III SA/Lu 179/08

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Jerzy Stelmasiak (sprawozdawca), Sędziowie Sędzia NSA Leszek Leszczyński,, Sędzia NSA Krystyna Sidor, Protokolant Starszy inspektor Ewa Lachowska, po rozpoznaniu w Wydziale III na rozprawie w dniu 26 czerwca 2008r. sprawy ze skargi F.W. na decyzję Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego z dnia [...] kwietnia 2006 r. nr [...] w przedmiocie choroby zawodowej I. uchyla zaskarżoną decyzję i decyzję Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego z dnia [...] marca 2006r. Nr [...]: II zasądza od Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego na rzecz skarżącego F.W. kwotę [...] złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania. Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny decyzją z dnia [...] kwietnia 2006 roku nr [...] wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 K.p.a. w związku z art. 37 ustawy z dnia 14 marca 1985 r. o Państwowej Inspekcji Sanitarnej (tekst jednolity: Dz.U. z 1998 roku Nr 90 poz. 575 z późn. zm) - po rozpatrzeniu odwołania F.W. od decyzji Nr [...] Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego z dnia [...] marca 2006 r. znak: [...] o braku podstaw do stwierdzenia u niego choroby zawodowej narządu słuchu – utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu stwierdził, że wszystkie zarzuty podniesione w odwołaniu przez skarżącego F.W. są bezzasadne. Są to następujące zarzuty: - utraty słuchu w czasie pracy; - błędnego informowania przez lekarzy z Poradni Medycyny Pracy PKP w L. w latach 1995-1998, że brak jest przepisu w tym zakresie lub, że sprawa ubiegania się o uznanie u niego choroby zawodowej jest przedawniona; - błędnego orzeczenia Instytutu Medycyny Pracy w Ł.i, że nie jest chory na chorobę zawodową; - wydając orzeczenie o braku podstaw do rozpoznania u skarżącego choroby zawodowej, nie uwzględniono przepisów o chorobach zawodowych z 1983 r. które nie określały po ilu latach od zakończenia pracy można ubiegać się o uznanie choroby zawodowej, tylko podano nowy przepis. Zdaniem organu II instancji zarzuty podniesione w odwołaniu są bezzasadne z następujących powodów. Po pierwsze, przedmiot sprawy regulują przepisy rozporządzenia z dnia 30 lipca 2002 r. w sprawie wykazu chorób zawodowych, szczegółowych zasad postępowania w sprawach zgłaszania podejrzenia, rozpoznawania i stwierdzania chorób zawodowych oraz podmiotów właściwych w tych sprawach (Dz.U Nr 132 poz.1115) - zwanego dalej rozporządzeniem. Ponadto § 2 ust. 2 rozporządzenia stanowi, że "zgłoszenie podejrzenia choroby zawodowej oraz jej rozpoznanie może nastąpić u pracownika lub byłego pracownika (zwanego dalej pracownikiem), w okresie jego zatrudnienia w narażeniu zawodowym lub po zakończeniu pracy w takim narażeniu, nie później jednak niż w okresie, który został określony w wykazie chorób zawodowych". Natomiast, podkreślił organ, w wykazie chorób zawodowych, stanowiącym załącznik do rozporządzenia określono, że okres, w którym wystąpienie udokumentowanych objawów chorobowych upoważnia do rozpoznania choroby zawodowej, w przypadku "obustronnego trwałego ubytku słuchu typu ślimakowego spowodowanego hałasem..." nie może przekraczać 2 lat. Po drugie, z materiału dowodowego sprawy, w tym z karty oceny narażenia zawodowego wynika, że F.W. na stanowisku maszynisty parowozu pracował do 7 lutego 1982 r. i od tego dnia przeszedł na rentę z powodu ogólnego stanu zdrowia. Z charakterystyki stanowiska pracy wynika, że ostatnie badania okresowe, wykonane w 1981 r. wykazały "wzrok pierwsza kategoria, słuch pierwsza kategoria...". Potwierdza to wpis w karcie "wynik badania okresowego" z dnia 15 grudnia 1980 roku. Po trzecie, podejrzenie choroby zawodowej narządu słuchu zgłoszono i skierowano F.W. na badania w celu rozpoznania choroby zawodowej w dniu 20 grudnia 2002 r. , czyli po 20 latach od zakończenia pracy zawodowej i przejścia na rentę, jak i brak jest udokumentowanych objawów uszkodzenia słuchu w okresie dwu lat od zaprzestania pracy. Zdaniem organu II instancji chociaż skarżący F.W. w odwołaniu i w piśmie adresowanym do Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego z dnia [...] lutego 2005 r. podaje, że pytał o możliwość rozpoznania u niego choroby zawodowej w latach 1995-1998, to nie jest to udokumentowane. Także brak jest dowodu, że w Poradni Medycyny Pracy PKP odmówiono mu wykonania badań w kierunku choroby zawodowej. Ponadto w 1995 r., jak stara się udowodnić brał udział w organizacji Punktu Lekarskiego PKP w D, czyli miał bliski kontakt z obwodem Lecznictwa Kolejowego w L i ze Specjalistyczną Przychodnią Lekarską w C. Po czwarte, jednostka orzecznicza pierwszego stopnia tj.: Poradnia Chorób Zawodowych WOMP Oddział w C., choroby zawodowej u F.W. nie rozpoznała. Ponadto, choroby zawodowej narządu słuchu u F.W. nie rozpoznała również jednostka orzecznicza drugiego stopnia tj. Instytut Medycyny Pracy w Ł., który był upoważniony na podstawie przepisu § 5 ust. 3 rozporządzenia do ponownego badania w przypadku kwestionowania orzeczenia jednostki orzeczniczej pierwszego stopnia. Z powyższego orzeczenia lekarskiego Nr [...] z dnia [...] lipca 2003 r. wydanego przez jednostkę orzeczniczą drugiego stopnia o braku podstaw do rozpoznania u F.W. choroby zawodowej narządu słuchu wynika, że na podstawie kompleksowych badań audiologicznych rozpoznano u niego zaawansowany ubytek słuchu, jednak nie przedstawia on cech klinicznie charakterystycznych dla przewlekłego urazu akustycznego (zawodowego uszkodzenia słuchu). W świetle tej opinii oraz biorąc pod uwagę wyniki aktualnych badań audiologicznych obecny stan jego słuchu należy zdaniem Instytutu przypisać procesowi starzenia się narządu słuchu. Po piąte stwierdził organ, że do dnia 3 września 2002 r. obowiązywały przepisy rozporządzenia Rady Ministrów w sprawie chorób zawodowych z dnia 18 listopada 1983 roku (Dz.U. Nr 65 poz.294 z póź, zm.). Jednak powyższe przepisy rozporządzenia nie mają zastosowania w tej sprawie. Zgodnie z § 10 rozporządzenia z 2002 r., dotyczą one tylko tych postępowań, które zostały rozpoczęte przed wejściem w życie nowych przepisów tj. przed 3 września 2002 r. Natomiast sprawa F.W. została rozpoczęta w grudniu 2002 r. Ponadto do listopada 1983 r. choroby zawodowe rozpoznawane i stwierdzane były na podstawie rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 20 listopada 1974 r. Z tych względów stwierdził organ odwoławczy w szczególności biorąc pod uwagę: - zgodne orzeczenia lekarskie jednostek orzeczniczych pierwszego i drugiego stopnia o braku podstaw do rozpoznania zawodowego uszkodzenia słuchu; - zgłoszenie się do lekarza z powodu ubytku słuchu po upływie 20 lat od zakończenia pracy, czyli po upływie okresu określonego w poz. 21 wykazu chorób zawodowych, zgodnie z przepisem § 2 ust. 2 rozporządzenia; - § 8 ust. 1 rozporządzenia który stanowi, że organ państwowej inspekcji sanitarnej wydaje decyzję w sprawie choroby zawodowej na podstawie danych zawartych w orzeczeniu lekarskim oraz oceny narażenia zawodowego; - postanowienia NSA z dnia 24 lutego 1998 roku NSA I S.A. 1520/97 ONS 1998/4/150 w Warszawie stwierdzającego, że "organy inspekcji sanitarnej w postępowaniu o stwierdzenie choroby zawodowej są związane rozpoznaniem choroby podanym w orzeczeniu lekarskim" – brak jest podstaw prawnych stwierdził organ II instancji do uwzględnienia odwołania. W skardze do Sądu od powyższej decyzji, którą skarżący nazwał także odwołaniem, F.W. podtrzymał swoje wątpliwości (zarzuty) i wniósł o ich rozpatrzenie przez Sąd. W odpowiedzi na skargę organ II instancji podtrzymał swoje stanowisko i wniósł o jej oddalenie. Następnie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie wyrokiem z dnia 6 lipca 2006 r. sygn .akt III SA/Lu 239/06 wydanym na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) zwana dalej p.p.s.a. oddalił skargę. Sąd pierwszej instancji uznał, że schorzenie, na które cierpi skarżący, nie jest chorobą zawodową, ponieważ nie spełnia wymogów określonych w § 2 pkt 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 lipca 2002 r. w sprawie wykazu chorób zawodowych, szczegółowych zasad postępowania w sprawach zgłaszania podejrzenia, rozpoznawania i stwierdzania chorób zawodowych oraz podmiotów właściwych w tych sprawach (Dz. U. Nr 132 poz. 1115). Ponadto orzekł Sąd, załącznik do rozporządzenia pod poz. 21 wymienia jako chorobę zawodową obustronny trwały ubytek słuchu typu ślimakowego spowodowany hałasem. Z kolei opinie medyczne wydane przez WOMP oraz IMP podnoszą inne przyczyny niedosłuchu, niż przewlekły uraz akustyczny. Oznacza to, że zdiagnozowany trwały ubytek słuchu nie jest spowodowany hałasem i nie może stanowić choroby zawodowej. Jednocześnie Sąd podkreślił, że istnienie uszczerbku słuchu nie zostało udokumentowane w okresie dwóch lat od zakończenia pracy (7 lutego 1982 r.), zaś w świetle obowiązującego rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 lipca 2002 r. w sprawie wykazu chorób zawodowych ..., uniemożliwia to rozpoznanie choroby zawodowej i wydanie stosownej decyzji, bez względu nawet na ewentualną pozytywną treść opinii lekarskich. Następnie, po wniesieniu skargi kasacyjnej przez fachowego pełnomocnika Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 3 kwietnia 2007 r. sygn. akt II OSK 1616/06 uchylił wyrok Sądu Wojewódzkiego i przekazał sprawę F.W. do ponownego rozpoznania. W uzasadnieniu Naczelny Sąd Administracyjny w szczególności podkreślił, że rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 30 lipca 2002 r. w sprawie wykazu chorób zawodowych (...) wykracza poza delegację ustawową z art. 237 § 1 Kodeksu pracy, w części w której określa "okres wystąpienia udokumentowanych objawów choroby" w wykazie chorób zawodowych, stanowiącym załącznik do rozporządzenia. Ponadto NSA orzekł, że Sąd Wojewódzki oceniając wskazane w skardze zarzuty zobowiązany był rozważyć także kwestię zgodności przepisów rozporządzenia z ustawą i Konstytucją RP w świetle dyspozycji art. 184 oraz art. 178 ust. 1 Konstytucji RP. Z kolei art. 8 stanowi, że Konstytucja jest najwyższym prawem i jej przepisy stosuje się bezpośrednio, zaś adresatem tej dyspozycji są w pierwszej kolejności sądy. Oznacza to, że Sąd pierwszej instancji powinien odmówić zastosowania niezgodnej z prawem regulacji zawartej w załączniku do rozporządzenia. Jednak, ponownie rozpatrując sprawę, Wojewódzki Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 3 lipca 2007 r. sygn. akt III SA/Lu 267/07 także oddalił skargę. W uzasadnieniu Sąd pierwszej instancji orzekł, że oddalił skargę, gdyż brak jest możliwości uznania schorzenia – ubytku słuchu skarżącego, za chorobę zawodową, ze względu na to, że uszkodzenie słuchu nie jest wywołane hałasem, bez względu na to, czy hałas występował w miejscu pracy skarżącego, w jak długim okresie i w jakim natężeniu, nie jest to przyczyną częściowej głuchoty. Natomiast załącznik do rozporządzenia wskazuje pod poz. 21 jako chorobę zawodową obustronny trwały ubytek słuchu typu ślimakowego spowodowany wyłącznie hałasem. Także opinie medyczne wydane przez WOMP oraz IMP wskazują na inną etiologię niedosłuchu, niż przewlekły uraz akustyczny. Dlatego też, orzekł Sąd pierwszej instancji, zdiagnozowany trwały ubytek słuchu, który nie jest spowodowany hałasem, nie może stanowić choroby zawodowej. Ponadto według specjalistów z Instytutu Medycyny Pracy w Ł., aktualny stan słuchu skarżącego wynika z procesu starzenia się tego narządu. Natomiast, podkreślił Sąd pierwszej instancji, pominął w swoich rozważaniach to, kiedy ujawniły się objawy chorobowe, stosując się do wskazówek Naczelnego Sądu Administracyjnego udzielonych w tej kwestii. Także od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z dnia 3 lipca 2007 r. sygn. akt III SA/Lu 267/07 pełnomocnik fachowy skarżącego wniósł skargę kasacyjną, w której wystąpił o jego uchylenie. W treści skargi kasacyjnej podniósł następujące zarzuty: Po pierwsze, naruszenie przez Sąd pierwszej instancji przepisów postępowania w świetle art. 174 pkt 2 p.p.s.a, które miało istotny wpływ na wynik sprawy na podstawie: 1) art. 145 § 1 pkt 1 lit. c w związku z art. 145 § 2 p.p.s.a., polegające m.in. na oddaleniu skargi i pominięciu przez Sąd naruszeń przepisów postępowania przy wydawaniu decyzji przez organ administracji: - art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a., poprzez błędną ocenę zebranego w sprawie materiału dowodowego i przyjęcie, że ubytek słuchu skarżącego nie stanowi choroby zawodowej - nie jest spowodowany hałasem, - § 2, § 6 ust. 1 i ust. 2 pkt. 1, 2 i 5 oraz § 8 ust. 1 rozporządzenia, poprzez stwierdzenie braku wystąpienia u skarżącego choroby zawodowej, gdy w wyniku oceny warunków pracy można stwierdzić z wysokim prawdopodobieństwem, że choroba została wywołana narażeniem zawodowym, a decyzję wydano na podstawie bezkrytycznego przyjęcia wyników badań specjalistycznych, Po drugie, naruszenie art. 190 p.p.s.a., poprzez pomięcie oceny wpływu okoliczności kiedy ujawniły się objawy chorobowe u skarżącego, gdy Naczelny Sąd Administracyjny nie udzielił w tym zakresie żadnych wskazówek, które wiązałyby Sąd pierwszej instancji, Po trzecie, zastosowanie w tej sprawie art. 151 p.p.s.a., polegającego na oddaleniu skargi, gdy skargę należało uwzględnić. Następnie, po rozpatrzeniu skargi kasacyjnej Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 6 lutego 2008 r. sygn. akt II OSK 1564/07 uchylił zaskarżony wyrok i przekazał sprawę Sądu I instancji do ponownego rozpatrzenia, W uzasadnieniu NSA podniósł w szczególności trzy przesłanki wynikające z zarzutów skargi kasacyjnej. Po pierwsze, Sąd I instancji w świetle art. 190 p.p.s.a., był związany wykładnią prawa dokonaną w tej sprawie przez Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 3 kwietnia 2007 r., sygn. akt II OSK 1616/06. Ponadto Naczelny Sąd Administracyjny zakwestionował zgodność postanowień załącznika do rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 lipca 2002 r. w sprawie wykazu chorób zawodowych (...) dotyczącym określenia "okresu wystąpienia udokumentowanych objawów chorobowych" z art. 237 § 1 k.p. i art. 92 ust. 1 Konstytucji RP. Następnie NSA orzekł, że Sąd I instancji powinien odmówić zastosowania niezgodnej z prawem regulacji zawartej w załączniku do rozporządzenia z 2002 r. Z tych względów, podczas ponownego rozpoznawania sprawy obowiązkiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie była odmowa zastosowania powyższej regulacji prawnej niezgodnej z ustawą i Konstytucją. Z kolei, odmowa zastosowania, ujętej w załączniku do cyt. rozporządzenia, regulacji określającej "okres wystąpienia udokumentowanych objawów chorobowych" oznacza, że z normy prawnej, która reguluje przesłanki uznania choroby za chorobę zawodową i którą można skonstruować w oparciu o przepisy rozporządzenia z dnia 30 lipca 2002 r., należy wyłączyć element niekonstytucyjny, czyli "okres wystąpienia udokumentowanych objawów chorobowych". Po drugie, błędnie Sąd I instancji stwierdził, że wskazówki NSA udzielone w sprawie, zobowiązują do pominięcia w rozważaniach okoliczności, kiedy ujawniły się objawy chorobowe. Natomiast w istocie ujawnienie się objawów chorobowych stanowi element stanu faktycznego, który musi być brany pod uwagę w procesie kontroli przez Sąd I instancji zgodności z prawem zaskarżonej decyzji. Oznacza to, że pogląd prawny wyrażony przez NSA, którym był związany Sąd I instancji nie dotyczył więc ustaleń faktycznych, lecz zagadnień normatywnych. Po trzecie, NSA orzekł, że biorąc pod uwagę stan faktyczny w tej sprawie nie budzi wątpliwości praca skarżącego w warunkach wieloletniego narażenia na hałas. Natomiast zadaniem lekarza jak i właściwego organu inspekcji sanitarnej nie jest wykazywanie istnienia związku przyczynowego choroby i narażenia zawodowego, lecz tylko zbadanie czy bezspornie lub nawet z wysokim prawdopodobieństwem należy wykluczyć istnienie tego związku. Jednak materiał dowodowy zebrany w postępowaniu administracyjnym oraz jego ocena nie spełniają obowiązków nałożonych z art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. Stąd, ponieważ materiał dowodowy nie dawał podstaw do rozstrzygnięcia sprawy organ naruszył również § 2 w związku z § 8 ust. 1 rozporządzenia z dnia 30 lipca 2002 r. Z tych też względów orzekł NSA, za zasadny należało uznać zarzut naruszenia przez Sąd pierwszej instancji art. 190 p.p.s.a.. Sąd I instancji nie wyciągając wniosków ze zmiany treści normatywnej stosowanych przepisów, nie zastosował się bowiem do wykładni prawa dokonanej w sprawie przez Naczelny Sąd Administracyjny. Dlatego też, zasadny jest także zarzut naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. i art. 151 p.p.s.a., polegający na pominięciu przez Sąd pierwszej instancji naruszenia przez organ art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. oraz § 2 i § 8 ust. 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 lipca 2002 r. w sprawie wykazu chorób zawodowych (...). Ponadto stwierdzone naruszenia przepisów postępowania mogły mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz. 1269 ze zm. zwana dalej p.p.s.a.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem. Oznacza to, iż przedmiotem sprawy sądowoadministracyjnej jest ocena przez sąd prawidłowości prowadzenia przez organ administracji publicznej postępowania administracyjnego oraz wydanego w tym postępowaniu rozstrzygnięcia. Ponadto w tej sprawie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie jest związany wykładnią prawa dokonaną tej sprawie przez Naczelny Sąd Administracyjny zgodnie z dyspozycją art. 190 p.p.s.a. Oznacza, to, że skład orzekający w tej sprawie w pełni podziela stanowisko NSA, że w przedmiotowej sprawie zaskarżona decyzja naruszyła zarówno przepisy prawa procesowego w stopniu mającym istotny wpływ na wynik sprawy jak i przepisy prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy. W pierwszym powyższym przypadku, należy podkreślić, że opinie lekarskie podlegają ocenie, jak każdy dowód w sprawie, zgodnie z ogólną zasadą k.p.a. prawdy obiektywnej z art. 7 k.p.a. Ponadto, ich zadaniem, tak jak i decyzji właściwego organu państwowej inspekcji sanitarnej nie jest wykazanie wystąpienia związku przyczynowego choroby i narażenia zawodowego, lecz zbadanie czy bezspornie lub z wysokim prawdopodobieństwem należy wykluczyć istnienie tego związku. Zebrany w postępowaniu administracyjnym materiał dowodowy oraz jego ocena przez organy, naruszyły z tych powodów dyspozycję z art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. W drugim przypadku, nastąpiło także naruszenie przepisów prawa materialnego, ponieważ skład orzekający w tej sprawie podziela stanowisko NSA, który zakwestionował zgodność treści załącznika rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 lipca 2002 r., w sprawie wykazu chorób zawodowych (...), dotyczących określenia "okresu wystąpienia udokumentowanych objawów chorobowych" z art. 237 § 1 k.p. i art. 92 ust. 1 Konstytucji RP. Oznacza to, że w tej sprawie Sąd odmówił zastosowania jako niezgodnej z prawem regulacji zawartej w załączniku do cyt. rozporządzenia RM z 2002 roku. Konsekwencją prawną odmowy zastosowania zawartej w załączniku do cyt. rozporządzenia Rady Ministrów regulacji, która określa "okres wystąpienia udokumentowanych objawów chorobowych" jest to, że z normy prawnej, określającej przesłanki uznania choroby za chorobę zawodową, którą można skonstruować w oparciu o przepisy rozporządzenia z dnia 30 lipca 2002 r. , należy wyłączyć element niekonstytucyjny, a więc "okres wystąpienia udokumentowanych objawów chorobowych" Ponadto, co wynika także z uzasadnienia wyroku NSA, ponownie rozpatrując sprawę właściwy organ państwowej inspekcji sanitarnej musi także badać okoliczność, kiedy ujawniły się objawy chorobowe, co stanowi ważny element ustalenia prawidłowego stanu faktycznego. Ubocznie należy podkreślić, że także Trybunał Konstytucyjny w wyroku z dnia 19 czerwca 2008 r. (sygn. akt K 55/05) orzekł, że "art. 237 § 1 pkt 2 i 3 ustawy z dnia 26 czerwca 1974 r. - Kodeks pracy w zakresie, w jakim nie określają wytycznych dotyczących treści rozporządzenia oraz rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 30 lipca 2002 r. w sprawie wykazu chorób zawodowych, szczegółowych zasad postępowania w sprawach zgłaszania podejrzenia, rozpoznawania i stwierdzania chorób zawodowych oraz podmiotów właściwych w tych sprawach są niezgodne z art. 92 ust. 1 Konstytucji. Przepisy tracą moc obowiązującą z upływem 12 (dwunastu) miesięcy od dnia ogłoszenia wyroku w Dzienniku Ustaw" Z tych względów i na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit.a/ i c/ p.p.s.a. Sąd orzekł jak sentencji. O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. 200 p.p.s.a.