III SA/Lu 1008/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Ewa Ibrom po rozpoznaniu w dniu 19 listopada 2014 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi W. W. na postanowienie Dyrektora L. Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacja Rolnictwa z dnia [...]2014 r., nr [...] w przedmiocie uznania zażalenia na bezczynność organu za nieuzasadnione postanawia: odrzucić skargę. Zaskarżonym postanowieniem z dnia [...] 2014 r., nr 110/2014 Dyrektor Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacja Rolnictwa uznał zażalenie W.W.na bezczynność Kierownika Biura Powiatowego ARiMR w L. za nieuzasadnione. W uzasadnieniu organ wskazał, że decyzją z dnia [...] 2014 r. Kierownik Biura Powiatowego ARiMR w L. przyznał W. W. płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego na rok 2013. W wyniku rozpatrzenia odwołania W.W., Dyrektor L. Oddziału Regionalnego ARiMR decyzją z dnia [...] 2014 r. uchylił decyzję organu pierwszej instancji i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia przez Kierownika Biura Powiatowego ARiMR w L. W piśmie z dnia 5 sierpnia 2014 r. skarżący wniósł zażalenie na bezczynność Kierownika Biura Powiatowego ARiMR w L., zarzucając, że do dnia 5 sierpnia 2014 r. nie otrzymał żadnego rozstrzygnięcia. W zaskarżonym postanowieniu Dyrektor Oddziału Regionalnego ARiMR uznał zażalenie skarżącego za bezzasadne. Organ stwierdził, że Kierownik Biura Powiatowego zawiadomił stronę o zwłoce w załatwieniu sprawy z uwagi na konieczność przeprowadzenia dodatkowego postępowania z powodu szczególnie zawiłego charakteru sprawy. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie W.W.zaskarżył powyższe postanowienie Dyrektora L.Oddziału Regionalnego ARiMR, podnosząc, że do dnia złożenia skargi w niniejszej sprawie nie otrzymał od organu żadnego rozstrzygnięcia. W odpowiedzi na skargę Dyrektora L.Oddziału Regionalnego ARiMR wniósł o odrzucenie skargi z uwagi na to, że postanowienie wydane na podstawie art. 123 w związku z art. 37 § 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013 r., poz. 267 z późn. zm.), dalej: k.p.a., jest postanowieniem, które nie kończy postępowania w sprawie, nie zawiera rozstrzygnięcia co do istoty sprawy i w związku z tym nie podlega zaskarżeniu do sądu administracyjnego. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje: Skarga podlega odrzuceniu. Zgodnie z art. 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 z późn. zm.), dalej: p.p.s.a., kontrola sądów administracyjnych polega na sprawdzaniu zgodności z prawem działalności administracji publicznej i polega na orzekaniu w sprawach skarg wniesionych przez uprawnione podmioty w sprawach podlegających właściwości sądów administracyjnych. Zgodnie z art. 3 § 2 p.p.s.a., kontrola ta obejmuje orzekanie w sprawach skarg na: 1) decyzje administracyjne; 2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty; 3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie; 4) inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa; 4a) pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach; 5) akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej; 6) akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej; 7) akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego; 8) bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1 – 4a. Skarga w niniejszej sprawie dotyczy postanowienia Dyrektora L.Oddziału Regionalnego ARiMR o uznaniu zażalenia na bezczynność Kierownika Biura Powiatowego ARiMR w L. za nieuzasadnione. Podstawę prawną zaskarżonego postanowienia stanowił przepis art. 37 w związku z art. 123 k.p.a. W myśl art. 37 § 1 k.p.a. na niezałatwienie sprawy w terminie określonym w art. 35, w przepisach szczególnych, ustalonym w myśl art. 36 lub na przewlekłe prowadzenie postępowania stronie służy zażalenie do organu wyższego stopnia, a jeżeli nie ma takiego organu - wezwanie do usunięcia naruszenia prawa. Stosownie do art. 37 § 2 k.p.a., organ wymieniony w § 1, uznając zażalenie za uzasadnione, wyznacza dodatkowy termin załatwienia sprawy oraz zarządza wyjaśnienie przyczyn i ustalenie osób winnych niezałatwienia sprawy w terminie, a w razie potrzeby także podjęcie środków zapobiegających naruszaniu terminów załatwiania spraw w przyszłości. Organ stwierdza jednocześnie, czy niezałatwienie sprawy w terminie miało miejsce z rażącym naruszeniem prawa. Z powyższego wynika zatem, że właściwy do rozpatrzenia zażalenia organ albo uznaje je za uzasadnione i wyznacza dodatkowy termin załatwienia sprawy oraz zarządza wyjaśnienie przyczyn i ustalenie osób winnych niezałatwienia sprawy w terminie, albo uznaje zażalenie za nieuzasadnione. Przywołany przepis nie określa, w jakiej formie organ właściwy do rozpatrzenia zażalenia ma to zażalenie rozstrzygnąć. W doktrynie i orzecznictwie sądowoadministracyjnym przyjęto, że organ administracyjny właściwy do rozpoznania zażalenia wniesionego na podstawie art. 37 § 1 k.p.a. wydaje w celu jego załatwienia postanowienie, o jakim mowa w art. 123 k.p.a. Z przepisu tego wynika, że w toku postępowania organ administracji publicznej wydaje postanowienia. Postanowienia dotyczą poszczególnych kwestii wynikających w toku postępowania, lecz nie rozstrzygają o istocie spraw, chyba że przepisy kodeksu stanowią inaczej. W świetle powyższego, postanowienie wydane w wyniku rozpoznania zażalenia wniesionego na podstawie art. 37 § 1 k.p.a. zaliczane jest do grupy postanowień wydawanych w toku postępowania administracyjnego, dotyczących poszczególnych kwestii wynikających w toku tego postępowania, a nierozstrzygających o istocie sprawy. Postanowienie wydane w wyniku rozpoznania zażalenia wniesionego na podstawie art. 37 § 1 k.p.a. nie jest postanowieniem kończącym postępowanie, nie przysługuje od niego również zażalenie, co wynika z art. 141 § 1 w związku z art. 37 k.p.a. Nie jest to więc postanowienie podlegające zaskarżeniu do sądu administracyjnego, o jakim mowa w art. 3 § 2 pkt 2 p.p.s.a. Nie jest to również inny akt lub czynność organu z zakresu administracji publicznej dotycząca przyznania, stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikającego z przepisów prawa (art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a.). Mając powyższe na uwadze, stwierdzić należało, że zaskarżone postanowienie Dyrektora L. Oddziału Regionalnego ARiMR o uznaniu zażalenia na bezczynność Kierownika Biura Powiatowego ARiMR w L.za nieuzasadnione nie podlega kognicji sądów administracyjnych, ponieważ nie mieści się w katalogu czynności i aktów, o których mowa we wskazanym art. 3 § 2 p.p.s.a. Na marginesie podnieść należy, że złożenie zażalenia w trybie art. 37 § 1 k.p.a. jest jedynie warunkiem formalnym wniesienia przez osobę zainteresowaną skargi do sądu administracyjnego na bezczynność organu pierwszej instancji, a zatem nie może być traktowane jako odrębne i samodzielne postępowanie (por. postanowienia NSA z dnia 31 stycznia 2013 r., sygn. akt I OSK 74/13; z dnia 17 czerwca 2011 r., sygn. akt I OSK 1014/11; z dnia 20 stycznia 2011 r., sygn. akt I OSK 33/11). Mając powyższe na uwadze, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie odrzucił skargę na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 i § 3 p.p.s.a.