II SO/Lu 110/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Krystyna Sidor po rozpoznaniu w dniu 25 września 2013 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy z wniosku M. G. o wymierzenie Staroście grzywny za nieprzekazanie Sądowi w terminie skargi z dnia 6 lutego 2009r. na bezczynność organu p o s t a n a w i a I. wymierzyć Staroście grzywnę w wysokości 200 (dwieście) złotych; II. zasądzić od Starosty na rzecz skarżącego M. G. tytułem zwrotu kosztów postępowania kwotę 100 (sto) złotych. M. G. złożył w dniu 14 maja 2013r. (data wpływu) wniosek o wymierzenie grzywny Staroście za nieprzekazanie do Sądu jego skargi z dnia 6 lutego 2009r. na bezczynność organu w sprawie z jego wniosku z dnia 16 maja 1998r. o wydanie zezwolenia na zalesienie gruntów rolnych. Skarżący podniósł, że skarga ta nie została przekazana przez organ Sądowi w ustawowym terminie bez usprawiedliwionych powodów, co stanowi rażące naruszenie prawa. Organ zobowiązany został wyrokiem WSA w Lublinie z dnia 7 lipca 2004r., II SAB/Lu 6/04 do wydania rozstrzygnięcia w sprawie, jednak wyrok ten nie został wykonany "w następstwie zastosowania przez Starostę procedury utrzymywania sprawy w stanie permanentnego rozpatrywania, w tym przez wydawanie kolejno następujących po sobie oczywiście błędnych decyzji". W ocenie skarżącego, skarga ta została bezprawnie zatrzymana przez Starostę, bowiem pismem z dnia 13 lutego 2009r. organ ten poinformował skarżącego, że "Starosta nie jest instytucją pośredniczącą w przekazywaniu skarg do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego". Zdaniem skarżącego, świadczy to celowym i świadomym działaniu organu mającym na celu odwleczenie terminu załatwienia sprawy. Wskazał, że skarga została wprawdzie przekazana Sądowi, ale dopiero na skutek wezwania Sądu z dnia 24 lutego 2009r. i po ustawowym terminie. Dodał, że skarga ta obecnie jest bezprzedmiotowa, ponieważ przed wydaniem przez WSA w Lublinie postanowienia z dnia 14 maja 2009r., III SAB/Lu 6/09 organ wydał wadliwą decyzję z datą wsteczną 27 marca 2009r., która następnie została uchylona przez organ odwoławczy. W odpowiedzi na wniosek organ wniósł o "odrzucenie skargi z dnia 14 maja 2013r. na bezczynność jako niezasadnej, gdyż Starosta wydał w dniu 31 października 2011r. decyzję w sprawie wyrażenia zgody na zalesienie gruntów (...)". Tym samym wyrok WSA w Lublinie z dnia 7 lipca 2004r., II SAB/Lu 6/04 został wykonany. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje: Wniosek M. G. o wymierzenie grzywny Staroście zasługuje na uwzględnienie. W świetle art. 55 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r.- Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz.U. z 2012r., poz.270 ze zm.), zwanej dalej P.p.s.a., w razie niezastosowania się do obowiązków, o których mowa w art.54 § 2, sąd na wniosek skarżącego może orzec o wymierzeniu organowi grzywny w wysokości określonej w art.154 § 6. Z kolei zgodnie z art. 54 P.p.s.a. skargę do sądu administracyjnego wnosi się za pośrednictwem organu administracji publicznej, którego działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania jest przedmiotem skargi (§ 1). Organ ten przekazuje skargę sądowi wraz z aktami sprawy i odpowiedzią na skargę w terminie trzydziestu dni od dnia jej wniesienia (§ 2). Wymierzenie grzywny jest uzasadnione w sytuacji, gdy sąd stwierdzi, że nieprzekazanie skargi wraz z aktami sprawy i odpowiedzią na skargę w terminie wskazanym wyżej miało charakter zamierzonego działania organu, podjętego w celu niedopuszczenia do sprawnego rozpoznania sprawy przez sąd (por. postanowienie NSA z dnia 3 listopada 2009 r., II OZ 951/09, Legalis; T. Woś [w:] T. Woś, H. Knysiak-Molczyk, M. Romańska, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Warszawa 2009, s. 337-338). Należy dodać, że wymierzenie grzywny odbywa się w odrębnym postępowaniu i ma charakter nie tylko represyjny, ale również dyscyplinujący (prewencyjny), co oznacza, że dopełnienie przez organ obowiązku z art. 54 § 2 P.p.s.a. po złożeniu wniosku o wymierzenia grzywny, nie wyklucza uwzględnienia tego wniosku (por. postanowienia NSA z dnia 9 lutego 2010r., I OZ 78/10 i z dnia 7 sierpnia 2007r., II GZ 101/07). Skarżący M. G. złożył do Starosty skierowaną do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie skargę z dnia 6 lutego 2013r. na bezczynność Starosty w sprawie zalesienia gruntów rolnych – Starosta skargi tej nie przekazał Sądowi, co wynika wprost z pisma tego organu z dnia 13 lutego 2009r. (k.26 akt admin.) W dniu 20 lutego 2009r. (data nadania) skarżący skierował zatem skargę bezpośrednio do Sądu. Jak wynika z akt sprawy III SAB/Lu 6/09 skarga została następnie przekazana przez Sąd organowi w celu zachowania trybu przewidzianego w art. 54 § 2 P.p.s.a. i dopiero w dniu 1 kwietnia 2009r. (data nadania) organ przesłał prawidłowo skargę wraz z aktami sprawy i odpowiedzią na nią. Bezspornie zatem Starosta uchybił terminowi przewidzianemu w art. 54 § 2 P.p.s.a., bowiem przekazał Sądowi skargę z dnia 6 lutego 2009r. po upływie 30 dniowego terminu tj. z prawie miesięcznym opóźnieniem, co uzasadnia wymierzenie mu grzywny. Zgodnie z art. 154 § 6 w zw. z art. 55 § 1 P.p.s.a., grzywnę taką wymierza się w wysokości do dziesięciokrotnego przeciętnego wynagrodzenia miesięcznego w gospodarce narodowej w roku poprzednim ogłaszanego przez Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego, które w 2012r. wyniosło 3.521,67 zł (komunikat Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego z dnia 11 lutego 2013r. w sprawie przeciętnego wynagrodzenia w gospodarce narodowej w 2012 r. - Monitor Polski z 2013r., poz. 89). Wymierzając Staroście grzywnę w wysokości 200 zł Sąd miał na uwadze z jednej strony to, że opóźnienie w przekazaniu skargi nie było znaczne - nie przekroczyło jednego miesiąca, a skarga została rozpatrzona przez Sąd prawomocnym orzeczeniem ponad cztery lata temu, z drugiej strony Sąd jednak miał na względzie to, że organ świadomie skargi nie przekazał, co wynika wprost z pisma tego organu z dnia 13 lutego 2009r., a zatem organ w sposób oczywisty naruszył podstawowy obowiązek, wynikający z art. 54 § 2 P.p.s.a., mający na celu zapewnienie stronie realizacji jej konstytucyjnego prawa do sądu. Z tych względów Sąd orzekł, jak w sentencji; o kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. 200 P.p.s.a.