III SA/Lu 311/19

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Jerzy Marcinowski (sprawozdawca) Sędziowie: WSA Robert Hałabis WSA Anna Strzelec Protokolant: Asystent sędziego Radosław Kot po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 16 stycznia 2020 r. sprawy ze skargi K. S. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] kwietnia 2019 r. nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej za naruszenie przepisów ustawy o transporcie drogowym I. uchyla zaskarżoną decyzję; II. zasądza od Głównego Inspektora Transportu Drogowego na rzecz K. S. kwotę 4.000 zł (cztery tysiące złotych) tytułem kosztów postępowania. Zaskarżoną decyzją z dnia [...] kwietnia 2019 r. Inspektor Transportu Drogowego, po rozpatrzeniu odwołania K. S. (skarżący), utrzymał w mocy decyzję L. Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] stycznia 2019 r., nakładającą na skarżącego karę pieniężną w wysokości [...] zł za naruszenie przepisów ustawy o transporcie drogowym. Zaskarżona decyzja została wydana w następującym stanie sprawy. W dniu 8 listopada 2018 r., na ul. [...] w L. zatrzymano do kontroli kierowany przez K. S. pojazd marki [...] o numerze rejestracyjnym [...], w którym znajdował się pasażer. Pasażer zamówił usługę przewozu za pomocą aplikacji T., za którą zapłacił kwotę 8,30 zł. Kierowca podczas kontroli nie okazał licencji na wykonywanie przewozu osób taksówką, licencji (bądź wypisu) na przewóz drogowy osób lub zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego. Pojazd nie był oznakowany jako "Taxi", nie był wyposażony w taksometr ani w kasę fiskalną. Z okazanego podczas kontroli dowodu rejestracyjnego wynika, że przewóz wykonano samochodem osobowym przeznaczonym konstrukcyjnie do przewozu 5 osób. Przebieg i wyniki kontroli zostały udokumentowane protokołem nr [...] z dnia 8 listopada 2018 r. W charakterze świadka przesłuchano K. S. oraz pasażera – M. K.. Decyzją z dnia [...] stycznia 2019 r., L. Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego nałożył na skarżącego karę pieniężną w wysokości 12.000 zł, na podstawie art. 92a ust. 1 i 6 i art. 93 ust. 5 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (aktualnie Dz. U. z 2019 r. poz. 58 z późn. zm.), dalej jako "ustawa o transporcie drogowym" lub "u.t.d." za wykonywanie transportu drogowego bez wymaganego zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego lub bez wymaganej licencji, to jest za naruszenie określone w lp. 1.1 załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym oraz za wykonywanie przewozu okazjonalnego pojazdem niespełniającym kryteria konstrukcyjnego określonego w art. 18 ust. 4a ustawy o transporcie drogowym, z zastrzeżeniem przewozów, o których mowa w art. 18 ust. 4b tej ustawy, to jest za naruszenie określone w lp. 2.11 załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym. Po rozpatrzeniu wniesionego przez skarżącego odwołania od powyższej decyzji, Główny Inspektor Transportu Drogowego utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji wskazał, że w ustalonym stanie faktycznym zachodzą przesłanki do uznania, że w chwili kontroli doszło do naruszenia przez stronę przepisów prawa, w zakresie obowiązku posiadania uprawnień na wykonywanie transportu drogowego osób. W dniu kontroli skarżący wykonywał przewóz osób we własnym imieniu. Przesłuchany w charakterze świadka pasażer – M. K. zeznał, że korzystał z usługi przewozu wykonywanej przez skarżącego. Usługa została zamówiona za pośrednictwem aplikacji T. i wykonywana była w L. na trasie z ul. [...] na ul. [...]. Opłata za przejazd wyniosła 8,30 zł. Organ uznał, że w dniu kontroli skarżący wykonywał odpłatną usługę transportową, wobec czego powinien posiadać stosowną licencję. Organ odwoławczy podkreślił, że obowiązek posiadania licencji uprawniającej do wykonywania transportu drogowego dotyczy podmiotów faktycznie wykonujących działalność odpowiadającą definicji transportu drogowego zawartej w art. 4 u.t.d., nawet w przypadku, gdy taka działalność nie została zgłoszona jako przedmiot prowadzenia działalności gospodarczej. W ocenie organu, wykonywany przez skarżącego przewóz nie spełniał także wszystkich wymogów wykonywania przewozu okazjonalnego. Poddany kontroli pojazd był zarejestrowany do przewozu 5 osób. Zgodnie zaś z art. 18 ust. 4a u.t.d., przewóz okazjonalny wykonuje się pojazdem samochodowym przeznaczonym konstrukcyjnie do przewozu powyżej 7 osób, łącznie z kierowcą. Wobec powyższego Główny Inspektor Transportu Drogowego uznał, że organ I instancji prawidłowo zakwalifikował skontrolowany przewóz, jako wykonywany bez licencji, za co nałożono na skarżącego karę pieniężną w wysokości 12.000 zł, stosownie do art. 92a ust. 1, 3 i 7 pkt 1 u.t.d. i lp. 1.1. załącznika nr 3 do u.t.d. oraz wykonywany pojazdem niespełniającym kryterium konstrukcyjnego określonego w art. 18 ust. 4a u.t.d., z zastrzeżeniem przewozów, o których mowa w art. 18 ust. 4b tej ustawy, za co nałożono karę pieniężną w wysokości 8.000 zł, stosownie do treści art. 92a ust. 1 i 7 pkt 1 oraz lp. 2.11. załącznika nr 3 do u.t.d. Odnosząc się do zarzutów odwołania organ odwoławczy wskazał, że skarżący podpisał protokół kontroli i nie wniósł w toku postępowania żadnych uwag co do zawartych w nim informacji. Podkreślił, że rozporządzenie Rady (EWG) nr 684/92 nie ma zastosowania w niniejszej sprawie. Obowiązującą definicją przewozu okazjonalnego jest ta wskazana w ustawie o transporcie drogowym i to ona ma zastosowanie do przewozu osób pojazdami konstrukcyjnie przystosowanymi do zarobkowego przewozu osób, do 9 osób łącznie z kierowcą. Brak ustaleń, czy wykonywane przez skarżącego czynności nosiły cechy wykonywania działalności gospodarczej, a także brak weryfikacji czy skarżący w dniu kontroli posiadał status przedsiębiorcy, jest nieistotny do rozpoznania sprawy. Wykonywanie transportu drogowego zachodzi bowiem również w sytuacji, gdy podmiot nie jest przedsiębiorcą i nie prowadzi trwale działalności gospodarczej w rozumieniu ustawy o swobodzie działalności gospodarczej, lecz faktycznie świadczy odpłatnie usługę przewozu osób lub rzeczy, odpowiadającą definicji transportu drogowego (art. 4 pkt 1 u.t.d.). Organ nie uznał także zarzutu naruszenia art. 92a ust. 3 u.t.d. W decyzji z dnia [...] stycznia 2019 r., nr [...], L. Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego nałożył na skarżącego karę pieniężną w kwocie 2.000 zł, na podstawie art. 92a ust. 2 ustawy o transporcie drogowym. Organ odwoławczy podkreślił, że materiał dowodowy zgromadzony w sprawie nie zawiera również żadnych przesłanek, które dawałyby możliwość zastosowania art. 92cu.t.d. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie K. S. wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji i decyzji L. Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego, zarzucając: 1) naruszenie art. 5 b u.t.d. w zw. z lp. 1.1. załącznika nr 3 do u.t.d. polegające na wymierzeniu skarżącemu kary w wysokości 12.000 zł za wykonywanie transportu drogowego bez wymaganego zezwolenia w sytuacji, w której czynności podejmowane przez skarżącego nie mieszczą się w definicji krajowego transportu drogowego, o którym mowa w art. 4 pkt 1 u.t.d.; 2) naruszenie art. 4 pkt 11, art. 18 ust 4a b u.t.d. w zw. z lp. 2.10 załącznika nr 3 do u.t.d. polegające na uznaniu, że czynności wykonywane przez skarżącego wyczerpywały definicję przewozu okazjonalnego, podczas gdy okoliczności sprawy, w szczególności fakt skorzystania przez pasażera z aplikacji T. świadczą o tym, że przewóz ten nie był przewozem okazjonalnym; 3) naruszenie art. 18 ust 4 b pkt 1 lit c u.t.d. poprzez jego niezastosowanie (przy przyjęciu, że przejazd skarżącego był przewozem okazjonalnym) w sytuacji, w której zgodnie z zasadami aplikacji internetowej, z której korzystał pasażer, płatność za przejazd jest określona z góry i następuje na rzecz przedsiębiorcy, jakim jest T.; 4) naruszenie art. 92 a ust 1 i 6 w zw. z lp. 1.1 oraz lp. 2.10 załącznika nr 3 u.t.d., w zw. z 4 pkt. 6a u.t.d. poprzez nałożenia kary pieniężnej przewidzianej dla podmiotów świadczących przewóz drogowy w rozumieniu ustawy, pomimo braku spełnienia tego kryterium przez skarżącego; 5) naruszenie art. 92a ust. 3 u.t.d., polegające na wymierzeniu skarżącemu kar w łącznej kwocie przekraczającej 12 000 zł, gdyż organ I instancji wymierzył skarżącemu dodatkowo karę w wysokości łącznie 2.000 zł, zaś oba naruszenia stwierdzone przez organ wynikają z jednej kontroli przeprowadzonej w dniu 8 listopada 2018 r.; 6) naruszenie art. 7 i 77 § 1 k.p.a., poprzez niepodjęcie wszelkich niezbędnych czynności oraz niezebranie i nierozpatrzenie materiału dowodowego, a w szczególności zaniechanie ustalenia okoliczności mających istotne znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy takich jak ustalenie, czy wykonywane przez skarżącego czynności nosiły cechy wykonywania działalności gospodarczej; 7) naruszenie art. 7 i 77 § 1 k.p.a., poprzez niepodjęcie wszelkich niezbędnych czynności oraz niezebranie i nierozpatrzenie materiału dowodowego, a w szczególności zaniechanie ustalenia okoliczności mających istotne znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy takich jak ustalenie, w jaki sposób doszło do skojarzenia kierującego z pasażerem, w jaki sposób odbyła się płatność, brak wyjaśnienia zasad działalności aplikacji, dzięki której doszło do wspólnego przejazdu; 8) naruszenie art. 7 i 77 § 1 k.p.a., poprzez niepodjęcie wszelkich niezbędnych czynności oraz niezebranie i nierozpatrzenie materiału dowodowego, a w szczególności zaniechanie ustalenia okoliczności mających istotne znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy poprzez uznanie, że płatność za przejazd nastąpiła na rzecz skarżącego, podczas gdy powyższe nie znajduje potwierdzenia w zebranym materiale dowodowym i jest sprzeczne z istotą działania aplikacji, z której korzystał pasażer; 9) naruszenie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a., poprzez utrzymanie w mocy wadliwej decyzji organu I instancji; 10) art. 107 § 3 k.p.a., poprzez brak odniesienia się do zarzutów sformułowanych przez skarżącego w odwołaniu od decyzji organu I stopnia w zakresie konieczności zweryfikowania, czy skarżący posiadał status przedsiębiorcy, czy też konieczności wyjaśnienia zasad działalności aplikacji T.; 11) art. 8 k.p.a. poprzez procedowanie w sposób przeczący zasadzie pogłębiania zaufania obywateli do organów państwa. W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumentację zawartą w odpowiedzi na skargę. Na rozprawie w dniu 16 stycznia 2020 r. Sąd postanowił na podstawie art. 111 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r. poz. 2325 z późn. zm.) dalej zwanej "p.p.s.a.", połączyć sprawy o sygnaturach akt III SA/Lu 311/19 oraz III SA/Lu 312/19 do wspólnego rozpoznania i odrębnego orzekania. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie, nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 p.p.s.a.) zważył, co następuje: Skarga zasługuje na uwzględnienie. Materialnoprawną podstawę zaskarżonej decyzji stanowiły przepisy u.t.d. Zgodnie z art. 5b ust. 1 u.t.d. podjęcie i wykonywanie krajowego transportu drogowego w zakresie przewozu osób: 1) samochodem osobowym, 2) pojazdem samochodowym przeznaczonym konstrukcyjnie do przewozu powyżej 7 i nie więcej niż 9 osób łącznie z kierowcą, 3) taksówką wymaga uzyskania odpowiedniej licencji. Definicja "krajowego transportu drogowego" została zawarta w art. 4 pkt 1 u.t.d. i określona jako podejmowanie i wykonywanie działalności gospodarczej w zakresie przewozu osób lub rzeczy pojazdami samochodowymi zarejestrowanymi w kraju, za które uważa się również zespoły pojazdów składające się z pojazdu samochodowego i przyczepy lub naczepy, na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, przy czym jazda pojazdu, miejsce rozpoczęcia lub zakończenia podróży i przejazdu oraz droga znajdują się na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej. W myśl art. 87 ust. 1 pkt 1 u.t.d. wykonując transport drogowy kierowca pojazdu samochodowego jest obowiązany mieć przy sobie i okazywać, na żądanie uprawnionego organu kontroli, m.in. wypis z zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego albo wypis z licencji. Art. 92a ust. 1 u.t.d. ustala odpowiedzialność podmiotu wykonującego przewóz drogowym za naruszenie przepisów określających warunki i obowiązki tego przewozu i ustala ogólne granice wysokości kary za naruszenia w tym zakresie. Stosownie do tego przepisu, podmiot wykonujący przewóz drogowy lub inne czynności związane z tym przewozem z naruszeniem obowiązków lub warunków przewozu drogowego, podlega karze pieniężnej w wysokości od 50 złotych do 12.000 złotych za każde naruszenie. Odpowiedzialność przewidziana w art. 92a ust. 1 u.t.d. nie jest uzależniona od winy i dla jej ustalenia wystarczy stwierdzenie samego faktu naruszenia obowiązków i warunków przewozu drogowego. Istotą kary, jest przymuszenie podmiotu wykonującego przewóz drogowy do respektowania nakazów i zakazów wynikających z przepisów prawa. Przewóz okazjonalny określono w art. 4 pkt 11 u.t.d. jako przewóz osób, który nie stanowi przewozu regularnego, przewozu regularnego specjalnego albo przewozu wahadłowego. W myśl art. 18 ust. 4a u.t.d. przewóz okazjonalny wykonuje się pojazdem samochodowym przeznaczonym konstrukcyjnie do przewozu powyżej 7 osób łącznie z kierowcą. Przepis art. 18 ust. 4b u.t.d. dopuszcza przewóz okazjonalny: 1. pojazdami zabytkowymi, 2. samochodami osobowymi: a) prowadzonymi przez przedsiębiorcę świadczącego usługi przewozowe albo zatrudnionego przez niego kierowcę, b) na podstawie umowy zawartej w formie pisemnej w lokalu przedsiębiorstwa, c) po ustaleniu opłaty ryczałtowej za przewóz przed rozpoczęciem tego przewozu; zapłata za przewóz regulowana jest na rzecz przedsiębiorcy w formie bezgotówkowej; dopuszcza się wniesienie opłat gotówką w lokalu przedsiębiorstwa - niespełniającymi kryterium konstrukcyjnego określonego w ust. 4a i będącymi wyłączną własnością przedsiębiorcy lub stanowiącymi przedmiot leasingu tego przedsiębiorcy. Wykaz naruszeń obowiązków lub warunków przewozu drogowego i przypisanych im wysokości kar pieniężnych określono w załączniku nr 3 do u.t.d., do którego odsyła art. 92a ust. 7 u.t.d. Określone w tym załączniku kary pieniężne zostały ustalone w sposób sztywny, co powoduje, że ich wysokość nie została pozostawiona uznaniu organów. W lp. 1.1. załącznika nr 3 do u.t.d. zostało określone naruszenie pn.: "Wykonywanie transportu drogowego bez wymaganego zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego lub bez wymaganej licencji", któremu została przypisana wysokość kary pieniężnej – 12.000 zł. . Natomiast wykonywanie przewozu okazjonalnego pojazdem niespełniającym kryterium konstrukcyjnego określonego w art. 18 ust. 4a u.t.d. z zastrzeżeniem przewozów, o których mowa w art. 18 ust. 4b u.t.d. skutkuje nałożeniem kary pieniężnej w kwocie 8.000 zł (lp. 2.11. załącznika nr 3 do u.t.d.). Zgodnie z art. 92a ust. 3 u.t.d. suma kar pieniężnych, o których mowa w ust. 1, nałożonych za naruszenia stwierdzone podczas jednej kontroli drogowej, nie może przekroczyć kwoty 12.000 zł. W świetle utrwalonego orzecznictwa sądów administracyjnych, każdy podmiot podejmujący i wykonujący transport drogowy w zakresie określonym w art. 5b ust. 1 u.t.d. jest obowiązany posiadać licencję na wykonywanie przewozu drogowego. Dotyczy to nie tylko przewoźników drogowych w rozumieniu art. 4 pkt 15 u.t.d., ale także podmiotów faktycznie wykonujących działalność odpowiadającą definicji transportu drogowego zawartej w art. 4 u.t.d., nawet w przypadku, gdy taka działalność nie została przez dany podmiot zgłoszona jako przedmiot prowadzenia przez niego działalności gospodarczej. Wykonywanie transportu drogowego musi być traktowane, jako działanie faktyczne polegające na przewozie osób lub rzeczy odpowiadające definicji transportu drogowego, z tym jednak, że nie musi stanowić przedmiotu trwale prowadzonej działalności gospodarczej, a tym bardziej ewidencjonowanej (por. m.in. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego: z dnia 20 stycznia 2009 r., sygn. akt II GSK 670/08; z dnia 4 listopada 2009 r., sygn. akt II GSK 166/090). Skład orzekający w niniejszej sprawie wpisuje się we wskazany nurt orzecznictwa. Oczywiste jest przy tym, że osoba wykonująca przewóz, musi ów przewóz realizować w swoim, a nie w cudzym imieniu. Organ odwoławczy stwierdził, że "Z zebranego w sprawie materiału dowodowego jednoznacznie wynika, że w dniu kontroli Pan K. S. wykonywał przewóz osób we własnym imieniu (...)." Przy czym, nie wskazał żadnego dowodu na potwierdzenie przyjętej tezy. Powyższe ustalenia były zwalczane przez skarżącego, zarówno w odwołaniu, jak również w skardze sądowej. Przesłuchany w charakterze świadka skarżący zeznał, że jest pracownikiem firmy przewozowej S..PL, z którą łączy go umowa i od której otrzymuje wynagrodzenie. Ponadto strony związane są umową zlecenia, której treści skarżący w dacie przesłuchania nie pamiętał. W aktach sprawy znajduje się ponadto faktura nr [...], wystawiona w dniu 8 listopada 2018 r. przez T. B.V. w imieniu S. .PL Sp. z o.o. z/s w P., a dotycząca usługi przewozu wykonanej w dniu 8 listopada 2018 r., której odbiorcą jest M. K. (pasażer). Jakkolwiek ustalenia co do rodzaju świadczonej usługi nie budzą wątpliwości, to organ powinien jednoznacznie ustalić kto tę usługę wykonywał, a swoje rozstrzygnięcie prawidłowo uzasadnić, zgodnie z art. 107 § 3 k.p.a. Jedną z naczelnych zasad postępowania administracyjnego jest bowiem przewidziana w art. 7 k.p.a. zasada, że w toku postępowania organy administracji publicznej stoją na straży praworządności, z urzędu lub na wniosek stron podejmują wszelkie czynności niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli. Zasadę tę realizuje szereg przepisów szczegółowych, które nakładają na organ obowiązek wyczerpującego zebrania, rozpatrzenia i oceny całego materiału dowodowego (art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a.). Zatem wydanie prawidłowej decyzji, wiążące się z właściwym zastosowaniem określonej normy prawa administracyjnego, w każdym przypadku poprzedzać powinno dokładne ustalenie stanu faktycznego i prawnego istotnego w sprawie. Ponadto, w myśl art. 81 k.p.a. – okoliczność faktyczna może być uznana za udowodnioną, jeżeli strona miała możność wypowiedzenia się co do przeprowadzonych dowodów, chyba że zachodzą okoliczności, o których mowa w art. 10 § 2. Z regułą wskazaną w art. 81 k.p.a. koresponduje art. 10 § 1 k.p.a., zgodnie z którym organy administracji publicznej obowiązane są zapewnić stronom czynny udział w każdym stadium postępowania, a przed wydaniem decyzji umożliwić im wypowiedzenie się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań. Z akt sprawy wynika, że przed wydaniem zaskarżonej decyzji organ nie informował skarżącego w zakresie możliwości wypowiedzenie się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań. W tym stanie rzeczy uznać trzeba, że zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem wskazanych wyżej przepisów postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik postępowania, co musi skutkować jej wyeliminowaniem z obrotu prawnego. Nie ustalono bowiem w sposób jednoznaczny i niebudzący wątpliwości, jaki podmiot wykonał przedmiotową usługę przewozu drogowego w rozumieniu art. 92a ust. 1 u.t.d., to znaczy czy był nim skarżący (jak twierdzą organy), czy też firma "S..PL", której pracownikiem był skarżący (jak twierdzi skarżący), a w konsekwencji, kto powinien być stroną postępowania. Na marginesie tylko zauważyć należy, że organ I instancji miał wątpliwości, kto powinien być stroną postępowania, skoro przesłuchał skarżącego w charakterze świadka, a nie strony. Ponownie rozpoznając sprawę, organ odwoławczy dostosuje się do wskazań zawartych w uzasadnieniu. W celu wyjaśnienia przedstawionych wątpliwości, zobowiąże skarżącego do złożenia umów wiążących go w dacie przeprowadzonej kontroli z firmą "S..PL", przeanalizuje znajdującą się w aktach fakturę nr [...], wystawioną w dniu 8 listopada 2018 r. przez T. B.V. w imieniu S..PL Sp. z o.o. z/s w P., dołączy zasady działania aplikacji T. i regulamin przewozu, dokona wszechstronnej oceny zebranego materiału dowodowego, a następnie wyda właściwą decyzję, stosowną do poczynionych ustaleń. Organ przed wydaniem decyzji, zrealizuje powinność wynikającą z art. 10 § 1 k.p.a. Na skutek naruszenia wskazanych wyżej przepisów postępowania, w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy, przedwczesne było odnoszenie się do prawidłowości zastosowania przez organ określonych przepisów prawa materialnego. Z tych wszystkich względów Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a., orzekł jak w sentencji wyroku. O kosztach postępowania rozstrzygnięto, w oparciu o art. 200 i art. 205 p.p.s.a. Na zasądzone koszty postępowania składają się: kwota 400 zł tytułem uiszczonego wpisu oraz kwota 3600 zł tytułem wynagrodzenia dla pełnomocnika będącego adwokatem, na podstawie § 2 pkt 5 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w opłat za czynności adwokackie (Dz. U. z 2015 r., poz. 1800 ze zm.).