III SA/Lu 269/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Grzegorz Grymuza po rozpoznaniu w dniu 8 czerwca 2016 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi P. G . na decyzję Dyrektora Izby Celnej z dnia [...]grudnia 2015 r., nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej z tytułu urządzania gier na automacie poza kasynem gry w zakresie wniosku P. G.o wstrzymanie wykonania decyzji Naczelnika Urzędu Celnego z dnia [...]czerwca 2015 r., nr [...] postanawia: oddalić wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji Naczelnika Urzędu Celnego z dnia [...]czerwca 2015 r., nr [...] Skarżący wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie skargę na decyzję Dyrektora Izby Celnej z dnia [...] grudnia 2015 r., nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej z tytułu urządzania gier na automacie poza kasynem gry. W skardze P. G. zwrócił się do Sądu z wnioskiem o wstrzymanie wykonania decyzji Naczelnika Urzędu Celnego z dnia [...] czerwca 2015 r., nr [...]. W uzasadnieniu wniosku skarżący wyjaśnił, że obecnie odbywa karę pozbawienia wolności i nie posiada takiego majątku, aby możliwa była spłata ww. kar pieniężnych. Zapłacenie kary pieniężnej narazi go na znaczną i nieodwracalną szkodę w postaci sprzedaży całego swojego majątku, gdyż nie jest on w stanie w żaden inny sposób wywiązać się zapłaty nałożonych kar. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje: W pierwszej kolejności wskazać należy, że skarżący w skardze wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie na decyzję Dyrektora Izby Celnej z dnia [...] grudnia 2015 r. wniósł o wstrzymanie wykonania decyzji pierwszoinstancyjnej, tj. decyzji Naczelnika Urzędu Celnego z dnia [...] czerwca 2015 r., nr [...] Mając na uwadze stanowisko wyrażone w postanowieniu Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 24 października 2014 r., II OZ 1114/14 (System Informacji Prawnej LEX nr 1550346) stwierdzić należało, że powyższe samo w sobie nie dyskwalifikowało złożonego wniosku albowiem za dopuszczalne uznać należy objęcie ochroną tymczasową, w ramach art. 61 § 3 p.p.s.a., skarżącego także w zakresie wykonywania aktu wydanego w pierwszej instancji. Przystępując do merytorycznej oceny zgłoszonego wniosku wskazać należy, co następuje: Zgodnie z art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.), dalej jako p.p.s.a., wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Po przekazaniu sądowi skargi, Sąd na wniosek skarżącego może wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub części aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków (art. 61 § 3 p.p.s.a.). Możliwość wstrzymania wykonania dotyczy także aktów wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach tej samej sprawy (art. 61 § 3 in fine p.p.s.a.). W orzecznictwie sądów administracyjnych podkreśla się, że warunkiem wydania postanowienia o wstrzymaniu wykonania aktu lub czynności jest wykazanie przez stronę we wniosku okoliczności uzasadniających możliwość wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Ciężar wykazania, iż okoliczności te istotnie zaistniały spoczywa na osobie wnioskującej o ochronę tymczasową. Inaczej rzecz ujmując, wnioskodawca powinien wykazać, że w sytuacji faktycznej, w jakiej się znajduje, wykonanie decyzji powodować będzie znaczną szkodę bądź trudne do odwrócenia skutki (por. m.in. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 21 grudnia 2006 r., I FZ 525/2006, orzeczenia.nsa.gov.pl; dalej: CBOSA). W orzecznictwie sądowym przesłanki wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu są definiowane w następujący sposób. Niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody, o którym mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a., oznacza, że chodzi o taki uszczerbek, który nie będzie mógł być wynagrodzony przez późniejszy zwrot spełnionego lub wyegzekwowanego świadczenia, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do pierwotnego stanu. W szczególności będzie to miało miejsce w takich wypadkach, gdy grozi utrata przedmiotu świadczenia, który wskutek swych właściwości nie może być zastąpiony innym przedmiotem, a jego wartość pieniężna nie przedstawiałaby znaczenia dla skarżącego, lub gdyby zachodziło niebezpieczeństwo poniesienia straty na życiu i zdrowiu. Trudne zaś do odwrócenia skutki to takie prawne lub faktyczne konsekwencje, które raz zaistniałe powodują istotną lub trwałą zmianę rzeczywistości, przy czym powrót do stanu poprzedniego może nastąpić tylko po dłuższym czasie przy stosunkowo dużym nakładzie sił i środków (por. postanowienie NSA z 31 maja 2012 r.; II OZ 465/12; CBOSA). Analizując przedstawione we wniosku argumenty, Sąd doszedł do przekonania, że nie zostały spełnione ustawowe przesłanki wstrzymania wykonania decyzji. W szczególności Skarżący nie przedstawił dokumentów obrazujących jego aktualną sytuację finansową. Wobec braku danych dotyczących aktualnej sytuacji finansowej Skarżącego i nieuprawdopodobnionych możliwych zagrożeń wywołanych wykonaniem zaskarżonej decyzji, za przedwczesne należałoby uznać twierdzenie, że nieuwzględnienie wniosku o wstrzymanie wykonania wyżej wymienionej decyzji może prowadzić do powstania trudnych do odwrócenia skutków, bądź niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody. Niezależnie od powyższego stwierdzić należy, że wstrzymanie wykonanie decyzji nakładającej na stronę obowiązek uiszczenia należności pieniężnej może mieć miejsce tylko w wyjątkowych przypadkach, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków Zapłata oznaczonej w decyzji należności ma zawsze charakter odwracalny. W przypadku uchylenia decyzji zaskarżonej do sądu administracyjnego uiszczona należność podlega zwrotowi. Podkreślić należy także, że instytucja wstrzymania wykonania decyzji nie ma na celu zagwarantowania stronie minimum egzystencji, lecz służy zabezpieczeniu strony w sytuacji, gdy skutki wykonania decyzji będą na tyle poważne, że po jej ewentualnym uchyleniu przez sąd nie będą mogły zostać w prosty sposób odwrócone. Nawet zatem nie kwestionując oświadczeń i twierdzeń skarżącego, pomimo, że nie zostały one potwierdzone żadnymi dokumentami, wskazać należy, że ze złożonego przez skarżącego oświadczenia o stanie majątkowym wynika, iż nie posiada on żadnego majątku, nie osiąga żadnych dochodów, odbywa karę pozbawienia wolności w zakładzie karnym, w którym nie pracuje. Tego typu twierdzenia mogą zatem jedynie uzasadniać przypuszczenie o bezskuteczności ewentualnej egzekucji prowadzonej w celu wykonania wydanych w sprawie decyzji, a nie wniosek o tym, że egzekucja ta doprowadzi do wyrządzenia skarżącemu znacznej szkody lub spowoduje trudne do odwrócenia skutki W ocenie Sądu za tego rodzaju znaczną szkodę lub trudne do odwrócenia skutki nie można uznawać także samych ewentualnych kosztów postępowania egzekucyjnego. W realiach przedmiotowej sprawy wątpliwe pozostaje to, czy koszty takie mogłyby w ogóle zostać ściągnięte ze skarżącego. Również ich potencjalnie niska wysokość nie dawałaby podstaw do kwalifikowania ich w kategoriach znacznej szkody. Brak byłoby także podstaw do uznania ich, w razie uchylenia decyzji, za koszty nie podlegające zwrotowi zobowiązanemu i obciążeniu nimi wierzyciela. Należy zatem stwierdzić, że Skarżący nie uprawdopodobnił, że wykonanie zaskarżonej decyzji może spowodować wystąpienie przesłanek określonych w art. 61 § 3 p.p.s.a. Mając powyższe na uwadze Sąd orzekł jak w sentencji na podstawie art. 61 § 3, 4 i 5 p.p.s.a.