III SA/Lu 127/22

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Jadwiga Pastusiak Sędziowie Sędzia WSA Ewa Ibrom Sędzia WSA Iwona Tchórzewska (sprawozdawca) po rozpoznaniu w dniu 31 maja 2022 r. na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym sprawy ze skargi R. L. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Lublinie z dnia [...] lutego 2022 r. nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej za naruszenie ustawy o systemie monitorowania drogowego i kolejowego przewozu towarów oraz obrotu paliwami opałowymi oddala skargę. Zaskarżoną decyzją z dnia 11 lutego 2022 r., nr [...], Dyrektor Izby Administracji Skarbowej utrzymał w mocy decyzję Naczelnika L. Urzędu Celno-Skarbowego w Białej Podlaskiej z dnia 30 listopada 2021 r., nr [...], nakładającą na skarżącego R. L. karę pieniężną w wysokości 10000 zł za naruszenie obowiązków wynikających z ustawy o systemie monitorowania drogowego i kolejowego przewozu towarów oraz obrotu paliwami opałowymi. Powyższe rozstrzygnięcie zapadło w następującym stanie faktycznym i prawnym. W dniu 25 lipca 2021 r. funkcjonariusz Służby Celno-Skarbowej przeprowadził kontrolę historii zgłoszenia przewozu [...] z dnia 1 czerwca 2021 r. (wydruk z Systemu Monitorowania Przewozu i Obrotu SENT - k. 1 akt administracyjnych). Pismem z dnia 25 sierpnia 2021 r. Naczelnik Lubelskiego Urzędu Celno-Skarbowego w Białej Podlaskiej wezwał R. L., który został wskazany w zgłoszeniu jako podmiot odbierający, do wyjaśnienia przyczyn braku wymaganego uzupełnienia zgłoszenia przewozu o stany liczników oraz numery fabryczne dystrybutorów. W odpowiedzi na wezwanie skarżący wyjaśnił, że nie uzupełnił zgłoszenia przewozu o wymagane dane w zakresie stanu liczników i numerów fabrycznych dystrybutorów przez pomyłkę, a działanie to nie było celowe. Skarżący po prostu zapomniał zaznaczyć i wpisać dane. Jednocześnie skarżący podał dane dotyczące numeru dystrybutora i stanu licznika. Postanowieniem z dnia 9 września 2021 r. Naczelnik Lubelskiego Urzędu Celno-Skarbowego w Białej Podlaskiej wszczął w stosunku do skarżącego R. L. postępowanie w sprawie nałożenia na kary pieniężnej w związku z niedopełnieniem obowiązków wynikających z ustawy z dnia 9 marca 2017 r. o systemie monitorowania drogowego i kolejowego przewozu towarów oraz obrotu paliwami opałowymi (Dz. U. z 2021 r. poz. 1857, dalej jako "ustawa SENT") w zgłoszeniu przewozu. W piśmie z dnia 7 października 2021 r. skarżący wyjaśnił, że w sprawie nie zostały ujawnione uszczuplenia danin publicznych, skarżący nie korzystał z ulg w zakresie podatków, natomiast w związku z zaistniałą epidemią SARS-CoV-2 skorzystał z warunkowej pożyczki w kwocie 5000 zł, której udzielił Starosta Powiatu Tomaszowskiego. W ramach wsparcia umorzono również składki ZUS na kwotę 4986,17 zł. W toku postępowania Naczelnik Lubelskiego Urzędu Celno-Skarbowego ustalił, że R. L. nie posiada zaległości wymagalnych oraz niewymagalnych z tytułu dochodów scentralizowanych, nie jest również prowadzone postępowanie egzekucyjne. Decyzją z dnia 30 listopada 2021 r. Naczelnik Lubelskiego Urzędu Celno-Skarbowego w Białej Podlaskiej nałożył na skarżącego karę pieniężną w wysokości 10000 zł za nieuzupełnienie zgłoszenia [...] z dnia 1 czerwca 2021 r. o wymagane dane w zakresie stanów liczników oraz numerów fabrycznych dystrybutorów. Po rozpatrzeniu odwołania skarżącego, decyzją z dnia 11 lutego 2022 r. Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Lublinie utrzymał powyższą decyzję w mocy. Zgodnie z ustaleniami organu, w przypadku zgłoszenia [...] przedmiotem przewozu był towar w postaci 4000 l gazu propan-butan, klasyfikowanego do pozycji CN 2711, podlegającego obowiązkowej rejestracji w systemie SENT. Podmiot wysyłający [...] z siedzibą w W. w dniu 1 czerwca 2021 r. dokonywał przewozu powyższego towaru do odbiorcy R. L., prowadzącego działalność gospodarczą pod firmą [...] R. L.. Jako miejsce dostarczenia towaru wskazano ul. [...], T. L.. Dostawa gazu LPG ze zgłoszenia [...] została przyjęta na stacji paliw w dniu 2 czerwca 2021 r. w ilości 4400 I. Do przedmiotowej transakcji wystawiono fakturę VAT Nr [...] z dnia 7 czerwca 2021 r. Dokonując modyfikacji zgłoszenia [...] R. L., jako podmiot odbierający, zamieścił adnotację, że dostawa jest niezgodna ze zgłoszeniem i uzupełnił dostarczoną objętość towaru – 4400 l. Na podstawie historii zgłoszenia stwierdzono, że odbiór towaru według zgłoszenia [...] został potwierdzony przez R. L. w dniu 2 czerwca 2021 r. o godzinie 16:59. Jednakże w zgłoszeniu nie zostały uzupełnione pola dotyczące numeru oraz stanu licznika dystrybutora. Organ odwoławczy wyjaśnił, że zgodnie z art. 5 ust. 1 ustawy SENT w przypadku przewozu towaru rozpoczynającego się na terytorium kraju podmiot wysyłający jest obowiązany, przed rozpoczęciem przewozu towaru, przesłać do rejestru zgłoszenie, uzyskać numer referencyjny dla tego zgłoszenia i przekazać ten numer przewoźnikowi. W przypadku dostawy towarów w rozumieniu ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług, podmiot wysyłający jest obowiązany również przekazać numer referencyjny podmiotowi odbierającemu. Stosownie do art. 5 ust. 5 ustawy SENT w przypadku dostawy towarów podmiot odbierający uzupełnia zgłoszenie o informacje o odbiorze towaru, nie później niż w dniu roboczym następującym po dniu dostarczenia towaru. Z art. 7c ust. 1 ustawy SENT wynika obowiązek wskazania w zgłoszeniu dodatkowych danych. W przypadku niektórych towarów odpowiednio podmiot wysyłający, podmiot odbierający i przewoźnik są obowiązani do wskazania lub uzupełnienia w zgłoszeniu dodatkowych danych, jeżeli dane te ze względu na specyfikę towaru lub przewozu towaru, lub obrotu tym towarem są przekazywane do innych organów na podstawie przepisów odrębnych oraz jest to konieczne do zapewnienia skuteczności monitorowania przewozu towarów - w przypadkach określonych w przepisach wydanych na podstawie ust. 2. Stosownie do § 3b rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 14 sierpnia 2018 r. w sprawie dodatkowych danych podlegających wskazaniu w zgłoszeniu przewozu towarów (Dz. U. z 2018 r., poz. 1663, dalej powoływane także jako "rozporządzenie") w zgłoszeniu, o którym mowa w art. 5 ust. 1 i art. 6 ust. 1 ustawy, w przypadku przewozu towarów objętych pozycją CN ex 2711 - propan, butan albo mieszaniny propanu-butanu, będących przedmiotem dostawy towarów, importu towarów albo wewnątrzwspólnotowego nabycia towarów, dostarczonych do: 1) stacji paliw ciekłych, o której mowa w art. 3 pkt 10h ustawy z dnia 10 kwietnia 1997 r. – Prawo energetyczne (Dz. U. z 2019 r. poz. 755, z późn. zm.), podmiot odbierający uzupełnia zgłoszenie o: a) stany liczników ze wszystkich dystrybutorów, z których są wydawane te towary, odczytane bezpośrednio przed załadunkiem towarów do zbiornika, b) numery fabryczne dystrybutorów, o których mowa w lit. a, c) objętość towaru, który został dostarczony do miejsca dostarczenia, wyrażony w litrach; 2) innego miejsca niż stacja paliw, o której mowa w art. 3 pkt. 10h ustawy z dnia 10 kwietnia 1997r. - Prawo energetyczne, podmiot odbierający uzupełnia zgłoszenie o objętości towaru, który został dostarczony do miejsca dostarczenia, wyrażoną w litrach. Organ odwoławczy zauważył, że zgodnie z powyższym rozporządzeniem od dnia 1 lutego 2020 r. wprowadzony został obowiązek zamieszczania dodatkowych danych w zgłoszeniach określonych w art. 5 ust. 1 i art. 6 ust. 1 ustawy SENT, dotyczących przewozu towarów objętych pozycją CN ex 2711 - propan, butan albo mieszaniny propanu butan, dotyczących dostawy towarów, importu towarów albo wewnątrzwspólnotowego nabycia towarów. Obowiązek ten nałożony został na podmioty odbierające, przy czym zakres obowiązku zależy od tego, czy miejsce odbioru stanowi stacja paliw ciekłych w rozumieniu art. 3 pkt 10h ustawy z 10 kwietnia 1997 r. Prawo energetyczne. Jeżeli gazy zostają dostarczone do innego miejsca, niż stacja paliw ciekłych, to podmiot odbierający musi uzupełnić zgłoszenie wyłącznie o wyrażoną w litrach objętość towaru, który został dostarczony do miejsca dostarczenia. Organ podkreślił, że podmiot wysyłający, podmiot odbierający oraz przewoźnik są obowiązani niezwłocznie aktualizować dane zawarte w zgłoszeniu w takim zakresie, w jakim byli zobowiązani do ich zgłoszenia (art. 8 ust. 1 ustawy SENT). Stosownie zaś do art. 21 ust 2d ustawy SENT w przypadku gdy podmiot wysyłający, podmiot odbierający lub przewoźnik nie wykona obowiązku określonego w art. 7c, odpowiednio na podmiot wysyłający, podmiot odbierający lub przewoźnika nakłada się karę pieniężną w wysokości 10000 zł. Organ wskazał, że zgodnie ze zgłoszeniem [...] spółka [...].A. zespołem pojazdów o nr rej, [...] dokonała w dniu 1 czerwca 2021 r. przewozu towaru – gaz propan-butan w ilości 4000 l do odbiorcy R. L.. Dostawa gazu LPG została przyjęta na stacji paliw w dniu 2 czerwca 2021 r. w ilości 4400 l. W związku z faktem, że dokonując modyfikacji zgłoszenia R. L. zamieścił adnotację o niezgodności dostawy ze zgłoszeniem w zakresie dostarczonej objętości towaru, Naczelnik Lubelskiego Urzędu Celno-Skarbowego w Białej Podlaskiej zweryfikował powyższe dane i dokonał przeliczenia ilości gazu z dostaw realizowanych w ramach zgłoszenia zbiorczego [...] Organ pierwszej instancji ustalił, że łączna ilość towaru dostarczonego do poszczególnych odbiorców wyniosła łącznie 37000 l, przy zadeklarowanej w zgłoszeniu zbiorczym ilości 37632 l, a więc rozbieżność nie przekroczyła 10% i tym samym dane dotyczące ilości przewożonego gazu zostały uznane za prawidłowe. Natomiast odbiorca towaru w zgłoszeniu dotyczącym dostawy gazu na stację paliw nie wskazał wszystkich danych określonych w § 3b rozporządzenia w związku z art. 7c ustawy SENT. W związku z tym organ stwierdził zaistnienie naruszenia przepisów ustawy o systemie monitorowania drogowego i kolejowego przewozu towarów oraz obrotu paliwami opałowymi, polegającego na nieuzupełnieniu przez skarżącego zgłoszenia [...] o numer dystrybutora i stan licznika, to jest o dane określone w §3b rozporządzenia w sprawie dodatkowych danych podlegających wskazaniu w zgłoszeniu przewozu towarów. Organ podkreślił, że dostawa gazu nastąpiła na stację paliw, w rozumieniu art. 3 pkt 10h ustawy Prawo energetyczne. Zatem skarżący miał obowiązek wskazać dodatkowe dane dotyczące stanu licznika i numeru fabrycznego dystrybutora. Organ zauważył jednocześnie, że od przedsiębiorcy zajmującego się profesjonalnie obrotem gazem LPG, posiadającego koncesję można wymagać należytej staranności przy wykonywaniu przez niego działalności gospodarczej, w tym także znajomości podstawowych przepisów dotyczących jego działalności w zakresie obrotu gazem LPG. Organ wyjaśnił jednocześnie, że w aktach sprawy znajduje się wydruk zgłoszenia [...] wykonany z Systemu Monitorowania Przewozu i Obrotu SENT przez funkcjonariusza celno-skarbowego prowadzącego przedmiotowe postępowanie. Jest to SENT811 - formularz przewozu towarów podczas kontroli po drodze - podgląd dla funkcjonariusza. Z przedmiotowego zgłoszenia SENT wynika, że modyfikacji zgłoszenia dokonał podmiot odbierający wskazując w polu "Informacje o zamknięciu zgłoszenia przewozu", że dostawa jest niezgodna co do ilości, masa brutto gazu 4400 I, data odbioru towaru - 2.06.2021 r. Wygenerowany z systemu formularz (podgląd dla funkcjonariusza) nie zawiera natomiast pól, które nie zostały uzupełnione przez podmiot odbierający towar, to jest nie zawiera pól dotyczących stanu liczników i numerów fabrycznych dystrybutorów. Przedmiotowe dane powinny znaleźć się w informacjach o zamknięciu zgłoszenia przewozu, obok danych dotyczących daty odbioru towaru, masy brutto, zgodności dostawy ze zgłoszeniem. W sytuacji, gdyby podmiot odbierający zamykając zgłoszenie wypełnił pola wymagane przepisami prawa, dane te widniałyby na przedmiotowym formularzu. Natomiast w przypadku, gdy przedmiotowe dane zostają pominięte przy uzupełnianiu zgłoszenia, wydruk dokonany po zamknięciu zgłoszenia nie będzie zawierał pól dotyczących numeru dystrybutora i stanu licznika dystrybutora. W konsekwencji organ uznał, że skarżący nie wykonał obowiązku określonego w art. 7c ustawy SENT, co w świetle art. 21 ust. 2d ustawy SENT stanowiło podstawę do nałożenia na skarżącego kary pieniężnej w wysokości 10000 zł. Organ zaznaczył, że w przepisach ustawy SENT ustawodawca nie wyłączył odpowiedzialności podmiotu odbierającego nawet za uchybienia popełnione na skutek błędów czy omyłek. Przepisy ustawy są bezwzględnie obowiązujące i nie przewidują wartościowania przyczyn naruszenia przez odpowiedzialne podmioty zasad systemu monitorowania drogowego przewozu wrażliwych towarów. Organ odwoławczy podniósł, że stosownie do art. 21 ust. 3 oraz art. 26 ust. 3 ustawy SENT w przypadkach uzasadnionych ważnym interesem podmiotu odbierającego lub interesem publicznym, na wniosek podmiotu odbierającego lub z urzędu, organ może odstąpić od nałożenia kary pieniężnej, jeżeli odstąpienie nie stanowi pomocy publicznej albo stanowi pomoc de minimis albo pomoc de minimis w rolnictwie lub rybołówstwie, udzieloną z uwzględnieniem warunków dopuszczalności tej pomocy, określonych w przepisach prawa Unii Europejskiej, albo stanowi pomoc publiczną spełniającą warunki określone w przepisach wydanych na podstawie art. 26 ust. 4. Wskazując na okoliczności z zakresu sytuacji finansowej skarżącego, w tym wielkość dodatnich wyników finansowych (z bilansu za okres od 1 stycznia 2021 r. do 31 sierpnia 2021 r. wynika, że dochód wyniósł 32443,81 zł) oraz fakt, że przedsiębiorca jest doświadczonym podmiotem, profesjonalnie zajmującym się sprzedażą paliw, posiadającym wiedzę na temat ciążących na nim obowiązków w związku z dostawą gazu LPG, organ odwoławczy uznał, że nie wystąpiły wyjątkowe okoliczności uzasadniające zastosowanie ulgi ze względu na ważny interes strony. Zdaniem organu za odstąpieniem od nałożenia kary nie przemawiał też interes publiczny. W niniejszej sprawie doszło bowiem do uchybienia, które wynikało wprost z rozporządzenia w sprawie dodatkowych danych podlegających wskazaniu w zgłoszeniu przewozu. Zwolnienie z kary jest uzasadnione w sytuacjach bardzo szczególnych i wyjątkowych, na które strona nie miała wpływu i które były niezależne od sposobu jej postępowania. Pojęcie "interesu publicznego" to dyrektywa postępowania nakazująca mieć na uwadze respektowanie wartości wspólnych dla całego społeczeństwa, takich jak sprawiedliwość, bezpieczeństwo, zaufanie obywateli do organów władzy, sprawność działania aparatu państwowego, korekta błędnych decyzji. Natomiast nieuzupełnienie zgłoszenia SENT o stan licznika i numer dystrybutora, nawet przez pomyłkę, godzi w bezpieczeństwo społeczeństwa jako nadrzędnej wartości wspólnej. Ustawodawca w ustawie SENT uznał bowiem, że wymienione dane to dane o szczególnym znaczeniu dla procesu monitorowania, a więc skuteczności kontroli i bezpieczeństwa przewozu. Organ nie podzielił podniesionego przez skarżącego zarzutu naruszenia art. 30 ust. 4 ustawy SENT. Organ stwierdził, że przepis ten nie znajduje zastosowania w niniejszej sprawie, gdyż naruszenie nie zostało stwierdzone w postępowaniach wymienionych w art. 30 ust. 1. Odnosząc się do zarzutów strony dotyczących naruszenia przepisów postępowania: art. 7, art. 8, art. 77 § 1, art. 80, art. 107 § 3 k.p.a., organ odwoławczy wyjaśnił, że kodeks postępowania administracyjnego nie znajduje zastosowania w sprawie. Zgodnie bowiem z art. 26 ust. 5 ustawy SENT w zakresie nieuregulowanym w ustawie do kar pieniężnych stosuje się odpowiednio przepisy ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz.U. z 2021 r., poz. 1540 z późn. zm.). W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie skarżący R. L. zarzucił zaskarżonej decyzji Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Lublinie: 1) naruszenie przepisów postępowania, to jest: art 7, art. 8, art. 77 § 1, art. 80 i art. 107 § 3 k.p.a. polegające na nieuwzględnieniu w postępowaniu słusznego interesu strony oraz niewyczerpującym zgromadzeniu materiału dowodowego, a także na niewłaściwej jego ocenie, a w konsekwencji zaniechaniu ustalenia całkowitego stanu faktycznego sprawy i nieustaleniu prawdy obiektywnej, co skutkowało: 2) naruszeniem art. 30 ust 4 ustawy o systemie monitorowania drogowego i kolejowego przewozu towarów oraz obrotu paliwami opałowymi polegające na jego niezastosowaniu i wszczęciu postępowania o nałożenie kary pieniężnej, w sytuacji gdy z treści powyższego przepisu wynika, że w przypadku, gdy nie doszło do uszczuplenia podatku od towarów i usług oraz podatku akcyzowego, nie wszczyna się postępowania o nałożenie kary pieniężnej. Powołując się na powyższe zarzuty, skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz decyzji Naczelnika Lubelskiego Urzędu Celno-Skarbowego w Białej Podlaskiej i umorzenie postępowania. W odpowiedzi organ wniósł o oddalenie skargi, podtrzymując dotychczasową argumentację. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje: Skarga, jako niezasadna, podlegała oddaleniu. Zaskarżoną w niniejszej sprawie decyzją Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Lublinie utrzymał w mocy decyzję Naczelnika Lubelskiego Urzędu Celno-Skarbowego w Białej Podlaskiej nakładającą na skarżącego, jako podmiot odbierający, karę pieniężną w wysokości 10000 zł za nieuzupełnienie zgłoszenia [...] z dnia 1 czerwca 2021 r. o wymagane dane w zakresie stanów liczników oraz numerów fabrycznych dystrybutorów. Materialnoprawną podstawę zaskarżonej decyzji stanowiły przepisy ustawy z dnia 9 marca 2017 r. o systemie monitorowania drogowego i kolejowego przewozu towarów oraz obrotu paliwami opałowymi (Dz. U. z 2021 r. poz. 1857 z poźn. zm.). Stosownie do art. 3 ust. 1 tej ustawy system monitorowania przewozu i obrotu obejmuje gromadzenie i przetwarzanie danych o przewozie towarów i obrocie paliwami opałowymi, w szczególności z zastosowaniem środków technicznych służących do tego monitorowania, oraz kontrolę realizacji obowiązków wynikających z ustawy. Systemowi monitorowania przewozu i obrotu podlega przewóz towarów wymienionych w art. 3 ust. 2 pkt 1-3a ustawy. Ponadto w art. 3 ust. 2 pkt 4 ustawy SENT przewidziano, że systemowi monitorowania przewozu i obrotu podlega przewóz towarów innych niż wymienione w pkt 1-3a, w stosunku do których zachodzi uzasadnione prawdopodobieństwo wystąpienia naruszeń przepisów prawa podatkowego w zakresie podatku od towarów i usług lub podatku akcyzowego, mogących powodować, ze względu na skalę lub częstotliwość obrotu tymi towarami, znaczne uszczuplenia tych podatków - określonych w przepisach wydanych na podstawie ust. 11. Zgodnie zaś z art. 3 ust. 11 ustawy SENT minister właściwy do spraw finansów publicznych może określić, w drodze rozporządzenia, towary inne niż wymienione w ust. 2 pkt 1-3a, których przewóz jest objęty systemem monitorowania przewozu i obrotu, wraz ze wskazaniem masy, ilości, objętości lub wartości tych towarów, oraz przypadki, w których ich przewóz nie podlega temu systemowi, uwzględniając konieczność przeciwdziałania uszczupleniom w zakresie podatku od towarów i usług lub podatku akcyzowego. W oparciu o delegację ustawową wyrażoną w art. 3 ust. 11 ustawy SENT zostało wydane rozporządzenie Ministra Finansów z dnia z dnia 20 sierpnia 2020 r. w sprawie towarów, których przewóz jest objęty systemem monitorowania drogowego i kolejowego przewozu towarów oraz obrotu paliwami opałowymi (Dz. U. z 2020 r., poz. 1477 z późn. zm.). Zgodnie z § 1 pkt 4 tego rozporządzenia, które obowiązywało w okresie dokonania zgłoszenia SENT w stanie faktycznym niniejszej sprawy, systemem monitorowania drogowego i kolejowego przewozu towarów jest objęty przewóz towarów objętych pozycją CN ex 2711 - propan, butan albo mieszaniny propanu-butanu, bez względu na ich ilość w przesyłce. W okolicznościach sprawy pozostaje poza sporem, że przedmiotem przewozu objętego zgłoszeniem [...] z dnia 1 czerwca 2021 r. był towar w postaci 4000 l gazu propan-butan, klasyfikowanego do pozycji CN 2711, a zatem towar objęty systemem monitorowania drogowego i kolejowego przewozu towarów. Podmiot wysyłający [...] z siedzibą w W. dokonywał przewozu powyższego towaru do odbiorcy R. L., prowadzącego działalność gospodarczą pod firmą [...] R. L.. Jako miejsce dostarczenia towaru wskazano ul. [...], T. L.. Dostawa gazu LPG ze zgłoszenia [...] była realizowana do stacji paliw, gdzie została przyjęta w dniu 2 czerwca 2021 r. w ilości 4400 I. R. L. potwierdził odbiór towaru w dniu 2 czerwca 2021 r. o godzinie 16:59. Skarżący, jako podmiot odbierający, dokonał modyfikacji zgłoszenia [...] w zakresie objętości towaru, czyniąc adnotację o niezgodności dostawy ze zgłoszeniem i wskazując rzeczywistą objętość dostarczonego towaru, to jest 4400 l. Natomiast skarżący nie uzupełnił zgłoszenia SENT w zakresie pól dotyczących numeru dystrybutora oraz stanu licznika dystrybutora. W związku z powyższymi ustaleniami, przyjętymi za podstawę zaskarżonej decyzji w oparciu o zgromadzony materiał dowodowy i niekwestionowanymi przez skarżącego, wskazać należy, że zgodnie z art. 5 ust. 1 ustawy SENT w przypadku przewozu towaru rozpoczynającego się na terytorium kraju podmiot wysyłający jest obowiązany, przed rozpoczęciem przewozu towaru, przesłać do rejestru zgłoszenie, uzyskać numer referencyjny dla tego zgłoszenia i przekazać ten numer przewoźnikowi. W przypadku dostawy towarów w rozumieniu ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług, zwanej dalej "dostawą towarów", podmiot wysyłający jest obowiązany również przekazać numer referencyjny podmiotowi odbierającemu. Stosownie do art. 2 pkt 6 ustawy SENT podmiot odbierający oznacza osobę fizyczną, osobę prawną lub jednostkę organizacyjną nieposiadającą osobowości prawnej, prowadzącą działalność gospodarczą, dokonującą wewnątrzwspólnotowego nabycia towarów, importu towarów lub nabycia towarów w przypadku dostawy towarów w rozumieniu ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. z 2021 r. poz. 685, z późn. zm.) albo zużywający podmiot olejowy nieprowadzący działalności gospodarczej. Bezsprzecznie zatem w stanie fatycznym sprawy skarżący był podmiotem odbierającym. Przepis art. 7c ust. 1 ustawy SENT przewiduje, że w przypadku niektórych towarów odpowiednio podmiot wysyłający, podmiot odbierający i przewoźnik są obowiązani do wskazania lub uzupełnienia w zgłoszeniu dodatkowych danych, jeżeli dane te ze względu na specyfikę towaru lub przewozu towaru, lub obrotu tym towarem są przekazywane do innych organów na podstawie przepisów odrębnych oraz jest to konieczne do zapewnienia skuteczności monitorowania przewozu towarów – w przypadkach określonych w przepisach wydanych na podstawie ust. 2. W ust. 2 art. 7c ustawy zawarta została delegacja, zgodnie z którą minister właściwy do spraw finansów publicznych może określić, w drodze rozporządzenia, dodatkowe dane, o których mowa w ust. 1, uwzględniając potrzebę zapewnienia skuteczności monitorowania przewozu towarów, specyfikę towaru, przewozu towarów lub obrotu tymi towarami. W oparciu o wskazaną delegację ustawową zostało wydane rozporządzenie Ministra Finansów z dnia 14 sierpnia 2018 r. w sprawie dodatkowych danych podlegających wskazaniu w zgłoszeniu przewozu towarów (Dz.U. z 2018 r., poz. 1663 z poźn. zm.), które obowiązywało w czasie dostawy towarów realizowanej w stanie faktycznym niniejszej sprawy. Zgodnie z § 3b tego rozporządzenia, dodanym z dniem 1 lutego 2020 r. na mocy rozporządzenia zmieniającego z dnia 17 września 2019 r. (Dz.U.2019.1873), w zgłoszeniu, o którym mowa w art. 5 ust. 1 i art. 6 ust. 1 ustawy, w przypadku przewozu towarów objętych pozycją CN ex 2711 - propan, butan albo mieszaniny propanu-butanu, będących przedmiotem dostawy towarów, importu towarów albo wewnątrzwspólnotowego nabycia towarów, dostarczonych do: 1) stacji paliw ciekłych, o której mowa w art. 3 pkt 10 h ustawy z dnia 10 kwietnia 1997 r. - Prawo energetyczne (Dz. U. z 2019 r. poz. 755, z późn. zm.), podmiot odbierający uzupełnia zgłoszenie o: a) stany liczników ze wszystkich dystrybutorów, z których są wydawane te towary, odczytane bezpośrednio przed załadunkiem towarów do zbiornika, b) numery fabryczne dystrybutorów, o których mowa w lit. a, c) objętość towaru, który został dostarczony do miejsca dostarczenia, wyrażoną w litrach; 2) innego miejsca niż stacja paliw, o której mowa w art. 3 pkt 10h ustawy z dnia 10 kwietnia 1997 r. - Prawo energetyczne, podmiot odbierający uzupełnia zgłoszenie o objętość towaru, który został dostarczony do miejsca dostarczenia, wyrażoną w litrach. Bezsprzecznie w okolicznościach sprawy towar objęty pozycją CN 2711 został dostarczony do prowadzonej przez skarżącego stacji paliw ciekłych. W związku z tym na skarżącym, jako podmiocie odbierającym, spoczywał obowiązek uzupełnienia zgłoszenia SENT o dane wskazane w § 3b pkt 1 przywołanego rozporządzenia. Natomiast przeprowadzona w dniu 25 lipca 2021 r. kontrola historii zgłoszenia wykazała, że skarżący nie wykonał wszystkich spoczywających na nim obowiązków, gdyż nie uzupełnił zgłoszenia SENT o wymagane dane dotyczące zarówno numerów fabrycznych dystrybutorów, jak i stanów liczników dystrybutorów, z których wydawany jest towar, odczytanych bezpośrednio przed załadunkiem towaru do zbiornika. Dane dotyczące numeru dystrybutora oraz stanu licznika skarżący wskazał dopiero w piśmie z dnia 27 sierpnia 2021 r., po wezwaniu przez organ do złożenia wyjaśnień. Z przepisu art. 21 ust. 2d ustawy SENT wynika zaś jednoznacznie, że w przypadku gdy podmiot wysyłający, podmiot odbierający lub przewoźnik nie wykona obowiązku określonego w art. 7c, odpowiednio na podmiot wysyłający, podmiot odbierający lub przewoźnika nakłada się karę pieniężną w wysokości [...] zł. W zaistniałych okolicznościach sprawy powołany przepis stanowił zatem podstawę do nałożenia na skarżącego kary w określonej w tym przepisie wysokości. Nie kwestionując ustaleń organów obu instancji, skarżący podnosił, że postępowanie w przedmiocie nałożenia na niego kary nie powinno być wszczęte z uwagi na treść art. 30 ust. 4 ustawy SENT, gdyż w sprawie nie doszło do uszczuplenia podatku od towarów i usług oraz podatku akcyzowego. Stanowisko skarżącego nie zasługuje jednak na podzielenie. Przepis art. 30 ust. 1 ustawy SENT przewiduje, że w przypadku stwierdzenia w trakcie postępowania podatkowego, kontroli podatkowej albo kontroli celno-skarbowej, o której mowa w art. 54 ust. 1 pkt 1 i 2 ustawy z dnia 16 listopada 2016 r. o Krajowej Administracji Skarbowej, prowadzonych wobec podmiotu kontrolowanego lub strony postępowania, naruszeń podlegających zgodnie z ustawą karze pieniężnej organem właściwym do wymierzenia kary pieniężnej jest naczelnik urzędu celno-skarbowego właściwy ze względu na siedzibę organu, który ujawnił naruszenie. Zgodnie zaś z ust. 4 art. 30 ustawy SENT jeżeli w przypadku, o którym mowa w ust. 1, ustalono, że nie doszło do uszczuplenia podatku od towarów i usług oraz podatku akcyzowego, nie wszczyna się postępowania w sprawie o nałożenie kary pieniężnej. Z przywołanych przepisów wynika zatem, że warunkiem zastosowania art. 30 ust. 4 ustawy SENT, oprócz niewystąpienia uszczuplenia podatku od towarów i usług oraz podatku akcyzowego, jest ujawnienie naruszenia, podlegającego zgodnie z ustawą karze pieniężnej, w trakcie postępowania podatkowego, kontroli podatkowej albo kontroli celno-skarbowej, o której mowa w art. 54 ust. 1 pkt 1 i 2 ustawy z dnia 16 listopada 2016 r. o Krajowej Administracji Skarbowej (Dz. U. z 2022 r., poz. 813, z późn. zm.). W związku z tym wskazać należy, że zgodnie z poglądami wyrażanymi w orzecznictwie i doktrynie prawniczej, ustawa SENT nie jest ustawą podatkową i nie zawiera przepisów prawa podatkowego (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 18 listopada 2021 r., II GSK 1203/21 oraz G. Musolf [w:] Ustawa o systemie monitorowania drogowego i kolejowego przewozu towarów. Realizacja obowiązków w systemie SENT. Komentarz, wyd. II, LEX/el. 2021, art. 1). Czynności przeprowadzone w niniejszej sprawie skutkujące ujawnieniem naruszenia, nie stanowiły zatem postępowania podatkowego ani kontroli podatkowej. W okolicznościach niniejszej sprawy ujawnione naruszenie nie zostało też stwierdzone podczas kontroli, o której mowa w art. 54 ust. 1 pkt 1 i 2 ustawy o Krajowej Administracji Skarbowej. Powołane ostatnio przepisy, dotyczące zakresu kontroli celno-skarbowej, stanowią, że kontroli celno-skarbowej podlega przestrzeganie przepisów: 1) prawa podatkowego w rozumieniu art. 3 pkt 2 Ordynacji podatkowej; 2) prawa celnego oraz innych przepisów związanych z przywozem i wywozem towarów w obrocie między obszarem celnym Unii Europejskiej a państwami trzecimi, w szczególności przepisów dotyczących towarów objętych ograniczeniami lub zakazami. Znajdujące się w aktach administracyjnych dokumenty dotyczące czynności podjętych przez organ przed wszczęciem postępowania w niniejszej sprawie wskazują, że czynności te nie stanowiły kontroli zagadnień wymienionych w art. 54 ust. 1 pkt 1 i 2 ustawy o Krajowej Administracji Skarbowej, a miały na celu sprawdzenie wywiązywania się z obowiązków wynikających z art. 7c ustawy SENT. W szczególności w aktach znajduje się wydruk formularza SENT811 – formularza przewozu towarów podczas kontroli na drodze. Analiza zapisów uwidocznionych w tym formularzu doprowadziła organy do niekwestionowanego przez stronę ustalenia o niewypełnieniu przez skarżącego, będącego podmiotem odbierającym, zgłoszenia SENT w zakresie tych pól, w których winny znaleźć się dane dotyczące numerów fabrycznych dystrybutorów, jak i stanów liczników dystrybutorów, z których wydawany jest towar, odczytanych bezpośrednio przed załadunkiem towaru do zbiornika. Powoływany przez skarżącego przepis art. 30 ust. 4 ustawy SENT dotyczy sytuacji, gdy naruszenie przepisów tej ustawy zostanie wykryte niejako "przy okazji" prowadzenia postępowania podatkowego, kontroli podatkowej czy też kontroli celno-skarbowej dotyczącej przepisów prawa podatkowego i prawa celnego. Natomiast w sytuacji, gdy celem kontroli jest badanie przestrzegania przepisów ustawy SENT bądź jest to kontrola drogowa, przepis ten nie znajduje zastosowania. Można także zwrócić uwagę, że z dniem 16 kwietnia 2022 r. do art. 30 ustawy SENT został dodany ust. 1a, według którego w przypadku stwierdzenia, w trakcie analizy danych w rejestrze, naruszeń podlegających zgodnie z ustawą karze pieniężnej organem właściwym do wymierzenia kary pieniężnej jest naczelnik urzędu celno-skarbowego właściwy ze względu na siedzibę podmiotu, który dopuścił się naruszenia. Natomiast treść art. 30 ust. 4 ustawy SENT pozostała niezmieniona i nadal odnosi się tylko do sytuacji opisanej w ust. 1 tego artykułu. Z omówionych względów należało stwierdzić brak podstaw do zastosowania w niniejszej sprawie art. 30 ust. 4. Trafna jest także ocena o niewystąpieniu w sprawie przesłanek do odstąpienia od nałożenia na skarżącego kary przewidzianej w art. 21 ust. 2d ustawy SENT. Na mocy art. 21 ust. 3 ustawy SENT w przypadkach uzasadnionych ważnym interesem podmiotu wysyłającego, podmiotu odbierającego, przewoźnika, podmiotu sprzedającego, zużywającego podmiotu olejowego albo pośredniczącego podmiotu olejowego lub interesem publicznym, na wniosek odpowiednio podmiotu wysyłającego, podmiotu odbierającego, przewoźnika, podmiotu sprzedającego, zużywającego podmiotu olejowego albo pośredniczącego podmiotu olejowego lub z urzędu, organ może odstąpić od nałożenia kary pieniężnej, o której mowa w ust. 1-2d, z uwzględnieniem art. 26 ust. 3. W art. 26 ust. 3 pkt 1-3 ustawy SENT zostały wymienione enumeratywnie dodatkowe kryteria i warunki odstąpienia od nałożenia kary. Organ może odstąpić od nałożenia kary pieniężnej, jeżeli odstąpienie nie stanowi pomocy publicznej albo gdy stanowi pomoc de minimis albo pomoc de minimis w rolnictwie lub rybołówstwie, udzieloną z uwzględnieniem warunków dopuszczalności tej pomocy, określonych w przepisach prawa Unii Europejskiej, albo gdy stanowi pomoc publiczną spełniającą warunki określone w przepisach rozporządzenia określającego szczegółowe warunki odstąpienia od nałożenia kar pieniężnych. Potrzeba badania dodatkowych przesłanek wymienionych w art. 26 ust. 3 ustawy aktualizuje się wyłącznie w sytuacji stwierdzenia zaistnienia ważnego interesu przewoźnika lub interesu publicznego przemawiających za odstąpieniem od nałożenia kary pieniężnej. Zdaniem Sądu stanowisko organu o braku w okolicznościach sprawy przesłanek do odstąpienia od nałożenia kary z uwagi na ważny interes przewoźnika lub interes publiczny jest prawidłowe. Wymaga podkreślenia, że przepisy ustawy SENT uregulowały w sposób bardzo wąski możliwość odstąpienia od nałożenia kary pieniężnej na poszczególne podmioty odpowiedzialne, uczestniczące w procedurze monitorowania przewozu towarów (art. 21 ust. 3, art. 22 ust. 3, art. 22a ust. 2 i art. 24 ust. 3 ustawy). W okolicznościach sprawy rozważeniu podlegał przepis art. 21 ust. 3 ustawy SENT, który odnosi się między innymi do kary przewidzianej w art. 21 ust. 2d ustawy. Pojęcia ważnego interesu przewoźnika oraz interesu publicznego nie zostały zdefiniowane w ustawie. Użycie słowa "ważny" akcentuje wyjątkowy charakter interesu przewoźnika i wiąże się z wystąpieniem nadzwyczajnych okoliczności, które mogą go uzasadniać. O istnieniu ważnego interesu przewoźnika uprawniającego do odstąpienia od nałożenia kary pieniężnej nie decyduje subiektywne przekonanie strony, ale kryteria zobiektywizowane, w każdym przypadku inne, uwzględniające różnorodne aspekty sprawy. Ważny interes przewoźnika wiąże się z wystąpieniem nadzwyczajnych okoliczności, mogą go uzasadniać także trudności finansowe, lecz tylko takie, które w okolicznościach sprawy wiązałyby się z zagrożeniem dla istotnego interesu zobowiązanego. Z kolei pojęcie interesu publicznego to dyrektywa postępowania nakazująca respektowanie wartości wspólnych dla całego społeczeństwa, takich jak sprawiedliwość, bezpieczeństwo, zaufanie obywateli do organów władzy, sprawność działania aparatu państwowego itp. Pojęcia te mają cechy charakterystyczne dla klauzul generalnych, których indywidualne zastosowanie wymaga odniesienia do konkretnej sprawy i sytuacji, w jakiej organ podejmuje decyzję. Niemożność jednoznacznego zdefiniowania tych pojęć powoduje, że w każdym indywidualnym przypadku ich znaczenie może uwzględniać różne aspekty. Jak podkreśla w swoim orzecznictwie Naczelny Sąd Administracyjny, nadanie właściwej treści pojęciu interesu publicznego jako przesłanki uzasadniającej odstąpienie od wymierzenia kary powinno nastąpić z uwzględnieniem szczególnego znaczenia zasady proporcjonalności wywodzonej z art. 31 ust. 3 Konstytucji RP. Zatem rozważyć należy, czy przewidziana sankcja stanowi w konkretnym stanie faktycznym dolegliwość proporcjonalną ze względu na cel jej wprowadzenia, czy też jest niewspółmiernie dolegliwa, przez co zasada proporcjonalności zostaje naruszona. Jeżeli sankcja, która miałaby być zastosowana jest nadmierna, to jest dolegliwa w stopniu większym niż jest to niezbędne dla osiągnięcia założonego celu, to klauzula interesu publicznego nakazuje odstąpienie od nałożenia kary (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 14 października 2021 r., sygn. akt II GSK 885/21). Analiza uzasadnienia zaskarżonej decyzji wskazuje, że organ rozważając przesłanki ważnego interesu przewoźnika oraz interesu publicznego nie dopuścił się naruszenia prawa. Organ zasadnie zwrócił uwagę, że w świetle przedstawionych przez skarżącego dokumentów sytuacja finansowa strony jest dobra, a zapłata nałożonej kary pieniężnej w żadnym razie nie stwarza realnego zagrożenia płynności finansowej i nie spowoduje innych niepożądanych społecznie skutków. Wysokość kary w zestawieniu z osiąganymi przez skarżącego zyskami pozwala na ocenę, że zapłata kary w kwocie 10000 zł nie będzie nadmierną dolegliwością. Z przedłożonych przez stronę dokumentów wynika bowiem, że dochody skarżącego w latach 2018-2020 wynosiły – odpowiednio – [...] zł, [...] zł i [...] zł. Z kolei z bilansu za okres od 1 stycznia 2021 r. do 31 sierpnia 2021 r. wynika, że przychody wyniosły [...] zł, wydatki [...] zł, a zatem dochód za wskazany okres wyniósł [...] zł. Ponadto w okresie ostatnich trzech lat skarżący był beneficjentem pomocy publicznej o wartości brutto [...] zł – w formie warunkowo umorzonej pożyczki oraz [...] zł – w formie umorzenia opłaty, celem pomocy rekompensującej negatywne konsekwencje ekonomiczne związane z [...] Trafnie też podkreślono w zaskarżonej decyzji, że skarżący jest doświadczonym przedsiębiorcą, prowadzącym działalność gospodarczą od 2010 r. i profesjonalnie zajmującym się sprzedażą paliw. Stan faktyczny niniejszej sprawy nie przemawia również za odstąpieniem od nałożenia kary ze względu na interes publiczny. W sprawie nie wystąpiły szczególne okoliczności, które uzasadniałyby przyjęcie, że ukaranie skarżącego nie pozostawałoby w zgodzie z tym interesem. Nie budzi wątpliwości, że skarżący nie wypełnił obowiązków wynikających z art. 7c ustawy z związku z § 3b pkt 1 lit. a) i b) rozporządzenia z dnia 14 sierpnia 2018 r. w sprawie dodatkowych danych podlegających wskazaniu w zgłoszeniu przewozu towarów. Jednocześnie ze stanu faktycznego sprawy nie wynika, by istniały obiektywne przeszkody w wywiązaniu się przez skarżącego z powyższych obowiązków. Przeciwnie, skarżący, jako podmiot odbierający, dokonał w zgłoszeniu adnotacji odnośnie objętości odebranego towaru, a zatem nie doznawał przeszkód w uzupełnieniu zgłoszenia, natomiast całkowicie zignorował obowiązki wynikające z powołanych ostatnio przepisów. Skarżący w odpowiedzi na wezwanie do wyjaśnienia powodów nieuzupełnienia danych w zgłoszeniu SENT poinformował, że nastąpiło to przez pomyłkę i nie było celowe, a wynikało z zapomnienia skarżącego. Następnie w toku postępowania oraz w skardze skarżący zwrócił uwagę na brak możliwości zmiany, uzupełnienia czy też skorygowania błędu w zgłoszeniu. Przytoczone przez skarżącego powody nieuzupełnienia zgłoszenia o wymagane dodatkowe dane świadczą jednak o braku po stronie skarżącego staranności i nieprzywiązywaniu należytej wagi do realizowania spoczywających na nim z mocy prawa obowiązków, obejmujących podanie w zgłoszeniu danych koniecznych do zapewnienia skuteczności monitorowania przewozu towarów. Skarżący dopiero na wezwanie organu pierwszej instancji do złożenia wyjaśnień podał konieczne dane, które winien był zamieścić w treści zgłoszenia SENT. Natomiast, jako podmiot od lat profesjonalnie zajmujący się obrotem towarami objętymi przepisami ustawy SENT, skarżący winien tak zorganizować swoją działalność, by wypełniać spoczywające na nim obowiązki. Wymaga podkreślenia, że dodatkowe dane, o których mowa w art. 7c ustawy SENT, są niezbędne dla pełnego monitorowania przewozu towarów, na co zwrócono uwagę w projekcie ustawy z dnia 10 maja 2018 r. o zmianie ustawy o systemie monitorowania drogowego przewozu towarów oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2018 r., poz. 1039), którą dodano art. 7c. Zatem podanie tych danych jest niezbędne dla realizacji celów ustawy SENT. Biorąc pod uwagę powyższe okoliczności, nie można uznać, by nałożenie na skarżącego kary pieniężnej stanowiło nieproporcjonalną reakcję, a zatem by nałożeniu kary miał sprzeciwiać się interes publiczny. Trafnie wskazano w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, że skarżący zlekceważył wynikające z przepisów prawa obowiązki. Bez wpływu na powyższą ocenę pozostaje akcentowana w skardze okoliczność braku uszczuplenia należności podatkowych w stanie faktycznym sprawy. Istotne jest bowiem, że w świetle obowiązujących przepisów nieuzupełnienie zgłoszenia o dodatkowe dane utrudnia skuteczne monitorowanie przewozu towarów. Zasadnie zatem podkreślono w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, że sam fakt zapłacenia podatku nie może mieć przesądzającego znaczenia i nie może sam w sobie stanowić o spełnieniu przesłanki interesu publicznego i odstąpieniu od nałożenia kary z tej tylko przyczyny. W konsekwencji, zdaniem Sądu, dokonana w zaskarżonej decyzji analiza przesłanek ważnego interesu przewoźnika oraz interesu publicznego i wywiedziony stąd wniosek o braku podstaw do odstąpienia od nałożenia kary nie naruszają przepisu art. 21 ust. 3 ustawy SENT. Treść przepisu wskazuje na jego uznaniowy charakter i w ocenie Sądu organ nie przekroczył granic tego uznania. Zauważyć jednocześnie należy, że w ustawie SENT ustawodawca nie wyposażył organu w możliwość miarkowania kar ani ich zmiany (por. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z 18 maja 2020 r., sygn. akt II GSK 220/20 oraz z 13 marca 2019 r., sygn. akt II FSK 3478/18). Wbrew zarzutom podniesionym w skardze, organy wyczerpująco zgromadziły i oceniły materiał dowodowy, który był wystarczający do wydania rozstrzygnięcia. Ustalenia przyjęte za podstawę zaskarżonej decyzji pozostają w logicznym związku z treścią zgromadzonych dowodów. Jednocześnie ustalenia te w istocie nie były kwestionowane przez stronę. W związku z tym podniesione w skardze zarzuty naruszenia przepisów postępowania nie znajdują podstaw. Jednocześnie ponownie wyjaśnić należy, że stosownie do art. 26 ust. 5 ustawy SENT w zakresie nieuregulowanym w ustawie do kar pieniężnych stosuje się odpowiednio przepisy ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz.U. z 2021 r., poz. 1540 z późn. zm.). W sprawie nie znajdowały zatem zastosowania powołane w skardze przepisy kodeksu postępowania administracyjnego. Z tych wszystkich względów Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2022, poz. 329, dalej jako "p.p.s.a."). oddalił skargę. Sprawa została rozpoznana przez Sąd na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym na podstawie art. 119 pkt 2 p.p.s.a., zgodnie z którym sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli strona zgłosi wniosek o skierowanie sprawy do rozpoznania w trybie uproszczonym, a żadna z pozostałych stron w terminie czternastu dni od zawiadomienia o złożeniu wniosku nie zażąda przeprowadzenia rozprawy. Jak wynika z akt niniejszej sprawy, wniosek taki został złożony przez organ w odpowiedzi na skargę, a skarżący nie zażądał przeprowadzenia rozprawy.