II SAB/Lu 81/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący – sędzia NSA Jerzy Dudek po rozpoznaniu w dniu 13 listopada 2012 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi Z. Dz. na bezczynność Dyrektora Szkoły Podstawowej w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej w zakresie wniosku skarżącego o przywrócenie terminu do wniesienia zażalenia na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z dnia [...] r. o zawieszeniu postępowania p o s t a n a w i a odmówić przywrócenia terminu do wniesienia zażalenia. W dniu [...] r. Z. Dz. wniósł zażalenie na postanowienie tutejszego sądu z dnia 28 września 2012 r. zawieszające postępowanie w niniejszej sprawie. Postanowieniem z dnia 22 października 2012 r. sąd odrzucił zażalenie na podstawie art. 178 w związku z art. 197 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270), zwanej dalej p.p.s.a., jako złożone z uchybieniem terminu do jego wniesienia. W dniu [...] r. skarżący wniósł o przywrócenie terminu do wniesienia zażalenia. Wyjaśnił, że w okresie od [...] r. do [...] r. przebywał za granicą, dlatego przesyłkę dotyczącą sprawy o sygn. akt II SAB/Lu 81/12 odebrał jego syn. Jak podniósł skarżący, syn przekazał mu przesyłkę dopiero w dniu [...] r., nie informując o jej wcześniejszym odebraniu. W związku z powyższym skarżący wskazał, że w terminie 7 dni od otrzymania przesyłki, tj. w dniu [...] r., wysłał do sądu zażalenie na doręczone mu postanowienie o zawieszeniu postępowania w niniejszej sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Wniosek skarżącego o przywrócenie terminu do wniesienia zażalenia nie zasługuje na uwzględnienie. W myśl art. 86 § 1 p.p.s.a., jeżeli strona nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy, sąd na jej wniosek postanowi przywrócić termin. Zgodnie zaś z art. 87 § 1, 2 i 4 p.p.s.a., pismo z wnioskiem o przywrócenie terminu wnosi się do sądu, w którym czynność miała być dokonana, w ciągu siedmiu dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu. W piśmie tym należy uprawdopodobnić okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu. Równocześnie z wnioskiem strona powinna dokonać czynności, której nie dokonała w terminie. W niniejszej sprawie siedmiodniowy termin do złożenia wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia zażalenia rozpoczął bieg w dniu [...] r., kiedy to skarżącemu doręczono postanowienie tutejszego sądu odrzucające zażalenie (k. 40 akt sądowych). Zatem termin do złożenia wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia zażalenia został zachowany. Natomiast kryterium braku winy, jako przesłanka zasadności wniosku o przywrócenie terminu, polega na dopełnieniu przez stronę obowiązku dołożenia szczególnej staranności przy dokonywaniu czynności procesowej, rozumianej obiektywnie, to jest takiej, której można wymagać od każdego należycie dbającego o swoje interesy (J. P. Tarno, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Warszawa 2006, s. 226; postanowienie NSA z dnia 1 lutego 2005 r., FZ 713/04, LEX nr 302279 oraz postanowienie WSA w Warszawie z dnia 21 lutego 2006 r., I SAB/Wa 78/05, LEX nr 192260). Do niezawinionych przyczyn uchybienia terminu zalicza się m.in.: stany nadzwyczajne, takie jak problemy komunikacyjne, klęski żywiołowe (powódź, pożar), czy nagłą chorobę strony lub jej pełnomocnika, która nie pozwoliła na wyręczenie się inną osobą (np. postanowienie NSA z dnia 10 września 2010 r., II OZ 849/10). Skarżący nie uprawdopodobnił okoliczności wskazujących na brak jego winy w uchybieniu terminu do wniesienia zażalenia w niniejszej sprawie. Za takie nie można bowiem uznać niepowiadomienia skarżącego przez dorosłego domownika o odebraniu przesyłki z sądu zawierającej odpis postanowienia o zawieszeniu postępowania. O braku winy w uchybieniu terminu można bowiem mówić jedynie wtedy, gdy strona nie mogła usunąć przeszkody nawet przy użyciu największego w danych warunkach wysiłku (postanowienie NSA z 12 kwietnia 2012r., I FZ 13/12, LEX nr 1136361). Doręczenie przesyłki dorosłemu domownikowi jest równoważne w skutkach prawnych z doręczeniem dokonanym do rąk własnych adresata przesyłki (art. 72 § 1 p.p.s.a.). Brak właściwego porozumienia między adresatem przesyłki a osobą, której skutecznie doręczono tę przesyłkę nie może być okolicznością obiektywną, świadczącą o braku winy w uchybieniu terminu przez adresata (por. postanowienie NSA z 11 stycznia 2012 r., II GZ 546/11, LEX nr 1102631). Z tych względów, wobec braku przesłanek określonych w art. 86 § 1 p.p.s.a., sąd orzekł, jak w postanowieniu.