II SAB/Lu 74/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Joanna Cylc-Malec, Sędziowie WSA Jacek Czaja, NSA Witold Falczyński (sprawozdawca), Protokolant Referent stażysta Paweł Kobylarz, po rozpoznaniu w dniu 6 lipca 2017 r. na rozprawie sprawy ze skargi Cz. T. na bezczynność Burmistrza w przedmiocie przywrócenia przejezdności drogi p o s t a n a w i a I. odrzucić skargę; II. zwrócić Cz.T. uiszczony wpis w kwocie 100 zł (sto). Sygn. akt II SAB/Lu [...] U Z A S A D N I E N I E We wniosku z dnia [...] grudnia 2016 r. C. T. zwrócił się do Burmistrza Miasta o przywrócenie pełnej przejezdności drogi wewnętrznej oznaczonej jako działka nr ewid.[...], położona w miejscowości J., gmina A., której właścicielem jest Gmina A.. Odpowiadając na powyższy wniosek organ administracji w piśmie z dnia [...] stycznia 2017 r. wyjaśnił, że sprawa przywrócenia przejezdności wskazanej drogi wewnętrznej była sygnalizowana przez C. T. już w 2015 r. i na tę okoliczność przeprowadzono wizję w terenie, w wyniku której stwierdzono, że przedmiotowa droga ma zachowaną szerokość ustaloną podczas scalenia. Gmina ,jako właściciel tej drogi, nie dostrzegła wobec tego konieczności przywracania jej przejezdności. Po otrzymaniu ww. pisma C. T., działając na podstawie art. 37 § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego, skierował do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w L. zażalenie z dnia [...] stycznia 2017 r. na niezałatwienie sprawy w terminie przez Burmistrza Miasta. Postanowieniem z dnia [...] marca 2017 r. nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w L. uznało zażalenie C. T. za nieuzasadnione. Kolegium wyjaśniło, że przepisy powszechnie obowiązującego prawa nie przewidują wydania decyzji administracyjnej lub postanowienia w sprawie objętej żądaniem skarżącego, tj. w sprawie przywrócenia przejezdności drogi wewnętrznej, stanowiącej własność innego podmiotu (w tym przypadku Gminy A.). Burmistrz Miasta nie mógł zatem wydać rozstrzygnięcia w kwestii objętej ww. żądaniem w formie decyzji administracyjnej lub postanowienia. W konsekwencji, w ocenie Kolegium, nie można uznać, że przedmiotowa sprawa nie została załatwiona w terminie. W dniu [...] marca 2017 r. (data nadania) C. T. złożył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie za pośrednictwem Burmistrza Miasta skargę na bezczynność tego organu. W treści skargi wniósł o zobowiązanie Burmistrza Miasta do wydania "odpowiedniego aktu administracyjnego" zgodnie z wnioskiem z dnia [...] grudnia 2016 r., w terminie 14 dni od doręczenia akt organowi. Ponadto skarżący wniósł o zasądzenie kosztów postepowania według norm przepisanych. W odpowiedzi na skargę Burmistrz Miasta wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje: Skarga podlega odrzuceniu jako niedopuszczalna. Stosownie do treści art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.), dalej "p.p.s.a.", sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Ramy tej kontroli zakreśla przepis § 2 tego unormowania, stanowiąc, iż kontrola działalności publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie (m.in.) w sprawach skarg na: (1) decyzje administracyjne; (2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty; (3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie, z wyłączeniem postanowień wierzyciela o niedopuszczalności zgłoszonego zarzutu oraz postanowień, przedmiotem których jest stanowisko wierzyciela w sprawie zgłoszonego zarzutu; (4) inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, z wyłączeniem aktów lub czynności podjętych w ramach postępowania administracyjnego określonego w ustawie z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2016 r. poz. 23, 868, 996 i 1579), postępowań określonych w działach IV, V i VI ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2015 r. poz. 613, ze zm.), postępowań, o których mowa w dziale V w rozdziale 1 ustawy z dnia 16 listopada 2016 r. o Krajowej Administracji Skarbowej (Dz. U. poz. 1947), oraz postępowań, do których mają zastosowanie przepisy powołanych ustaw; (4a) pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach, opinie zabezpieczające i odmowy wydania opinii zabezpieczających; Kontrola działalności administracji publicznej sprawowana przez sądy administracyjne obejmuje ponadto orzekanie w sprawach ze skarg na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4 lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadku określonym w pkt 4a (pkt 8); a także na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach dotyczących innych niż określone w pkt 1-3 aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa podjętych w ramach postępowania administracyjnego określonego w ustawie z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego oraz postępowań określonych w działach IV, V i VI ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa oraz postępowań, do których mają zastosowanie przepisy powołanych ustaw (pkt 9). Zgodnie zaś z § 3 cytowanego wyżej artykułu sądy administracyjne orzekają także w sprawach, w których sądową kontrolę przewidują przepisy ustaw szczególnych, a stosownie do art. 4 p.p.s.a. rozstrzygają także spory kompetencyjne między wymienionymi w tym przepisie organami. Skarga złożona do tutejszego Sądu przez C. T. dotyczy bezczynności Burmistrza Miasta w sprawie przywrócenia przejezdności drogi stanowiącej działkę ewidencyjną nr [...], położonej w miejscowości J., gmina A.. Bezspornym pozostaje, że przedmiotowa droga ma charakter drogi wewnętrznej i stanowi własność Gminy A.. Wyjaśnić należy, że art. 36 ustawy z dnia [...] marca 1985 r. o drogach publicznych (t.j. Dz. U. z 2016 r. poz. 1440 ze zm.) uprawnia zarządcę drogi do orzeczenia w formie decyzji administracyjnej, o przywróceniu pasa drogowego do stanu poprzedniego, jeżeli nastąpiło jego zajęcie bez zezwolenia zarządcy drogi lub niezgodnie z warunkami podanymi w tym zezwoleniu, lub bez zawarcia odpłatnej umowy cywilnoprawnej. Powyższy przepis nie ma jednak zastosowania do dróg wewnętrznych, co też potwierdza uchwała pięciu sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 21 października 2002 r. sygn. akt OPK 28/02 (publ. ONSA 2003/2/57), w której jednoznacznie stwierdzono, że o przywróceniu pasa drogowego drogi wewnętrznej do stanu poprzedniego, w razie jego samowolnego naruszenia, nie orzeka się w drodze decyzji administracyjnej. W razie samowolnego naruszenia pasa drogowego drogi wewnętrznej powstaje bowiem spór o charakterze cywilnoprawnym, wynikający z prawa do władania nieruchomością, na której jest urządzona droga wewnętrzna, do którego rozpoznania właściwy jest sąd powszechny. Także dotychczasowe orzecznictwo sądowe zgodnie stoi na stanowisku, że orzekanie w drodze decyzji administracyjnej na podstawie art. 36 ustawy o drogach publicznych ma zastosowanie tylko w przypadku samowolnego naruszenia pasa drogi publicznej w znaczeniu wynikającym z art. 1 w zw. z art. 2 ust. 1 ww. ustawy, natomiast w razie samowolnego naruszenia pasa drogowego drogi wewnętrznej właściwym do rozpoznania sprawy jest sąd powszechny (por. postanowienie SN z dnia 10 kwietnia 1987 r., sygn. akt III CO 5/86, publ. OSNC 1988/11/156, a także postanowienie NSA z dnia 16 marca 2016 r. sygn. akt I OW 249/15 oraz wyrok WSA w Białymstoku z dnia 26 sierpnia 2014 r. sygn. akt II SA/Bk 344/14 – dostępne w CBOSA). W związku z powyższym, skoro sprawa przywrócenia stanu poprzedniego (przejezdności) drogi wewnętrznej, objęta żądaniem C. T., nie należy do sfery prawa administracyjnego, a w szczególności nie mogła zostać rozstrzygnięta przez organ administracji w jednej z form działania przewidzianych w art. 3 § 2 pkt 1-4a p.p.s.a., uznać należało, że skarga na bezczynność w tej sprawie jest w świetle umocowania pkt 8 tego przepisu niedopuszczalna i jako taka podlega odrzuceniu na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. Wobec konieczności odrzucenia skargi należało jednocześnie – na podstawie art. 232 § 1 pkt 1 p.p.s.a. – zwrócić skarżącemu uiszczony przez niego wpis sądowy w wysokości [...] zł. Z tych względów orzeczono jak w sentencji postanowienia.