III SA/Lu 262/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Marek Zalewski, Sędziowie Sędzia WSA Ewa Ibrom (sprawozdawca),, Sędzia WSA Jadwiga Pastusiak, Protokolant Referent stażysta Joanna Szopa, po rozpoznaniu w Wydziale III na rozprawie w dniu 28 października 2010 r. sprawy ze skargi A. P. na orzeczenie Sądu Dyscyplinarnego przy Okręgowym Inspektoracie Służby Więziennej z dnia [...] kwietnia 2010 r. nr [...] w przedmiocie wymierzenia kary dyscyplinarnej wydalenia ze służby oddala skargę III SA/Lu 262/10 U Z A S A D N I E N I E Orzeczeniem z dnia [...] lutego 2010 r. o wymierzeniu kary dyscyplinarnej Dyrektor Zakładu Karnego, po przeprowadzeniu postępowania dyscyplinarnego wszczętego w dniu 2 lutego 2010 r. uznał A. P. – starszego strażnika działu ochrony Zakładu Karnego za winnego tego, że: 1) orzeczeniem Sądu Rejonowego został ukarany za wykroczenie karą ograniczenia wolności i zobowiązany do naprawienia szkody przez zapłatę kwoty 170 zł na rzecz D. S., czym wyczerpał dyspozycję art. 125 ust. 1 ustawy z dnia 26 kwietnia 1996 r. o Służbie Więziennej (Dz. U. Nr 207, poz. 1761 ze zm.), 2) nie poinformował niezwłocznie w pisemnym raporcie droga służbową dyrektora Zakładu Karnego o ukaraniu przez sąd za wykroczenie, przez co nie dopełnił obowiązku wynikającego z przepisu wydanego na podstawie ustawy o Służbie Więziennej, czym naruszył art. 125 ust. 3 pkt 1 ustawy z dnia 26 kwietnia 1996 r. o Służbie Więziennej (Dz. U. Nr 207, poz. 1761 ze zm.) i wymierzył A. P. karę dyscyplinarną w postaci wydalenia ze służby. W uzasadnieniu orzeczenia Dyrektor Zakładu Karnego ustalił, że w dniu 5 marca 2008 r. straszy kapral A. P. przebywał w barze "[...]" , gdzie spożywał alkohol wraz ze starszym kapralem S.K. Obwiniony twierdzi, że nie pamięta przebiegu zdarzeń tej nocy. Organ ustalił, że około godziny 4.30 obwiniony dokonał wspólnie i w porozumieniu ze st. kapralem S. K. kradzieży portfela z zawartością w postaci dowodu osobistego, legitymacji rencisty, prawa jazdy, dwóch dowodów rejestracyjnych i pieniędzy w kwocie 170 zł na szkodę D. S.. Całe zdarzenie kradzieży zostało zarejestrowane przez kamery zamontowane w barze. Za powyższy czyn A. P. na mocy prawomocnego wyroku nakazowego Sądu Rejonowego z dnia 5 sierpnia 2008 r., sygn. akt [...] został ukarany karą jednego miesiąca ograniczenia wolności oraz został zobowiązany do naprawienia szkody poprzez zapłatę kwoty 170 zł na rzecz D. S. Organ wskazał następnie, że zgodnie z art. 125 ust. 1 ustawy z dnia 26 kwietnia 1996 r. o Służbie Więziennej (Dz. U. Nr 207, poz. 1761 ze zm.) funkcjonariusz ponosi odpowiedzialność dyscyplinarną za popełnione przestępstwa i wykroczenia, niezależnie od odpowiedzialności karnej. Prawomocny wyrok Sądu Rejonowego wydany wobec obwinionego wyczerpuje dyspozycję tego przepisu. Ponadto z wyjaśnień obwinionego wynika, że nie zgłosił przełożonemu właściwemu w sprawach osobowych faktu ukarania go za wykroczenie, ponieważ uważał to ukaranie za tożsame z ukaraniem mandatem za wykroczenie drogowe. Organ dyscyplinarny wyjaśnił, że nie można zgodzić się z takim stanowiskiem, ponieważ w świetle § 20 ust. 1 pkt 5 regulaminu z dnia 19 grudnia 2002 r. w sprawie sposobu pełnienia służby przez funkcjonariuszy Służby Więziennej, wydanego na podstawie ustawy o Służbie Więziennej, funkcjonariusz jest obowiązany niezwłocznie poinformować przełożonego w pisemnym raporcie drogą służbową o ukaraniu przez sąd za wykroczenie. Przepis ten wyraźnie mówi o ukaraniu przez sąd za wykroczenie, a nie o ukaraniu w trybie mandatowym. W związku z powyższym obwiniony nie dopełnił obowiązku wynikającego z przepisu wydanego na podstawie ustawy o służbie Więziennej, czym naruszył dyspozycje art. 125 ust. 3 pkt 1 ustawy ustawy z dnia 26 kwietnia 1996 r. o Służbie Więziennej (Dz. U. Nr 207, poz. 1761 ze zm.). Organ stwierdził, że wina funkcjonariusza nie budzi wątpliwości w świetle zebranego w sprawie materiału dowodowego. Obwiniony ponosi więc odpowiedzialność za oba przewinienia. Organ podkreślił, że funkcjonariusz Służby Więziennej powinien posiadać nieposzlakowaną opinię i prezentować wysoki poziom moralny, by własnym przykładem móc pozytywnie oddziaływać na osoby pozbawione wolności. Organ przypomniał złożone przez obwinionego ślubowanie i powołał się na obowiązki funkcjonariusza wynikające z regulaminu z dnia 30 czerwca 2005 r. w sprawie zasad postępowania i zachowania się funkcjonariuszy Służby Więziennej, takie jak obowiązek przestrzegania przepisów w służbie i poza nią, obowiązek zachowania odpowiadającego godności funkcjonariusza publicznego, dbałość o społeczny wizerunek Służby Więziennej. Popełnienie przez obwinionego kradzieży pod wpływem alkoholu stoi w oczywistej sprzeczności z powyższymi zasadami. Organ wyjaśnił, że do okoliczności łagodzących zaliczono pozytywną opinię służbową i dotychczasową niekaralność obwinionego, natomiast jako okoliczności obciążające uznano: popełnienie przewinienia pod wpływem alkoholu, działanie z winy umyślnej, duży ciężar gatunkowy przewinienia, niskie pobudki popełnienia wykroczenia, zachowanie niegodne funkcjonariusza Służby Więziennej oraz wystąpienie negatywnych skutków czynu, do których należy uszczerbek na dobrym imieniu Służby Więziennej i jej społecznym wizerunku. Organ podniósł także, że wymierzona obwinionemu surowa kara podyktowana jest zarówno koniecznością prewencji ogólnej, mającej na celu utrzymanie wysokiego poziomu dyscypliny wśród załogi zakładu karnego, jak i prewencji szczególnej, mającej na celu ukształtowanie w obwinionym głębokiego poczucia obowiązku. Orzeczeniem z dnia [...] kwietnia 2010 r. Sąd Dyscyplinarny przy Okręgowym Inspektoracie Służby Więziennej, po rozpoznaniu zażalenia A. P., na podstawie § 52 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 14 listopada 1996 r. w sprawie regulaminu dyscyplinarnego funkcjonariuszy Służby Więziennej (Dz. U. Nr 135, poz. 634 z pózn. zm.) orzekł o utrzymaniu orzeczenia Dyrektora Zakładu Karnego w mocy. W uzasadnieniu orzeczenia Sąd Dyscyplinarny przedstawił obszernie zarzuty zażalenia i wyjaśnił, że wprawdzie organ dyscyplinarny naruszył przepisy prawa procesowego poprzez niezachowanie siedmiodniowego terminu zawiadomienia obwinionego o przeprowadzeniu dowodu z przesłuchania świadka S. K., jednak Sąd Dyscyplinarny przeprowadził dowód z przesłuchania tego świadka i uznał, że jego zeznania nie mają wpływu na poprawę sytuacji obwinionego. Sąd Dyscyplinarny podkreślił, że kwestia współsprawstwa obwinionego i st. kaprala S. K. została rozstrzygnięta prawomocnym wyrokiem Sądu Rejonowego , od którego obwiniony nie odwołał się. W ocenie Sądu Dyscyplinarnego, obwiniony, mimo znajomości obowiązujących regulaminów nie poinformował Dyrektora Zakładu Karnego o ukaraniu go za wykroczenie. Ponadto obwiniony zeznawał w toku przesłuchania nieprawdę co do okoliczności i przebiegu zdarzenia. Sąd Dyscyplinarny podkreślił także, że z uwagi na specyfikę służby każdy funkcjonariusz powinien zachowywać się w sposób praworządny, odpowiadający godności funkcjonariusza publicznego i unikać zachowań oraz sytuacji, które mogą godzić w dobre imię służby więziennej. Powinien też dbać o społeczny wizerunek Służby Więziennej i podejmować działania służące budowaniu zaufania do niej. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie A. P. zarzucił naruszenie przepisów postępowania, mające istotny wpływ na rozstrzygnięcie, a mianowicie: - art. 10 § 1 k.p.a. polegające na niezapewnieniu skarżącemu czynnego udziału w każdym stadium postępowania, w szczególności jeśli chodzi o przesłuchanie S. K., - art. 7, 77 § 1, 80 i 107 § 3 k.p.a. polegające na nierozważeniu w sposób wszechstronny i dogłębny wszystkich okoliczności faktycznych i prawnych sprawy dotyczących właściwości i warunków osobistych skarżącego, zachowania skarżącego przed i po popełnieniu przewinienia, przebiegu służby, oparciu ustaleń na niekompletnym i nie w pełni rozpatrzonym materiale dowodowym, w szczególności poprzez nieodniesienie się do zarzutów zażalenia, oraz naruszenie prawa materialnego: - § 3 ust. 2 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 14 listopada 1996 r. w sprawie regulaminu dyscyplinarnego funkcjonariuszy Służby Więziennej polegające na niewzięciu pod uwagę w wystarczającym stopniu okoliczności, że skarżący nigdy nie był karany dyscyplinarnie, - § 13 ust. 1 rozporządzenia polegające na nieuwzględnieniu w wystarczającym stopniu opinii służbowej o skarżącym z dnia 12 lutego 2010 r., - § 47 ust. 1 rozporządzenia polegające na niewyjaśnieniu przez Sąd Dyscyplinarny wszystkich istotnych okoliczności sprawy, w szczególności sytuacji osobistej i służbowej skarżącego. Skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego orzeczenia i orzeczenia Dyrektora Zakładu Karnego jako naruszających prawo. W uzasadnieniu skargi skarżący podkreślił, że cieszył się nieposzlakowaną opinią, wzorowo wypełniał swoje obowiązki i był wielokrotnie nagradzany, w tym w 2009 r. nagrodą z art. 84 ustawy o Służbie Więziennej. Wymierzoną karę uznał za zbyt surową. Podniósł ponadto, że zdziwienie budzi nierówne traktowanie przez Sąd Dyscyplinarny funkcjonariuszy znajdujących się w takiej samej sytuacji prawnej. Skarżący został bowiem wydalony ze służby, a S. K. nadal pracuje jako funkcjonariusz Służby Więziennej. Skarżący zarzucił, że uzasadnienie orzeczenia Sądu dyscyplinarnego jest zbyt lakoniczne i nie odnosi się właściwie do okoliczności związanych z wzorową służbą skarżącego, nie zawiera ponadto wyjaśnienia podstawy prawnej orzeczenia. Skarżący zarzucił także, że w czasie postępowania przygotowawczego prowadzonego przez policję został bezprawnie pouczony o odpowiedzialności karnej za składanie fałszywych zeznań, co powoduje, że wątpliwości budzić powinna prawidłowość przeprowadzenia tego postępowania. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonego orzeczenia. Ustosunkowując się do zarzutu, że drugi funkcjonariusz, współsprawca czynu zarzucanego skarżącemu – S. K. nie został przez sąd dyscyplinarny w innym składzie wydalony ze służby, organ wyjaśnił, że zgodnie z art. 132 ustawy o Służbie Więziennej członkowie sądów dyscyplinarnych są przy orzekaniu niezawiśli. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje: Skarga jest nieuzasadniona. Zaskarżone orzeczenie nie narusza prawa. Sprawa niniejsza dotyczy postępowania dyscyplinarnego wobec funkcjonariusza służby więziennej. Postępowanie to przeprowadzone zostało w całości i zakończone pod rządem ustawy z dnia 26 kwietnia 1996 r. o Służbie Więziennej (Dz. U. Nr 207, poz. 1761 ze zm.). Przepisy tej ustawy mają zatem zastosowanie w sprawie niniejszej. Zgodnie z art. 132a ust. 1 powołanej ustawy od orzeczenia sądu dyscyplinarnego, będącego organem drugiej instancji, przysługuje skarga do sądu administracyjnego. Z dniem 13 sierpnia 2010 r. weszła w życie ustawa z dnia z dnia 9 kwietnia 2010 r. o Służbie Więziennej (Dz. U. Nr 79, poz. 523), która nie przewiduje skargi do sądu administracyjnego, lecz odwołanie do sądu powszechnego. Wobec tego jednak, że skarga w sprawie niniejszej wniesiona została na podstawie przepisów dotychczasowych, przed wejściem w życie ustawy z dnia 9 kwietnia 2010 r., a nowa ustawa nie zawiera żadnych uregulowań, które do spraw zakończonych w drugiej instancji pod rządem przepisów poprzednio obowiązujących nakazywałyby stosować ustawę nową, skarga podlega rozpoznaniu na podstawie przepisów ustawy z dnia 26 kwietnia 1996 r. o Służbie Więziennej, powoływanej dalej jako "ustawa". W myśl przepisu art. 125 ust. 1 ustawy funkcjonariusz ponosi odpowiedzialność dyscyplinarną za popełnione przestępstwa i wykroczenia niezależnie od odpowiedzialności karnej. Zgodnie natomiast z art. 125 ust. 2 ustawy funkcjonariusz podlega odpowiedzialności dyscyplinarnej za naruszenie dyscypliny służbowej, nieprzestrzeganie etyki zawodowej, a zwłaszcza honoru, godności i dobrego imienia służby, oraz w innych przypadkach określonych w ustawie. Naruszeniem dyscypliny służbowej jest w szczególności niedopełnienie obowiązków funkcjonariusza wynikających ze złożonego ślubowania, a także przepisów ustawy oraz przepisów wydanych na jej podstawie (art. 125 ust. 3 pkt 1 ustawy). Wymierzanie kar dyscyplinarnych należy do przełożonych właściwych w sprawach osobowych funkcjonariuszy lub wyższych przełożonych (art. 130 ust. 1 ustawy). Od wymierzonej kary dyscyplinarnej ukaranemu funkcjonariuszowi oraz wyższemu przełożonemu służy zażalenie do właściwego sądu dyscyplinarnego (art. 131 ust. 1 i 3 ustawy). Szczegółowe zasady i tryb przeprowadzania postępowań dyscyplinarnych, wymierzania kar dyscyplinarnych i ich wykonywania, zawieszania, zacierania i darowania, a także odwoływania się od wymierzonych kar, szczegółową organizację sądów dyscyplinarnych, ich właściwość, tryb wybierania ich członków oraz zasady i tryb postępowania przed tymi sądami określone zostały w wydanym na podstawie art.133 ustawy rozporządzeniu Ministra Sprawiedliwości z dnia 14 listopada 1996 r. w sprawie regulaminu dyscyplinarnego funkcjonariuszy Służby Więziennej (Dz. U. Nr 135, poz. 634), powoływanym dalej jako "rozporządzenie". W sprawach nie uregulowanych rozporządzeniem stosuje się odpowiednio przepisy kodeksu postępowania administracyjnego (§ 70 rozporządzenia). W ocenie Sądu postępowanie dyscyplinarne w rozpoznawanej sprawie przeprowadzone zostało zgodnie z przepisami ustawy i rozporządzenia. Jest okolicznością bezsporną, że wyrokiem nakazowym z dnia [...] sierpnia 2008 r. skarżący uznany został przez Sąd Rejonowy za winnego popełnienia wykroczenia z art. 119 § 1 kodeksu wykroczeń, polegającego na tym, że w dniu 5 marca 2008 r. około godziny 4.30 przy ul. [...] w barze "[...]" wspólnie i w porozumieniu z S. K. dokonał kradzieży portfela z zawartością w postaci dowodu osobistego, legitymacji rencisty, prawa jazdy, dwóch dowodów rejestracyjnych i pieniędzy w kwocie 170 zł (łączna suma strat - 250 zł) na szkodę D. S.. Wyrokiem tym skarżącemu wymierzona została kara jednego miesiąca ograniczenia wolności, polegająca na obowiązku wykonywania nieodpłatnej kontrolowanej pracy na cele społeczne w wymiarze 30 godzin w stosunku miesięcznym oraz nałożony został na skarżącego obowiązek naprawienia szkody. Jest także okolicznością niekwestionowaną, że skarżący zataił przed swoimi przełożonymi fakt prowadzenia przeciwko niemu postępowania w sprawie o wykroczenie oraz fakt uznania go prawomocnym wyrokiem Sądu za winnego popełnienia opisanego wyżej wykroczenia. W tej sytuacji prawidłowe jest stanowisko organów, że skarżący dopuścił się czynów powodujących odpowiedzialność dyscyplinarną przewidzianą w ustawie. Popełnienie przez skarżącego wykroczenia rodzi odpowiedzialność na podstawie art. 125 ust. 1 ustawy, który stanowi, że funkcjonariusz ponosi odpowiedzialność dyscyplinarną za popełnione wykroczenie, niezależnie od odpowiedzialności karnej. Fakt popełnienia wykroczenia nie może być przez skarżącego skutecznie kwestionowany. Fakt ten został bowiem stwierdzony prawomocnym wyrokiem sądu, od którego skarżący nie odwołał się. Zarzuty dotyczące popełnienia wykroczenia, roli skarżącego oraz sposobu przeprowadzenia przez policję postępowania w sprawie o wykroczenie nie mogą być więc podnoszone w niniejszym postępowaniu. Prawidłowe jest również ustalenie, że skarżący dopuścił się naruszenia dyscypliny służbowej przez to, że nie dopełnił obowiązku zawiadomienia przełożonego o ukaraniu za wykroczenie. Stosownie do przepisu art. 125 ust. 3 pkt 1 ustawy naruszeniem dyscypliny służbowej jest w szczególności niedopełnienie obowiązków funkcjonariusza wynikających ze złożonego ślubowania, a także przepisów ustawy oraz przepisów wydanych na jej podstawie. Obowiązek zawiadomienia przełożonego w drodze służbowej w formie pisemnego raportu o ukaraniu przez sąd za wykroczenie wynika z § 20 regulaminu Dyrektora Generalnego Służby Więziennej z dnia 19 grudnia 2002 r. w sprawie sposobu pełnienia służby przez funkcjonariuszy Służby Więziennej. Regulamin ten wydany został na podstawie art. 60 ustawy, który stanowi, że sposób pełnienia służby oraz zasady postępowania i zachowania się funkcjonariuszy określają regulaminy wydane przez Dyrektora Generalnego Służby Więziennej. Składając ślubowanie, którego treść określona została w art. 27 ust. 1 ustawy skarżący zobowiązał się m.in. przestrzegać dyscypliny służbowej, a zatem w szczególności obowiązujących regulaminów. Z akt sprawy wynika, że skarżący ma odpowiednie wykształcenie i przygotowanie do pełnienia służby. Ukończył bowiem niezbędne szkolenia, w tym także w zakresie pragmatyki służbowej. Skarżący nie może zatem tłumaczyć się nieznajomością przepisów regulaminów, obowiązujących w Służbie Więziennej. Prawidłowe ustalenie, że skarżący dopuścił się omówionych wyżej przewinień dyscyplinarnych dawało organom podstawę do wymierzenia skarżącemu kary wydalenia ze służby. Zgodnie z przepisem art. 126 ust. 1 ustawy funkcjonariuszowi mogą być wymierzone następujące kary dyscyplinarne: 1) upomnienie; 2) nagana; 3) surowa nagana; 4) ostrzeżenie o niepełnej przydatności na zajmowanym stanowisku służbowym; 5) przeniesienie na niższe stanowisko służbowe; 6) obniżenie stopnia; 7) pozbawienie stopnia; 8) ostrzeżenie o niepełnej przydatności do służby; 9) wydalenie ze służby. Z treści przytoczonego przepisu wynika, że wydalenie ze służby jest karą najsurowszą. W ocenie Sądu kara ta nie jest jednak rażąco czy niewspółmiernie surowa w stosunku do popełnionych przez skarżącego czynów. Wymierzając skarżącemu karę wydalenia ze służby organ nie naruszył przepisów art. 7, 77 § 1, 80 i 107 § 3 k.p.a. Bezpodstawny jest zarzut nierozważenia w sposób wszechstronny i dogłębny wszystkich okoliczności faktycznych i prawnych sprawy dotyczących właściwości i warunków osobistych skarżącego, zachowania skarżącego przed i po popełnieniu przewinienia, przebiegu służby oraz zarzut oparcia ustaleń na niekompletnym i nie w pełni rozpatrzonym materiale dowodowym, w szczególności poprzez nieodniesienie się do zarzutów zażalenia. W sprawie przeprowadzone zostały wszystkie dowody, mogące mieć znaczenie dla rozstrzygnięcia i rozważone zostały wszystkie istotne okoliczności faktyczne i prawne. Organ drugiej instancji szeroko omówił zarzuty zażalenia, uznał je jednak za nieuzasadnione. Wprawdzie uzasadnienie organu drugiej instancji jest nieco lakoniczne, organ ten wyjaśnił jednak, dlaczego nie widzi możliwości wymierzenia skarżącemu innej, łagodniejszej kary dyscyplinarnej. Ustosunkowując się do podniesionego przez skarżącego zarzutu naruszenia przepisu art. 10 § 1 k.p.a. poprzez niezawiadomienie skarżącego o przeprowadzeniu dowodu z zeznań świadka S. K. na siedem dni przed terminem przesłuchania tego świadka, co uniemożliwić miało skarżącemu czynny udział w przesłuchaniu świadka wskazać należy, iż warunkiem koniecznym uchylenia decyzji z powodu naruszenia przepisów postępowania jest wykazanie, iż takie naruszenie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Do strony stawiającej zarzut należy wykazanie związku przyczynowego między naruszeniem przepisów postępowania a wynikiem sprawy. Zarzut naruszenia art. 10 § 1 k.p.a. może odnieść skutek jedynie wówczas, gdy stawiająca go strona wykaże, iż zarzucane uchybienie uniemożliwiło jej dokonanie konkretnych czynności procesowych (por. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 18 maja 2006 r., II OSK 831/05, opubl. w ONSAiWSA 2007, nr 6, poz. 157 oraz z dnia 16 października 2007 r., I OSK 1192/06, niepubl.) Skarżący nie wykazał w żaden sposób, by w postępowaniu dyscyplinarnym, na skutek naruszenia przepisów postępowania został pozbawiony możliwości udowodnienia swoich twierdzeń i możliwości składania wniosków dowodowych. Nie wskazał, jakiej konkretnej czynności procesowej nie mógł dokonać w związku z zarzucanym naruszeniem przez organ pierwszej instancji art. 10 § 1 k.p.a. Podnieść również należy, że organ drugiej instancji ponownie przeprowadził dowód z zeznań świadka S. K. w obecności skarżącego i jego pełnomocnika, który zadawał świadkowi – jak wynika z protokołu rozprawy – liczne pytania. Organ drugiej instancji zapewnił zatem skarżącemu rzeczywiste prawo czynnego udziału w czynnościach dowodowych. Zarzut naruszenia przepisu art. 10 § 1 k.p.a. jest więc nieuzasadniony. Zgodzić się również należy z dokonaną przez Sąd Dyscyplinarny oceną zeznań świadka S. K. jako nie dających podstawy do zmiany lub uchylenia orzeczenia organu pierwszej instancji. Zeznania tego świadka nie podważają bowiem dokonanych przez organy ustaleń co do faktu popełnienia przez skarżącego czynów rodzących odpowiedzialność dyscyplinarną i nie dają podstaw do zmiany rozstrzygnięcia w zakresie rodzaju wymierzonej skarżącemu kary dyscyplinarnej. Ocena dowodu z zeznań świadka S. K. nie narusza art. 80 k.p.a. W ocenie Sądu nie zostały także naruszone pozostałe wskazane w skardze przepisy rozporządzenia. Bezpodstawne są zarzuty naruszenia § 3 ust. 2 rozporządzenia przez niewzięcie pod uwagę w wystarczającym stopniu okoliczności, że skarżący nigdy nie był karany dyscyplinarnie, § 13 ust. 1 rozporządzenia przez nieuwzględnienie w wystarczającym stopniu opinii służbowej z dnia 12 lutego 2010 r. oraz § 47 ust. 1 rozporządzenia przez niewyjaśnienie przez Sąd Dyscyplinarny wszystkich istotnych okoliczności sprawy, w szczególności sytuacji osobistej i służbowej skarżącego. Kara wydalenia ze służby została skarżącemu wymierzona po przeprowadzeniu postępowania dyscyplinarnego zgodnie z wymogami określonymi w rozporządzeniu. Przepis § 3 ust. 1 rozporządzenia stanowi, że przy wymiarze kary dyscyplinarnej bierze się pod uwagę w szczególności: rodzaj i wagę przewinienia, okoliczności, w jakich zostało popełnione, pobudki czynu, stopień winy, zachowanie się obwinionego przed i po popełnieniu przewinienia, okres pozostawania w służbie i opinię służbową. Zgodnie natomiast z § 3 ust. 2 rozporządzenia, którego naruszenie zarzuca skarżący, wymiar kary dyscyplinarnej powinien ponadto uwzględniać: skutki przewinienia, czy popełnione było pod wpływem alkoholu lub innego środka odurzającego oraz czy w stosunku do funkcjonariusza jest już orzeczona kara dyscyplinarna. Wszystkie wskazane w przytoczonym przepisie okoliczności zostały wzięte pod uwagę przy wymiarze kary, w szczególności zaś uwzględniony został fakt, że skarżący nie był dotychczas karany dyscyplinarnie oraz że uzyskał pozytywną opinię służbową. Okoliczności te nie dawały jednak podstawy do wymierzenia skarżącemu innej kary niż wydalenie ze służby w sytuacji, gdy czyny, których dopuścił się skarżący są niegodne funkcjonariusza publicznego i nie dają się pogodzić z pełnieniem obowiązków funkcjonariusza Służby Więziennej. Od funkcjonariusza Służby Więziennej, mającego stały kontakt z osobami skazanymi za różnego rodzaju czyny karalne wymaga się wzorowej postawy, nie tylko w czasie pełnienia obowiązków. Podkreślenia wymaga, że skarżący dopuścił się kradzieży portfela z dokumentami i pieniędzmi będąc pod wpływem alkoholu i działając wspólnie z innym funkcjonariuszem Służby Więziennej. Słusznie zwraca organ uwagę na niskie pobudki działania skarżącego i umyślny charakter czynu. Podnieść również należy, że skarżący świadomie i celowo zataił w postępowaniu w sprawie o wykroczenie fakt, że jest funkcjonariuszem Służby Więziennej, podając się za osobę nigdzie niezatrudnioną i nieosiągającą żadnych dochodów. Nie sposób znaleźć jakiegokolwiek usprawiedliwienia dla takiego działania. Zgodzić się należy także z argumentami organów dotyczącymi skutków popełnionych przez skarżącego przewinień, w szczególności gdy chodzi o naruszenie dobrego imienia Służby Więziennej i społeczny wydźwięk tych czynów. W ocenie Sądu popełnienie przez skarżącego pod wpływem alkoholu wykroczenia polegającego na kradzieży oraz zatajenie przed przełożonymi faktu ukarania za to wykroczenie w pełni uzasadniało wymierzenie skarżącemu kary wydalenia ze służby. Dotychczasowa niekaralność skarżącego, dobra opinia służbowa oraz sytuacja osobista i majątkowa (pozostawanie w związku małżeńskim i spłacanie wysokich kredytów) nie mogą być pominięte, nie mogą jednak przesądzać o pozostawieniu skarżącego w służbie i wymierzeniu mu łagodniejszej kary dyscyplinarnej za czyny o tak dużym ciężarze gatunkowym. Przedmiotem kontroli w rozpoznawanej sprawie jest jedynie orzeczenie Sądu Dyscyplinarnego w sprawie skarżącego. Wymierzając skarżącemu karę dyscyplinarną organ rozważał okoliczności dotyczące indywidualnej sytuacji skarżącego. Na sytuację tę nie ma wpływu okoliczność, że w sprawie S. K. zapadło inne orzeczenie. Zarzuty skarżącego dotyczące tej kwestii nie mogą być więc uwzględnione. Z tych wszystkich względów Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie oddalił skargę na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.).