III SA/Lu 237/24

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Robert Hałabis po rozpoznaniu w dniu 7 maja 2024 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi Z. B. i B. B. na postanowienie Lubelskiego Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego z dnia 27 lutego 2024 r. nr 9012.6.22.2024 w przedmiocie nałożenia grzywny w celu przymuszenia – w zakresie dopuszczalności skargi B. B. p o s t a n a w i a: odrzucić skargę. Postanowieniem z dnia 11 stycznia 2024 r. (nr Ep.9012.1.1.2024) Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny w Z. nałożył na skarżącego Z. B. prowadzącego działalność gospodarczą w formie spółki cywilnej pod nazwą NZOZ "W. s.c. B. E. B. i Z. B. – grzywnę w celu przymuszenia w kwocie 1 000,00 zł. Po rozpoznaniu zażalenia wniesionego przez Z. B. postanowieniem z dnia 27 lutego 2024 r. (nr 9012.6.22.2024) Lubelski Państwowego Wojewódzki Inspektor Sanitarny utrzymał w mocy postanowienie organu I instancji. B. B. zażalenia na postanowienie organu I instancji nie wnosiła. Skarżący Z. B. i B. B. wnieśli do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie skargę na postanowienie Lubelskiego Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego z dnia 27 lutego 2024 r. (nr 9012.6.22.2024) w przedmiocie nałożenia na Z. B. grzywny w celu przymuszenia. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje: Skarga B. B. podlega odrzuceniu. Zgodnie z przepisem art. 50 § 1 i 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2023 r. poz. 1634, z późn. zm. – dalej jako "p.p.s.a."), uprawnionym do wniesienia skargi jest każdy, kto ma w tym interes prawny, prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich, Rzecznik Praw Dziecka oraz organizacja społeczna w zakresie jej statutowej działalności, w sprawach dotyczących interesów prawnych innych osób, jeżeli brała udział w postępowaniu administracyjnym (§ 1). Ponadto, uprawnionym do wniesienia skargi jest również inny podmiot, któremu ustawy przyznają prawo do wniesienia skargi (§ 2). Stosownie natomiast do art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a., sąd odrzuca skargę, jeżeli z innych przyczyn wniesienie skargi jest niedopuszczalne. Według zaś art. 58 § 3 p.p.s.a., sąd odrzuca skargę postanowieniem. Odrzucenie skargi może nastąpić na posiedzeniu niejawnym. Na wstępie zwrócenia uwagi wymaga rzecz podstawowa, a mianowicie to, że kwestia dopuszczalności skargi zawsze stanowi warunek jej merytorycznego procedowania, bowiem niespełnienie przez skargę tego warunku stanowi nieusuwalną procesową przeszkodę merytorycznej oceny zasadności skargi i w konsekwencji skutkuje jej odrzuceniem. Posiadanie uprawnienia do złożenia skargi do sądu administracyjnego jest podstawową przesłanką dopuszczalności skargi, czyli warunkiem prawidłowego zaskarżenia określonego aktu lub czynności. Legitymacja procesowa do złożenia skargi oparta jest na kryterium interesu prawnego, i oznacza, że ze skargą może wystąpić – co do zasady – jedynie podmiot, który wykaże związek między chronionym przez przepisy prawa materialnego interesem prawnym, a zaskarżonym aktem lub czynnością organu administracji publicznej. Interes prawny podmiotu wnoszącego skargę do sądu przejawia się w tym, że działa on bezpośrednio we własnym imieniu i ma roszczenie o przyznanie uprawnienia lub zwolnienia z nałożonego obowiązku. Akt, czynność lub bezczynność organu administracji musi dotyczyć interesu prawnego konkretnego skarżącego, który musi być własny, indywidualny i oparty o konkretny przepis prawa powszechnie obowiązującego. Osobie nieposiadającej interesu prawnego nie przysługuje natomiast ochrona na gruncie postępowania sądowoadministracyjnego, zaś skarga wniesiona przez taki podmiot podlega odrzuceniu, jeśli ów brak interesu jest oczywisty (por. postanowienia NSA z dnia 13 listopada 2012 r., sygn. akt I OSK 2633/12; z dnia 20 maja 2016 r., sygn. akt I OSK 94/15; z dnia 30 grudnia 2016 r., sygn. akt I OSK 1579/16). Z akt niniejszej sprawy wynika, że adresatem postanowienia Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w Z. z dnia 11 stycznia 2024 r. (nr Ep.9012.1.1.2024) oraz postanowienia Lubelskiego Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego z dnia 27 lutego 2024 r. (nr 9012.6.22.2024) był wyłącznie Z. B., na którego nałożona została grzywna w celu przymuszenia i tylko on wniósł zażalenie na postanowienie organu I instancji, inicjując tym samym postępowanie odwoławcze w sprawie przed organem II instancji. Natomiast skarżąca B. B. nie była osobą inicjującą postępowanie administracyjne, jak również nie była adresatem kwestionowanych w toku tego postępowania postanowień organów Inspekcji Sanitarnej. Oznacza to zatem, że skarżąca nie była stroną postępowania zakończonego wydaniem zaskarżonego postanowienia. Tym samym skarżąca nie jest jednym z podmiotów, o których mowa w powołanym art. 50 § 1 p.p.s.a., a w konsekwencji należało uznać, że skarga pochodzi od podmiotu nieuprawnionego, który nie posiada legitymacji do jej wniesienia. Z przytoczonych względów Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie – na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. – orzekł, jak w postanowieniu.