II SO/Lu 126/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Bogusław Wiśniewski po rozpoznaniu w dniu 16 października 2013 r. w sprawie z wniosku Z. W. w przedmiocie wymierzenia grzywny Samorządowemu Kolegium Odwoławczemu w L. za nieprzekazanie do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie skargi z dnia 9 czerwca 2013 r. dotyczącej specjalnego zasiłku celowego p o s t a n a w i a odmówić przyznania prawa pomocy. Z. W. w dniu 6 września 2013 r. (data wpływu do organu) wniósł o wymierzenie Samorządowemu Kolegium Odwoławczemu w L. grzywny za nieprzekazanie do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie skargi z dnia 9 czerwca 2013 r. na decyzję Kolegium z dnia [...], Nr [...] uchylającą w całości decyzję wydaną z upoważnienia Wójta Gminy N. przez Kierownika Ośrodka Pomocy Społecznej w N. z dnia [...], Nr [...] w przedmiocie odmowy przyznania Z. W. specjalnego zasiłku celowego z przeznaczeniem na zakup opału i przekazującą sprawę do ponownego rozpoznania przez organ I instancji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 247 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity: Dz.U. z 2012 r. poz. 270 ze zm., zwanej dalej "p.p.s.a.") prawo pomocy nie przysługuje stronie w razie oczywistej bezzasadności jej skargi. O oczywistej bezzasadności skargi można mówić, gdy bez potrzeby głębszej analizy prawnej nie ulega najmniejszej wątpliwości, że nie może ona zostać uwzględniona. Chodzi więc o sytuację, w której obowiązujące prawo jasno i jednoznacznie wyklucza możliwość uwzględnienia żądania skarżącego (postanowienie NSA z dnia 1 października 2009 r., sygn. akt I OZ 918/09 – Lex nr 573308). Zgodnie z art. 54 § 2 p.p.s.a. organ, którego działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania jest przedmiotem skargi przekazuje skargę sądowi wraz z aktami sprawy i odpowiedzią na skargę w terminie trzydziestu dni od dnia jej wniesienia. W myśl art. 55 § 1 p.p.s.a w razie niezastosowania się do obowiązku z art. 54 § 2 p.p.s.a., sąd na wniosek skarżącego może orzec o wymierzeniu organowi grzywny w wysokości określonej w art. 154 § 6. Z akt sądowych sprawy prowadzonej pod sygnaturą II SA/Lu 610/13 wynika, że skarga Z. W. z dnia 9 czerwca 2013 r. na decyzję Kolegium z dnia [...], Nr [...] wpłynęła do Kolegium w dniu 13 czerwca 2013 r. zaś Kolegium przekazało ją do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego wraz z odpowiedzią na skargę i aktami sprawy w dniu 10 lipca 2013 r. Zatem skarga Z. W. z dnia 9 czerwca 2013 r. przekazana została przez Kolegium do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie przed upływem terminu, o którym stanowi art. 54 § 2 p.p.s.a. Zatem w świetle cytowanego powyżej art. 55 § 1 p.p.s.a. okoliczność ta czyni wniosek o wymierzenie grzywny oczywiście bezzasadny. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w L. przekazało bowiem do Sądu skargę z dnia 9 czerwca 2013 r. przed upływem ustawowego terminu z art. 54 § 2 p.p.s.a. W tym stanie sprawy na mocy art. 64 § 3 p.p.s.a. do oceny wniosku strony skarżącej o przyznanie prawa pomocy zastosowanie będzie miał art. 247 p.p.s.a. (por. postanowienie NSA z dnia 24 czerwca 2010 r., sygn. akt I OZ 481/10 – Lex nr 621860). Mając na uwadze to, że wniosek o przyznanie prawa pomocy nie podlega uwzględnieniu z przyczyny unormowanej w art. 247 p.p.s.a. Sąd odstąpił od wezwania Z. W. do uzupełniania braków formalnych wniosku o przyznanie prawa pomocy poprzez wypełnienie druku PPF. Wobec powyższego, działając na podstawie art. 64 § 3 p.p.s.a. w zw. z art. 247 p.p.s.a. należało orzec jak na wstępie.