 2012 r. zwrócił się o wyjaśnienie przyczyn przewlekłości prowadzonego postępowania. W dniu 9 października 2012 r. Prezydent otrzymał pismo Inwestora, w którym zakreślił termin do załatwienia sprawy pod rygorem wniesienia zażalenia w trybie art. 37 kpa. W dniu 30 października 2012 r. do Samorządowego Kolegium Odwoławczego wpłynęło zażalenie inwestora na nie załatwienie sprawy w terminie. Kolegium postanowieniem z dnia [...] uznało zażalenie za uzasadnione oraz stwierdziło, że nie załatwienie sprawy w terminie nie nosi znamion rażącego naruszenia prawa i wyznaczyło Prezydentowi 90 - dniowy termin do załatwienia sprawy, liczony od dnia doręczenia postanowienia. Prezydent postanowienie otrzymał w dniu [...]. W dniu 4 marca 2013 r. do organu wpłynęło pismo Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego, w którym zgłosił swój udział w postępowaniu na prawach strony. W odpowiedzi Prezydent w piśmie z dnia 28 marca 2013 r. zawiadomił Ministra o zakreśleniu terminu do załatwienia sprawy oraz o tym, że w dniu 6 września 2012 r. Rada Miasta podjęła uchwałę o przystąpieniu do sporządzenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Miasta L. – część VI w obszarze Cmentarza Komunalnego na M. wraz z jego projektowanym poszerzeniem. Pismem z dnia 17 kwietnia 2013 r. Prezydent zawiadomił strony postępowania o zakończeniu postępowania dowodowego i możliwości zapoznania się z aktami sprawy, jak też wypowiedzenia się co do zebranego materiału dowodowego. Na dokonanie tych czynności wyznaczył termin 21 dni. Następnie pismem z dnia 18 kwietnia 2013 r. przesłał Ministrowi kserokopie akt sprawy. W dniu 17 maja 2013 r. Prezydent otrzymał pismo Ministra, w którym wnosi o wydanie decyzji odmawiającej ustalenia warunków zabudowy. Minister powołał się min. na konwencje genewskie o ochronie ofiar wojny z dnia 12 sierpnia 1949 r. i Protokoły dodatkowe do tych konwencji oraz na trzy dwustronne umowy międzynarodowe między Rządem RP a Rządami: Federacji Rosyjskiej, Ukrainy, Republiki Białorusi. Zarzucił też organowi I instancji, że nie zapewnił udziału w postępowaniu w charakterze strony Państwowemu Muzeum na M. w L., które jest użytkownikiem wieczystym sąsiedniej działki, a którego interesu prawnego postępowanie dotyczy ze względu na prowadzoną statutową działalność. Państwowe Muzeum na M. w L. w dniu 17 czerwca 2013 r. złożyło do Prezydenta wniosek o dopuszczenie do udziału w postępowaniu. Inwestor w piśmie z dnia 14 czerwca 2013 r., które wpłynęło w dniu 17 czerwca 2013 r. ustosunkował się do zajętego w niniejszej sprawie stanowiska Ministra. Pismem z dnia 26 czerwca 2013 r. Prezydent zawiadomił Muzeum o możliwości zapoznania się z zebranym w sprawie materiałem dowodowym i wypowiedzenia się co do niego w terminie do dnia 14 sierpnia 2013 r. W dniu 19 sierpnia 2013 r. Prezydent otrzymał pismo Państwowego Muzeum na M. zawierające stanowisko w sprawie oraz wniosek o wydanie decyzji odmawiającej ustalenia warunków zabudowy dla spopielarni. W dniu 28 sierpnia 2013 r. Inwestor wniósł skargę na bezczynność Prezydenta Miasta. Zarzucił w niej organowi naruszenie art. 8, art. 12, art. 35 § 1, § 2 i § 3 K.p.a. oraz art. 36 § 1 kpa poprzez rażące przekroczenie terminów załatwienia sprawy. Wniósł równocześnie o zobowiązanie organu do wydania decyzji dotyczącej warunków zabudowy dla inwestycji objętej wnioskiem z dnia 28 stycznia 2008 r. w terminie 14 dni od dnia doręczenia akt sprawy organowi, zobowiązania Prezydenta do ukarania w trybie dyscyplinarnym pracownika winnego niezałatwienia sprawy w terminie, orzeczenia czy bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa oraz zasądzenia kosztów postępowania na podstawie art. 200 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. W obszernych wywodach uzasadnienia skargi Inwestor przedstawił dotychczasowy przebieg postępowania w sprawie oraz uzasadnił zarzuty skargi. W odpowiedzi na skargę Prezydent Miasta wniósł o jej oddalenie wyjaśniając, że dłuższy, niż wyznaczony przez Kolegium termin załatwienia sprawy wynikał z konieczności uwzględnienia zarzutów wniesionych przez Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego, umożliwienia inwestorowi odniesienia się do tych zarzutów, jak też spowodowane to było koniecznością uzupełnienia postępowania poprzez dopuszczenie do udziału Państwowego Muzeum na M. w L. Wpływ na czas załatwienia sprawy miały ponadto zakreślane stronom 21 dniowe terminy na zapoznanie się z materiałem dowodowym w sprawie, na odniesienie się Inwestora do zarzutów Ministra, dla Muzeum na odpowiedź na wezwanie do wykazania interesu prawnego w dopuszczeniu do udziału w sprawie i na końcu na zapoznanie się Muzeum z materiałem dowodowym. Wyznaczanie stronom terminów w wymiarze 21 dni podyktowane było skomplikowanym charakterem sprawy. Wpływ na czas załatwienia sprawy miała też konieczność zajmowania przez Prezydenta stanowiska wobec presji i apeli wielu organizacji o wydanie odmowy lokalizacji spopielarni w sąsiedztwie Muzeum na M. Ponieważ w sprawie były podejmowane liczne działania organu, nie można uznać, że pozostawał on w bezczynności. Zarówno sporządzenie projektu decyzji, wysłanie do uzgodnienia, jak też odpisywanie na wnoszone pisma, odpowiadanie na wnioski stron (zwłaszcza Ministra), uzupełnianie postępowania dowodowego na skutek zarzutów Ministra, były to, obiektywnie patrząc, czynności konieczne dla wszechstronnego wyjaśnienia sprawy. Wykonując je organ miał na celu zapobieżenie powstaniu podstaw do późniejszego uchylenia decyzji czy wznowienia postępowania. Ponadto zwrócono uwagę na to, że Prezydent Miasta decyzją z dnia [...] ustalił warunki zabudowy dla budynku spopielarni na działkach nr 3/7 przy ul. C.j 4 i nr 3/8 przy ul. C.6 w L. Przy czym zmiana adresu inwestycji dokonana została ze względu na uchwałę Rady Miasta z dnia 31 maja 2012 r. nr 459/XXI/2012, która bocznej części ul. D. M. M. nadała nazwę "ul. C.". Uzasadniony jest zatem wniosek o oddalenie skargi na bezczynność organu, jak też przewlekłe prowadzenie postępowania. Na wypadek jednak uznania przez Sąd zasadności zarzutu przewlekłego prowadzenia postępowania wniesiono o orzeczenie, że nie miało ono miejsca z rażącym naruszeniem prawa. Z tych powodów wniesiono też o nie wymierzanie organowi I instancji grzywny w trybie art. 149 § 2 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Odnośnie zaś wniosku o ukaranie grzywną pracownika winnego niezałatwienia sprawy w terminie stwierdzono, że jest on pozbawiony podstawy prawnej. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje: Zasadny jest zarzut skargi przewlekłego prowadzenia postępowania przez Prezydenta Miasta. S. sp. z o.o. przedmiotem skargi uczyniła bezczynność Prezydenta Miasta w sprawie jej wniosku o ustalenie warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie budynku spopielarni z parkingiem i infrastrukturą techniczną. Skarżąca Spółka zażądała równocześnie orzeczenia o tym czy bezczynność organu i przewlekłe prowadzenie postępowania miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa. Tym samym przedmiotem skargi S. sp. z o.o. jest w istocie zarówno bezczynność Prezydenta Miasta jak i przewlekłe prowadzenie przez ten organ postępowania. Przy czym z uzasadnienia skargi wynika, że skarżąca Spółka negatywnie ocenia niewydanie decyzji o ustaleniu warunków zabudowy w okresie od dnia wniesienia wniosku z dnia 28 stycznia 2008 r. do dnia wniesienia skargi. Wskazuje to, że zarzuca ona Prezydentowi Miasta bezczynność jak i przewlekłe prowadzenie postępowania w całym tym okresie, nie zaś jak wynikałoby z petitum skargi w okresie wyznaczonym na załatwienie sprawy przez Kolegium. Podniesienie w skardze na bezczynność zarzutu przewlekłego prowadzenia postępowania nakłada na sąd obowiązek zbadania również tego czy postępowanie prowadzone było w sposób przewlekły (por. J.P. Tarno: Prawo o postępowaniu przed sadami administracyjnymi. Komentarz, Wydanie 5, Warszawa 2012 s. ...). W orzecznictwie konsekwentnie zwraca się uwagę na konieczność odróżnienia bezczynności organu od przewlekłego prowadzenia postępowania, ograniczając pierwsze z nich jedynie do braku wydania w ustawowym terminie decyzji lub postanowienia, albo aktu lub czynności wskazanych w art. 3 § 2 pkt.4 – 4a ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity: Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.). Na tym tle kształtowany jest pogląd, według którego przez przewlekłe prowadzenia postępowania należy rozumieć sytuacje prowadzenia postępowania w sposób nieefektywny poprzez wykonywanie czynności w dużym odstępie czasu, bądź wykonywaniu czynności pozornych, powodujących, że formalnie organ nie jest bezczynny, ewentualnie mnożenie przez organ czynności dowodowych ponad potrzebę wynikającą z istoty sprawy. Pojęcie "przewlekłość postępowania" obejmować będzie zatem opieszałe, niesprawne i nieskuteczne działanie organu, podejmowanie czynności w długich odstępach czasu lub bezzasadnego korzystania przez organ z możliwości wyznaczania nowego terminu w trybie art. 36 § 2 K.p.a., bądź wyznaczania zbyt długiego terminu zakończenia postępowania nieuzasadnionego żadnymi przyczynami w sytuacji, gdy sprawa mogła być załatwiona w terminie krótszym (patrz wyroki NSA z dnia 27 lipca 2012 r., sygn. akt I OSK 776/12, z dnia 5 czerwca 2012 r., sygn. akt II OSK 709/12, z dnia 15 czerwca 2012 r., sygn. akt. FSK 372/12, z dnia 26 października 2012 r., sygn. akt II OSK 1956/12 czy postanowienie NSA z dnia 6 czerwca 2012 r., sygn. akt I OSK 1247/12 - Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych). Odnosząc te rozważania do stanu faktycznego niniejszej sprawy nie można stwierdzić, aby Prezydent Miasta pozostawał w bezczynności w sprawie dotyczącej wniosku o ustalenie warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie budynku spopielarni z parkingiem i infrastrukturą techniczną. W sprawie niniejszej bezsporne jest to, że Prezydent wydał już jedną decyzję, uchyloną następnie decyzją Kolegium. Bezsporne jest również i to, że od dnia 14 sierpnia 2008 r do dnia 27 stycznia 2012 r. postępowanie w sprawie niniejszej było zawieszone, jak i to, iż po podjęciu postępowania Prezydent podejmował w sprawie czynności. Z mocy art. 35 § 5 kpa okresu zawieszenia biegu postępowania administracyjnego nie wlicza się do terminów załatwienia sprawy. Zatem niemal czteroletni okres braku aktywności w niniejszej sprawie Prezydenta nie wpływa na ocenę tego czy pozostawał on w bezczynności bądź przewlekle prowadził postępowanie. Zwłaszcza, że jak wynika to z uzasadnienia wyroku wydanego w sprawie II SA/Lu 634/08 zawieszenie postępowania uznać należy za celowe. Zawieszone postępowanie Prezydent podjął w dniu 27 stycznia 2012 r. Następnie w dniu 10 lutego 2012 r. wezwał Inwestora do uzupełniania braków wniosku, zaś w dniu 23 kwietnia 2012 r. odpowiedział na pismo Ministra. W dniu 8 czerwca 2012 r. ukończono projekt decyzji ustalającej warunki zabudowy i przesłano go do uzgodnienia do ZDiM w L., którego stanowisko Prezydent otrzymał w dniu 28 czerwca 2012 r. Ponadto w dniu 7 sierpnia 2012 r. Prezydent przedłużył termin załatwienia sprawy do dnia 30 września 2012 r. Również w 90 - dniowym okresie zakreślonym dla załatwienia sprawy przez Kolegium Prezydent nie był w sprawie bezczynny. W dniu 28 marca 2013 r. wystosował pismo do Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego w odpowiedzi na jego interwencję w sprawie, w dniu 18 kwietnia 2013 r. przesłał Ministrowi, na jego wniosek, kserokopie akt sprawy, pismem z dnia 17 kwietnia 2013 r. powiadomił strony o zakończeniu postępowania dowodowego i wyznaczył im 21 dniowy termin na zapoznanie się ze zgromadzonym materiałem dowodowym oraz wypowiedzenie się co do niego. Następnie po wstąpieniu do postępowania w charakterze strony Państwowego Muzeum na M. Prezydent pismem z dnia 26 czerwca 2013 r. powiadomił je o możliwości zapoznania się ze zgromadzonym w sprawie materiałem dowodowym oraz wypowiedzenia się co do niego, zakreślając na dokonanie tych czynności 14 dniowy termin. Wydanie przez Prezydenta decyzji z dnia 4 czerwca 2008 r., zawieszenie postępowania oraz dokonywanie opisanych powyżej czynności decyduje o niezasadności zarzutu bezczynności. Inną sprawą jest natomiast ocena tego czy Prezydent podejmował czynności bez zbędnej zwłoki jak i to czy były one celowe i zarazem niezbędne dla rozstrzygnięcia sprawy. Ostatnia czynność dowodowa podjęta przez Prezydenta przed wydaniem decyzji z dnia [...] ma miejsce w dniu 21 kwietnia 2008 r., kiedy to otrzymał pismo Dyrektora Wydziału Dróg i Mostów z dnia 18 kwietnia 2008 r. Następna czynność w sprawie ma miejsce w dniu 27 maja 2008 r. a więc po upływie 39 dni od dnia podjęcia czynności bezpośrednio ją poprzedzającej. Upływ tak długiego terminu między obiema czynnościami, nieuzasadniony przy tym okolicznościami obiektywnym, jak chociażby konieczność oczekiwania na stanowisko innego organu w sprawie czy pozyskanie niezbędnego dla rozstrzygnięcia sprawy dowodu (np. opinii biegłego) świadczy o opieszałości działań Prezydenta. Również termin podjęcia przez niego zawieszonego postępowania wskazuje na opieszałość w niniejszym postępowaniu. W dniu 19 listopada 2011 r. weszło w życie rozporządzenie Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego z dnia 27 lipca 2011 r. w sprawie określenia granic Pomnika Zagłady, na obszarze którego jest położony pomnik M. na M. oraz obszaru i granic jego strefy ochronnej (Dz.U. Nr 171, poz. 1017), z którego wynika, że teren, na którym planowana jest inwestycja nie leży w granicach Pomnika Z. na obszarze którego położony jest Pomnik M. na M. oraz w obszarze i granicach jego strefy ochronnej. Stosownie zatem do unormowania art. 5 ust. 1 ustawy z dnia 7 maja 1999 r. o ochronie terenów byłych hitlerowskich obozów zagłady (Dz.U. z 1999 r. Nr 41, poz. 412 ze zm.) od dnia 19 listopada 2011 r. wiadomo było, że nie ma potrzeby uchwalania miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla obszaru inwestycji, aby można było zmienić sposób jego zagospodarowania przez budowę spopielarni wraz z infrastrukturą. Mimo to Prezydent podejmuje zawieszone postępowanie dopiero w dniu 27 stycznia 2012 r. i to jedynie dlatego, że o podjęcie zawieszonego postępowania wnioskuje skarżąca Spółka. Zatem od ustania przesłanki zawieszenia postępowania do dnia jego podjęcia minęło 2 miesiące i sześć dni. Mieć tu należy na uwadze to, że stosownie do unormowania art. 62 ust. 2 ustawy z dnia 27 marca 2003 o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (tekst jednolity: Dz.U. z 2012 r. poz. 647) Prezydent tak jak zobowiązany był z urzędu zawiesić postępowanie ,tak też z urzędu powinien je podjąć po ustaniu przyczyny zawieszenia. Opieszałością w działaniu Prezydent wykazał się również po przekazaniu mu postanowienia Kolegium wyznaczającego 90 - dniowy termin na załatwienie sprawy. Postanowienie to organ otrzymał w dniu 18 stycznia 2013 r. zaś pierwsza dokonana przez niego czynność ma miejsce w dniu 28 marca 2013 r. Zatem od przekazania Prezydentowi postanowienia do dnia podjęcia przez niego czynności mijają 2 miesiące i 10 dni, w którym to okresie nie podjął on żadnych czynności w sprawie. Zauważyć przy tym należy, że czynnością, którą organ wykonał w dniu 28 marca 2013 r. było wystosowanie odpowiedzi na pismo Ministra z dnia 28 lutego 2013 r. Nie była to zatem czynność, która rzutowałaby na sposób zakończenia sprawy. W ocenie Sądu niecelowe było zakreślenia przez Prezydenta 21 dniowego terminu na zapoznanie się ze zgromadzonym w sprawie materiałem dowodowym oraz wypowiedzenie się co do niego. Tak długi termin organ uzasadnił skomplikowanym charakterem sprawy. Nie można jednak podzielić tej oceny. Sprawa ustalenia warunków zabudowy dla inwestycji, której dotyczy wniosek z dnia 28 stycznia 2008 r. nie jest bowiem bardziej skomplikowana, niż inne sprawy dotyczące ustalenia warunków zabudowy. O skomplikowanym charakterze sprawy nie decyduje jej odbiór społeczny. Decydują o tym jej aspekt prawny i faktyczny. W przedmiotowej sprawie tak samo jak w przypadku każdej innej sprawy dotyczącej wydania decyzji ustalającej warunki zabudowy podstawą prawną działań organu jest art. 59 i 61 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Od dnia 19 listopada 2011 r. wiadomo było bowiem, że w sprawie nie mają znaczenia wymogi wynikające z przepisów szczególnych. Z tego też powodu zakres okoliczności faktycznych, które Prezydent musiał ustalić w toku postępowania nie wykraczał poza te, których ustalenia wymaga się w każdej innej sprawie dotyczącej ustalenie warunków zabudowy. Wyznaczenie 21 dniowego terminu do zapoznania się z materiałem dowodowym sprawy nie uzasadnia też ilość zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego. Istotne dla rozstrzygnięcia sprawy dowody to dołączony do wniosku projekt wraz z załącznikami, analiza uwarunkowań zagospodarowania terenu wraz z załącznikami i znajdujące się w aktach sprawy mapy. Nie stanowią zaś materiału dowodowego stanowiska organizacji społecznych czy Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego. Niecelowe było również przedłużenie w dniu 7 sierpnia 2012 r. terminu załatwienia sprawy do dnia 30 września 2012 r. Dokonane było on ze względu na konieczność uzupełnienia analizy urbanistycznej o nowy materiał dowodowy. W okresie od dnia 7 sierpnia 2012 r. do dnia 26 listopada 2012 r., kiedy to Prezydent przekazał akta Kolegium w związku z wniesieniem przez skarżącą Spółkę zażalenia, nie wykonał on ani nie zainicjował wykonanie żadnej czynności, która prowadziłaby do uzyskania materiału dowodowego. Zatem przyczyna przedłużenia terminu załatwienia sprawy dokonanego w dniu 7 sierpnia 2012 r. była pozorna. Taki sam charakter miała też czynność dowodowa polegająca na wezwaniu w dniu 10 lutego 2012 r. skarżącej Spółki do uzupełnienia wniosku o 2 egzemplarze aktualnej mapy sytuacyjno – wysokościowej w skali 1:1000. Mapa, która zawierała informacje tego samego rodzaju znajdowała się już bowiem w materiale dowodowym sprawy. Stanowi ona część projektu koncepcyjnego dołączonego do wniosku z dnia 28 stycznia 2008 r. Opieszałość w podejmowaniu czynności, niezasadne przedłużanie terminu załatwienia sprawy oraz podejmowanie pozornych czynności dowodowych świadczy o przewlekłym prowadzeniu przez Prezydenta Miasta postępowania w sprawie wniosku skarżącej spółki z dnia 28 stycznia 2008 r. , przy czym owej opieszałości nie uzasadnia konieczność odpowiadania na pisma Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego oraz organizacji społecznych. Obowiązkiem Prezydenta było bowiem takie zorganizowanie pracy zatrudnianych pracowników, aby wydanie decyzji mogło nastąpić w terminie przewidzianym art. 35 kpa bez względu na okoliczności sprawy. Opieszałości nie uzasadnia też potrzeba zapewnienia udziału w postępowaniu Państwowemu Muzeum na M. w L. Jednym z pierwszych obowiązków organu administracji tuż po wszczęciu postępowania jest bowiem ustalenie jego stron i zapewnieniu im udziału w postępowaniu (art. 10 § 1 kpa ). Mając na uwadze to, że opieszałość w działaniu Prezydenta Miasta nie była uzasadniana żadnymi okolicznościami obiektywnym oraz, iż w toku postępowanie niezasadnie przedłużał termin załatwienia sprawy i podejmował czynności pozorne, co w konsekwencji doprowadziło do tego, że decyzję ustalającą warunki zabudowy wydał on po upływie rok i 8 miesięcy po podjęciu zawieszonego postępowania i niemal 5 miesięcy po upływie terminu wyznaczonego na zakończenie postępowania przez Kolegium Sąd stwierdził, że przewlekłe prowadzenia postępowania przez Prezydenta Miasta miało miejsce z rażącym naruszeniem prawa. W myśl art. 149 § 2 ustawy Prawom o postępowaniu przed sądami administracyjnymi sąd stwierdzające, że przewlekłe prowadzenie postępowania miało miejsce z rażącym naruszeniem prawa może orzec z urzędu lub na wniosek strony o wymierzeniu grzywny w wysokości określonej w art. 154 § 6 wspomnianej ustawy. Może ona być zatem orzeczona w wysokości nie przekraczającej dziesięciokrotnego przeciętnego wynagrodzenia miesięcznego w gospodarce narodowej w roku poprzednim, ogłaszanego przez Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego. Zgodnie z Komunikatem Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego z dnia 11 lutego 2013 r. w sprawie przeciętnego wynagrodzenia w gospodarce narodowej w 2012 r., przeciętne wynagrodzenie w gospodarce narodowej w 2012 r. wynosiło 3521,67 złotych (M.P. z 2013 r. poz. 89). Sąd wymierzając zatem grzywnę w wysokości 2.000 złotych, nie przekroczył jej górnej granicy. Zakres i rodzaj rozstrzygnięć, które Sąd może podjąć uwzględniając skargę na bezczynność i przewlekłe prowadzenie postępowania wynika z cytowanego art. 149 § 1 i 2. Przepis ten nie daje możliwości zobowiązania Prezydenta Miasta do wszczęcia postępowania dyscyplinarnego względem pracownika. Brak jest ku temu podstawy prawnej. Ponadto kwestia dyscyplinowania pracowników organów administracji publicznej należy do sfery wewnętrznej działania organów administracji i o ile nie jest związana z wydaniem aktu administracyjnego pozostaje poza sferą kognicji sądów administracyjnych. Mając na uwadze powyższe Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie działając na podstawie art. 149 § 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi stwierdził, że postępowanie Prezydenta Miasta w sprawie ustalenia warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie budynku spopielarni z parkingiem i infrastrukturą techniczną prowadzone było w sposób przewlekły oraz, że przewlekłość prowadzenia postępowania miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa. Działając natomiast na podstawie art. 149 § 2 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie wymierzył Prezydentowi Miasta grzywnę w wysokości 2.000 złotych. O zwrocie kosztów postępowania orzeczono na podstawie art. 200 w zw. z art. 205 § 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.