III SA/Lu 1643/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący: sędzia WSA Ewa Ibrom po rozpoznaniu w dniu 20 czerwca 2018 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi K. D. na decyzję Dyrektora Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa z dnia [...] września 2015 r., nr [...] w przedmiocie renty strukturalnej - w zakresie wniosku K. D. o przywrócenie terminu do złożenia wniosku o uzasadnienie wyroku z dnia 19 maja 2016 r. postanawia: odmówić przywrócenia terminu. Zgodnie z art. 86 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 z późn. zm.), dalej jako "p.p.s.a.", jeżeli strona nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy, sąd na jej wniosek postanowi przywrócenie terminu. Pismo z wnioskiem o przywrócenie terminu musi spełniać warunki określone w art. 87 p.p.s.a. Zgodnie z tym przepisem, pismo z wnioskiem o przywrócenie terminu wnosi się do sądu, w którym czynność miała być dokonana, w ciągu siedmiu dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu (§ 1). W piśmie tym należy uprawdopodobnić okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu (§ 2). Równocześnie z wnioskiem strona powinna dokonać czynności, której nie dokonała w terminie (§ 4). W świetle ugruntowanego w tej kwestii orzecznictwa sądowoadministracyjnego panuje jednolity pogląd, że przywrócenie terminu ma charakter wyjątkowy i nie jest możliwe, jeżeli strona dopuściła się choćby lekkiego niedbalstwa. Wniosek o przywrócenie terminu może być skuteczny, gdy uchybienie terminu nastąpiło wskutek przeszkody, której strona nie mogła usunąć, nawet przy użyciu największego w danych warunkach wysiłku. (por. postanowienie NSA 12 września 2013 r., sygn. akt II FZ 717/13; postanowienie NSA z 22 listopada 2013 r., sygn. akt II FZ 988/13, postanowienie NSA z 27 maja 2014 r., sygn. akt II GZ 223/14). W niniejszej sprawie w piśmie z dnia 29 maja 2018 r. K. D. (dalej jako "skarżąca") wniosła o przywrócenie terminu do złożenia wniosku o sporządzenie i doręczenie uzasadnienia wyroku z dnia 19 maja 2016 r., sygn. akt III SA/Lu 1643/15. W uzasadnieniu wniosku skarżąca podniosła, że dopiero z pisma Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa z dnia 22 maja 2018 r. (odebranego w dniu 23 maja 2018 r.) dowiedziała się, że sprawa przed WSA w Lublinie została zakończona. Skarżąca wskazała, że przyczyną braku złożenia wniosku była przewlekła choroba trzustki i liczne pobyty w szpitalu. Oceniając przesłanki przywrócenia terminu, stwierdzić należy, skarżąca złożyła wniosek o przywrócenie terminu w wymaganym, 7-dniowym terminie. We wniosku skarżąca wskazała, że o uchybieniu terminu dowiedziała się z pisma Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa z dnia 22 maja 2018 r., które odebrała w dniu 23 maja 2018 r. Skarżąca wniosek o przywrócenie terminu złożyła w dniu 30 maja 2018 r., a więc w zachowaniem terminu, o którym mowa w art. 87 § 1 p.p.s.a. Skarżąca spełniła również warunek wskazany w art. 87 § 4 p.p.s.a. – jednocześnie z wnioskiem o przywrócenie terminu złożyła wniosek o sporządzenie i doręczenie uzasadnienia wyroku z dnia 19 maja 2016 r. Zgodnie z art. 87 § 5 p.p.s.a., po upływie roku od uchybionego terminu, jego przywrócenie jest dopuszczalne tylko w przypadkach wyjątkowych. W rozpoznawanej sprawie skarżąca nie uprawdopodobniła okoliczności wskazujących na brak jej winy w uchybieniu terminu oraz nie wykazała zaistnienia okoliczności, o których mowa w art. 87 § 5 p.p.s.a. W niniejszej sprawie jako przyczynę uchybienia terminu skarżąca wskazała przewlekłą chorobę trzustki i liczne hospitalizacje. Z przedłożonych przez skarżącą kart informacyjnych leczenia szpitalnego wynika, że skarżąca przebywała w szpitalu w następujących terminach: od 17 grudnia 2016 r. do 13 stycznia 2017 r., od 13 stycznia 2017 r. do 23 lutego 2017 r., od 23 lutego 2017 r. do 3 marca 2017 r. Orzecznictwo sądów administracyjnych uznaje nagłą chorobę za przyczynę usprawiedliwiającą uchybienie terminu, jednakże tylko wówczas, gdy choroba ta stanowi niemożliwą do przezwyciężenia przeszkodę w jego dochowaniu. Konieczne w takim przypadku jest wykazanie przez stronę wnioskującą o przywrócenie terminu, że choroba była takiego rodzaju, że uniemożliwiała wyręczenie się inną osobą, a tym bardziej, że jej rodzaj, czy objawy uniemożliwiały osobiste działanie (por. postanowienie NSA z dnia 22 listopada 2013 r., sygn. akt II OZ 1053/13; postanowienie NSA z dnia 5 września 2013 r., sygn. akt II FZ 746/13). Oceniając w tym kontekście wniosek skarżącej, nie można przyjąć, że uchybienie przez nią terminowi było niezawinione. Z przedłożonej przez skarżącą dokumentacji medycznej wynika, że skarżąca przebywała w szpitalu w okresie od 17 grudnia 2016 r. do 3 marca 2017 r. Ostatni udokumentowany pobyt skarżącej w szpitalu to pobyt na oddziale ratunkowym w dniu 1 kwietnia 2017 r. Wyrok w niniejszej sprawie został wydany w dniu 19 maja 2016 r., a więc ponad sześć miesięcy wcześniej niż pierwsza hospitalizacja skarżącej. W ocenie Sądu, skarżąca nie dochowała należytej staranności w prowadzeniu swoich spraw i na tym polega jej zawinienie w postaci niedbalstwa, które doprowadziło do uchybienia terminu. Skarżąca wiedziała, że w jej sprawie toczy się postępowanie sądowoadministracyjne. Skarżąca została powiadomiona o terminie rozprawy wyznaczonej na dzień 19 maja 2016 r. Skarżąca nie podjęła jednak żadnych działań, aby uzyskać informacje na temat przebiegu postępowania. Należy również zwrócić uwagę, że od ostatniego pobytu skarżącej w szpitalu do dnia złożenia wniosku o przywrócenie terminu upłynął ponad rok. Z akt sprawy nie wynika, aby skarżąca podejmowała w tym czasie jakieś czynności w swojej sprawie. Powyższe prowadzi do wniosku, że skarżąca nie dochowała należytej staranności wymaganej od strony dbającej należycie o własne interesy. Brak jest zatem podstaw do przyjęcia, że skarżąca uchybiła terminowi do dokonania czynności bez swojej winy, wobec czego uznać należy, że nie zostały spełnione ustawowe warunki do jego przywrócenia. Mając powyższe na względzie, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie, na podstawie art. 86 § 1 p.p.s.a., orzekł jak w postanowieniu.