III SA/Lu 204/08

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący: Asesor WSA Jerzy Drwal po rozpoznaniu w dnia 19 czerwca 2008 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi B.B. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] marca 2008 r. znak [...] w przedmiocie uznania za nieuzasadnione zażalenia na bezczynność Burmistrza N. w sprawie rozgraniczenia nieruchomości postanawia: - odrzucić skargę W dniu 6 maja 2008 r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie wpłynęła skarga B.B., na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] marca 2008 r. w przedmiocie uznania za nieuzasadnione zażalenia na bezczynność Burmistrza N. w sprawie rozgraniczenia nieruchomości. Podstawę wydania w/w postanowienia stanowił art. 37 kodeksu postępowania administracyjnego. Strona została prawidłowo pouczona, co do tego, iż na przedmiotowe postanowienie nie przysługuje środek zaskarżenia, jednak może ona wnieść skargę na bezczynność organu I instancji (art. 3 § 2 pkt 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) i za jego pośrednictwem. Na powyższe postanowienie Kolegium B.B. wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego. Skarga nie zawierała zarzutów oraz uzasadnienia. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o odrzucenie skargi, wskazując na prawidłowe pouczenie zawarte w przedmiotowym postanowieniu i niezastosowanie się do tego pouczenia przez stronę. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje: Przepis art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi stanowi, że kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na: 1) decyzje administracyjne; 2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty; 3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie; 4) inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa; 5) akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej; 6) akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej; 7) akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego; 8) bezczynność organów w przypadkach określonych w pkt 1-4. Mając na uwadze powyższy katalog aktów, który podlega kognicji sądu administracyjnego, wskazać należy, że zaskarżone postanowienie nie mieści się w powołanym katalogu. Niezależnie od formy załatwienia przez organ wyższego stopnia zażalenia na bezczynność organu I instancji, stronie zostaje otwarta droga do podniesienia przed sądem administracyjnym bezczynności organu I instancji. Nie podlega natomiast zaskarżeniu do sądu administracyjnego czynność organu wyższego stopnia podjęta w następstwie rozpatrzenia zażalenia na bezczynność organu I instancji (zob. wyrok WSA w Białymstoku z 4 grudnia 2006 r. sygn. akt II SAB/Bk 14/06, LEX nr 284727). Stanowisko organu wyższego stopnia, wyrażone w trybie art. 37 K.p.a. ma charakter wpadkowy (incydentalny), na które stronie nie przysługuje prawo wniesienia zażalenia (zob. wyrok z dnia 1 czerwca 2006 r. w Warszawie, sygn. akt I SA/Wa 2174/05, Lex 232925). W tej sytuacji wniesienie skargi należało uznać za niedopuszczalne, a samą skargę na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – należało odrzucić. Niezależnie od powyższego wskazać stronie należy, na prawidłowe pouczenie, iż na przedmiotowe postanowienie nie przysługuje środek zaskarżenia, jednak może ona wnieść skargę na bezczynność organu I instancji (art. 3 § 2 pkt 8 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi) za jego pośrednictwem. Odrzucenie skargi strony na postanowienie SKO, nie uniemożliwia stronie skorzystania z wskazanego środka zaskarżenia w postaci skargi do tutejszego Sądu na bezczynność organu I instancji.