III SA/Lu 107/21

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Robert Hałabis Sędziowie: Sędzia WSA Jerzy Drwal Asesor WSA Agnieszka Kosowska (sprawozdawca) Protokolant: Referent Agnieszka Kuna po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 22 lipca 2021 r. sprawy ze skargi Ł. G. na rozkaz personalny Inne z dnia [...] grudnia 2020 r. nr [...] w przedmiocie zwolnienia ze służby w Policji oddala skargę. Sygn. III SA/Lu 107/21 UZASADNIENIE Zaskarżonym rozkazem personalnym z dnia [...] grudnia 2020 r. nr [...] Komendant Wojewódzki Policji w L., po rozpatrzeniu odwołania Ł. G. (dalej jako "Skarżący"), utrzymał w mocy rozkaz personalny Komendanta Miejskiego Policji w L. z dnia [...] września 2020 r. nr [...] w przedmiocie zwolnienia ze służby w Policji. Stan tej sprawy przedstawiał się następująco. W dniu [...] lipca 2020 roku, około godziny 17 w B. pojazd m-ki [...] o nr rej. [...], jadąc ul. [...] od strony ul. [...] w kierunku L., na prostym odcinku drogi, zjechał na prawe pobocze, a następnie do przydrożnego rowu, po czym przodem pojazdu uderzył w betonowe przepusty wjazdu na pola uprawne. W wyniku tego, pojazd obrócił się o 180 stopni i zatrzymał w rowie za przepustami. Jako pierwsi na miejscu wypadku pojawili się przypadkowi świadkowie - O. M., która telefonicznie poinformowała o wypadku operatora numeru alarmowego oraz Ł. F., który udał się w kierunku samochodu. We wnętrzu samochodu na miejscu kierowcy siedział mężczyzna, którym okazał się asp. Ł. G.. W pojeździe, jak również w jego pobliżu, nie było innych uczestników wypdku. Po chwili na miejsce zdarzenia przybyli funkcjonariusze Jednostki Ratowniczo-Gaśniczej z B., służba medyczna oraz funkcjonariusze Policji. Przeprowadzono oględziny miejsca zdarzenia oraz oględziny samochodu Skarżący został przewieziony do Wojewódzkiego Szpitala Specjalistycznego im. S. K. W. w L., gdzie pobrano od niego krew do badań retrospekcyjnych oraz na zawartość środków działających podobnie do alkoholu. Fiolki z krwią przekazano dyżurnemu Komendy Miejskiej Policji w L.. W wyniku przedmiotowego zdarzenia Skarżący doznał urazu lewej ręki oraz otarć naskórka. W dniu [...] lipca 2020 r. prokurator Prokuratury Rejonowej w P., wszczął śledztwo, a w dniu [...] września 2020 r. roku przedstawiono Skarżącemu zarzut popełnienia przestępstwa, polegającego na tym, że w dniu [...] lipca 2020 r., w B. prowadził pojazd mechaniczny m-ki [...] o nr rej. [...] w ruchu lądowym, będąc w stanie nietrzeźwości, tj. mając w organizmie alkohol etylowy wykazujący tendencję spadkową w stężeniu [...] g/l, a następnie [...] ‰, [...]‰, [...]‰ tj. przestępstwa z art. 178a § 1 Kodeksu karnego. Przesłuchany w charakterze podejrzanego Skarżący przyznał, że we wskazanym miejscu i czasie jechał samochodem m-ki [...], ale to nie on był kierującym, a jego ojciec. Skarżący zeznał, że z przebiegu całego zdarzenia nic nie pamięta, gdyż utracił świadomość. Odzyskał ją, gdy znajdował się już poza samochodem. Rozkazem personalnym nr [...] z dnia [...] września 2020 roku Komendant Miejski Policji w L., zawiesił Skarżącego w czynnościach służbowych na okres 3 miesięcy, tj. od dnia [...] września 2020 roku do dnia [...] grudnia 2020 roku, a rozkazem personalnym nr [...] z dnia [...] września 2020 r. Skarżący został zwolniony za służby w Policji. Decyzji nadano rygor natychmiastowej wykonalności. Przedmiotowy rozkaz personalny został utrzymany w mocy rozkazem personalnym Komendanta Wojewódzkiego Policji w L. z dnia [...] grudnia 2020 r. nr [...]. W uzasadnieniu decyzji w szczególności podniesiono, że funkcjonariusza Policji można zwolnić ze służby w przypadku popełnienia przez niego czynu o znamionach przestępstwa albo przestępstwa skarbowego, jeżeli popełnienie czynu jest oczywiste i uniemożliwia jego pozostanie w służbie. Materiał dowodowy zebrany w sprawie wskazuje, że popełnienie przez Skarżącego zarzucanego czynu o znamionach przestępstwa stypizowanego w art. 178 a §1 k.k. jest oczywiste. Materiał dowodowy wskazuje, że Skarżący prowadził pojazd będąc w stanie nietrzeźwości. Dodatkowo wobec oczywistości popełnienia czynu przez Skarżącego należy przyjąć, że nie posiada on przymiotu, jakim winien charakteryzować się każdy Policjant, tj. nieposzlakowanej opinii, a w związku z tym pozostanie w szeregach Policji jest nie do zaakceptowania. Zdaniem Komendanta Wojewódzkiego osoby pełniące służbę w Policji obowiązują wyjątkowo rygorystyczne wymagania w zakresie przestrzegania prawa. Ochronie interesu publicznego służy zatem uznanie za niemożliwe pozostawienie w służbie Policjanta, który stracił warunki kwalifikowane do pełnienia służby w Policji w związku z popełnieniem czynu zabronionego. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie Ł. G. wniósł o uchylenie zaskarżonego rozkazu personalnego oraz poprzedzającego go rozkazu personalnego Komendanta Miejskiego Policji w L. i umorzenie postępowania, ewentualnie o uchylenie zaskarżonego rozkazu personalnego oraz poprzedzającego go rozkazu personalnego Komendanta Miejskiego Policji i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznanie organowi I instancji. Wniósł także o wstrzymanie wykonania zaskarżonego rozkazu personalnego. Skarżący zarzucił naruszenie prawa materialnego, tj.: art. 41 ust. 2 pkt 8 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 roku o Policji - poprzez błędną jego wykładnię i niezasadne uznanie, iż w stosunku do niego istnieją przesłanki do zwolnienia ze służby w Policji, podczas gdy w niniejszej sprawie okoliczności warunkujące możliwość podjęcia takiej decyzji nie zostały wykazane. Zarzucił także naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, tj.: art.138 § 1 pkt 1 k.p.a. - poprzez bezpodstawne utrzymanie w mocy rozkazu personalnego Komendanta Miejskiego Policji w L., podczas gdy rozkaz ten został wydany z rażącym naruszeniem przepisów postępowania; art. 7 k.p.a. w zw. z art. 77 § 1 k.p.a. w zw. z art. 80 k.p.a. - polegające na odstąpieniu od obowiązku dokładnego i wszechstronnego wyjaśnienia okoliczności sprawy i braku wyczerpującego rozpatrzenia materiału dowodowego, a także nieuwzględnieniu przy wydawaniu zaskarżonej decyzji interesu służbowego Policji, jak również słusznego interesu Skarżącego jako strony postępowania, skutkujące błędnym przyjęciem, że interes społeczny przemawia za wydaleniem Skarżącego ze służby w Policji pomimo braku jakichkolwiek ustaleń w tym zakresie; art. 8 k.p.a. w zw. z art. 11 k.p.a. poprzez odstąpienie od należytego oraz przekonywującego wyjaśnienia przesłanek leżących u podstaw skarżonego rozstrzygnięcia, przede wszystkim braku skonkretyzowania okoliczności faktycznych składających się na ocenę ustawowej przesłanki oczywistości popełnienia przez Skarżącego czynu realizującego znamiona przestępstwa, jak również poprzestanie w tym zakresie wyłącznie na lakonicznym sformułowaniu, iż zgromadzony w sprawie materiał dowodowy w pełni uzasadnia przyjętą przez organ orzekający tezę, bez dokonania uprzednio jakiejkolwiek ich weryfikacji; art. 107 § 3 k.p.a. w zw. z § 22 ust. 6 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych z dnia 14 maja 2013 roku w sprawie szczegółowych praw i obowiązków oraz przebiegu służby Policjantów - polegające na niedostatecznym uzasadnieniu wyrażonego stanowiska, w tym przede wszystkim braku ustosunkowania się do okoliczności faktycznych przedmiotowej sprawy, które to wskazywałby na konieczność natychmiastowego zwolnienia Skarżącego ze służby w Policji. W uzasadnieniu skargi Skarżący podniósł, że norma prawna zawarta w art. 41 ust. 2 pkt 8 ustawy o Policji ma charakter fakultatywny i dlatego jej stosowanie pozostawiono uznaniu administracyjnemu. Przepisy ustawy o Policji nie zawierają katalogu przestępstw, których to popełnienie uniemożliwiałoby pozostawienie Policjanta w służbie, a więc w każdej ze spraw obowiązkiem organu będzie ustalenie, czy całokształt ujawnionych w trakcie postępowania okoliczności w pełni usprawiedliwia wniosek o konieczności jego natychmiastowego wydalenia z formacji. Pojęcie oczywistości popełnienia przestępstwa nie zostało zdefiniowane przez ustawodawcę, dlatego musi ono znaleźć każdorazowo pełne odzwierciedlenie w okolicznościach indywidualnej sprawy. Okoliczność popełnienia przez funkcjonariusza czynu realizującego znamiona przestępstwa powinna być ustalona w sposób niewątpliwy, bezsporny i niebudzący jakichkolwiek wątpliwości, w konsekwencji niewystarczającym jest jedynie poprzestanie na uprawdopodobnieniu okoliczności popełnienia czynu. Skarżący podniósł, że sprawa karna prowadzona przez Prokuraturę Rejonowej w P. jest w toku i nie została zakończona prawomocnym wyrokiem sądowym. W konsekwencji, z samego faktu prowadzenia postępowania nie można wysnuć przekonania, o oczywistości popełnienia przestępstwa. Zdaniem Skarżącego nawet ewentualne skazanie za przestępstwo nie dowodzi oczywistości popełnienia czynu o znamionach przestępstwa, ponieważ ta oczywistość musi zachodzić w momencie podejmowania decyzji przez przełożonego Policjanta, a nie wynikać z potwierdzenia oceny dokonanej przez przełożonego Policjanta w drodze analizy dowodów przeprowadzonej w postępowaniu karnym. Skarżący podniósł także, że art. 41 ust. 2 pkt 8 ustawy o Policji wymaga uwzględnienia słusznego interesu strony i wymaganej dla zastosowania tej normy prawnej oceny interesu społecznego, tj. organ musi więc rozważyć, czy pozostawienie funkcjonariusza w służbie nie będzie rozwiązaniem korzystniejszym dla dobra formacji, a więc także czy jest on osobą sumienną, zdyscyplinowaną i mogącą swoim zaangażowaniem wpłynąć pozytywnie na wykonywanie zadań formacji. Sam fakt prowadzenia postępowania karnego wobec danej osoby, wbrew twierdzeniom organu, nie stanowi bowiem samego w sobie naruszenia ważnego interesu formacji. W odpowiedzi na skargę Komendant Wojewódzki Policji wniósł o jej oddalenie. Postanowieniem z dnia [...] kwietnia 2021 r. tut. Sąd odmówił wstrzymania wykonania zaskarżonego rozkazu personalnego. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył co następuje. Skarga jest nieuzasadniona. Zaskarżony rozkaz personalny wydano na podstawie przepisów ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (Dz. U. z 2020 r. poz. 360 ze zm.). Zgodnie z art. 41 ust. 2 pkt 8 ustawy o Policji, Policjanta można zwolnić ze służby w przypadku popełnienia czynu o znamionach przestępstwa albo przestępstwa skarbowego, jeżeli popełnienie czynu jest oczywiste i uniemożliwia jego pozostanie w służbie. Zastosowanie tego fakultatywnego trybu zwolnienia Policjanta ze służby w Policji, zależy od zaistnienia trzech następujących warunków: 1) czyn popełniony przez Policjanta wyczerpuje znamiona przestępstwa lub przestępstwa skarbowego, 2) popełnienie tego czynu jest oczywiste, 3) charakter czynu powoduje, że dalsze pozostawanie funkcjonariusza w służbie jest niemożliwe. Możliwość wykorzystania omawianego trybu rozwiązania z Policjantem stosunku służbowego wymaga łącznego spełnienia wszystkich przesłanek przewidzianych w art. 41 ust. 2 pkt 8 ustawy o Policji, w tym udowodnienia, że popełnienie przez funkcjonariusza czynu noszącego znamiona przestępstwa albo przestępstwa skarbowego jest oczywiste. Powyższy przepis, podobnie jak i inne przepisy ustawy o Policji, nie definiuje pojęcia "oczywistości popełnienia czynu wyczerpującego znamiona przestępstwa". W judykaturze przyjmuje się jednak, że zaistnienie tej przesłanki nie musi być stwierdzone prawomocnym orzeczeniem w sprawie karnej. Wtedy zresztą mogłaby wchodzić w rachubę odrębna podstawa do zwolnienia tego funkcjonariusza. Jedna z nich, obligatoryjna została przewidziana w art. 41 ust. 1 pkt 4 ustawy o Policji, zgodnie z którym stosunek służbowy z Policjantem rozwiązuje się w przypadku skazania tego funkcjonariusza prawomocnym wyrokiem sądu za przestępstwo lub przestępstwo skarbowe, umyślne, ścigane z oskarżenia publicznego, a drugą fakultatywną wprowadzono w art. 41 ust. 2 pkt 2 ustawy o Policji, w myśl której Policjanta można zwolnić ze służby w przypadku skazania prawomocnym wyrokiem sądu za przestępstwo lub przestępstwo skarbowe inne niż określone w ust. 1 pkt 4. Należy zatem odróżnić stan faktyczny, przy którym popełnienie przez Policjanta czynu o znamionach przestępstwa jest "oczywiste", od stanów faktycznych, gdy o takiej "oczywistości" nie może być mowy, mimo toczącego się przed organami ścigania postępowania karnego. Są to stany faktyczne od siebie niezależne i każdy z nich umożliwia rozwiązanie z Policjantem stosunku służbowego w innym czasie i w odrębnym trybie. Dlatego też organ Policji, zamierzając zwolnić funkcjonariusza ze służby na podstawie art. 41 ust. 2 pkt 8 ustawy o Policji, nie jest zobligowany do oczekiwania na prawomocne zakończenie sprawy karnej. Przepis art. 41 ust. 2 pkt 8 ustawy o Policji przewiduje bowiem dopuszczalność wcześniejszego rozwiązania z funkcjonariuszem stosunku służbowego. Decydując się na uruchomienie takiego trybu zwolnieniowego, organ Policji musi jednak mieć świadomość, że z takich uprawnień może skorzystać, tylko wówczas, gdy wszystkie warunki zastosowania przedmiotowej instytucji rzeczywiście zostaną spełnione (por. wyrok WSA w Lublinie z dnia 10 listopada 2015 r. sygn. akt III SA/Lu 247/15, wyrok NSA z dnia 28 marca 2017 r. sygn. akt I OSK 624/16). Przewidziana w art. 41 ust. 2 pkt 8 ustawy o Policji przesłanka "oczywistość popełnienia czynu" może być przez organ Policji ustalona samodzielnie, na podstawie analizy całokształtu okoliczności konkretnego zdarzenia. Skoro stwierdzenie naruszenia przez Policjanta norm prawa karnego – co do zasady – należy do kompetencji właściwych organów ścigania i sądów karnych, to wszelkie dopuszczalne w tym zakresie wyjątki muszą być ściśle przestrzegane. Tym samym wykluczenie Policjanta z grona funkcjonariuszy Policji na podstawie art. 41 ust. 2 pkt 8 ustawy o Policji wymaga jednoznacznego wykazania, że taka reakcja przełożonych zwalnianego funkcjonariusza przy bezspornych dowodach i nienasuwającym wątpliwości stanie faktycznym rzeczywiście była uprawniona. Oczywistość popełnienia czynu o znamionach przestępstwa nie zależy zatem od subiektywnego przekonania organu Policji. Ocena taka jest możliwa, gdy okoliczności zaistniałego zdarzenia nie nasuwają żadnych wątpliwości, że określony czyn został popełniony oraz że sprawcą takiego czynu o znamionach przestępstwa jest konkretny funkcjonariusz Policji. Powyższe oznacza, że "oczywistość" popełnienia czynu o znamionach przestępstwa musi być bezdyskusyjna. W judykaturze podkreśla się, że sytuacja taka zachodzi przede wszystkim wówczas, gdy sprawca zostanie złapany na gorącym uczynku, gdy w okolicznościach nienasuwających wątpliwości przyznaje się on do popełnienia przestępstwa lub gdy w sprawie zebrano takie dowody, które bezpośrednio potwierdzają dokonanie przez niego czynu. Zwrócił na to uwagę Trybunał Konstytucyjny w wyroku z dnia 2 września 2008 r., sygn. akt K 35/06 (OTK-A 2008/7/120), w którym nie dopatrzył się niekonstytucyjności art. 41 ust. 2 pkt 8 ustawy o Policji wyjaśniając, że instytucja przewidziana w tym przepisie niewątpliwie została wprowadzona w interesie Policji i ma ona na celu szybkie usunięcie ze służby w Policji Policjantów popełniających czyny o znamionach przestępstwa albo przestępstwa skarbowego. Zdaniem Trybunału, taki cel nie oznacza jednak przyzwolenia na możliwość nadużywania przedmiotowej instytucji. Niedopuszczalne jest więc zwalnianie Policjantów ze służby na podstawie art. 41 ust. 2 pkt 8 ustawy o Policji w sposób "automatyczny", w razie każdego podejrzenia co do popełnienia czynu wypełniającego znamiona przestępstwa oraz wbrew przesłankom zawartym w powołanym przepisie. Przenosząc powyższe rozważania na grunt rozpoznawanej sprawy stwierdzić należy, że dla prawidłowości zastosowania art. 41 ust. 2 pkt 8 ustawy o Policji oraz zwolnienia na tej podstawie prawnej funkcjonariusza ze służby niezbędne jest wykazanie przez organ Policji kumulatywnego spełnienia wszystkich trzech przesłanek normatywnych, przewidzianych w hipotezie tej normy prawnej (ustalenie faktu popełnienia przez Policjanta czynu o znamionach przestępstwa albo przestępstwa skarbowego, oczywistości popełnienia tego czynu oraz wykazania, że popełnienie czynu uniemożliwia pozostawienie funkcjonariusza w służbie). W ocenie Sądu, w świetle prawidłowo zgromadzonego i ocenionego materiału dowodowego, organ Policji miał pełne podstawy do przyjęcia, po pierwsze, że Ł. G. dopuścił się przypisywanego mu czynu o znamionach przestępstwa (określonego w art. 178a § 1 k.k.), po drugie, do uznania, że popełnienie przez Skarżącego tego czynu było oczywiste i po trzecie, że zachowanie Skarżącego wyczerpujące znamiona takiego przestępstwa uniemożliwia mu pełnienie dalszej służby w Policji. Przechodząc do szczegółowych rozważań należy wskazać, że bezspornym jest fakt, że przesłuchani w charakterze świadka w sprawie o sygn. [...] O. M. i Ł. F. zgodnie zeznali, że w momencie powiadomienia odpowiednich służb zaraz po wypadku, w samochodzie na miejscu kierowcy siedział mężczyzna oraz, że poza kierowcą nie było innych osób. Także z raportu historii działania wynika, że zgłoszenie dotyczyło płonącego samochodu z jedną osobą w środku. W wyniku wypadku do Wojewódzkiego Szpitala Specjalistycznego w L. na Oddział Ratunkowy został przewieziony tylko Skarżący, nikt inny. Nikomu innemu także nie udzielono pomocy. Z wyników badania krwi Skarżącego na obecność alkoholu etylowego wykonanych przez K. i Z. M. S. U. M. w L. wynika, że w dniu [...] lipca 2020 r. o godz. 19.42 stwierdzono u Skarżącego [...]‰ alkoholu we krwi, a następnie stężenie alkoholu we krwi spadało do [...]‰ i do [...]‰. W ocenie Sądu, powyższe okoliczności nie budzą wątpliwości, że w dniu [...] lipca 2020 r. Ł. G. w stanie nietrzeźwości kierował pojazdem marki [...] i z uwagi na stan upojenia alkoholem stracił panowanie nad samochodem po czym zjechał z drogi do przydrożnego rowu. Wyjaśnienia Skarżącego złożone na potrzeby postępowania przygotowawczego oraz następnie w toku postępowania administracyjnego, jakoby to nie on jechał tego dnia samochodem – ale jego ojciec – w świetle innych dowodów należy ocenić jako niewiarygodne i poczynione tylko na potrzeby obrony. Przeczą temu przede wszystkim zeznania świadków, którzy jako pierwsi zatrzymali się w miejscu zdarzenia oraz wezwali służby ratunkowe. Dodatkowo, gdyby to ojciec Skarżącego kierował pojazdem – zostałby razem ze Skarżącym przewieziony do Szpitala, lub przynajmniej ma miejscu udzielono by mu pomocy. Z materiału dowodowego wynika, jednak że nikt inny w wypadku – poza Skarżącym nie ucierpiał. Zebrany materiał dowodowy świadczył jednoznacznie, że Skarżący w stanie nietrzeźwości jechał samochodem, stracił panowanie nad tym pojazdem i w wyniku tego zjechał z drogi po czym wpadł do przydrożnego rowu i uderzył w betonowy przepust. Dyrektywa postępowania nakazująca wyczerpujące zebranie i rozpatrzenie całego materiału dowodowego (art. 77 § 1 k.p.a.) oraz zasada swobodnej oceny dowodów (art. 80 k.p.a.), nie uniemożliwiają organowi administracji oparcia rozstrzygnięcia także na dowodach zebranych na potrzeby innego postępowania. Jak zauważył Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 31 stycznia 2012 r. o sygn. akt I OSK 1206/11, organ prowadzący postępowanie administracyjne nie jest związany zasadą bezpośredniości rozumianą jako obowiązek oparcia ustaleń faktycznych na bezpośrednio przeprowadzonych dowodach i może oprzeć swoje rozstrzygnięcie na dowodach utrwalonych przez inny organ procesowy w innym postępowaniu. Nieusprawiedliwiony jest zatem zarzut, że organ Policji działając niezgodnie z treścią przepisów art. 7, art. 8, art. 77 i art. 80 k.p.a. naruszył zasadę prawdy obiektywnej oraz obowiązek dokładnego zebrania oraz wszechstronnego rozważenia materiału dowodowego, wydając dowolne (arbitralne) rozstrzygnięcie. Miernikiem oczywistości popełnienia czynu o znamionach przestępstwa nie jest jedynie przyznanie się do popełnienia takiego czynu. Prawnie obojętną jest więc okoliczność, że w toku postępowania przygotowawczego Skarżący nie przyznał się do popełnienia zarzucanego mu przestępstwa. Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 28 marca 2017 r. sygn. I OSK 624/16 wyjaśnił, że organ Policji, zamierzając zwolnić funkcjonariusza ze służby na podstawie art. 41 ust. 2 pkt 8 ustawy o Policji, nie jest zobligowany do zawieszenia prowadzonego postępowania zwolnieniowego do czasu prawomocnego zakończenia sprawy karnej. Oczywistość popełnienia czynu organ może bowiem ustalić samodzielnie, na podstawie analizy okoliczności konkretnego zdarzenia. Ocena taka jest przy tym możliwa zwłaszcza wówczas, gdy sprawca został złapany na gorącym uczynku lub przyznał się do popełnienia przestępstwa, a także gdy inne okoliczności zdarzenia nie nasuwają wątpliwości, że określony czyn został popełniony przez konkretną osobę. Należy wskazać, że organ Policji podejmując decyzję w przedmiocie zwolnienia Skarżącego ze służby, nie ograniczył się jedynie do wykazania, że w realiach rozpoznanej sprawy, popełnienie czynu było oczywiste. Organ podał z jakich powodów nie jest możliwe dalsze pełnienie służby w Policji przez Skarżącego i w konsekwencji dlaczego zdecydowano się na rozwiązanie z nim stosunku służbowego. Trafnie zwrócono uwagę na specyficzny status Policji, podkreślając, że jest ona formacją, która ma służyć społeczeństwu i przeznaczoną do ochrony bezpieczeństwa ludzi oraz do utrzymywania bezpieczeństwa i porządku publicznego. W sprawach dotyczących fakultatywnego zwolnienia funkcjonariusza ze służby sądy administracyjne badają jedynie, czy decyzja o rozwiązaniu stosunku służbowego nie jest arbitralna lub podjęta przy użyciu niedozwolonych kryteriów. Nie mogą natomiast wkraczać w kompetencje właściwych organów i przesądzać, czy dana osoba powinna nadal pozostać funkcjonariuszem danej formacji, czy też mogła być wykluczona z tego grona. Zastosowanie instytucji, o której mowa w art. 41 ust. 2 pkt 8 ustawy z 1990 r. o Policji jest możliwe, gdy funkcjonariusz w sposób oczywisty dokonał czynu o znamionach przestępstwa, a jego nieprzydatność do służby jest bezpośrednią konsekwencją takiego zachowania. Innych warunków i ograniczeń co do dopuszczalności zwolnienia Policjanta ze służby w omawianym trybie w ustawie nie przewidziano. W szczególności wbrew stanowisku Skarżącego organy nie mają obowiązku wyważenia dotychczasowego przebiegu służby czy przydatności do jej pełnienia. Nie ulega wątpliwości, że funkcjonariusz, na którym ciąży zarzut popełnienia przestępstwa nie wzbudza społecznego zaufania i podważa autorytet Policji. W szczególności zarzut prowadzenia pojazdu mechanicznego w ruchu lądowym w stanie nietrzeźwości postawiony wobec funkcjonariusza Policji – w ocenie Sądu ma ten ciężar gatunkowy, że utrzymywanie w szeregach Policji takich osób w sposób oczywisty i jaskrawy podważa autorytet całej formacji jako strzegącej bezpieczeństwa na drogach. Policjant który prowadzi pod wpływem alkoholu samochód narusza podstawowe normy bezpieczeństwa w ruchu drogowym, w rażący sposób łamiąc zasady, których sam powinien przestrzegać w pierwszej kolejności. Wobec powyższego, w ocenie Sądu, nietrafne okazały się zawarte w skardze zarzuty odnośnie naruszenia art. 41 ust. 1 pkt 8 ustawy o Policji. Poza tym wbrew stanowisku Skarżącego, organ Policji zebrał wystarczająco obszerny materiał dowodowy, pozwalający na stwierdzenie, że nie kto inny, ale właśnie Skarżący w stanie nietrzeźwości kierował samochodem. Także uzasadnienie rozkazu personalnego spełnia wszystkie wymogi przewidziane przepisami. Z tych wszystkich względów Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie oddalił skargę na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r. poz. 2325 z późn. zm).