III SA/Lu 22/21

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Jerzy Marcinowski Sędziowie: Sędzia WSA Anna Strzelec (sprawozdawca) Sędzia WSA Iwona Tchórzewska Protokolant: Referent Agnieszka Kuna po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 21 września 2021 r. sprawy ze skargi M. G. na decyzję Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] z dnia [...] listopada 2020 r. nr [...] w przedmiocie dodatku służbowego oddala skargę. Zaskarżoną decyzją z 5 listopada 2020 r. Komendant Wojewódzki Policji w [...] (dalej organ odwoławczy, organ II instancji), po rozpatrzeniu odwołania M. G. (dalej skarżący), utrzymał w mocy decyzję Komendanta Powiatowego Policji w Ł. (dalej organ I instancji) z [...] stycznia 2020 r. w przedmiocie dodatku służbowego. Stan sprawy przedstawia się następująco. W raporcie z 15 stycznia 2020 r. M. G. zwrócił się do Komendanta Powiatowego Policji w Ł. o podwyższenie dodatku służbowego na czas określony od 1 lutego 2020 r. Skarżący podkreślił, że z obowiązków służbowych wywiązywał się bardzo dobrze, był nagradzany. Podniósł, że od 1 czerwca 2019 r. do 5 lutego 2020 r. przebywa na zwolnieniu lekarskim z powodu wypadku w pracy. Oświadczył, że od 6 lutego 2020 r. zamierza przejść na emeryturę. W odpowiedzi na raport Komendant Powiatowy Policji w Ł. w piśmie z [...] stycznia 2020 r. nie uwzględnił prośby skarżącego o podwyższenie dodatku służbowego. Komendant wyjaśnił, że wysokość dodatku służbowego uzależniona jest od należytego wykonywania obowiązków służbowych, a decyzja w tym przedmiocie ma charakter uznaniowy jako forma szczególnego wyróżnienia za cały okres nienagannej, wzorowej służby policjanta. Komendant stwierdził, że skarżący od 1 czerwca 2019 r. do 5 lutego 2020 r. nieprzerwanie przebywa na zwolnieniu lekarskim i jego nieobecność w znacznym stopniu wpłynęła na ciągłość wykonywania zadań na stanowisku kierowania Komendy Powiatowej Policji w Ł.. Komendant uwzględnił stanowisko bezpośredniego przełożonego i I Zastępcy Komendanta Powiatowego Policji w Ł.. Skarżący w piśmie z 9 lutego 2020 r. wniósł o ponowne rozpatrzenie wniosku o podwyższenie dodatku służbowego. Zarzucił, że pismo Komendanta z [...] stycznia 2020 r. nie jest zatytułowane i nie zawiera żadnego pouczenia o środku zaskarżenia lub jego braku. Skarżący podniósł, że powszechnie wiadomo, że policjantom odchodzącym na emeryturę symbolicznie podnosi się wysokość dodatku służbowego, jeśli przebieg służby był oceniany pozytywnie. Ponownie podkreślił, że z obowiązków służbowych wywiązywał się bardzo dobrze, otrzymywał nagrody, pochwały i wyróżnienia. W piśmie z 16 marca 2020 r. Komendant Wojewódzki Policji w [...] wskazał, że wysokość i tryb przyznawania policjantowi dodatku służbowego określono w § 9 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 6 grudnia 2001 r. w sprawie szczegółowych zasad otrzymywania i wysokości uposażenia zasadniczego policjantów, dodatków do uposażenia oraz ustalania wysługi lat, od której jest uzależniony wzrost uposażenia zasadniczego (Dz. U. z 2015 r., poz. 1236 ze zm.). Podkreślił, że decyzja dotycząca dodatku służbowego ma charakter decyzji uznaniowej i zależy od oceny przez przełożonego okoliczności wymienionych w § 9 rozporządzenia. Zwrócił uwagę, że sam fakt przejścia policjanta na emeryturę nie może stanowić przesłanki do podwyższenia policjantowi dodatku służbowego. Skarżący złożył skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie, wnosząc o uchylenie zaskarżonego rozstrzygnięcia oraz orzeczenia organu I instancji z [...] stycznia 2020 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie wyrokiem z 16 lipca 2020 r. sygn. akt III SA/Lu 306/20 uchylił decyzję Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] z dnia 16 marca 2020 r. Sąd wyjaśnił, że organ I instancji z naruszeniem powołanych przepisów oraz przepisów ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2020 r., poz. 256 ze zm.), dalej "k.p.a.", w tym art. 104 § 1 i art. 107 § 1 k.p.a. nie wydał decyzji w sprawie wniosku skarżącego, lecz załatwił sprawę w drodze pisma informującego skarżącego, że jego prośba o podwyższenie dodatku służbowego nie została uwzględniona. Jednocześnie organ wyjaśnił, z jakiego powodu dodatek nie może być podwyższony i wskazał obowiązujące w tym zakresie przepisy. P. Komendanta Powiatowego Policji w Ł. z [...] stycznia 2020 r., którym organ nie uwzględnił prośby skarżącego o podwyższenie dodatku służbowego wskazuje skarżącego jako adresata pisma, zawiera oznaczenie organu oraz podpis Komendanta Powiatowego Policji w Ł.. P. rozstrzyga sprawę podwyższenia dodatku i wskazuje podstawę prawną rozstrzygnięcia. P. to, w ocenie Sądu, spełnia zatem warunek do uznania go za decyzję administracyjną. Sąd uznał, że wniesione w terminie 14 dni od doręczenia rozstrzygnięcia organu I instancji pismo zatytułowane "Wniosek o ponowne rozpatrzenie wniosku o podwyższenie dodatku służbowego", adresowane do wyższego przełożonego – Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...], spełnia warunki odwołania. Organ, do którego było adresowane zobowiązany był zatem rozpoznać sprawę na skutek odwołania skarżącego i wydać jedną z decyzji, wymienionych w art. 138 k.p.a. Organ II instancji nie wydał jednak formalnej decyzji, lecz – podobnie jak organ I instancji – załatwił sprawę w drodze pisma, adresowanego do skarżącego. Sąd wskazał, że pismo to zawiera minimum elementów niezbędnych do zakwalifikowania go jako decyzji administracyjnej. W konsekwencji uznać należy, że pismo organu II instancji z 16 marca 2020 r. podlega kontroli sądu administracyjnego na podstawie art. 3 § 1 i § 2 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm.), dalej "p.p.s.a." Dokonując kontroli w tak zakreślonych granicach Sąd uznał, że zaskarżona decyzja wydana została z naruszeniem przepisów postępowania: art. 7, art. 77 § 1, art. 80, art. 107 § 3, art. 136 i art. 138 k.p.a. Organ II instancji ograniczył się do powołania przepisów, które stanowią podstawę przyznawania i podwyższania dodatku służbowego. Przedstawione w decyzji zasady przyznawania i podwyższania dodatku służbowego nie odnoszą się jednak w ogóle do indywidualnej sytuacji skarżącego. Organ II instancji nie ustalił stanu faktycznego sprawy, w żaden sposób nie odniósł się także do stanu faktycznego ustalonego przez organ I instancji i nie ocenił postępowania przeprowadzonego przez ten organ. Nie wyjaśnił, dlaczego wysokość dodatku służbowego nie może być w przypadku skarżącego podwyższona. Za takie wyjaśnienie nie może być uznane zawarta w końcowej części pisma ogólna informacja, iż sam fakt przejścia na zaopatrzenie emerytalne ze względu na uzyskanie uprawnień emerytalnych nie może stanowić przesłanki do podwyższenia policjantowi dodatku służbowego. Organ odwoławczy wyraził także pogląd, że decyzja co do wysokości dodatku służbowego pozostawiona jest uznaniu przełożonego policjantów na terenie jego działania, co wskazywałoby na to, że organ odwoławczy nie czuł się uprawniony do oceny zasadności odmowy podwyższenia skarżącemu dodatku służbowego. Sąd uznał takie stanowisko za błędne i wskazał, że uznaniowy charakter decyzji nie zwalniał organu odwoławczego od obowiązku rozstrzygnięcia sprawy zgodnie z zasadą dwuinstancyjności. Wskazał również, że funkcjonariusz, nawet po zwolnieniu ze służby, ma prawo do rozstrzygnięcia jego wniosku odnoszącego się do uprawnień związanych ze stosunkiem służbowym, jeżeli złożył go w trakcie służby. Gdy policjant w trakcie pozostawania w służbie złożył wniosek o podwyższenie dodatku służbowego, ponieważ uważał, że spełnił kryteria do jego podwyższenia, to organ powinien ocenić ten wniosek merytorycznie, nawet gdy na dzień orzekania policjant już w służbie nie pozostawał. Po ponownym rozpatrzeniu sprawy Komendant Wojewódzki Policji w [...] zaskarżoną decyzją z [...] listopada 2020 r., po rozpatrzeniu odwołania M. G. utrzymał w mocy decyzję Komendanta Powiatowego Policji w Ł. z [...] stycznia 2020 r. W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji organ odwoławczy wskazał, że M. G. w okresie poprzedzającym zwolnienie ze służby w Policji przebywał na zwolnieniu lekarskim od 1 czerwca 2019 r. do 5 lutego 2020 r. W związku z tym we wskazanym okresie żadnych czynności na rzecz służby nie wykonywał. W stanowisku przesłanym do Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...], Komendant Powiatowy Policji w Ł. potwierdził zaistnienie w dniu 1 czerwca 2019 r. wypadku w służbie M. G., w wyniku którego doznał skręcenia i naderwania palca ręki prawej, powierzchownego urazu powłok głowy oraz zawrotów głowy pochodzenia ośrodkowego. Zwrócił również uwagę, że w dniu 26 kwietnia 2019 r. wobec M. G. zajmującego wówczas stanowisko dyżurnego Komendy Powiatowej Policji w Ł. wdrożone zostały czynności wyjaśniające w trybie art. 134i ust. 4 ustawy o Policji w sprawie nieprawidłowości podjętych decyzji w związku z obsługą zdarzenia zaistniałego 25 kwietnia 2019 r. Czynności zostały zakończone 5 lipca 2019 r. Wobec tego, że uznano, iż skarżący popełnił przewinienie dyscyplinarne mniejszej wagi, odstąpiono od wszczęcia postępowania dyscyplinarnego, zalecając przeprowadzenie rozmowy dyscyplinującej. Z uwagi na przebywanie M. G. na zwolnieniu lekarskim rozmowy tej do dnia zwolnienia ze służby w Policji, to jest do dnia 6 lutego 2020 r., nie przeprowadzono. Dalej organ odwoławczy wyjaśnił, że w związku z zaistniałym wypadkiem oraz w celu zapewnienia prawidłowego toku służby na stanowisku kierowania Komendy Powiatowej Policji w Ł., przed kończącymi się terminami zwolnień lekarskich - Komendant Powiatowy Policji w Ł. prowadził z M. G. rozmowy o możliwości powrotu do służby. W trakcie rozmów skarżący zapewniał o swoim powrocie do służby, dopytywał również o sposób zakończenia czynności wyjaśniających prowadzonych w związku z obsługą zdarzenia z 25 kwietnia 2019 r. Przełożony policjanta w sprawach osobowych w swoim stanowisku wskazał również, że podczas jednej z rozmów M. G. swój powrót do służby oraz wykorzystanie części zaległych urlopów uzależni od podwyższenia dodatku służbowego. Organ odwoławczy podkreślił, że uzasadnieniem podwyższenia przyznanego dodatku służbowego może być wzorowa służba bądź powierzenie nowych zadań i obowiązków. Prowadzone wobec M. G. czynności wyjaśniające, zakończone wnioskiem o przeprowadzenie rozmowy dyscyplinującej i odejście ze służby, nie świadczą o tym aby istniały przesłanki do przyjęcia, że służba skarżącego nosiła cechy "wzorowej". Z akt sprawy nie wynika również, aby skarżącemu powierzono dodatkowe zadania czy obowiązki, które uzasadniałyby podwyższenie kwoty dodatku służbowego. Organ II instancji wyjaśnił, że sam fakt przejścia na zaopatrzenie emerytalne ze względu na nabycie praw emerytalnych nie jest przesłanką do podwyższenia dodatku służbowego. Biorąc pod uwagę, że dodatek służbowy nie jest obligatoryjnym składnikiem uposażenia funkcjonariusza, a jest ściśle związany ze sposobem wykonywania obowiązków służbowych, to o tym czy sposób wykonywania tych obowiązków odpowiada kryterium ustawowym decyduje - w ramach uznania administracyjnego – przełożony policjanta. Ocena możliwości podwyższenia dodatku służbowego dokonana w tym wypadku przez Komendanta Powiatowego Policji w Ł. mieści się wyłącznie w granicach jego uprawnień i nie może być zmieniona przez organ II instancji. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie na decyzję organu II instancji skarżący zarzucił: - naruszenie przepisów postępowania administracyjnego - art. art. 7, 8 § 2, 10 § 1, 61 § 4, 77 § 1 k.p.a.; - naruszenie prawa materialnego, poprzez niezastosowanie - na podstawie art. 104 ust. 6 ustawy o Policji - § 9 ust. 2 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 6 grudnia 2001 r. w sprawie szczegółowych zasad otrzymywania i wysokości uposażenia zasadniczego policjantów, dodatków do uposażenia oraz ustalania wysługi lat, od której jest uzależniony wzrost uposażenia zasadniczego. W uzasadnieniu skargi skarżący zarzucił, że wydanie zaskarżonej decyzji nie było poprzedzone żadnym postępowaniem administracyjnym, a w każdym razie nie zapewniono mu wzięcia udziału w żadnej jego fazie. Nie umożliwiono mu przed wydaniem decyzji zapoznania się z zebranym materiałem dowodowym i odniesienia się do jego treści oraz składania wniosków. W odpowiedzi na skargę Komendant Wojewódzki Policji w [...] wniósł o oddalenie skargi, podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje: Skarga podlegała oddaleniu. W ocenie Sądu zaskarżana decyzja nie jest dotknięta wadami uzasadniającymi jej uchylenie, bądź stwierdzenie jej nieważności. W pierwszej kolejności zauważyć należy, że zaskarżona decyzja została wydana po prawomocnym wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z 16 lipca 2020 r., sygn. akt III SA/Lu 306/20 uwzględniającym skargę. W myśl art. 153 p.p.s.a., ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie organy, których działanie, bezczynność lub przewlekle prowadzenie postępowania było przedmiotem zaskarżenia, a także sądy, chyba że przepisy prawa uległy zmianie. Związanie organu administracji publicznej oceną prawną wyrażoną w wyroku sądu administracyjnego oznacza, że w tym zakresie nie może on formułować nowych ocen prawnych sprzecznych z wyrażonymi w tym orzeczeniu. Celem wskazań zawartych w uzasadnieniu wyroku jest wytyczenie kierunku działań organów przy ponownym załatwieniu sprawy (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 6 kwietnia 2006 r., sygn. akt I GSK 2395/05, orzeczenia.nsa.gov.pl, dalej CBOSA). W konsekwencji organ ponownie rozpatrując sprawę powinien przyjąć wskazówki wynikające z wykładni dokonanej przez wojewódzki sąd administracyjny w taki sposób, który uwzględnia rozumowanie zawarte w uzasadnieniu wyroku uchylającego. Zarówno organ administracji, jak i Sąd orzekający w niniejszej sprawie, na mocy art. 153 p.p.s.a. są związane oceną prawną i wskazaniami co do dalszego postępowania wyrażonymi w przywołanym wyroku. Kwestia zaś, czy po ponownym rozpatrzeniu sprawy organ podporządkował się wskazaniom sądu i jego ocenie prawnej stanowi główne kryterium kontroli poprawności wydanej w sprawie nowej decyzji. Dokonując zatem kontroli legalności zaskarżonej decyzji z zastosowaniem art. 153 p.p.s.a., w ocenie składu orzekającego w niniejsze sprawie, organ odwoławczy zrealizował wytyczne zawarte w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z 16 lipca 2020 r., sygn. akt III SA/Lu 306/20. Zaskarżona decyzja, tak jak oczekiwał tego sąd pierwotnie orzekając w sprawie, zawiera ustalenie stanu faktycznego, analizę stanowiska skarżącego oraz wyjaśnienie dlaczego wysokość dodatku służbowego w przypadku skarżącego nie może być podwyższona. Organ odwoławczy w sposób szczegółowy, z uwzględnieniem indywidulanej sytuacji skarżącego, wskazał w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji dlaczego odmówił uwzględnienia żądania skarżącego. Organ II instancji odniósł się do wskazywanych przez skarżącego okoliczności, dokonał ich analizy, ocenił zgromadzone w sprawie dowody, każdy z osobna i we wzajemnej ze sobą łączności oraz ich wpływ na wynik sprawy. Zgodnie z art. 100 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (Dz. U. z 2020 r. poz. 360 ze zm.), dalej "ustawa o Policji" lub "ustawa", uposażenie policjanta składa się z uposażenia zasadniczego i z dodatków do uposażenia. Dodatki do uposażenia określone zostały w art. 104 ustawy. Jednym z dodatków do uposażenia jest dodatek służbowy, przewidziany w art. 104 ust. 3 ustawy. Dodatek ten przysługuje funkcjonariuszowi pełniącemu służbę lub obowiązki na stanowisku innym niż kierownicze lub samodzielne i może być przyznany za należyte wykonywanie obowiązków służbowych. Szczegółowe zasady otrzymywania oraz wysokość dodatków do uposażenia, przewidzianych w art. 104, przesłanki przyznawania, podwyższania, a także warunki obniżania lub cofania dodatków określa rozporządzenie Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 6 grudnia 2001 r. w sprawie szczegółowych zasad otrzymywania i wysokości uposażenia zasadniczego policjantów, dodatków do uposażenia oraz ustalania wysługi lat, od której jest uzależniony wzrost uposażenia zasadniczego (Dz. U. z 2015 r. poz. 1236 ze zm.), dalej też jako "rozporządzenie". W myśl § 9 ust. 1 powołanego rozporządzenia dodatek służbowy przyznaje się policjantowi w stawkach kwotowych na czas nieokreślony w wysokości nieprzekraczającej 50% podstawy wymiaru. Przyznanie oraz wysokość dodatku uzależnione zostało od oceny wywiązywania się przez policjanta z obowiązków oraz realizacji zadań i czynności służbowych, ze szczególnym uwzględnieniem ich charakteru i zakresu oraz rodzaju i poziomu posiadanych przez policjanta kwalifikacji zawodowych (§ 9 ust. 2). Możliwość podwyższenia dodatku służbowego przewiduje § 9 ust. 4 rozporządzenia, zgodnie z którym dodatek służbowy może być podwyższany na stałe lub na czas określony w granicach stawek wynikających z ust. 1 w związku z powierzeniem policjantowi nowych lub dodatkowych zadań bądź obowiązków służbowych na innym stanowisku, a także za wzorową służbę. W orzecznictwie i piśmiennictwie przyjmuje się jednolicie, na co zwracał już uwagę Sąd w wyroku z 16 lipca 2020 r., sygn. akt III SA/Lu 306/20, że sprawa dodatku służbowego załatwiana jest w drodze decyzji administracyjnej (rozkazu personalnego). Podkreśla się, że zgodnie z art. 100 ustawy o Policji dodatek służbowy jest częścią uposażenia funkcjonariusza Policji. Zgodnie natomiast z § 3 ust. 3 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z 2 września 2002 r. w sprawie szczegółowych praw i obowiązków oraz przebiegu służby policjantów (Dz. U. z 2020 r., poz. 1113), sprawy osobowe, do których należą sprawy uposażenia, załatwia się w formie rozkazu personalnego. Decyzje - zarówno pozytywne (przyznające dodatek, podwyższające jego wysokość), jak i negatywne (odmawiające przyznania dodatku, odmawiające jego podwyższenia lub podwyższające w niższym wymiarze niż określony żądaniem policjanta) - podlegają kontroli instancyjnej oraz sądowej. Przy czym, dodatek służbowy nie jest obligatoryjnym składnikiem uposażenia funkcjonariusza, a jest związany ściśle ze sposobem wykonywania obowiązków służbowych. O tym, czy sposób wykonywania tych obowiązków odpowiada kryteriom ustawowym decyduje – w ramach uznania administracyjnego - przełożony policjanta. Natomiast kontrola decyzji uznaniowej przez sąd administracyjny sprowadza się w pierwszej kolejności do ustalenia przestrzegania przez organ przepisów o postępowaniu administracyjnym oraz prawidłowości dokonanych ustaleń faktycznych w świetle przesłanek wynikających z prawa materialnego. Kontrola wiąże się z oceną, czy przy wydawaniu zaskarżonej decyzji naruszono przepisy postępowania administracyjnego, a jeśli je naruszono, to czy w taki sposób, że mogło mieć to istotny wpływ na wynik sprawy. Stwierdzenie takiego stanu daje podstawę do uchylenia decyzji. Sąd nie dokonuje natomiast oceny wydanego rozstrzygnięcia z punktu widzenia słuszności, czy sprawiedliwości, lecz sprawdza tylko, czy organ w sposób prawidłowy przeprowadził proces wydania decyzji uznaniowej, czy uwzględnił wszystkie przepisy, czy materiał dowodowy został zebrany w całości, czy pojęcia nieostre zostały prawidłowo zinterpretowane, czy nie pominięto istotnych elementów przy ustalania stanu faktycznego oraz czy wybrał rozwiązanie przewidziane przepisem prawa materialnego (por. wyrok NSA z 23 czerwca 2020 r. sygn. akt I OSK 2229/19 oraz powołane w nim orzecznictwo i wyrok NSA z 20 stycznia 2021 r., sygn. akt III OSK 2840/21, CBOSA). Wbrew zarzutom skargi, w ocenie Sądu zaskarżona decyzja nie narusza ani przepisów postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy, ani przepisów prawa materialnego. Postępowanie administracyjne zostało przeprowadzone bez naruszenia art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a., a podjęte rozstrzygnięcie jest zgodne z przepisami prawa materialnego dotyczącymi podwyższenia dodatku służbowego. Zgodnie z wytycznymi zawartymi w ww. wyroku sygn. akt III SA/Lu 306/20, organ odwoławczy ponownie badając sprawę prawidłowo ustalił stan faktyczny sprawy, odniósł się także do stanu faktycznego ustalonego przez organ I instancji, jak również ocenił postępowanie przeprowadzone przez organ I instancji. W końcu wyjaśnił, dlaczego wysokość dodatku służbowego nie może być w przypadku skarżącego podwyższona. Z akt sprawy wynika, że w raporcie z 15 stycznia 2020 r. M. G. zwrócił się do Komendanta Powiatowego Policji w Ł. o podwyższenie dodatku służbowego na czas określony od 1 lutego 2020 r. Skarżący podkreślił, że z obowiązków służbowych wywiązywał się bardzo dobrze, był nagradzany. Podniósł, że od 1 czerwca 2019 r. do 5 lutego 2020 r. przebywa na zwolnieniu lekarskim z powodu wypadku w pracy. Oświadczył, że od 6 lutego 2020 r. zamierza przejść na emeryturę. W ocenie Sądu, Komendant Wojewódzki Policji w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji prawidłowo wskazał, że w przypadku skarżącego nie zaistniały określone w § 9 ust. 4 rozporządzenia przesłanki uzasadniające podwyższenie dodatku służbowego. Wyjaśnił, bowiem, że skarżący w okresie poprzedzającym zwolnienie ze służby w Policji przebywał na zwolnieniu lekarskim od dnia 1 czerwca 2019 r. do 5 lutego 2020 r. W związku z tym we wskazanym okresie żadnych czynności na rzecz służby nie wykonywał. Już te okoliczności pozwalają uznać, że dokonana przez organ odwoławczy ocena nie była dowolna. Stanowisko organu odwoławczego w pełni koresponduje z utrwalonym w tym przedmiocie orzecznictwem, które skład orzekający w niniejszej sprawie w pełni podziela. Jak wskazał Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z 24 maja 2018 r., sygn. akt I OSK 2781/17, CBOSA - § 9 ust. 4 rozporządzenia z dnia 6 grudnia 2001 r. w sprawie szczegółowych zasad otrzymywania i wysokości uposażenia zasadniczego policjantów, dodatków do uposażenia oraz ustalania wysługi lat, od której uzależniony jest wzrost uposażenia zasadniczego mowa jest o służbie, czyli efektywnym pełnieniu obowiązków służbowych. W sytuacji choroby policjanta, służba wprawdzie z przyczyn od niego niezależnych nie jest jednak pełniona. Fakt ten niewątpliwie rzutuje na ocenę zasadności wniosku funkcjonariusza o podwyższenie dodatku służbowego (zob. również wyrok NSA z 16 lipca 2019 r., sygn. akt I OSK 2513/17, CBOSA). Z kolei w wyroku z 13 czerwca 2019 r., sygn. akt I OSK 2073/17, CBOSA NSA wskazał, że długotrwałe absencje chorobowe funkcjonariusza, które nie pozwalają na czynne pełnienie służby i powodują, że inni funkcjonariusze musieli przejąć jego obowiązki uzasadniają stanowisko, że w takich okolicznościach nie można przyjąć, iż miało miejsce należyte wykonywanie obowiązków służbowych, a także, że służba pełniona była w sposób wzorowy. Oczywistym jest, że sprawa każdego funkcjonariusza wymaga analizy konkretnych okoliczności faktycznych w niej zaistniałych. W okolicznościach niniejszej sprawy organ wskazywał (czego skarżący nie podważa), że w celu zapewnienia prawidłowego toku służby, kierowania jednostką (skarżący zajmował stanowisko dyżurnego Komendy Powiatowej Policji w Ł.) przed kończącymi się terminami zwolnień lekarskich - Komendant Powiatowy Policji w Ł. prowadził ze skarżącym rozmowy o możliwości powrotu do służby, a skarżący o tym powrocie zapewniał. Organ odwoławczy odniósł się także do drugiej z przesłanek uzasadniających możliwość podwyższenia dodatku służbowego, a mianowicie wzorowej służby. Organ odwoławczy wskazał na prowadzone wobec M. G. czynności wyjaśniające, zakończone wnioskiem o przeprowadzenie rozmowy dyscyplinującej, która z uwagi na odejście skarżącego ze służby się nie odbyła. Te ustalenia organu nie zostały w żaden sposób przez skarżącego podważone. W ocenie Sądu, w tych okolicznościach nie jest zatem dowolne stanowisko organu o braku podstaw do przyjęcia, że służba skarżącego nosiła cechy "wzorowej". Organ zauważył także, że z akt sprawy nie wynika aby skarżącemu powierzono dodatkowe zadania czy obowiązki, które uzasadniałyby podwyższenie kwoty dodatku służbowego. Zgodzić się należy również ze stanowiskiem organu odwoławczego, że sam fakt przejścia na zaopatrzenie emerytalne ze względu na nabycie praw emerytalnych nie jest przesłanką do podwyższenia dodatku służbowego. Biorąc pod uwagę, że dodatek służbowy nie jest obligatoryjnym składnikiem uposażenia funkcjonariusza, a jest ściśle związany ze sposobem wykonywania obowiązków służbowych, to o tym czy sposób wykonywania tych obowiązków odpowiada kryterium ustawowym decyduje - w ramach uznania administracyjnego – przełożony policjanta. W ocenie Sądu dokonana przez organ odwoławczy w ramach uznania administracyjnego ocena wywiązywania się z obowiązków służbowych skarżącego oraz przebiegu jego służby, nie dały podstaw do uwzględnienia wniosku. W tym kontekście zdaniem Sądu, w świetle przedstawionych wyżej kryteriów i podstawy prawnej, zaskarżona decyzja nie została wydana z przekroczeniem granic uznania administracyjnego. Dla porządku wyjaśnić również należy, że niezasadne jest, co trafnie zauważa skarżący, twierdzenie organu odwoławczego zawarte w końcowej części uzasadnienia zaskarżonej decyzji, że ocena możliwości podwyższenia dodatku służbowego dokonana w tym wypadku przez Komendanta Powiatowego Policji w Ł. mieści się wyłącznie w granicach jego uprawnień i nie może być zmieniona przez organ II instancji, na co już wskazywał Sąd uprzednio rozpoznający sprawę. Jednakże de facto organ odwoławczy wbrew temu stwierdzeniu, zgodnie z zasadą dwuinstancyjności postępowania, rozpoznał sprawę ponownie, badając prawidłowość rozstrzygnięcia organu I instancji w zakresie zastosowania przepisów prawa materialnego i procesowego, dlatego wskazana okoliczność pozostaje bez wpływu na wynik sprawy. W okolicznościach niniejszej sprawy organ II instancji naruszył wprawdzie art. 10 § 1 k.p.a., poprzez brak przesłania skarżącemu zawiadomienia o zgromadzeniu materiału dowodowego oraz możliwości wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów przed wydaniem zaskarżonej decyzji, jednakże w tym zakresie należy wyjaśnić, że nie każde naruszenie przepisów postępowania przez organ uzasadnia wyeliminowania zaskarżonej decyzji z obrotu prawnego. Musi być to naruszenie, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Wynikająca bowiem z treści art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. możliwość istotnego wpływania na wynik sprawy oznacza prawdopodobieństwo oddziaływania naruszeń prawa procesowego na treść decyzji, a więc na ukształtowanie stosunku administracyjnoprawnego materialnego lub procesowego. W orzecznictwie sądów administracyjnych, w zasadzie jednolicie przyjmuje się, a pogląd ten Sąd w pełni podziela, że zarzut naruszenia art. 10 § 1 k.p.a. przez niezawiadomienie lub wadliwe zawiadomienie strony o zebraniu materiału dowodowego, możliwości wypowiedzenia się i składania wniosków może odnieść skutek jedynie wówczas, gdy stawiająca go strona wykaże, że zarzucane uchybienie uniemożliwiło jej dokonania konkretnych czynności procesowych, przy czym w takiej sytuacji to na stronie stawiającej zarzut spoczywa ciężar wykazania istnienia związku przyczynowego pomiędzy naruszeniem przepisów postępowania a wynikiem sprawy (wyrok NSA z 2 lutego 2011 r., sygn. akt I OSK 575/10, CBOSA). W niniejszej sprawie skarżący nie wykazał, by niezapewnienie mu możliwości wypowiedzenia się przed wydaniem decyzji przez organ II instancji, miało jakikolwiek wpływ na wynik sprawy. Istotnym przy tym jest, że charakter decyzji w sprawie podwyższenia dodatku służbowego, jej uznaniowość oznacza, że nawet gdyby skarżący aktywnie uczestniczył w postępowaniu, wypowiadał się i składał wnioski dowodowe, to organ mógłby wydać decyzję o odmowie podwyższenia dodatku służbowego, bowiem to do organu należy ostateczna ocena przesłanek uzasadniających podwyższenie dodatku służbowego. Za całkowicie chybiony uznać należy zarzut skargi co do naruszenia art. 61 § 4 k.p.a., który nie miał i nie mógł mieć w sprawie zastosowania. Zgodnie z tym przepisem o wszczęciu postępowania z urzędu lub na żądanie jednej ze stron należy zawiadomić wszystkie osoby będące stronami w sprawie. W okolicznościach niniejszej sprawy oprócz wnioskodawcy (skarżącego) innych stron nie było. Nietrafny także pozostaje zarzut naruszenia art. 8 § 2 k.p.a., który w żaden sposób nie został przez skarżącego uzasadniony. Przez utrwaloną praktykę, o której mowa w art. 8 § 2 k.p.a. należy rozumieć zgodne z prawem, akceptowane przez sądy, stabilne, jednolite, ustandaryzowane i wieloletnie oraz znane publicznie postępowanie organów administracji publicznej przy rozstrzyganiu spraw tego samego rodzaju w takich samych stanach faktycznych i prawnych. W okolicznościach niniejszej sprawy nie można zapominać, że mamy do czynienia z decyzją uznaniową w sprawie, w której ustawodawca pozostawił organowi swobodne uznanie administracyjne w jej rozstrzyganiu w oparciu o indywidualną sytuację skarżącego. To, że skarżący z rozstrzygnięciem organu się nie zgadza nie oznacza, że powyższa zasada została naruszona, a jak już powiedziano sam fakt przejścia na emeryturę nie jest przesłanką do podwyższenia dodatku służbowego. Mając powyższe na uwadze oraz na podstawie art. 151 p.p.s.a., Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie oddalił skargę.