III SA/Lu 115/07

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Jacek Czaja, Sędziowie Sędzia NSA Jerzy Marcinowski (sprawozdawca), Sędzia WSA Jadwiga Pastusiak, Protokolant Sekretarz sądowy Wiesława Dudek, po rozpoznaniu w dniu 31 maja 2007 r. na rozprawie sprawy ze skargi A. J. na uchwałę Rady Miasta z dnia [...] Nr [...] w przedmiocie rozpatrzenia skarg na działalność Prezydenta Miasta p o s t a n a w i a: 1. odrzucić skargę; 2. przyznać adwokatowi A. M. wynagrodzenie w kwocie [...] tytułem kosztów zastępstwa procesowego za pomoc prawną świadczoną z urzędu, które wypłacić z sum budżetowych Skarbu Państwa (Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie). W dniu [...] A. J. złożył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie pismo, w którym wniósł skargę m. in. na uchwałę Rady Miasta z dnia [...] nr [...] w sprawie rozpatrzenia skarg na działalność Prezydenta Miasta. Rada Miasta wniosła o oddalenie skargi. W uzasadnieniu podniesiono, że w dniu [...] otrzymano z Urzędu Wojewódzkiego do rozpatrzenia skargę A. J. z dnia [...] października 2006 r. na działanie Prezydenta Miasta, w której zarzucił owemu organowi zignorowanie uwag zgłoszonych w dniu [...] października 2005 r. odnośnie stanu technicznego boiska szkolnego przy Szkole Podstawowej Nr 1 oraz stanu placu zabaw dla dzieci przy budynku nr 3a na ulicy K. w P. Skarżący zarzucił ponadto brak pomocy społecznej Gminy w formie posiłków wydawanych w soboty, niedziele i dni świąteczne. Po przeprowadzeniu postępowania wyjaśniającego Rada Miasta uchwałą Nr [...] z dnia [...] uznała skargę na działalność Prezydenta Miasta za bezzasadną. Na powyższą uchwałę A. J. wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie, zarzucając, że uchwała jest niezgodna z ustawą o pomocy społecznej oraz z rządowym wieloletnim programem dożywiania ludności oraz wyrządziła krzywdę jego rodzinie i innym mieszkańcom miasta. W odpowiedzi na skargę organ ustosunkował się do zarzutów, wyjaśniając, że uporządkowanie placu przy budynku w ulicy K. należy do Wspólnoty Mieszkaniowej przy ul. K., a wszystkie inwestycje przeprowadzane na tym terenie, zarówno remonty budynków i ewentualne prace związane z wykonaniem chodników, dojazdów finansowane są z funduszu remontowego Wspólnoty, którego wielkość ograniczona jest wysokością wpłat ustalonych uchwałą wspólnoty, wnoszonych przez poszczególnych właścicieli. Skarżący był o tym uprzednio informowany, jednak nadal podnosi to w skargach. Odnośnie zarzutu dotyczącego dożywiania mieszkańców w soboty, niedziele i święta organ wskazał, że działania Prezydenta Miasta i Miejskiego Ośrodka Pomocy Społecznej były podejmowane zgodnie z obowiązującym prawem i stosownie do posiadanych możliwości. Znalazło to potwierdzenie w orzecznictwie WSA w Lublinie, ponieważ w sprawie ze skargi A. J. w przedmiocie przyznania pomocy w formie obiadów - skargę oddalono (sygn. akt II SA/Lu 520/06). Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje: Skarga podlega odrzuceniu, jako że nie należy do właściwości sądów administracyjnych, a to z następujących przyczyn: Sprawa w istocie nie dotyczy wadliwości rozstrzygnięcia ani bezczynności organu zobowiązanego do wydania orzeczenia w postępowaniu administracyjnym, lecz sposobu załatwienia wniosku skarżącego. Nie można uznać, że skarga dotyczy sposobu rozstrzygnięcia uchwałą organu gminy sprawy z zakresie administracji publicznej w rozumieniu art. 101 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (tekst jedn. Dz. U. z 2001 r. nr 142 poz. 1591 ze zm.). Skarga związana jest ze sposobem załatwienia wniosku w zakresie podjęcia aktywności przez organ we wskazanych sprawach. Wniosek taki należy traktować jako petycję, stanowiącą realizację uprawnień skarżącego z art. 63 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej, zgodnie z którym każdy ma prawo składać petycje, wnioski i skargi w interesie publicznym, własnym lub innej osoby za jej zgodą do organów władzy publicznej (...). Tryb rozpatrywania petycji, wniosków i skarg określa ustawa. Instytucja wniosków w zasadniczym zrębie uregulowana jest w rozdziale 3 działu VIII kpa – skargi i wnioski. Zgodnie z art. 221 § 1 kpa - zagwarantowane każdemu w Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej prawo składania petycji, skarg i wniosków realizowane jest na zasadach określonych przepisami niniejszego działu. Bardzo szeroki jest zakres spraw objętych możliwością składania wniosków w omawianym trybie. Ustawodawca tylko przykładowo zaznaczył w art. 241 kpa, że przedmiotem wniosku mogą być w szczególności sprawy ulepszenia organizacji, wzmocnienia praworządności, usprawnienia pracy i zapobiegania nadużyciom, ochrony własności, lepszego zaspokajania potrzeb ludności. Składając Prezydentowi wniosek z dnia [...] skarżący chciał spowodować podjęcie czynności w zakresie utrzymania porządku na terenie gminy oraz modyfikację zasad świadczenia pomocy społecznej przez gminę. Wniosek nie został rozpoznany przez Prezydenta Miasta. Zgodnie zaś z art. 246 § 1 i 2 kpa – wnioskodawcy, który jest niezadowolony ze sposobu załatwienia wniosku, jak i w razie niezałatwienia wniosku w określonym przepisami terminie, służy prawo wniesienia skargi w trybie określonym w rozdziale 2 niniejszego działu. Zatem zarówno wadliwość załatwienia sprawy, jak i jej niezałatwienie w określonym terminie może skutkować wniesieniem skargi do właściwego organu administracji, określonego w art. 229 kpa. Pismo skarżącego z dnia [...] października 2006 r. skierowane do Wojewody, przekazane następnie Radzie Miasta, należy zatem uznać za skargę na sposób załatwienia sprawy objętej wnioskiem. Właściwym do rozpoznania takiej skargi jest – zgodnie z art. 229 ust. 3 kpa – rada gminy. Rada Gminy była zatem uprawniona miejscowo i rzeczowo do rozpoznania takiej skargi. Stosownie do art. 244 § 2 kpa - o sposobie załatwienia wniosku zawiadamia się równocześnie wnioskodawcę. Reakcję organu w postaci analizy wniosku na sesji Rady z udziałem wnioskodawcy i podjęcie stosownej uchwały w tym zakresie należy uznać za sposób załatwienia wniosku, zaś skierowanie do wnioskodawcy pisma z dołączoną uchwałą – za zawiadomienie o sposobie załatwienia sprawy. Zawiadomienie o sposobie załatwienia skargi powinno zawierać elementy wskazane w art. 238 § 1 kpa, a więc: oznaczenie organu, od którego pochodzi, wskazanie, w jaki sposób skarga została załatwiona, oraz podpis z podaniem imienia, nazwiska i stanowiska służbowego osoby upoważnionej do załatwienia skargi. Zawiadomienie o odmownym załatwianiu skargi powinno zawierać ponadto uzasadnienie faktyczne i prawne. Wszystkie te elementy są zawarte w piśmie, skierowanym przez Przewodniczącego Rady Miasta do skarżącego w dniu [...] lutego 2007 r. oraz w dołączonej do niego uchwale Rady Miasta nr [...] z dnia [...], podjętej na sesji, w której skarżący uczestniczył i miał możliwość wypowiedzenia się. Sposób ostatecznego załatwienia wniosku, a więc zawiadomienie nie przyjmuje formy decyzji lecz jest czynnością materialno – techniczną, jak wskazuje J. Borkowski w: B. Adamiak, J. Borkowski – KPA. Komentarz, CH BECK 2005 r., s. 847 i cyt. tam literatura. Po otrzymaniu odpowiedzi odpowiadającej wymaganym warunkom formalnym, skarżący nie może zarzucać bezczynności organu, do którego się zwracał. Przyjmuje się również jednomyślnie, iż zawiadomienie to nie podlega skardze do sądu administracyjnego, może być natomiast podstawą nowej skargi w trybie skarg i wniosków (por. postanowienie NSA z dnia 13 lipca 1983 r., II SA 983/83, ONSA 1983, nr 2, poz. 57, s. 90). Pogląd ten jest nadal aktualny, czynności takie nie mieszczą się bowiem w kategorii czynności wymienionych w art. 3 ppsa (por. postanowienie NSA z dnia 19 kwietnia 2004 r., II SA/Wr 3/04, niepublikowane, oraz J. Borkowski, op. cit., s. 848, a także M. Jaśkowska, A. Wróbel, Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, Zakamycze, 2005, wyd. II, kom. do art. 238 cyt. za Lex OMEGA). Sąd w składzie niniejszym podziela powyższy pogląd. Zgodnie bowiem z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., zwanej dalej ppsa) – Sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Zakres tej kontroli sprecyzowany został w art. 3 § 2 cyt. ustawy, zgodnie z którym kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie wyłącznie w sprawach tam wymienionych. Skoro jednak materialno – techniczna czynność w zakresie zawiadomienia o załatwieniu skargi na załatwienie wniosku, nie jest decyzją ani żadnym innym aktem tam wymienionym, ani nie zachodzi bezczynność organu uprawionego do rozpoznania skargi na sposób załatwienia petycji – sprawa nie należy do kognicji sądu administracyjnego. W tej sytuacji, na mocy art. 58 § 1 pkt 1 ppsa, skarga podlega odrzuceniu bez badania jej zasadności merytorycznej i słuszności podnoszonych argumentów, gdyż nie należy do właściwości sądu administracyjnego. Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 ppsa, Sąd odrzucił skargę.