III SA/Lu 3/04

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Marek Zalewski, Sędziowie Sędzia NSA Jerzy Marcinowski (spr.), Sędzia WSA Jadwiga Pastusiak, Protokolant Maria Filipek, po rozpoznaniu w dniu 19 października 2004r. sprawy ze skargi W. J. "[...]" na decyzję Dyrektora Izby Celnej z dnia [...] Nr [...] w przedmiocie zwrotu należności celnych oddala skargę Na podstawie art. 233 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. Nr 137 poz. 926 z późn. zm.), w związku z art. 262 oraz art. 248, art. 252 § 1 i § 2 ustawy z dnia 9 stycznia 1997 r. Kodeks Celny (tekst jednolity: Dz. U. Nr 75 z 2001 r. poz.802, z późn. zm.), rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 19 grudnia 1997 r. w sprawie określenia wypadków, w których należności celne przywozowe lub wywozowe są zwracane lub umarzane, oraz trybu i warunków dokonywania zwrotu lub umorzenia (Dz. U. Nr 158 poz.1050 z 1997 r. z późn. zm.), rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 15 września 1999 r. w sprawie wzoru wniosku o dokonanie zwrotu lub umorzenia należności celnych oraz dokumentów, które należy do niego dołączyć (Dz. U. Nr 77 poz. 871), po rozpatrzeniu wniosku W. J. o ponowne rozpatrzenie sprawy zakończonej własną decyzją z dnia [...] 2003 r. o odmowie zwrotu cła w kwocie 7.031,98 zł. pobranego z tytułu importu 931 kg namiastek kawioru objętych procedurą dopuszczenia do obrotu według zgłoszenia celnego SAD Nr [...] z dnia [...] grudnia 2002 r., Dyrektor Izby Celnej utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu decyzji podniesiono, że w dniu [...] grudnia 2002 r. zgodnie ze zgłoszeniem celnym złożonym przez importera W. J. prowadzącego działalność gospodarczą pod nazwą "[...]", objęto procedurą dopuszczenia do obrotu według dokumentu JDA SAD Nr [...], namiastkę kawioru, kod PCN 160430900, w ilości 2.020 kg, określając kwotę cła w wysokości 15.260,90 zł. W wyniku sprawdzenia przez odbiorcę partii towaru po jego zwolnieniu przez organ celny stwierdzono, iż 705 opakowań (4230 szt.) w/w towaru jest niezgodnych z warunkami kontraktu, z uwagi na błąd kodu kreskowego nie pozwalający na sprzedaż towaru, w związku z czym w/w towar mógł być zwrócony do producenta w ramach reklamacji. W dniu [...] maja 2003 r. w Oddziale Celnym W. J. dokonał zgłoszenia celnego towaru, w postaci namiastek kawioru, w ilości 931 kg. do procedury wywozu. W tym samym dniu Naczelnik Urzędu Celnego przyjął powyższe zgłoszenie i zarejestrował w ewidencji, co stosownie do przepisu art. 65 § 3 pkt 1 Kodeksu celnego, spowodowało objęcie przedmiotowego towaru procedurą wywozu z mocy samego prawa. W dniu [...] maja 2003 r. towar został faktycznie wywieziony z polskiego obszaru celnego do Białorusi przez przejście graniczne w K. Pismem z dnia [...] czerwca 2003 r. W. J., zażądał zwrotu należności celnych pobranych za 705 opakowań pasty kawiorowej, objętej procedurą dopuszczenia do obrotu według zgłoszenia celnego z dnia [...] grudnia 2002 r. W dniu [...] 2003 r. Dyrektor Izby Celnej wydał decyzję, którą odmówił zwrotu cła w kwocie 7 031,98 zł. W uzasadnieniu wskazano m. in. na brak zachowania przez stronę trybu i warunków określonych w rozporządzeniu Rady Ministrów z dnia 19 grudnia 1997 r. w sprawie określenia wypadków, w których należności celne przywozowe lub wywozowe są zwracane lub umarzane, oraz trybu i warunków dokonywania zwrotu lub umorzenia. Pełnomocnik skarżącego złożył wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy zakończonej wydaniem powyższej decyzji, zarzucając naruszenie prawa materialnego i proceduralnego, a w szczególności art. 4 kodeksu celnego. Pismem z dnia [...] października 2003 r. pełnomocnik skarżącego uzupełnił argumentację, zarzucając dodatkowo w/w decyzji, iż zapadła z naruszeniem art. 248 w zw. z art. 262 ustawy Kodeks celny i w zw. z art. 122 ustawy Ordynacja podatkowa oraz art. 4 Kodeksu celnego w zw. z art. 14 § 4 Ordynacji podatkowej, w związku z art.2 Konstytucji RP oraz art.121 Ordynacji Podatkowej. W konkluzji skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości oraz wydanie decyzji o zwrocie należności celnych w kwocie 7.031,98 zł. W uzasadnieniu podniesiono, iż wadliwość towaru (błąd kodu kreskowego) miała taki charakter, iż mogła być ustalona dopiero po odsprzedaży części partii dotkniętej wadliwością i sprawdzonej w sprzedaży detalicznej. Wadliwość ta istniała więc już w momencie przyjęcia zgłoszenia celnego towaru przez organ celny (art. 69 Kodeksu celnego). W związku z tym, importer zwrócił się do organu celnego miejsca, w którym znajdował się towar o ustalenie właściwej procedury celnej, umożliwiającej zarówno reklamacyjny wywóz towaru wadliwego, jak i zwrot należności celnych liczonych za wadliwą część partii importowanego towaru. Organ celny wyjaśnił zgłaszającemu problem prawny stosowania właściwej procedury do określonego stanu faktycznego i udzielił informacji o stosowaniu przepisów prawa celnego, której treść potwierdzają przedsięwzięte przez stronę jak i organ celny następujące czynności prawne i faktyczne: 1) złożenie zgłoszenia celnego SAD Nr E [...] z [...] i przyjęcie go przez organ celny w trybie art.65 KC uznając, iż zgłoszenie celne odpowiada wymogom art.64 KC. 2) treść zgłoszenia celnego • "zwrot reklamacyjny towaru" poz.31 • "towar objęty procedurą wywozu" poz. D • "termin (wywozu) ostatni dzień 03.05.12" poz. D 3) przeprowadzenie przez organ celny oględzin towaru pod kątem zbadania tożsamości towaru wywożonego z towarem przywiezionym, jak i charakteru wadliwości towaru. 4) sporządzenie przez organ celny protokołu z w/w czynności. Skarżący wypełnił wszelkie wskazania funkcjonariusza celnego co do treści deklaracji celnej oraz umożliwił przeprowadzenie czynności kontrolnych, które to czynności prawne i faktyczne miały według zapewnienia organu celnego wypełniać wymogi umożliwiające zwrot należności celnych od wadliwego towaru, pobranych uprzednio przy odprawie celnej. Zgłoszeniem celnym z dnia [...] maja 2003 r. towar w ilości 931 kg. objęto procedurą wywozu. Towar ten w dniu [...] maja 2003 r. opuścił polski obszar celny. Zgodnie z pouczeniem udzielonym przez organ celny, skarżący w terminie 30 dni od dnia wywozu towaru złożył wniosek o zwrot należności pobranych od wadliwego i wywiezionego towaru. Dyrektor Izby Celnej przeprowadził postępowanie wyjaśniające, ograniczające się do zbadania zgodności formalnej dokumentacji celnej z wymaganiami przewidzianymi procedurą określoną w rozporządzeniu z dnia 19 grudnia 1997 r. w sprawie określenia wypadków, w których należności celne przywozowe lub wywozowe są zwracane lub umarzane (...). Wobec zastosowania się strony do informacji udzielonej w trybie art. 4 Kodeksu celnego, która okazała się błędna strona nie wypełniła części wymogów przewidzianych w/w rozporządzeniem. Skarżący przywołał szeroko orzecznictwo Sądu Najwyższego i Naczelnego Sądu Administracyjnego, a także wypowiedzi doktryny, dotyczące rozumienia norm, których naruszenie zarzuca organom celnym, w tym np. wyrok NSA z dnia 4 grudnia 2000 r. (sygn. I SA/Ka 1414/99, publ. w ONSA 2002/1/29), zgodnie z którym "w świetle art. 2 Konstytucji i art. 121 Ordynacji podatkowej podatnik nie może ponosić konsekwencji negatywnych zastosowania się do błędnej informacji udzielonej mu przez urząd skarbowy w trybie art.14 § 4 Ordynacji". Skarżący rozumie prawo nie ponoszenia konsekwencji błędnego pouczenia tak, że odpowiedni urząd winien odstąpić od wymierzenia podatku (cła). Zatem w jego sprawie organ powinien dokonać oceny, czy nie zachodzi konieczność zwrotu cła w rozumieniu art. 22 Ordynacji podatkowej, wobec zastosowania się przez skarżącego do wyjaśnień organu celnego odnośnie procedury celnej, która okazała się błędna. Ustawodawca nie określił formy, w jakiej powinna być udzielona wiążąca informacja w rozumieniu art. 4 § l Kodeksu celnego w zw. z art.14 § 4 Ordynacji podatkowej. Skarżący powołuje się na wykładnię art. 14 § 4 Ordynacji podatkowej dokonaną przez NSA w wyroku z dnia 8 kwietnia 2002 r. sygn. I SA/Wr 2314/99, który stwierdził, iż "brak formy pisemnej przewidzianej w tym przepisie dla odpowiedzi organu podatkowego nie może przesądzić o skuteczności samej odpowiedzi, gdy jej treść jest niesporna". Decyzja organu z dnia [...] 2003 r. zapadła z rażącym naruszeniem art.122 Ordynacji podatkowej, zgodnie z którą organy podejmują wszelkie niezbędne działania w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy (zasada prawdy obiektywnej). Organ celny, zdaniem skarżącego, nie przeprowadził jakiegokolwiek postępowania dowodowego. Ponownie rozpatrując sprawę , Dyrektor Izby Celnej stwierdził, iż zwrot i umarzanie należności celnych uregulowane są w Dziale V Tytułu VII Kodeksu celnego (art. 246 -252), oraz wydanym na podstawie art. 252 § 1 Kodeksu celnego rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 19 grudnia 1997 r. w sprawie określenia wypadków, w których należności celne przywozowe lub wywozowe są zwracane lub umarzane, oraz trybu i warunków dokonywania zwrotu lub umarzania (Dz. U. Nr 158, poz. 1050 z 1997 r. z późn. zm.). Powyższe rozporządzenie, oprócz wypadków, w których należności celne są zwracane lub umarzane reguluje również niezbędny tryb i warunki dokonywania zwrotu lub umarzania należności celnych. Postępowanie w sprawie zwrotu cła wszczyna wniosek strony złożony do dyrektora izby celnej właściwej miejscowo dla urzędu celnego, w którym zostały zarejestrowane należności celne. Strona, na podstawie art. 248 Kodeksu celnego złożyła wniosek w dniu [...] czerwca 2003 r. Zgodnie z art. 248 § 1 ustawy Kodeks celny, zwrot lub umorzenie należności celnych może nastąpić po ustaleniu, że zarejestrowana kwota cła dotyczy towarów objętych procedurą celną i nie przyjętych przez osobę wprowadzającą ze względu na to, iż w dacie przyjęcia zgłoszenia celnego, towary były wadliwe lub niezgodne z warunkami kontraktu, w wyniku którego dokonano przywozu tych towarów. W celu sprawdzenia prawdziwości danych zawartych we wniosku, dokonuje na polecenie dyrektora właściwej izby celnej oględzin towaru. Mają one na celu m. in. Stwierdzenie w sposób niebudzący wątpliwości, iż towar wywożony jest tym samym towarem, który został pierwotnie objęty procedurą dopuszczenia do obrotu wg wskazanego dokumentu SAD. Stosownie do § 9 cytowanego wyżej rozporządzenia, do dnia wydania decyzji w sprawie zwrotu lub umorzenia należności celnych towar, którego dotyczy wniosek, nie może bez uprzedniej zgody właściwego dyrektora izby celnej zostać przekazany w inne miejsce niż to, które zostało wskazane we wniosku (tym bardziej nie może zostać z kraju wywieziony). Niezachowanie procedury określonej w powołanym wyżej rozporządzeniu powoduje, iż wobec wywozu towaru poza polski obszar celny, organy celne nie mają możliwości stwierdzenia tożsamości towaru przywiezionego i następnie wywiezionego na zasadach ogólnej procedury wywozowej oraz wad tego towaru. W przedmiotowej sprawie strona dokonała wywozu towaru przed złożeniem wniosku o dokonanie zwrotu należności celnych i w konsekwencji przed doręczeniem decyzji w sprawie zwrotu cła. W związku z powyższym organ celny nie wypowiadał się na temat dowodów potwierdzających wypełnienie merytorycznych przesłanek zwrotu cła z art. 248 Kodeksu celnego, albowiem naruszone zostały przepisy regulujące tryb i warunki zwrotu lub umorzenia należności celnych, co zdaniem organu odwoławczego stanowi podstawę do wydania decyzji o odmowie zwrotu cła. Strona podnosi, iż nie wypełnienie przez nią trybu postępowania umożliwiającego uzyskanie zwrotu należności celnych spowodowane było zastosowaniem się do błędnej informacji o stosowaniu przepisów prawa celnego, udzielonej jej przez funkcjonariusza celnego Urzędu Celnego. Pismem z dnia [...] października 2003 r. Dyrektor Izby Celnej wystąpił do Urzędu Celnego o poinformowanie, czy strona zwracała się o udzielenie informacji o stosowaniu przepisów prawa celnego w myśl art. 4 Kodeksu celnego. Pismem Nr [...] z dnia [...] 2003 r. Naczelnik Urzędu Celnego stwierdził, że informacja o stosowaniu przepisów prawa celnego nie była udzielana w żadnej formie. Na powyższą strona złożyła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie. Zaskarżając decyzję skarżący zarzucił jej, iż zapadła z naruszeniem art.248 w zw. z art. 262 ustawy Kodeks celny i w zw. z art. 122 ustawy Ordynacja podatkowa, art. 4 Kodeksu celnego w zw. z art. 14 § 4 Ordynacji podatkowej, w związku z art.2 Konstytucji RP oraz art.121 Ordynacji Podatkowej. Skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji i zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych. W odpowiedzi na skargę udzielona dniu [...] stycznia 2004 r. Dyrektor Izby Celnej wniósł o oddalenie skargi i podtrzymał swoje stanowisko przedstawione w zaskarżonej decyzji. Sąd zważył , co następuje: Skarga nie jest zasadna, a zatem podlega oddaleniu. Zgodnie z art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153 poz. 1270 ze zm. ), zwaną dalej upsa, sąd administracyjny dokonuje oceny decyzji ostatecznej pod kątem jej zgodności prawem. Nie ma podstaw do stwierdzenia, iż zaskarżona decyzji lub postępowanie związane z jej wydaniem, zawiera wadę prawną powodującą konieczność uchylenia zaskarżonej decyzji. Organ celny trafnie odmówił skarżącemu możliwości skorzystania z przywileju uzyskania zwrotu należności celnej. Przywilej ten obwarowany jest koniecznością zachowania pewnych wymogów proceduralnych, opisanych przez organ celny, które ponad wszelką wątpliwość nie zostały przez skarżącego zachowane. Nie należy w stanowisku organu dopatrywać się przejawu zbędnego formalizmu. Wskazać należy w pierwszym rzędzie, iż zgodnie z generalną zasadą wskazaną w art. 120 Ordynacji podatkowej, mającej zastosowanie na skutek odniesienia wskazanego w art. 262 kodeksu celnego, organy celne działają na podstawie przepisów prawa. Organy celne nie są zatem powołane w żadnym stopniu do oceny celowości i słuszności pewnych rozstrzygnięć zawartych w aktach prawnych, którymi są związane, lub do oceny ogólnej przydatności określonej procedury. Organy celne przed wydaniem decyzji w zakresie zwrotu należności celnej zobowiązane są do przeprowadzenia postępowania i oceny, czy ustalony stan faktyczny odpowiada wymogom przewidzianym dla zastosowania tej instytucji. Zgodnie z art. 248 § 1 kodeksu celnego (w brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 58 ustawy z dnia 23 kwietnia 2003 r. o zmianie ustawy - Kodeks celny oraz o zmianie ustawy o Służbie Celnej (Dz. U. nr 120 poz. 1122) zmieniającej nin. ustawę z dniem 10 sierpnia 2003 r., mającym zgodnie z art. 3 ust. 2 cyt. ustawy zastosowanie do postępowań wszczętych i niezakończonych ostatecznie przed dniem wejścia w życie ustawy, dotyczących m. in. zwrotów określonych przepisami działu V tytułu VII ustawy zmienianej), należności celne mogą zostać zwrócone lub umorzone również po ustaleniu, że zarejestrowana kwota tych należności dotyczy towarów objętych procedurą celną i nieprzyjętych przez osobę wprowadzającą ze względu na to, że w chwili, o której mowa w art. 69 kodeksu celnego (data przyjęcia zgłoszenia celnego przez organ celny), towary były wadliwe lub niezgodne z warunkami kontraktu, w wyniku którego dokonano przywozu tych towarów. Nie uznaje się za towary wadliwe towarów uszkodzonych po ich zwolnieniu. Fakt wadliwości towaru lub jego niezgodności z warunkami kontraktu musi być ustalony przez organ celny, podejmujący decyzję. Składając w dniu [...] czerwca 2003 r. wniosek o zwrot należności celnych strona podniosła, że część importowanego towaru była niezgodna z warunkami kontraktu. Wadliwość ta miała polegać na błędzie kodu kreskowego, nie pozwalającego na sprzedaż towaru. W ocenie strony – wszczęcie i zakończenie procedury wywozu wadliwej partii towaru ([...] maja 2003r.) uprawnia do wystąpienia z wnioskiem o zwrot należności celnych. Na podstawie upoważnienia zawartego w art. 252 § 1 kodeksu celnego Rada Ministrów wydala w dniu 19 grudnia 1997r. rozporządzenie w sprawie określenia wypadków, w których należności celne przywozowe lub wywozowe są zwracane lub umarzane, oraz trybu i warunków dokonywania zwrotu lub umorzenia (Dz.U. Nr 158, poz.1050 ze zm.). Owo rozporządzenie obowiązywało w chwili wszczęcia postępowania oraz wydania decyzji w pierwszej instancji. Zgodnie z § 5 ust. 1 tego rozporządzenia - w celu sprawdzenia prawdziwości danych zawartych we wniosku oraz spełnienia wymogów określonych w § 1 oraz w art. 246 i 248 kodeksu celnego, właściwy dyrektor izby celnej występuje do naczelnika właściwego ze względu na miejsce, w którym znajduje się towar, o przeprowadzenie oględzin towaru . Brzmienie przepisu nie pozostawia zatem wątpliwości, że wystąpienie to nie jest uprawnieniem organu celnego, lecz jego obowiązkiem, zaś oględziny towaru są obligatoryjne. Stosownie do § 7 pkt 4 w/w rozporządzenia - decyzja w sprawie zwrotu należności celnych powinna zawierać również m.in. stwierdzenie, że została ona wydana z zastrzeżeniem dopełnienia przez wnioskodawcę warunku wywozu towaru. Z analizy tego przepisu (oraz z § 7 pkt 6 rozporządzenia) wynika zatem, że wniosek o zwrot należności celnych byłby spóźniony, gdyby został złożony po wywiezieniu towaru (tak stwierdził również Naczelny Sąd Administracyjny w uzasadnieniu wyroku z dnia 5 lipca 2000r. sygn. I SA/Łd 210/99 - (ONSA 2001/2, poz. 139). Skoro w przedmiotowej sprawie nie istniała nawet możliwość przeprowadzenia oględzin w celu stwierdzenia czy rzeczywiście towar posiadał wadę kodu kreskowego, a zatem czy był wadliwy lub niezgodny z warunkami kontraktu ( z powodu wywiezienia tego towaru za granicę), zaś wniosek o zwrot należności celnych został złożony po tym fakcie, trafnie odmówiono jego uwzględnienia. Aby uzyskać zwrot cła, nie wystarczy spełnienie warunków ustawowych, lecz należy uczynić zadość wymogom przewidzianym w cyt. rozporządzeniu Rady Ministrów z dnia 19 grudnia 1997r. (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 7 grudnia 2001r. sygn. I SA/Lu 976/00). Skarżący podnosi również, iż niewłaściwa kolejność czynności związanych z procedurą odzyskania należności celnych wynika z błędnego poinformowania go przez organ celny oraz zastosowania się do pouczenia. Okoliczność ta nie została jednak udowodniona przez skarżącego, poza oświadczeniem składanym przez jego pełnomocnika. Skarżący nie wykazał, od którego funkcjonariusza informacja została uzyskana, jakiej treści, na podstawie jak przedstawionego stanu faktycznego. Dodatkowo wskazać należy, że postępowanie w sprawach udzielania informacji nie jest szerzej uregulowane w kodeksie celnym, poza art. 4 kodeksu, zgodnie z którym każda osoba zamierzająca faktycznie dokonać przywozu lub wywozu może uzyskać od organu celnego informację o stosowaniu przepisów prawa celnego. Nie ma więc wskazanej wprost formy zwrócenia się o wyjaśnienie, ani formy udzielenia odpowiedzi. Niemniej jednak czynności dokonywane w postępowaniu (w tym incydentalnym) powinny zostać podjęte w stosownej formie umożliwiającej ich udokumentowanie. Zgodnie z art. 168 § 1 ordynacji podatkowej podania (żądania, wyjaśnienia, odwołania, zażalenia, wnioski) mogą być wnoszone na piśmie, telegraficznie lub za pomocą dalekopisu, telefaksu, poczty elektronicznej, a także ustnie do protokółu. Stosownie zaś do § 4 - organ podatkowy obowiązany jest potwierdzić wniesienie podania, jeżeli wnoszący je tego zażąda (podobnie R. Olszewski, w P. Hanclich, R. Olszewski, P. Szczepaniak – Prawo celne – CH BECK 1999 r. s. 38). Również odpowiedź organu powinna nastąpić na piśmie zgodnie z art. 126 Ordynacji podatkowej, gdyż sprawy podatkowe załatwiane są w formie pisemnej, chyba że przepisy szczególne stanowią inaczej. Zatem brak zarówno wystąpienia we właściwej formie, jak i odpowiedzi, uniemożliwia przyjęcie uzyskania przez skarżącego ewentualnej informacji od funkcjonariusza, jako faktu nie udowodnionego. Ponadto w postępowaniu celnym, nie znajdują zastosowania przepisy ordynacji podatkowej w zakresie udzielania informacji (art. 14 a – 14 c), jako znajdujące się poza działem IV Ordynacji, mającym zastosowanie w postępowaniu celnym. Na marginesie wskazać należy, że zastosowanie się podatnika do interpretacji prawa podatkowego udzielonej przez organy podatkowe nie może im szkodzić, jednakże nie zwalnia ich z obowiązku zapłaty podatku. W takim przypadku nie wszczyna się postępowania w sprawach o przestępstwa skarbowe lub wykroczenia skarbowe, a postępowanie wszczęte w tych sprawach umarza się, nie nalicza się odsetek za zwłokę i nie ustala dodatkowego zobowiązania w rozumieniu przepisów ustawy o podatku od towarów i usług - w zakresie wynikającym z zastosowania się do interpretacji. Zastosowanie się podatnika, płatnika lub inkasenta do interpretacji prawa podatkowego może stanowić przesłankę do umorzenia zaległości podatkowych, jeżeli zaległości te powstały na skutek zastosowania się do takiej interpretacji. Tymczasem przepisy kodeksu celnego nie przewidują żadnych skutków korzystnych dla importera. wynikających z zastosowania błędnej informacji. Odpowiedzialność za zastosowanie się do błędnej informacji o zakresie stosowania przepisów praw celnego, udzielonej przez organ celny, spoczywa w zasadzie na podmioty dokonujące importu. Zastosowanie się importera do błędnej informacji o stosowaniu przepisów prawa celnego nie może stanowić przesłanki do umorzenia należności celnych (szerzej: Dorota Szubielska, Grzegorz Flisiak – "Różnice w postępowaniu celnym i podatkowym – zagrożenia dla podatnika" – Przegląd Podatkowy nr 1/2004 , s. 45 – 46.). Powyższe uwagi mają jednak charakter uboczny, ze względu na fakt nieudowodnienia przez skarżącego faktu uzyskania informacji w trybie art. 4 kodeksu celnego. Mając powyższe na uwadze, Sąd w oparciu o art. 151 upsa skargę oddalił.