III SA/Lu 259/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Jerzy Marcinowski (sprawozdawca), Sędziowie WSA Jadwiga Pastusiak, WSA Iwona Tchórzewska, Protokolant Referent stażysta Marcin Ścibor, po rozpoznaniu w Wydziale III na rozprawie w dniu 6 listopada 2018 r. sprawy ze skargi M. K. na rozkaz personalny Komendanta Wojewódzkiego Policji z dnia [...] marca 2018 r. Nr [...] w przedmiocie przeniesienia służbowego oddala skargę. Zaskarżonym rozkazem personalnym z dnia [...] marca 2017 r., nr [...] Komendant Wojewódzki Policji w L. utrzymał w mocy rozkaz personalny Komendanta Powiatowego Policji w B. z dnia [...] stycznia 2018 r., nr [...] w przedmiocie zwolnienia asp. szt. M. K. ze stanowiska dzielnicowego Zespołu Dzielnicowych Komisariatu Policji w J. i mianowania na równorzędne stanowisko służbowe dzielnicowego Zespołu Dzielnicowych Wydziału Prewencji Komendy Powiatowej Policji w B. Podstawę faktyczną powyższego rozstrzygnięcia stanowiły następujące ustalenia: Komendant Komisariatu Policji w J. zwrócił się do Komendanta Policji w B. z wnioskiem o przeniesienia asp. szt. M. K. (dalej jako "skarżący") do innej komórki organizacyjnej Komendy Powiatowej Policji w B. W uzasadnieniu wniosku wskazał na konflikt skarżącego z przełożonym, brak dyspozycyjności skarżącego na zajmowanym stanowisku służbowym, z uwagi na długotrwałe nieobecności skarżącego na służbie z powodu choroby, co w konsekwencji dezorganizuje pracę Komisariatu Policji w J. i powoduje nadmierne obciążenie pracą innych policjantów. O wszczęciu postępowania administracyjnego w sprawie przeniesienia do dalszej służby na stanowisku dzielnicowego Zespołu Dzielnicowych Wydziału Prewencji Komendy Powiatowej Policji w B. skarżący został zawiadomiony na piśmie wraz z pouczeniem o przysługujących mu uprawnieniach strony. Rozkazem personalnym z dnia [...] stycznia 2018 r., nr [...] Komendant Powiatowy Policji w B. (dalej jako "organ I instancji") zwolnił skarżącego z dniem [...] lutego 2018 r. z dotychczas zajmowanego stanowiska i mianował na stanowisko służbowe dzielnicowego Zespołu Dzielnicowych Wydziału Prewencji KPP w B. z dotychczasowym uposażeniem zasadniczym i dodatkiem służbowym. W uzasadnieniu organ I instancji wskazał, że przeniesienie skarżącego do Zespołu Dzielnicowych Wydziału Prewencji KPP w B. uzasadnione jest brakiem płynności w realizacji zadań Zespołu Dzielnicowych Komisariatu Policji w J. Z materiału dowodowego zgromadzonego w toku postępowania oraz zeznań świadków wynika, że skarżący pozostaje w konflikcie z bezpośrednim przełożonym. Powyższe negatywnie wpływa na sprawne wykonywanie zadań na terenie jednostki oraz na samo funkcjonowanie jednostki. Komendant wskazał, że przeniesienie skarżącego do Zespołu Dzielnicowych Wydziału Prewencji KPP w B. nastąpi do jednostki wyższego szczebla, nie zmniejszy rangi zajmowanego przez skarżącego stanowiska służbowego i stworzy możliwość rozwoju zawodowego. Komendant podkreślił, że obecnie zajmowane przez skarżącego stanowisko dzielnicowego Zespołu Dzielnicowych Komisariatu Policji w J. jest równorzędne z nowym stanowiskiem. Uposażenie zasadnicze oraz dodatek służbowy nie ulegną zmianie. Na dotychczasowym stanowisku i na nowym stanowisku służbowym wymagany jest ten sam stopień etatowy – stopień aspiranta sztabowego. Tożsama jest grupa zaszeregowania obu tych stanowisk – grupa 4. Nie ulegnie zmianie również rozkład czasu pracy, która na tych stanowiskach jest wykonywana w systemie zmianowym, w wymiarze ośmiogodzinnym. Organ I instancji stwierdził również, że nieobecność skarżącego na służbie na nowym stanowisku nie będzie obciążeniem dla pozostałych policjantów, z uwagi na znacznie większy stan etatowy nowej komórki organizacyjnej. W wyniku rozpatrzenia odwołania M. K., rozkazem personalnym z dnia [...] marca 2017 r., Komendant Wojewódzki Policji w L. (dalej jako "organ II instancji") utrzymał w mocy rozkaz personalny Komendanta Powiatowego Policji w B. W uzasadnieniu organ II instancji wskazał, że przeniesienie skarżącego spowodowane było koniecznością zapewnienia ciągłości służby oraz prawidłowej realizacji ustawowych zadań Policji w Komisariacie Policji w J. Zgromadzony w toku postępowania materiał dowody, w szczególności zeznania świadków i wyjaśnienia strony potwierdziły pogarszającą się atmosferę pracy i dezorganizację pracy w Komisariacie Policji w J. Komendant stwierdził, że konflikt między bezpośrednim przełożonym a podległym mu funkcjonariuszem może wpływać na sprawne realizowanie zadań i stanowi naruszenie interesu służby. Przeniesienie funkcjonariusza do dalszego pełnienia służby w innej jednostce organizacyjnej jest w takich okolicznościach działaniem wskazanym. Komendant podkreślił, że przeniesienie skarżącego na inne stanowisko służbowe było konsekwencją potrzeb służby i miało na celu właściwe rozdysponowanie sił i środków na terenie powiatu [...]. Wbrew zarzutom skarżącego, przyczyną przeniesienia skarżącego nie była długotrwała nieobecność spowodowana stanem zdrowia, a wpływ jego zmniejszonej dyspozycyjności na obciążenie pracą innych policjantów z komisariatu i realizację zadań Policji na podległym obszarze. Organ II instancji zwrócił uwagę, że służba w Policji oznacza dyspozycyjność policjanta. Policjanci podlegają rozkazom służbowym przełożonych, którzy w świetle art. 32 ust. 1 i art. 36 ust. 1 i ust. 2 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (Dz. U. z 2017 r., poz. 2067 z późn. zm.), dowolnie mogą określić miejsce pełnienia służby oraz stanowisko funkcjonariusza. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie M. K. zaskarżył powyższy rozkaz personalny w całości. Skarżący zarzucił naruszenie: I. naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynika sprawy: 1. art. 7 i art. 8 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2017 r., poz. 1257 z późn. zm.), dalej jako "k.p.a.", w związku z art. 77 § 1 k.p.a. poprzez przeprowadzenie postępowania w sposób bezpośrednio podważający zaufanie do organów władzy publicznej, bez podjęcia kroków niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy z uwzględnieniem interesu społecznego i słusznego interesu skarżącego, pominięcie istotnej dla rozstrzygnięcia części materiału dowodowego, w postaci m. in. okresowych opinii, zeznań świadków, jak też dokonanie oceny wbrew zasadom wiedzy i doświadczenia życiowego, 2. art. 78 k.p.a. poprzez bezzasadne nieuwzględnienie wniosków dowodowych skarżącego, 3. art. 7 k.p.a. w związku z art. 77 k.p.a. w związku z art. 80 k.p.a. poprzez brak należytego rozważenia okoliczności istotnych w niniejszej sprawie, takich jak charakter dotychczas pełnionych obowiązków, posiadanego przez skarżącego doświadczenia i kompetencji, 4. art. 107 § 3 k.p.a. poprzez brak dostatecznego uzasadnienia stanowiska organu I instancji, formułowanie twierdzeń niewynikających bądź niezgodnych z przeprowadzonymi dowodami; 5. art. 108 § 1 k.p.a. poprzez jego zastosowanie i nadanie rozkazowi rygoru natychmiastowej wykonalności, w sytuacji gdy w niniejszej sprawie brak jest przesłanki niezbędności i ważnego interesu społecznego, przemawiającego za niezwłocznym wykonaniem decyzji; II. naruszenie przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy - art. 7 i art. 8 k.p.a. w związku z art. 77 § 1 k.p.a. oraz art. 80 k.p.a. poprzez przeprowadzenie postępowania w sposób bezpośrednio podważający zaufanie do organów władzy publicznej, bez podjęcia kroków niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy z uwzględnieniem interesu społecznego i słusznego interesu skarżącego, pominięcie istotnej dla rozstrzygnięcia części materiału dowodowego, w postaci m. in. okresowych opinii, zeznań świadków, jak też dokonanie oceny wbrew zasadom wiedzy i doświadczenia życiowego, a także brak należytego rozważenia okoliczności istotnych w niniejszej sprawie, takich jak charakter dotychczas pełnionych obowiązków, posiadanego przez skarżącego doświadczenia i kompetencji. Skarżący wniósł o uchylenie rozkazu personalnego Komendanta Wojewódzkiego Policji w Lublinie oraz rozkazu personalnego Komendanta Powiatowego Policji w B. oraz o zasądzenie kosztów postępowania. W odpowiedzi na skargę Komendant Wojewódzki Policji wniósł o oddalenie skargi, podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje: Skarga podlegała oddaleniu. Przedmiotem kontroli sądu w niniejszej sprawie jest rozkaz personalny Komendanta Wojewódzkiego Policji w L. w przedmiocie zwolnienia asp. szt. M. K. ze stanowiska dzielnicowego Zespołu Dzielnicowych Komisariatu Policji w J. i mianowania na równorzędne stanowisko służbowe dzielnicowego Zespołu Dzielnicowych Wydziału Prewencji Komendy Powiatowej Policji w B. Podstawę prawną o charakterze kompetencyjnym przeniesienia skarżącego stanowił przepis art. 32 ust. 1 ustawy o Policji, zgodnie z którym do mianowania policjanta na stanowiska służbowe, przenoszenia oraz zwalniania z tych stanowisk właściwi są przełożeni: Komendant Główny Policji, Komendant CBŚP, komendanci wojewódzcy i powiatowi (miejscy) Policji oraz komendanci szkół policyjnych. W przepisie tym nie wskazano kryteriów i merytorycznych przesłanek uzasadniających podejmowanie decyzji w tych sprawach. Jednocześnie art. 36 ust. 1 ustawy o Policji stanowi, że policjant może być przeniesiony do pełnienia służby albo delegowany do czasowego pełnienia służby w innej jednostce organizacyjnej Policji lub w innej miejscowości z urzędu lub na własną prośbę. W przypadku przeniesienia do pełnienia służby w innej jednostce organizacyjnej Policji, brak bardziej szczegółowej regulacji. W konsekwencji i w kontekście art. 38 ust. 1-4 ustawy o Policji uznaje się, że zwolnienie policjanta z zajmowanego stanowiska służbowego, połączone z równoczesnym przeniesieniem do pełnienia służby w innej jednostce organizacyjnej i mianowaniem na inne stanowisko służbowe może nastąpić wyłącznie na stanowisko równorzędne ze stanowiskiem poprzednio zajmowanym. Skoro bowiem przeniesienie na niższe stanowisko służbowe obwarowane jest szeregiem warunków przewidzianych w art. 38 ust. 1-4 ustawy o Policji, to w pozostałych przypadkach przeniesienie winno nastąpić na stanowisko równorzędne (vide wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 5 października 2017 r., sygn. akt I OSK 692/17,). Z powołanych przepisów wynika, że właściwy komendant jest uprawniony do przeniesienia policjanta na równorzędne stanowisko służbowe w innej miejscowości bez jego zgody (z urzędu). Użyte w treści art. 36 ust. 1 ustawy o Policji sformułowanie "może być przeniesiony" oznacza, że decyzja w tym względzie ma charakter uznaniowy, to jest należy do sfery uznania administracyjnego, przy czym ramy tego uznania wyznacza przepis art. 7 k.p.a., czyli interes społeczny (w tym przypadku interes służbowy Policji) oraz słuszny interes policjanta (vide wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 14 listopada 2002 r., sygn. akt II SA 3411/01; wyrok WSA w Warszawie z dnia 3 marca 2011 r., sygn. akt II SA/Wa 2154/10). Niekwestionowanym prawem organu Policji jest kształtowanie struktury poszczególnych jednostek organizacyjnych Policji, określenie w ramach art. 1 ust. 2 ustawy o Policji konkretnych zadań Policji oraz ich realizacja przy pomocy odpowiednio wykwalifikowanych funkcjonariuszy. Jeżeli z tego względu konieczne jest przeniesienie policjanta na inne równorzędne stanowisko służbowe, to ustawa stwarza taką możliwość. Nie budzi również wątpliwości, wynikający z art. 25 ust. 1 ustawy o Policji obowiązek policjanta podporządkowania się szczególnej dyscyplinie służbowej. Nadmienić w tym miejscu należy, że decyzje podejmowane w ramach uznania administracyjnego pozostają pod kontrolą sądu, lecz zakres tej kontroli jest ograniczony. Sąd bada bowiem zgodność z prawem podjętego rozstrzygnięcia, lecz nie wnika w jego słuszność czy celowość. Z tego względu kontrola sądu w tego typu sprawach ogranicza się do zbadania, czy właściwie zostało przeprowadzone postępowanie wyjaśniające, czy organ badał sprawę w zakresie dyrektyw ustawowych i czy z ustaleń faktycznych wyciągnięto prawidłowe wnioski. Odnosząc się do sprawy stwierdzić należy, że organy zgodnie z zasadą określoną w art. 7 k.p.a., wyczerpująco ustaliły istotne okoliczności faktyczne związane z niniejszą sprawą, przeprowadziły dowody służące ustaleniu stanu faktycznego w sposób odpowiadający wymogom art. 77 k.p.a., oceniły zebrany materiał dowodowy stosownie do zasad wynikających z art. 80 k.p.a., a także uzasadniły swoje rozstrzygnięcie zgodnie z wymogami przepisu art. 107 § 3 k.p.a. Sąd nie dopatrzył się w działaniach organów nieprawidłowości w sferze ustalenia stanu faktycznego sprawy i jego oceny, w kontekście obowiązujących w tym zakresie przepisów kodeksu postępowania administracyjnego. W świetle wskazanych wyżej przepisów ustawy o Policji, właściwy przełożony skarżącego był uprawniony do przekształcenia jego stosunku służbowego w ten sposób, że zwolnił go z dotychczas zajmowanego stanowiska i mianował na równorzędne stanowisko służbowe. Była to decyzja uznaniowa, uzasadniona okolicznościami podanymi przez organy Policji we wniosku o przeniesienie. W uzasadnieniu rozkazu personalnego Komendant Powiatowy Policji w B. wskazał, że przeniesienie i mianowanie skarżącego na równorzędne stanowisko służbowe spowodowane było koniecznością zapewnienia ciągłości służby oraz prawidłowej realizacji ustawowych zadań Policji w Komisariacie Policji w J. Organ wyjaśnił, że długotrwałe nieobecności skarżącego w służbie z powodu choroby oraz brak dyspozycyjności na zajmowanym stanowisku służbowym dezorganizują prace Komisariatu Policji w J. i powodują nadmierne obciążenie pracą innych policjantów i w konsekwencji negatywnie wpływają na poziom realizacji zadań przez Policję na terenie gminy Ł. Organ wskazał również na konflikt skarżącego z bezpośrednim przełożonym – Komendantem Komisariatu Policji w J. Powyższe uprawniało zatem Komendanta Powiatowego Policji w B. do podjęcia decyzji o zwolnieniu skarżącego z dotychczas zajmowanego stanowiska dzielnicowego Zespołu Dzielnicowych Komisariatu Policji w J. i mianowaniu na równorzędne stanowisko służbowe dzielnicowego Zespołu Dzielnicowych Wydziału Prewencji Komendy Powiatowej Policji w B. Wbrew zarzutom skarżącego, rozstrzygnięcie organu nie ma cech dowolności i arbitralności. Uzasadniając swoją decyzję organ powołał się na interes służbowy Policji. Jak już wyżej wskazano przyczyną zwolnienia skarżącego z dotychczas zajmowanego stanowiska dzielnicowego Zespołu Dzielnicowych Komisariatu Policji w J. i mianowaniu na równorzędne stanowisko służbowe dzielnicowego Zespołu Dzielnicowych Wydziału Prewencji Komendy Powiatowej Policji w B. była konieczność zapewnienia ciągłości służby oraz prawidłowej realizacji ustawowych zadań Policji w Komisariacie Policji w J. Długotrwałe nieobecności skarżącego w służbie z powodu choroby (ze stanowiska kadrowego dnia [...] listopada 2017 r. wynika, że skarżący przebywał na zwolnieniu lekarskim w 2017 r. 182 dni – k.7 akt adm.) oraz brak dyspozycyjności na zajmowanym stanowisku służbowym były przyczyną dezorganizacji pracy Komisariatu Policji w J., powodowały nadmierne obciążenie pracą innych policjantów, co niekorzystnie wpływa na poziom realizacji zadań przez Policję na terenie gminy Ł. Negatywny wpływ na funkcjonowanie jednostki miał również konflikt skarżącego z bezpośrednim przełożonym – Komendantem Komisariatu Policji w J. Powyższe okoliczności organ ustalił w trakcie prawidłowo przeprowadzonego postępowania dowodowego. Z zeznań funkcjonariuszy Komisariatu Policji w J. wynika, że długotrwałe zwolnienia i nieobecność skarżącego na służbie powodują konieczność realizowania zadań należących do zakresu czynności skarżącego i w konsekwencji obciążenie ich dodatkowymi obowiązkami, powyższe wpływa zaś na realizację zadań im powierzonych (k.28v, k.32-33, k.35v-36, k.39-40, k.41v akt adm.). Przesłuchani w charakterze świadka funkcjonariusze potwierdzili, że nieobecność skarżącego oraz konflikt między skarżącym i bezpośrednim przełożonym - Komendantem Komisariatu Policji w J. negatywnie wpływają na atmosferę pracy na komisariacie i wykonywanie czynności służbowych (k.29, k.31, k.32v, k.35v-36, k.39v akt adm.). Z akt sprawy wynika, że skarżący zapoznał się ze zgromadzonym w sprawie materiałem dowodowym i przedstawił swoje stanowisko w sprawie. Skarżący nie zaprzecza istnieniu konfliktu między nim a bezpośrednim przełożonym, nie neguje również okoliczności przebywania na licznych zwolnieniach lekarskich. W tych okolicznościach, z uwagi na interes służbowy Policji oraz konieczność zapewnienia sprawnego realizowania zadań Policji przez funkcjonariuszy Komisariatu Policji w J., uzasadnione było podjęcie decyzji o zwolnieniu skarżącego z dotychczas zajmowanego stanowiska dzielnicowego Zespołu Dzielnicowych Komisariatu Policji w J. i mianowaniu na równorzędne stanowisko służbowe dzielnicowego Zespołu Dzielnicowych Wydziału Prewencji Komendy Powiatowej Policji w B. Nie zasługuje na uwzględnienie zarzut, że organ dokonał oceny równorzędności stanowisk wyłącznie w oparciu o kryterium tożsamości nazwy stanowiska, uposażenia i stopnia etatowego. Wbrew zarzutom podniesionym w skardze, dokonana przez organy obu instancji ocena równorzędności stanowisk miała na względzie także warunki służby na dotychczasowym i nowym stanowisku. Ustawa o Policji nie definiuje pojęcia "stanowiska równorzędnego", jednakże kryteria oceny równorzędności stanowisk wypracowane zostały w orzecznictwie. Na tym tle ukształtował się pogląd, zgodnie z którym pojęcie "stanowiska równorzędnego" w rozumieniu art. 36 ust. 1 ustawy o Policji oznacza takie stanowisko, które musi charakteryzować się przede wszystkim takimi samymi parametrami uposażenia zasadniczego, dodatku służbowego i stopnia etatowego (vide wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 5 października 2017 r., sygn. akt I OSK 692/17). Organy obu instancji dokładnie omówiły te kryteria. Skarżący został przeniesiony ze stanowiska dzielnicowego Zespołu Dzielnicowych Komisariatu Policji w J. na stanowisko dzielnicowego Zespołu Dzielnicowych Wydziału Prewencji Komendy Powiatowej Policji w B. Uposażenie zasadnicze oraz dodatek służbowy nie uległy zmianie. Zachowana została tożsamość stanowiska służbowego, tj. stanowiska dzielnicowego oraz stopień etatowy, czyli stopień aspiranta sztabowego na dotychczasowym i na nowym stanowisku służbowym, a to zgodnie z załącznikiem nr 2 do rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 6 grudnia 2001 r. w sprawie szczegółowych zasad otrzymywania i wysokości uposażenia zasadniczego policjantów, dodatków do uposażenia oraz ustalania wysługi lat, od której jest uzależniony wzrost uposażenia zasadniczego (Dz.U. z 2015 r., poz. 1236 z późn. zm.). Treść zawartych w aktach administracyjnych kart opisu dotychczasowego i nowego stanowiska pracy (k. 4 i k. 6 akt admin.) potwierdza, że na nowym stanowisku pracy skarżący będzie wykonywał rodzajowo te same zadania, jakie wykonywał na poprzednim stanowisku. Trafna jest również uwaga organu pierwszej instancji, że przeniesienie do Zespołu Dzielnicowych Wydziału Prewencji Komendy Powiatowej Policji w B. nie zmniejszy rangi zajmowanego przez skarżącego stanowiska służbowego, ponieważ przeniesienie nastąpi do jednostki wyższego szczebla, skarżący ponadto na nowym stanowisku będzie mógł rozwijać zdobyte dotychczas umiejętności zawodowe. Skarżący nie powołał jakichkolwiek okoliczności, które mogłyby podważać tę argumentację. Mając na uwadze powyższe należy uznać, że organy dokonały pełnej analizy, prawidłowo w konsekwencji stwierdzając, że warunki pełnienia służby policjanta nie ulegają pogorszeniu, co oznacza, że stanowiska są sobie równorzędne. W ocenie sądu weryfikacja warunków zatrudnienia na dotychczasowym i nowym stanowisku, w świetle omówionych wyżej kryteriów, daje pozytywny wynik zachowania "równorzędności" stanowiska, na które skarżący został przeniesiony. Wszystkie podane wyżej okoliczności, wbrew zarzutom skargi, prowadzą do wniosku o uwzględnieniu przez organy Policji indywidualnego interesu funkcjonariusza, który został przeniesiony do pełnienia służby w obrębie innej miejscowości, z zachowaniem dotychczasowej formy pełnienia służby, charakteru wykonywanych zadań, a także z uwzględnieniem posiadanego doświadczenia i umiejętności zawodowych. Tym samym sformułowane w skardze zarzuty pominięcia w rozstrzygnięciu słusznego interesu skarżącego funkcjonariusza Policji, jak również dowolności i arbitralności podjętego rozstrzygnięcia, należy uznać za nieuprawnione. Mając powyższe na względzie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie oddalił skargę, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r., poz. 1302 z późn. zm.).