III SA/Lu 24/22

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Jadwiga Pastusiak Sędziowie Sędzia WSA Anna Strzelec Sędzia WSA Iwona Tchórzewska (sprawozdawca) po rozpoznaniu w dniu 10 maja 2022 r. na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym sprawy ze skargi A. G. na decyzję Komendanta Wojewódzkiego Policji w L. z dnia [...] lipca 2021 r. nr [...] w przedmiocie opróżnienia lokalu służbowego oddala skargę. Zaskarżoną decyzją nr 33/2021 z dnia 22 lipca 2021 r. Komendant Wojewódzki Policji w Lublinie utrzymał w mocy decyzję nr 1/2021 Komendanta Miejskiego Policji w Lublinie z dnia 27 maja 2021 r. w przedmiocie nakazania skarżącej A. G. opróżnienia wraz z osobami i rzeczami ich prawa reprezentującymi lokalu służbowego Policji położonego przy ul. [...] w L. oraz przedstawienia przedmiotowego lokalu do dyspozycji organu pierwszej instancji. W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji organ odwoławczy wskazał, że lokal mieszkalny położony w L. przy ul. [...] znajduje się w dyspozycji Policji. Decyzją nr 169/86 z dnia 11 stycznia 1986 r. Szef Wojewódzkiego Urzędu Spraw Wewnętrznych w L. przydzielił wskazany lokal J. G.. Do wspólnego zamieszkiwania z głównym najemcą były uprawnione również żona J. G. – [...] [...] oraz dzieci – J. G. i A. G.. J. G. zmarł w dniu [...] 2021 r., będąc emerytowanym funkcjonariuszem Policji. Pismem z dnia 5 maja 2021 r. A. G. zwróciła się do organu pierwszej instancji o uregulowanie tytułu prawnego do lokalu mieszkalnego. Organ w dniu 10 maja 2021 r. wszczął postępowanie administracyjne w przedmiocie ustalenia uprawnień skarżącej do mieszkania służbowego położonego przy ul. [...] w L.. Komendant Miejski Policji w L. ustalił, że A. G. zamieszkuje w przedmiotowym lokalu służbowym. Skarżąca nie jest funkcjonariuszem policji, emerytem czy rencistą policyjnym, nie pobiera policyjnej renty rodzinnej, posiada własne źródła dochodu, gdyż jest zatrudniona na podstawie umowy o pracę w L. Agencji Wspierania Przedsiębiorczości w L.. W toku postepowania A. G. oświadczyła, że nie posiada innego mieszkania ani środków finansowych na nabycie własnego lokalu mieszkalnego i nie ma dokąd się wyprowadzić, jest świadoma, że na podstawie obowiązujących przepisów mieszkanie służbowe w Policji jej nie przysługuje. Decyzją nr 1/2021 z dnia 27 maja 2021 r. organ pierwszej instancji nakazał A. G. opróżnić i przedstawić lokal do jego dyspozycji. A. G. wniosła odwołanie od powyższej decyzji. Utrzymując w mocy decyzję organu pierwszej instancji, Komendant Wojewódzki Policji w Lublinie wyjaśnił, że skarżąca nie jest funkcjonariuszką Policji, nie przysługuje jej uprawnienie do emerytury czy renty policyjnej, a także nie przysługuje jej uprawnienie do policyjnej renty rodzinnej. Tym samym skarżąca nie zalicza się do osób, które mają prawo do lokalu mieszkalnego znajdującego się w dyspozycji Policji, a zatem zajmuje przedmiotowy lokal bez tytułu prawnego. W takiej sytuacji zasadne było nakazanie opróżnienia lokalu. Skoro bowiem w świetle przepisów ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (Dz. U. z 2020 r., poz. 360 z późn. zm.) i ustawy z dnia 18 lutego 1994 r. o zaopatrzeniu emerytalnym funkcjonariuszy Policji, Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, Agencji Wywiadu, Służby Kontrwywiadu Wojskowego, Służby Wywiadu Wojskowego, Centralnego Biura Antykorupcyjnego, Straży Granicznej, Straży Marszałkowskiej, Służby Ochrony Państwa, Państwowej Straży Pożarnej, Służby Celno-Skarbowej i Służby Więziennej oraz ich rodzin (Dz. U. z 2020 r. poz. 723 z późn. zm.) skarżąca nie posiada prawa do lokalu mieszkalnego z zasobów Policji, to została wyczerpana wskazana w art. 95 ust. 3 pkt 3 ustawy o Policji przesłanka do opróżnienia zajmowanego przez skarżącą mieszkania. Podstawę wydania decyzji w takiej sytuacji stanowi fakt zajmowania mieszkania bez tytułu prawnego. Organ odwoławczy podkreślił, że w świetle przepisów ustawy z dnia 21 czerwca 2001 r. o ochronie praw lokatorów, mieszkaniowym zasobie gminy i o zmianie Kodeksu cywilnego (Dz. U. z 2022 r. poz. 172) tworzenie warunków do zaspokajania potrzeb mieszkaniowych wspólnoty samorządowej należy do zadań własnych gminy, która na zasadach i w przypadkach określonych w ustawie zapewnia lokale w ramach najmu socjalnego i lokale zamienne, a także zaspokaja potrzeby mieszkaniowe gospodarstw domowych o niskich dochodach. Ponadto ustawa określa warunki ubiegania się o przyznanie tymczasowych pomieszczeń. Natomiast ustawa o Policji nie nakłada na organy wydające decyzje o opróżnieniu lokalu mieszkalnego obowiązku badania w toku postępowania administracyjnego, czy osoby zobowiązane do opróżnienia lokalu mieszkalnego będą w stanie samodzielnie zaspokoić swoje potrzeby mieszkaniowe. To na gminie ciąży obowiązek zaspokajania potrzeb mieszkaniowych gospodarstw domowych osób o niskich dochodach. Organ zaznaczył, że prawo do lokalu mieszkalnego w służbach mundurowych powiązane jest z charakterem stosunku służbowego funkcjonariuszy tych służb. W postępowaniu o opróżnienie lokalu na podstawie art. 95 ust. 3 pkt 3 ustawy o Policji nie znajdą zastosowania gwarancje ochronne wynikające z przepisów powszechnych. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie skarżąca A. G. zarzuciła zaskarżonej decyzji naruszenie przepisów: 1. prawa materialnego, a mianowicie art. 95 ust. 3 pkt 3 ustawy o Policji, poprzez błędne przyjęcie, że skarżąca nie należy do kręgu osób uprawnionych do lokalu służbowego Policji, podczas gdy skarżąca jako córka emeryta policji jest osobą uprawnioną do zamieszkiwania w przedmiotowej nieruchomości; 2. prawa procesowego, a mianowicie art. 77 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2021 r. poz. 735 z późn. zm., dalej jako "k.p.a.") polegającego na nienależytym przeanalizowaniu zebranego w sprawie materiału dowodowego mającego istotny wpływ na wynik postępowania, poprzez niewzięcie pod uwagę złego stanu zdrowia skarżącej oraz tego, że przedmiotowa decyzja doprowadzi do jej bezdomności. W oparciu o tak sformułowane zarzuty skarżąca wniosła o uchylenie decyzji wydanych przez organy obu instancji. W uzasadnieniu skargi skarżąca zarzuciła, że zaskarżona decyzja pozwala na jej usunięcie z zajmowanego lokalu bez wskazania jakiegokolwiek schronienia, pomimo tego, że skarżąca nie jest w stanie we własnym zakresie zaspokoić swoich potrzeb mieszkaniowych. Skarżąca podniosła, że jest osobą niepełnosprawną, posiadającą orzeczenie o niepełnosprawności, choruje na nadciśnienie, niedoczynność tarczycy oraz nowotwór złośliwy. Niedawno przeszła kilka operacji oraz chemoterapię. Mieszkanie, w którym obecnie zamieszkuje, jest dostosowane do potrzeb skarżącej, jako osoby niepełnosprawnej, w tym znajduje się na parterze. Skarżąca podkreśliła, że jako spadkobierczyni J. G., będącego funkcjonariuszem Policji, powinna uzyskać tytuł prawny do mieszkania i być traktowana jako jego właścicielka, bowiem od kilkunastu lat wykonuje w przedmiotowym mieszkaniu czynności o charakterze właścicielskim. W odpowiedzi na skargę Komendant Wojewódzki Policji w Lublinie wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje: Skarga podlegała oddaleniu, gdyż zaskarżona decyzja została wydana bez naruszenia przepisów prawa, które uzasadniałoby jej uchylenie. Zaskarżoną decyzją Komendant Wojewódzki Policji w Lublinie, jako organ odwoławczy, utrzymał w mocy decyzję Komendanta Miejskiego Policji w Lublinie nakazującą skarżącej opróżnienie i wydanie podmiotowi uprawnionemu lokalu mieszkalnego położonego przy ul. [...] w L., pozostającego w dyspozycji Policji. Według ustaleń organów obu instancji skarżąca korzysta ze wskazanego lokalu mieszkalnego bez tytułu prawnego. Materialnoprawną podstawę zaskarżonej decyzji stanowił przepis art. 95 ust. 3 pkt 3 ustawy o Policji. Zgodnie z tym przepisem decyzję o opróżnieniu lokalu mieszkalnego wydaje się także w przypadku zajmowania lokalu mieszkalnego, o którym mowa w art. 90, przez policjanta lub członków jego rodziny albo inne osoby – bez tytułu prawnego. Zatem dla rozstrzygnięcia sprawy i oceny zgodności z prawem zaskarżonej decyzji zasadnicze znaczenie miało zagadnienie posiadania przez skarżącą tytułu prawnego do zajmowanego lokalu mieszkalnego. W sprawie pozostaje przy tym poza sporem, że przedmiotowy lokal mieszkalny, położony przy ul. [...] w L., jest lokalem, który pozostaje w dyspozycji organu Policji (Komendanta Miejskiego Policji w Lublinie). Zgodnie z art. 3 ust. 2 ustawy z dnia 21 czerwca 2001 r. o ochronie praw lokatorów, mieszkaniowym zasobie gminy i o zmianie Kodeksu cywilnego (Dz. U. z 2022 r. poz. 172, dalej jako "ustawa o ochronie praw lokatorów"), do lokali będących w dyspozycji ministra właściwego do spraw wewnętrznych lub podległych mu organów, do lokali będących w dyspozycji jednostek organizacyjnych Służby Więziennej oraz do lokali pozostających i przekazanych do dyspozycji Szefa Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, Szefa Agencji Wywiadu, Szefa Służby Kontrwywiadu Wojskowego lub Szefa Służby Wywiadu Wojskowego, przepisy ustawy stosuje się, jeżeli przepisy odrębne dotyczące tych lokali nie stanowią inaczej. W przypadku lokali, o których mowa w ust. 2, podstawą nawiązania stosunku najmu jest decyzja administracyjna o przydziale lokalu wydana na mocy odrębnych przepisów (art. 3 ust. 2a ustawy o ochronie praw lokatorów). Z powyższego wynika, że zasady przydziału i opróżniania lokali mieszkalnych pozostających w dyspozycji organów resortowych mają charakter przepisów odrębnych od przepisów powołanej ustawy o ochronie praw lokatorów. Przepisy Rozdziału 8 ustawy o Policji w sposób odrębny, uzasadniony potrzebami służby, regulują powstanie uprawienia do zajmowania lokalu mieszkalnego pozostającego w dyspozycji organów Policji oraz kwestie związane z opróżnieniem takiego lokalu. Przepis art. 95 ust. 2 i 3 ustawy o Policji wprowadził administracyjny tryb opróżniania lokali będących w dyspozycji ministra właściwego do spraw wewnętrznych lub podległych mu organów. W świetle przepisów ustawy o Policji tytuł prawny do lokalu mieszkalnego może uzyskać tylko i wyłącznie funkcjonariusz Policji. Z art. 88 ustawy o Policji wynika, że policjantowi w służbie stałej przysługuje prawo do lokalu mieszkalnego w miejscowości, w której pełni służbę, lub w miejscowości pobliskiej, z uwzględnieniem liczby członków rodziny oraz ich uprawnień wynikających z przepisów odrębnych (ust. 1). Według zaś art. 29 ust. 1 ustawy z dnia 18 lutego 1994 r. o zaopatrzeniu emerytalnym funkcjonariuszy Policji, Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, Agencji Wywiadu, Służby Kontrwywiadu Wojskowego, Służby Wywiadu Wojskowego, Centralnego Biura Antykorupcyjnego, Straży Granicznej, Służby Ochrony Państwa, Państwowej Straży Pożarnej, Służby Celno-Skarbowej i Służby Więziennej oraz ich rodzin, prawo takie przysługuje także funkcjonariuszom policji zwolnionym ze służby, uprawnionym do policyjnej emerytury lub renty. Przepis art. 89 ustawy o Policji przewiduje uwzględnienie przy przydziale lokalu mieszkalnego wymienionych w tym przepisie członków rodziny pozostających z policjantem we wspólnym gospodarstwie domowym. Do kręgu tego należą także dzieci policjanta. Jednakże wymienione w tym przepisie osoby nie posiadają samodzielnego tytułu prawnego do lokalu. Ich uprawnienie do zamieszkiwania w lokalu wywodzi się z tytułu prawnego, jaki przysługuje policjantowi. W konsekwencji uprawnienie do lokalu wygasa z chwilą śmierci funkcjonariusza Policji. Jedynie wyjątkowo tytuł prawny do lokalu mieszkalnego może uzyskać członek rodziny zmarłego funkcjonariusza, emeryta lub rencisty. Zgodnie z art. 29 ust. 2 ustawy o zaopatrzeniu emerytalnym funkcjonariuszy Policji, Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, Agencji Wywiadu, Służby Kontrwywiadu Wojskowego, Służby Wywiadu Wojskowego, Centralnego Biura Antykorupcyjnego, Straży Granicznej, Służby Ochrony Państwa, Państwowej Straży Pożarnej, Służby Celno-Skarbowej i Służby Więziennej oraz ich rodzin prawo do lokalu mieszkalnego, określonego w ust. 1, przysługuje również członkom rodzin uprawnionym do renty rodzinnej po funkcjonariuszach, którzy w chwili śmierci spełniali warunki wymagane do uzyskania emerytury lub renty policyjnej oraz po zmarłych emerytach i rencistach. Prawo do lokalu mieszkalnego, o którym mowa w ust. 1, przysługuje osobom wymienionym w ust. 2, do czasu przydzielenia zastępczego lokalu mieszkalnego, nie krócej jednak niż na czas posiadania uprawnień do policyjnej renty rodzinnej (art. 29 ust. 3). Przepis art. 29 ust. 2 powołanej ustawy przewiduje zatem możliwość uzyskania tytułu prawnego do lokalu mieszkalnego przez członków rodziny, ale tylko i wyłącznie w przypadku, gdy są uprawnieni do renty rodzinnej po funkcjonariuszu, który w chwili śmierci spełniał warunki do uzyskania emerytury lub renty policyjnej, albo już był emerytem lub rencistą policyjnym. A zatem po śmierci emeryta policyjnego tytuł prawny do lokalu mieszkalnego będącego w dyspozycji organów Policji przysługuje tylko temu członkowi rodziny, który jest uprawniony do renty rodzinnej po zmarłym emerycie policyjnym (por. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego: z 15 października 2019 r., sygn. I OSK 356/18, z 17 stycznia 2014 r., sygn. I OSK 122/13 oraz z 1 lutego 2011 r., sygn. I OSK 1521/10). Bezsprzecznie skarżąca w niniejszej sprawie powyższego warunku nie spełnia. W konsekwencji, z chwilą śmierci J. G., będącego emerytowanym funkcjonariuszem Policji, skarżąca utraciła prawo do zamieszkiwania w przedmiotowym lokalu mieszkalnym, bez względu na podnoszoną w skardze okoliczność, że skarżąca jest spadkobierczynią ojca J. G. i w przekonaniu skarżącej tytuł prawny do lokalu winien jej przysługiwać. Wymaga także podkreślenia, że wobec odrębności przepisów normujących zagadnienia dotyczące przydzielania i opróżniania mieszkań dla funkcjonariuszy Policji i emerytów policyjnych, do spraw związanych z tego rodzaju lokalami nie mają zastosowania przepisy kodeksu cywilnego, w tym przepis art. 691 § 1 k.c. regulujący cywilnoprawną instytucję wstąpienia w stosunek najmu. W ustalonych okolicznościach sprawy organ zobowiązany był do wydania decyzji nakazującej skarżącej opróżnienie lokalu mieszkalnego. Decyzja, o której mowa art. 95 ust. 3 pkt 3 ustawy o Policji, ma bowiem charakter decyzji związanej. Wydanie decyzji o opróżnieniu lokalu na tej podstawie jest konsekwencją zajmowania lokalu mieszkalnego będącego w dyspozycji Policji przez osobę, która nie posiada tytułu prawnego do lokalu. Organ nie działa w takim przypadku w ramach uznania administracyjnego, lecz przeciwnie, związany jest dyspozycją powołanego przepisu, co oznacza, że w sytuacji stwierdzenia zajmowania lokalu mieszkalnego będącego w dyspozycji Policji przez osoby, które nie mają do tego lokalu tytułu prawnego – obowiązany jest wydać decyzję o jego opróżnieniu (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 15 października 2019 r., sygn. I OSK 356/18). Zatem w sytuacji wypełnienia hipotezy przepisu art. 95 ust. 3 pkt 3 ustawy o Policji, organ obowiązany był wydać decyzję o opróżnieniu lokalu mieszkalnego. Skarżąca A. G. nie była i nie jest bowiem funkcjonariuszką Policji, ani też osobą uprawnioną do policyjnej emerytury lub renty, a także nie przysługuje jej uprawnienie do policyjnej renty rodzinnej. Oznacza to, że skarżącej nie przysługuje tytuł prawny do lokalu mieszkalnego położonego przy ul. [...] w L.. Skoro zaś skarżąca zajmuje lokal bez tytułu prawnego, w świetle powołanego przepisu ustawy o Policji obowiązana jest do opróżnienia tego lokalu i wydania go uprawnionemu podmiotowi. Wbrew stanowisku wyrażonemu w skardze, organy zebrały pełny materiał dowodowy i ustaliły wszystkie okoliczności istotne dla rozstrzygnięcia sprawy, a mianowicie fakt zajmowania przez skarżącą bez tytułu prawnego lokalu mieszkalnego pozostającego w dyspozycji organu Policji. Chybiony jest sformułowany w skardze zarzut naruszenia art. 77 § 1 k.p.a., poprzez niewzięcie pod uwagę przy rozstrzygnięciu sprawy złego stanu zdrowia skarżącej, faktu przystosowania lokalu dla potrzeb skarżącej oraz następstw wydania decyzji o opróżnieniu lokalu, która to decyzja nie zapewnia skarżącej ochrony przed bezdomnością. Podniesione w tym zakresie argumenty nie mogą odnieść w rozpoznawanej sprawie zamierzonego skutku. Wskazać należy, że przepisy ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji dotyczące orzekania o opróżnieniu lokalu mieszkalnego, a mianowicie przepisy art. 90 w związku z art. 95 ust. 3 pkt 3, w związku z art. 95 ust. 4, w związku z art. 97 ust. 5 tej ustawy były przedmiotem kontroli konstytucyjnej. W wyroku z 15 listopada 2017 r., sygn. SK 29/16 (OTK-A 2017/75, Dz. U. z 2017 r. poz., 2174) Trybunał Konstytucyjny orzekł, że powołane przepisy ustawy o Policji, w związku z art. 3 ust. 2 i 3 ustawy z dnia 21 czerwca 2001 r. o ochronie praw lokatorów, mieszkaniowym zasobie gminy i o zmianie Kodeksu cywilnego (Dz. U. z 2016 r. poz. 1610 oraz z 2017 r. poz. 1442 i 1529) są zgodne z art. 30, art. 71 ust. 1 i art. 75 ust. 1 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej. Uzasadniając powołany wyrok Trybunał Konstytucyjny dostrzegł potrzebę uzupełnienia obowiązujących regulacji prawnych o przepisy chroniące przed bezdomnością. Przy tym, zdaniem Trybunału, ustawa o Policji nie jest aktem właściwym do normowania trybu eksmisji z mieszkań służbowych zajmowanych przez osoby nieuprawnione. Trybunał zauważył, że zastosowanie art. 90, art. 95 ust. 3 pkt 3 i ust. 4 oraz art. 97 ust. 5 ustawy o Policji prowadzi do osiągnięcia zamierzonego przez ustawodawcę celu - stwierdzenia w trybie administracyjnym, kto jest uprawniony do policyjnego lokalu mieszkalnego. Osoba bez tytułu prawnego do takiego lokalu powinna zostać wykwaterowana na podstawie wydanej decyzji administracyjnej, po to, by opuszczony przez nią lokal mógł zostać przeznaczony do wykorzystania zgodnie z celem, określonym przepisami ustawy o Policji. Zapewnienie ochrony przed opróżnieniem lokalu osobom zajmującym go bez tytułu prawnego nie powinno wypaczać celu, jakiemu służą te lokale. Przewidziana w art. 95 ustawy o Policji decyzja o opróżnieniu lokalu - sama przez się - nie prowadzi jeszcze do wykwaterowania donikąd osób znajdujących się w trudnej sytuacji społecznej, bez zapewnienia absolutnego minimum w postaci przyznania tymczasowego dachu nad głową. W konsekwencji Trybunał stwierdził, że zaskarżone przepisy ustawy o Policji są zgodne z Konstytucją, a konieczna z punktu widzenia standardu konstytucyjnego regulacja ochronna powinna znaleźć się w akcie regulującym prowadzenie egzekucji w administracji. Można także wskazać, że wyrokiem z dnia 18 października 2017 r., sygn. K 27/15 (OTK-A 2017/74, Dz. U. z 2017 r., poz. 1954) Trybunał Konstytucyjny orzekł, że art. 144 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz. U. z 2017 r. poz. 1201 i 1475) w zakresie, w jakim odnosi się do egzekucji z nieruchomości lub lokalu (pomieszczenia) służących zaspokajaniu potrzeb mieszkaniowych zobowiązanego, jest niezgodny z art. 30, art. 71 ust. 1 i art. 75 ust. 1 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej, przez to że nie zawiera regulacji gwarantujących minimalną ochronę przed bezdomnością osobom, które nie są w stanie we własnym zakresie zaspokoić swoich potrzeb mieszkaniowych. Jednakże przedmiotem kontroli w niniejszej sprawie jest decyzja nakazująca opróżnienie lokalu mieszkalnego, wydana na podstawie art. 95 ust. 3 pkt 3 ustawy o Policji. Wydając decyzję w oparciu o powołaną podstawę prawną organ bada jedynie wynikające z niej, w związku także z art. 90 ustawy o Policji, przesłanki opróżnienia lokalu. Jak wyjaśniono już wyżej, wydanie zaskarżonej decyzji zostało poprzedzone ustaleniem wszystkich okoliczności istotnych dla rozstrzygnięcia. Ustalenia te i ich ocena co do wypełnienia przesłanek nakazania opróżnienia lokalu są prawidłowe i pozostają w logicznym związku z treścią zgromadzonych dowodów. Uzasadnienie zaskarżonej decyzji spełnia też wymogi określone w art. 107 § 3 k.p.a. Z tych wszystkich względów Sąd uznał, że zaskarżona decyzja nie narusza przepisów prawa. W związku z tym i na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2022 r. poz. 329 z późn. zm., dalej jako "p.p.s.a.") Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie oddalił skargę. Sprawa została rozpoznana w trybie uproszczonym na podstawie art. 119 pkt 2 p.p.s.a. Według tego przepisu sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli strona zgłosi wniosek o skierowanie sprawy do rozpoznania w trybie uproszczonym, a żadna z pozostałych stron w terminie czternastu dni od zawiadomienia o złożeniu wniosku nie zażąda przeprowadzenia rozprawy. Stosowny wniosek został złożony przez organ w piśmie z dnia 2 lutego 2022 r., a po doręczeniu wniosku strona skarżąca nie żądała przeprowadzenia rozprawy.